სხვისი


სხვისთვის ნათქვამი აღფრთოვანების ფრაზა ამეკიდა დილიდან და ტუჩებიდან გადმოხეთქვას ცდილობს.

აღფრთოვანება ვახსენე, გაღმერთებას უნდა გავდეს რაღაცით, მაგრამ ზედმეტად მიწიერია. ისეთი, ჭუჭყში გასვრილი ქალის სილუეტი რომ დაგიგდება თვალწინ, მადიანად შემოფლეთილი კაბით და ვნების მოსათოკად ტუჩს რომ  მოიკვნეტ.

ახალ ჩრდილს ავედევნე ფიქრებით, მისი სიტყვები მაგრად ჩავიბეჭდე გონებაში და ტექსტის გამოსახულებად ვიქეცი, მთელ სხეულზე მისი ნააზრევი დავიწერე და კისერზე გამოსახულ ვარსკვლავს შევეხე თითებით, იმ ვარსკვლავს წარმოსახვით უკვე მერამდენე თვეა კანში რომ მაქვს ჩამკვდარი.

საკუთარი არაფერი მაქვს და ყოველთვის სხვისი მინდა, სხვისას ვისაკუთრებ და კლანჭებში მოქცევისთანავე ვკარგავ ინტერესს, სხვების ტრფობის ტრფობა მიყვარს. არა, მიყვარს გადაჭარბებული ნათქვამია, გადაჭარბებული და ზედმეტად ნაზი გრძნობით აღსავსე, კი არ მიყვარს, ჟინი მიჩნდება, დაუოკებელი, მოუთოკავი ჟინი.

–        როგორი იყავი ადრე? – მეკითხება აციმციმებული თვალებით და მატყობს რომ მთვრალი ვარ.

–        ზომიერად ტკბილი. – ვპასუხობ ინტერესის გარეშე.

–        ახლა? – არ მეშვება, იხრება და მეგობრულად მუხლზე მადებს ხელს.

–        როგორი მთვრალიც არ უნდა ვიყო შენთან ყოფნა რომ არ მომინდება ისეთი. – ვამბობ აუღელვებლად.

ცივი შხაპი მჭირდება, სხვისთვის ნათქვამი სიტყვებისგან მოდებული სიცხე რომ მოვიშორო, გავგრილდე და საღად აზროვნება შევძლო.

ერთდროულად იმდენი ემოცია მიპყრობს გადარჩევას ვერ ვასწრებ, ყველაზე ამაღლებულიდან ვიწყებ და გასხივოსნებული მივექანები ქვესკნელისკენ, ტანის ნელი მიხვრა–მოხვრით, აღფრთოვანებითა და გმობით, სიყვარულითა და სიძულვილით, ვნებითა და სინაზით.

–        როგორი ხარ? – ისევ ჩემკენ იხრება.

–        სპირტისთვის გადამეტებულად ტკბილი, ზედმეტი რომ არ უნდა მოგივიდეს ისეთი. – ვეუბნები და ვგრძნობ რომ უკვე სხვა ტალღაზე ვარ.

უნდა ვიცეკვო. ცხოვრებას მისი უმნიშვნელობა ცეკვით უნდა დავუმტკიცო, უნდა ვაგრძნობინო რომ „ფეხებზე მკიდია“ ყველაფერი, უნდა დავუმტკიცო და ვიცეკვო. შემდეგ ცივი შხაპი მივიღო და ფრჩხილების კვნეტას შევუდგე, ტუჩებზე გადავიდე და ჭრილობა ვიწვალო, იქამდე სანამ ყველა მოპარულ ფრაზას არ განვდევნი ტვინიდან. სანამ სხვების ინტიმური დიალოგების ტრანსკრიპტისგან არ გავწმენდ სხეულს, სანამ კისერზე ვარსკვლავს არ დავიხატავ.

–        მთვრალი ვარ თუ ავად? – ვეკითხები და ახლა მე ვიხრები მისკენ.

–        ორივე. – მეუბნება ღიმილით.

–        უნდა გეკითხა ამას რატომ მეკითხებიო. – ვეუბნები იმედგაცრუებული ტონით.

–        ამას რატომ მეკითხები? – სწრაფად იღებს სერიოზულ სახეს.

–        ახალი აკვიატება მაქვს. მინდა დაველოდო, სახლთან დავხვდე, გავაჩერო და ვთხოვო, შევევედრო არასოდეს შეწყვიტოს იმ უცნობი ქალის საჯარო სიყვარული, რომლითაც ვსულდგმულობ. უნდა დავუჩოქო არასოდეს მოერიდოს მათი გრძნობების სცენაზე გამოტანას, მუხლებში უნდა ჩავუვარდე.

–        მთვრალი ხარ.

–        ავად ვარ.

უნდა ვიცეკვო, ჰო, უნდა ვიცეკვო, ცხოვრებას მისი უმნიშვნელობა ცეკვით უნდა დავუმტკიცო.

Advertisements

13 thoughts on “სხვისი

            1. მე სრული სერიოზულობით ვოცნებობდი ცოტა ხნით ფსიქიატრულ კლინიკაში მოხვედრაზე 🙂

              Like

            2. არა კლინიკაში დასასვენებლად მოხვედრა და შთაბეჭდილებების წერა მინდოდა

              Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s