იღბალი


–        იმ იდიოტს რომ არ გადაეწყვიტა ჩემთან ერთად თამაში „ფლორენსა“ აუცილებლად იქნებოდა პირველი. – გამოსცრა კბილებში და ბილეთი ნაკუწებად აქცია.

ვიცოდი ვისაც გულისხმობდა და გამეღიმა.

–        შემომიჩნდა და აღარ შემეშვა. – განაგრძო – შემეცოდა ისეთი საწყალი სახით მიყურებდა. ყველაფერი წავაგეო იქამდე იზლუქუნა სანამ არ დამიყოლია, არადა ვიცოდი, ვიცოდი რომ ამ ნაძირალას ყველაზე მეტად ღალატობდა იღბალი.

–        იღბალი ყველას გვღალატობს ხოლმე. – ვუპასუხე ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით.

–        ფლორენსა პირველი რომ უნდა ყოფილიყო შენც ხომ იცოდი? არ გინდა ეს ფილოსოფია, ყველაფერი მაგის ბრალია და დამთავრდა!

არადა მეც ყოველთვის ასე ვიქცეოდი ხოლმე, თუ იღბლიანი მაისურის გარეშე მივჩანჩალდებოდი ფორტუნასთან სათამაშოდ და წავაგებდი აუცილებლად ამას ვაწმენდდი ხელს, ყველაფერი ჩემი წინდაუხედავობის ბრალი იყო, ამეღო ის დაწყევლილი წითელი მაისური განა რა გახდებოდა?!

ჰო, მეც ასე ვიქცეოდი ხოლმე და ვიცოდი რომ ორივე ვცდებოდით მეც და ისიც, ჰო კიდევ ისიც ვინც ფლორენსას პირველობაზე დადო უკანასკნელი გროშები და წააგო, ისიც ცდებოდა როდესაც ამბობდა რომ ყველაფერი მისი უიღბლობის ბრალი იყო.

–        ლუდი დავლიოთ. – ვუთხარი სიტუაციის განმუხტვის მიზნით, თან ყელი გამომიშრა და მშვიდად მოწევა მინდოდა.

არაფერი უთქვამს, მხოლოდ დამეთანხმა და რამდენიმე მეტრში მდებარე ჩვენი საყვარელი ლუდხანისკენ ავიღეთ გეზი.

შესვლისთანავე თავი სახლში ვიგრძენი, ყველა ფლორენსას ლანძღავდა, არადა კი არ იცოდნენ რომ ფლორენსაც ისეთივე განწირული იყო როგორც ისინი, ყველაფერი კი ჩემი მეგობრისთვის რომ გეკითხათ იმ წყალწაღებულის ბრალი იყო, მისმა უიღბლობამ დაგვღუპა ყველა.

„ჩვენ მაგიდას“ მივუსხედით, რატომღაც ყოველთვის ცარიელი იყო, არ ვიცი ჩვენთვის ინახავდნენ თუ ყველაზე მოუხერხებელ ადგილად თვლიდნენ, მაგრამ ფაქტია რომ ისეთ ხალხმრავალ საღამოსაც კი როგორიც დღეს იყო ჩვენი მაგიდა ჩვენ გველოდა.

ლუდი შევუკვეთეთ, მე ლუდს ვეძახდი ის კი დაჟინებით იმეორებდა ლუდი კი არა ALE–ო, რა მნიშვნელობა ქონდა არ ვიცი მაგრამ ამაზე ისევ ფორტუნა ამომიტივტივდა თავში. ადრე ერთი წიგნი წავიკითხე, ბანალური სასიყვარულო ისტორია იყო, ბანალური „ჰეფი ენდით“, ჰოდა მეც ბანალურად ავჩუყდი მისი კითხვისას. არც ერთი თავი არ ყოფილა ისეთი სადაც ამ ჩემ სათაყვანებელ წყვილს ლუდი არ დაელიათ და ყველგან ერთსა და იმავეს უკვეთავდნენ, ლუდი “Newcastle”, ყოველთვის მიყვარდა ასეთი უაზრო დეტალების ამოჩემება, ჰოდა რაღა ეს შემთხვევა იქნებოდა გამონაკლისი?! ლამის მთელი ქალაქის ლუდხანები დავიარე, მაგრამ ყველგან უარით გამომისტუმრეს. ჰოდა სხვა გზა რომ არ მქონდა ხელი ჩავიქნიე, აბა ამის გამო დიდ ბრიტანეთს ხომ არ მივაშურებდი ანაც ამერიკას (წიგნი სხვათაშორის ამერიკელი მწერლის იყოს). ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ამ ორი კვირის წინ მეგობრებმა შეკრება გადავწყვიტეთ, ვაგვიანებდი, სამსახურში რაღაც საქმე გამომედო გასვლის წინ და დარჩენა მომიწია. 40 წუთის დაგვიანებით მივაღწიე, სასმელი უკვე შეკვეთილი ქონდათ, ყურადღება ლუდის უცნაურმა ფერმა და ჭიქაზე გამოსახულმა უცნაურმა ლოგომ მიიქცია, სათვალე არ მეკეთა და გულითაც რომ მომენდომებინა ვერ წავიკითხავდი რა ეწერა, სასხვათაშორისოდ ვიკითხე რომელ ლუდს სვამთ მეთქი და ასევე სასხვათაშორისოდ მიპასუხეს “Newcastle”, ენა ჩამივარდა, შემდეგ გამეღიმა და დამეზარა იმის ახსნა რამხელა რამეს ნიშნავდა ამ ლუდის დასახელება ჩემთვის.

ჰოდა, ფორტუნა გამახსენდა ჩემი ამოჩემებული ლუდი რომ შევუკვეთეთ, ლუდი კი არა “ALE” მაპატიეთ.

ის ის იყო კათხა მოვიყუდე და კმაყოფილი სახით მივწექი სკამზე რომ კარებში „ფლორენსას“ წაგებაში ბრალდებული, წყალწაღებული და როგორც ჩემი მეგობარი ეძახდა „უიღბლო ნაძირალა“ გამოჩნდა. ჩვენი მაგიდისკენ გამოემართა, გვარიანად დავიძაბე, აყალ–მაყალის თავი არ მქონდა, მაგრამ რას ვიზამდი, რამდენიმე წამში უკვე თავზე გვედგა. სხვა გზა რომ არ იყო დაჯდომა შევთავაზე, უსიტყვოდ გამოწია სკამი და მოუჯდა მაგიდას.

–        ყველაფერი ჩემი უიღბლობის ბრალია. მე რომ არ მეთამაშია „ფლორენსა“ აუცილებლად მივიდოდა პირველი ფინიშთან. – დაიწყო ვერბალური „მათრახის რტყმა“. ზოგადად ეს მისი სტილი იყო.

არც ერთმა გავეცით ხმა, ან რა უნდა გვეთქვა, მართლა ჩხუბს ხომ არ დავიწყებდით.

–        ყოველთვის ასე ხდება, ყოველთვის, ყოველთვის! სამი დღის წინ არავისთვის მითქვამს ისე წავედი ტოტალიზატორში, დიდი ამბით გავაკეთე ფსონი, ლამის 100%–ით ვიყავი დარწმუნებული რომ მოვიგებდი, აბა რა ჭირად შეიძლებოდა წამეგო, მილიონპროცენტიან ფავორიტზე ჩამოვდიოდი ფულს, საკუთარ მოედანზე თამაშობდნენ ფარერის კუნძულებთან.

ერთმანეთს გადავხედეთ, ორივე მივხვდით რა თამაშზე იყო საუბარი, ორი დღის წინანდელი სენსაცია ყველას პირზე ეკერა, ის თამაში 0:1 მოიგო ფარერის კუნძულებმა.

აღარაფერი უთქვამს, სამივე ჩუმად ვისხედით და ვეწეოდით მონოტონურად.

არ ვიცი რა ეშმაკი შემომიჩნდა, მაგრამ ახლა მე დავიწყე მონოლოგი:

–        არადა სამივე რომ სრულ აბსურდს ვლაპარაკობთ ხვდებით ხომ? აბა წარმოიდგინეთ, საქართველოში, ქალაქ თბილისში, ე.წ. ოქროს უბანში მცხოვრები უიღბლო ნაძირალას გამო ამდენი ადამიანის ბედი შეიცვალა? ჯერ მარტო ფეხბურთელების რაოდენობა აიღე, შემდეგ მათი გულშემატკივრები მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, შემდეგ იმ ადამიანების იღბალზე დაფიქრდით ვინც ან ერთ გუნდზე გააკეთა ფსონი ან მეორეზე, მოკლედ გაიაზრეთ სიტუაცია და ახლა გაიმეორეთ რომ ფარერის კუნძულების მოგება ამ წყალწაღებულის მიერ გაკეთებული 5 ლარიანი ფსონის დამსახურებაა.

სამივეს გაგვეცინა. რამდენჯერ დაგვიდანაშაულებია საკუთარი იღბალი მაშინ როდესაც ჩვენი იღბლიანობა ან უიღბლობა მილიონობით ადამიანის იღბლიანობა უიღბლობის პირდაპირპროპორციული იყო.

Advertisements

4 thoughts on “იღბალი

  1. “რამდენჯერ დაგვიდანაშაულებია საკუთარი იღბალი მაშინ როდესაც ჩვენი იღბლიანობა ან უიღბლობა მილიონობით ადამიანის იღბლიანობა უიღბლობის პირდაპირპროპორციული იყო.”- რა კარგი ფინალი იყო! მეც ბევრჯერ მიფიქრია ასე 🙂

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s