წერა


იმედი ყელში ბურთივით გამეჩხირა. წერა თუ ოდესმე შემეძლო ახლა დანამდვილებით ვხვდები რომ აღარ შემიძლია, სადღაც რომელიღაც წინადადების ბოლოს დასმული წერტილის შემდეგ ამოვწურე საკუთარი თავი და ჰო, იმედი ყელში ბურთივით გამეჩხირა.

წერა მჭირდება, დაუოკებელ ჟინს განვიცდი მაშინ როდესაც ამის შესაძლებლობა არ მაქვს, სურვილი მკლავს შეუძლებლობის ფონზე.

არადა ადრე ასე არ იყო, არც იმედი მიღებდა ბოლოს და არც წერა იყო იმდენად რთული რომ ხელიდან მაჯის საათი მომეხსნა.

დღეს რთულია, შეუძლებელთან ძალიან ახლოს მდგომი რთული და მაჯის საათი ისე ურახუნებს მაგიდას სიტყვების აკრეფვისას რომ ყველა საშინლად გაუფასურებულ აზრს ტვინიდან საშვილიშვილოდ რეცხავს.

არადა თითოეული ფიქრის ავტომატურად ჩაწერა რომ შემძლებოდა იქნებ დღეს ექიმთან ვიზიტისთვის ასეთი იმედიანი თვალით არ მეყურებინა. რატომღაც ყოველთვის მჯეროდა რომ მძიმე დიაგნოზი ჩემში კარგად მიძინებულ მწერალს გააღვიძებდა.

მკვდრები არ იღვიძებენ.

მკვდრები არ იღვიძებენ და ღმერთების ძებნა დავიწყე. თავიდან სარასვატი აღმოვაჩინე, ტბებისა და მდინარეების მფარველობიდან ხელოვანი ადამიანების ქალღმერთად რომ იქცა. ღმერთი იყო და შემშურდა, არ მიმიზიდა და ახალი ღმერთი მოვძებნე. შემდეგ სეშატს მივადექი და წყლიდან საჰარაში გადავინაცვლე. სარასვატთან შედარებით უფრო ჯდებოდა ჩემ გემოვნებაში. ის ის იყო ტრფობა უნდა დამეწყო, რომ სიფრიფანა გავიცანი, სიფრიფანას თავზე დაუფერთხავს სეშატს კალთა და შემძულდა.

ღმერთებს სიფრიფანასნაირები უფრო უყვარდათ.

სიფრიფანა მეც მიყვარდა და თავი ღმერთად ვიგრძენი.

იმ ღმერთად სიფრიფანას რომ ეტრფოდა და საკუთარი თავიც შევიძულე.

Advertisements

6 thoughts on “წერა

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s