წერტილების შემდეგ


მზიანი დღეა, საწერ მაგიდასთან ვზივარ, ფეხები მაგიდაზე მაქვს შემოწყობილი, სკამის საზურგეს ვაწვები და ვგრძნობ, რომ ყველაფერი ისეთი უმნიშვნელოა როგორც არასდროს. მშვიდი ვარ და ეს სიმშვიდე ბედნიერებაში მერევა. კურიერს ველოდები, ერთდროულად რამდენიმე კლინიკის დასკვნა უნდა მომიტანოს.

რაღაც უაზრო მელოდიას ვღიღინებ და სიგარეტს მადიანად ვექაჩები, კმაყოფილი ვარ საკუთარი თავით და ვიცი, რომ ვერაფერი გამიფუჭებს განწყობას.

კარებზე ზარია, აუჩქარებლად ვდგები სკამიდან, სიგარეტს ვაქრობ და გზად კვამლს ვუშვებ პირიდან. რამდენიმე წამში ოთახში ვბრუნდები კონვერტებით ხელში. გახსნა არ მეჩქარება, თუმცა არც გადადებას ვაპირებ. ისევ მაგიდასთან ვჯდები, ფეხებს ისევ ზემოდან ვაწყობ, ისევ ვუკიდებ სიგარეტს, სიმშვიდე ისევ ბედნიერებაში მერევა. ჭაღს ვაკვირდები, შეუმჩნევლად ქანაობს, ბროლის ბურთები ის ისაა უნდა შეეჯახონ ერთმანეთს, რომ ჩერდებიან. მეღიმება, უეცრად თავს დამტყდარი ბედნიერების შეგრძნება ისე მახარებს, რომ ისევ რაღაც მელოდიის ღიღინს ვიწყებ, არაფერი მაწუხებს, ცხოვრებაში პირველად ყველა დაუსრულებელი წინადადების ბოლოს დიდი წერტილი მაქვს დასმული. კითხვის ნიშნების, მრავალწერტილის, ძახილის ნიშნების გარეშე ვცხოვრობ. ყველა თავი დასრულებული მაქვს და ყველა კვანძი გახსნილი, მგონია, რომ აღარ ვარსებობ, დიდი ასოებით დაწერილი „დასასრულის“ შემდეგ არსებულ სიცარიელეში გავუჩინარდი.

პირველი კონვერტის გახსნას ვიწყებ, თან სიგარეტი მაგრად მიჭირავს ტუჩებით და თვალებს ვჭუტავ კვამლისგან დასაცავად. წერილის პირველ აბზაცს ვკითხულობ „ ქალბატონო თინათინ, მოხარული ვართ გაცნობოთ…“ აქ ვჩერდები – „ვერაფერი მიპოვნეს“ – ვამბობ აგდებული ტონით და დაუფიქრებლად გადავდივარ შემდეგზე.

რამდენიმე წუთში ჩემი ურნა სავსეა კონვერტებითა და დაკუჭული ფურცლებით, აშკარა ცინიზმით ვუყურებ ტექსტთა კრებულს ჩემ შეუმდგარ დიაგნოზზე, და უკანასკნელ წერილს ვხსნი, კონვერტის სისქე მახარებს, არაფერზე ამდენს არ დაწერდნენ მეთქი ვფიქრობ და ტექსტის წაკითხვამდე, ფურცლის თავში განთავსებულ კლინიკის ლოგოს პატივისცემით ვუყურებ.

მთხოვენ დანართს გავეცნო.

საინტერესოა – ვბურდღუნებ და დასკვნის კითხვას ვიწყებ, დიაგნოზის გრაფისკენ გამირბის თვალი და წაკითხვამდე იმედგაცრუება მიპყრობს, სულ ორი სიტყვა წერია, ვაკვირდები და მეღიმება, დასკვნა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ – ჩემი სახელი და გვარი.

–საკუთარი თავით ვარ ავად. – აშკარა კმაყოფილებით ვახმოვანებ დიაგნოზს, მეცინება და ვიმეორებ – საკუთარი თავით ვარ ავად… არა, მოიცა, ეს როგორ? საკუთარი თავით ავად ვერ ვიქნები, თუ დიაგნოზი ვარ, ე.ი. ავად კი არ ვარ ავადმყოფობა ვარ. რა სიგიჟეა – ვხარხარებ ნერვიულად და კმაყოფილებისგან მაცახცახებს. გარედან ქარის ხმა შემოდის, და ბროლის ბურთები ნიშნის მოგებით ეხეთქებიან ერთმანეთს, წკრიალის ხმა მაფხიზლებს და ის ისაა ლანძღვა უნდა დავიწყო, რომ საკუთარი სიმშვიდე მახსენდება. ვცხრები, სახე ისევ უმეტყველო მიხდება და ისევ სიგარეტის ქაჩვას ვიწყებ.

უკანასკნელ წერილსაც ვკუჭავ და სანაგვეზე ვისვრი, გავერთე და მორჩა, ეს წერილი საკუთარ თავს თავად გავუგზავნე.

ცხოვრება მოვიბეზრე, მოვიყირჭე ყველაფერი აღტაცებიდან დაწყებული სასოწარკვეთით დამთავრებული.

სათამაშო მჭირდება, სათამაშო, რომელიც ჩემ წარსულში კახპად წოდებულ მუზას ჩაანაცვლებს.

დროს ვკლავ, ვახრჩობ, იბრძვის, ცახცახებს, იკრუნჩხება, მე კი აუღელვებლად განვაგრძობ მისი მკლველობის აქტს. უკვე ათობით წუთია ჩემ სინდისზე. ნაფიცი მსაჯულები ამრეზით მიყურებენ და მზად არიან თუნდაც ახლავე გამომიტანონ გამამტყუნებელი განაჩენი, მოსამართლეს კი ჩემი სიკვდილით დასჯის რეკომენდაცია მისცენ.

კისერიც უტეხიათ, იქნებ იმ დასასრულის შემდეგ სიცოცხლე სიკვდილმისჯილთა პატარა კამერაში ვპოვო. ჰო, ბოლო თავის უკანასკნელ სიტყვასთან წერტილი, რომ დავსვი, ამაყად გამოვჭიმე შემდეგ „დასასრული“ და დარჩენილი ფურცლის სიცარიელეში, რომ გავუჩინარდი მკითხველისთვის მაშინ დამთავრდა ჩემი ისტორია, ვინ წარმოიდგენდა ამის შემდეგ საათების მკვლელობაში, რომ დამდებდნენ ბრალს, დამამძიმებელ გარემოებებსაც, რომ გამომიჩიჩქნიდნენ და სიკვდილს, რომ მომისჯიდნენ.

ჭირსაც წაუღია განაჩენი, კოცონზე დაწვას მაინც ვერ ვეღირსები, ჰოდა, ხარაკირის იდეას ვამუშავებ, ვტკბები საკუთარი თავის წარმოდგენით, თეთრებში ჩაცმული, რომ ვზივარ ლოტოსის პოზაში და მუცლის არეში თეთრი კაბის წითლად შესაღებად, რომ ვემზადები, საკუთარი სიკვდილით ხელოვნება, რომ უნდა შევქმნა და ჩემი დიდი ხნის წინ დავიწყებული კახპა სიგარეტისა და ალკოჰოლის სუნით აყროლებული, რომ მისისინებს „მიდი, მიდი!“

რას ვამბობდი? იმას ვამბობდი ბედნიერი ვარ მეთქი, ბედნიერი კი არა უემოციო, სიმშვიდე, რომ ბედნიერებაში მერევა ისეთი.

ყურზე წითელი ტუჩის საცხის კვალი მიხურს, ჩემი კახპის ალისფერი ტუჩების ანაბეჭდი მემჩნევა.

მიმიფურთხებია? მიმიფურთხებია და მერე როგორ.

Advertisements

8 thoughts on “წერტილების შემდეგ

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s