ფინიკის ნაიარევები


ადრე მეგონა რომ ყველაფრის მოსწრება შეიძლებოდა ერთ დღე–ღამეში. ჰო, ადრე და არა ბავშვობაში, ან ბავშვობაშიც და ადრეც. მეგონა რომ კორპუსების და სახლების აშენებას მხოლოდ იმიტომ ანდომებდნენ თვეებსა და წლებს რომ ზედმეტად ბევრს ისვენებდნენ, ვერავინ, ვერასოდეს დამარწმუნებდა რომ 24 საათიანი თავდაუზოგავი შრომის შედეგად ვერ აშენდებოდა კორპუსი/სახლი, ვერ დაიწერებოდა თუნდაც 500 გვერდიანი რომანი და ა.შ.

ცოტა ხანში ასე აღარ მეგონა, ან ამაზე საერთოდ აღარ ვფიქრობდი. 50 გვერდიანი ანალიზის წერის პროცესში კი, ღამის 2 საათი რომ გახდა მივხვდი რომ 24 საათი საკმარისი არა თუ კორპუსების ასაშენებლად არამედ 50 გვერდის დასაწერადაც კი არ იყო.

იმ ბაღის პატრონი დარწმუნებული ვარ 24 საათზე მეტ ხანს შრომობდა როდესაც მთელ ღობეს ეკლებითა და წვეტიანი მავთულით აფორმებდა, ჰო, ჰო დარწმუნებული ვარ რომ ეს მხოლოდ ვიზუალური იერისთვის სჭირდებოდა და ზედმეტად ცნობისმოყვარე ბავშვების ხაფანგში მოქცევასთან არავითარი კავშირი ქონია.

დღემდე თვალუწვდენელ სივრცედ მახსოვს იქაურობა და ლამისაა დავიჯერო რომ არა ერთი დალაშქვრის მიუხედავადაც კი ის ბოლომდე არასოდეს მომივლია. არ ვიცი როგორ მოახერხა რომ ბაღში დარგული ხის ტოტები ერთმანეთში ისე გადაიხლართნენ იქ შესული ცას ვერსაიდან დაინახავდი, თუმცა ამით ისეთი მიმზიდველობა შესძინა ერთი შეხედვით უბრალო ხეხილის ბაღს, რომ დღეს მუხლებზე დარჩენილი ნაიარევების მიუხედავად ერთი წუთითაც არ ვნანობ ბაღის ღობეებთან დაღვრილ სისხლს. ეს ამად ღირდა.

პატრონი არასოდეს მინახავს, მისი ვინაობა დღემდე საიდუმლოა ჩემთვის, ამბობდნენ მოხუცი ქალიაო, ისე არ გამიკვირდებოდა ქალები უფრო სასტიკები არიან ხოლმე რატომღაც, თუმცა მე ფსონს მაინც ხანში შესულ მამაკაცზე გავაკეთებდი.

იქ შესულს არც ერთი ხის ნაყოფისთვის თითიც არ დამიკარებია, ყოველ ჯერზე ერთადერთი მიზანი მამოძრავებდა გამეუმჯობესებინა იქ ყოფნის რეკორდი სანამ გამომააშკარავებდნენ. რატომღაც მახსოვს რომ ერთხელ გამომედევნა კიდეც ის აუხსნელი არსება ბაღის მფლობელად რომ მოიაზრებოდა, თუმცა დარწმუნებული არ ვარ, ამ მოგონებებში ფანტაზია მრავლადაა არეული.

ცოტა ხანში ის „გუდრონამ“ შეცვალა. ძირს დაყრილი ვაშლი მიზიდავდა ხეზე გამობულზე მეტად, შევიპარებოდი ხოლმე და ვკრეფდი სანამ ჰორიზონტზე „გუდრონას“ სისხლის მსმელ სახეს დავინახავდი.

ვიღაც კაცი იყო კიდევ იქ, კბილი სტკიოდა და მაჯაზე ნიორი შეიბა, მერე არაყი დალია და ამბობდა გამიყუჩდებაო, მაშინ არ ვიცოდი, არადა უნდა მეთქვა სრული ეფექტისთვის სიგარეტის კვამლიც შეიგუბეთ პირში ამბობენ უებარი საშუალებაა მეთქი, ჰოდა ამ თეორიის სისწორესაც გამოვცდიდი.

მისია დიადი და ნათელი იყო, უმცროსი ძმა არასოდეს უნდა ჩავარდნოდა კლანჭებში „გუდრონას“, როგორც მახსოვს ერთხელ დამისხლტა სიტუაციის კონტროლი ხელიდან და დღემდე რაღაცნაირი სინანულის შეგრძნება მაქვს რომ მახსენდება როგორ ჩააბარა იმ უზურპატორმა ჩემი პატარა ძმა დედაჩემს გამწვანებული სახით.

„ფოლადა“ სხვანაირი იყო, არც ბაღი ქონდა და არც ბავშვებზე ნადირობით ქონია სახელი განთქმული, ერთი ცხენი ყავდა და სოფელ–სოფელ დადიოდა ხოლმე, ფოლადი მწვანეაო იცოდა ჩემმა ძმამ და კითხა „მწვანე რატომ არ ხარ?“ პასუხი –  „მწვანე რა, სვეტაფორი ვარ?!“ ჰო, ფოლადა „სვეტაფორი“ ნამდვილად არ იყო.

სიმინდი არასოდეს მომიპარავს, არა თუ არ მომიპარავს შემწვარიც კი არასოდეს გამისნჯავს, ჰო შემწვარ სიმინდზე არასოდეს დავუპატიჟებივარ ვინმეს.

ფაქიზო სხვანაირი იყო, ბაღი არ ქონია, ან რა ჭირად უნდოდა მისი სახლიდან მთელი ტყე იშლებოდა თავისი ხეხილით, ველური მარწყვითა და უშველებელი მინდვრებით. მარტო ცხოვრობდა და მის სახლთან მიახლოვებას მგონი ფოლადაც ვერ ბედავდა. გიჟიაო, ჰო გიჟი იყო ქმარი მაგას არ ყავდა და მარტო ცხოვრობდა იმხელა სახლში, ნორმალური როგორ იქნებოდა?! გამხდარი იყო და თავისი ასაკისთვის (რომელიც სხვათაშორის არ ვიცოდი) არც თუ ისეთი მოხუცი. შეუხედავი იყო? არ მახსოვს, სილუეტად ჩამრჩა გონებაში, სახეს ვერაფრით აღვიდგენ.

ოტიას თავგადასავლების მოყოლა უყვარდა, მომიყვა როგორ ნადირობდა დათვზე და როგორ დაადგა დათვს კუდზე ფეხი. „აფერისტს“ ეძახდნენ, „აფერსიტები“ თავი ებათ, ოტიას უყვარდა ისტორიები და ცოლი, თან ისეთი ფანტაზია ქონდა ყველა დათვებზე მონადირეს ჩაისვამდა ჯიბეში.

ცუცუნას უცხო პლანეტელები უნახავს ძროხების სახლში მორეკვისას. ვაიმე იცით რა სახალისო იყო საძოვარზე გაშვებული ძროხების ძებნა? თან თუ ვერ იპოვნიდი და თავზე დაგაღამდებოდა, სავარაუდოდ მეორე ტყეში წაგიყვანდნენ და გეტყოდნენ ყური დაუგდე ზარების ხმა ხომ არ გესმისო. ჰო ცუცუნას გზაზე უცხო პლანეტელები შეხვდნენ, თუ მფრინავი თეფში ნახა, არ მახსოვს ზუსტად.

სათიბში ყოფნისას მდელოზე რომ დასძინებია ვიღაცას და ხვრინვისას გველი ჩასძვრომია კუჭში იცოდით? შემდეგ რძე რომ აუდუღებიათ და რძის სუნზე ამოუყვანიათ გველი უკან ეგეც იცოდით? მე არ ვიცოდი და სათიბში ყოფნისას ვერავინ ვერასოდეს მაიძულებდა დაძინებას.

დიყაზე გსმენიათ რამე? ყვავილია, შეუხედავი, დიდი იზრდება და ღერო აქვს მილივით, ისეთი ბედნიერი ვიყავი ეს აღმოჩენა რომ გავაკეთე, აწი მდინარეში ჩასაყვინთად გამოვიყენებ მეთქი. შემდეგ რა მოხდა? დიყას თურმე ნაიარევის გასაჩენად იყენებდნენ ჭეშმარიტად მამაკაცური გარეგნობის ვაჟკაცები, გადავრჩი, რაღაც მცენარისგან მომზადებული მალამოთი მიმკურნალეს და იმ ვაჟკაცების რიგებს არ შევუერთდი.

Advertisements

6 thoughts on “ფინიკის ნაიარევები

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s