საწყისი


ტელეფონი რეკავს, უკვე მეათედ უკანასკნელი 10 წუთის განმავლობაში, ვიცი, რომ კიდევ რაღაც გაახსენდა, ახალი მითითება უნდა მომცეს, თან მითხრას „კიდევ სახლში ხარ?! დროზე!“–ო.

ვპასუხობ, თან დაღლილობის ნიშნად ჰაერის დიდ მარაგს ვუშვებ ფილტვებში და მომენტალურად უკან ამომაქვს. არ იმჩნევს, ან ვერ ამჩნევს, იმდენადაა გართული ახალი წამოწყებით. მეკითხება –  „შავებში ხარ ჩაცმული?“ ვიბნევი, ვერ ვხვდები საიდან მოიტანა ასეთი სისულელე, ტონს ვასწორებ და ვპასუხობ „არა!“ „გამოიცვალე! შავებში ჩაცმული მოდი, ოღონდ ის წითელი ფეხსაცმელი ჩაიცვი ბოლო 1 კვირის განმავლობაში ყოველ დღე, რომ ახსენებდი.“ ვხვდები, რომ კითხვების დასმას აზრი არ აქვს, იმასაც ვხვდები, რომ თუ განმარტებას მოვთხოვ უაზროდ მოვიშლი ნერვებს და წასვლას გადავიფიქრებ, არადა ძალიან მინდა მისი ექსპერიმენტის მონაწილე ვიყო, შემადგენელი კომპონენტი, ამიტომ გაუპროტესტებლად ვეუბნები კარგი მეთქი და ისე ვემშვიდობები, რომ ვერ გავიგო, როგორ გამოსცრის „დროზე!“–ო.

„შავები ჩაიცვი, შავები, შავები, შავები…“ ვიმეორებ ცინიკურად და დიდი ხნის წინ დავიწყებულ შავ კაბას ვეძებ, რომელიც ბოლოს მაშინ მეცვა, როცა წარსულის ჩრდილებს შევეხე ხელით. იმ დღის გახსენება დღემდე უსიამოვნო ემოციებს იწვევს და დაჟინებით ვბლოკავ ყველა მოგონებას, რომელიც სურათებად მეშლება თვალწინ.

ნაჩქარევად ვიცვამ, ჩემ ახალ წითელ ფეხსაცმელს ვიღებ ყუთიდან, ფეხზე ვირგებ და ნელი ნაბიჯით მივიწევ სარკისკენ. ისევ ტელეფონი რეკავს, აღარ ვპასუხობ დაე იფიქროს, რომ უკვე წავედი, ქურქს ვუყრი ხელს და სადარბაზოში გავდივარ, კარებს ვიჯახუნებ, გასაღებს ვატრიალებ და კიბეს მივუყვები.

15 წუთში უკვე მის კართან ვარ, ვერაფრით გადამიწყვეტია დავაკაკუნო, ზარი დავრეკო თუ უბრალოდ გავბრუნდე. გადაწყვეტილების მიუღებლად, ინერციით ვაკაკუნებ.

კარებს აღებს და ნაძალადევი ღიმილით მეუბნება დაგაგვიანდაო, არადა დროზე არც ვყოფილვართ შეთანხმებული, უბრალოდ იცოდა, რომ უნდა მივსულიყავი, ამასობაში კი ათასი ახალი იდეა მოუვიდა. არაფერს ვპასუხობ, ნელი ნაბიჯით მივუყვები მომცრო დერეფანს და მისაღებში შევდივარ, ქურქს ვიხდი, იქვე სავარძელზე ვდებ, ვჯდები და ფეხს ფეხზე ვიდებ, თან წითელ ფეხსაცმელს ვათვალიერებ, ქუსლიდან ვიწყებ, შემდეგ ფეხზე ავდივარ, მომწონს!

სასმელს შემოუთავაზებლად მაწვდის, იცის, რომ ალკოჰოლზე უარს არასოდეს ვამბობ, დღეს კი, დღეს განსაკუთრებული დღეა, მე მას იდეის გაცოცხლებაში უნდა დავეხმარო.

მაგიდაზე გაშლილი ფურცლებისკენ ვაპარებ თვალს, თან გულში ჩემ უკვე გვარიანად გაუბედურებულ მხედველობას ვლანძღავ.

„სათვალე უნდა წამოგეღო.“ – მეუბნება ღიმილით, ოღონდ ამჯერად გულიანად იღიმის, ძალდატანების გარეშე. ეს მახარებს და ვპასუხობ „მართალი ხარ! ჩემი წითელი სათვალე უდავოდ მოუხდებოდა ჩემ წითელ ფეხსაცმელს. მაგრამ შენ ჩანაფიქრში ეს დეტალი არ გიხსენებია.“

არაფერს მპასუხობს, მაგიდასთან ჯდება, სიგარეტს უკიდებს, თან თვალებს ჭუტავს ყოველი მოქაჩვისას, და მელნით აჭრელებულ ფურცლებს მისჩერებია.

მოუთმენლობა მეპარება და დაძაბულობის მოსახსნელად ისტერიულად ვსვამ.

„წამოიღე რაც გთხოვე?“ – მეკითხება, ისე რომ მაგიდას არ აშორებს თვალს.

„კი.“ – ვპასუხობ მოკლედ და კითხვების დასმის გარეშე ვაწვდი ჩანაწერების რვეულს.

კითხვას იწყებს. ერთი საათის განმავლობაში ხმის ამოუღებლად კითხულობს, ჩემ ნაწერებს კითხულობს, ანუ მკითხულობს, მე კი ამასობაში ვთვრები და ლაპარაკის საღერღელი მეშლება.

„კარგია“ – უეცრად წყვეტს კითხვას.

„მხოლოდ?“ – ვეკითხები გამომწვევად.

„ძალიან კარგია!“ – მპასუხობს ღიმილით. „და კიდევ უკეთესი იქნება მაშინ, როდესაც იმას შექმნის, რასაც შედევრი ერქმევა.“ – ახლა ის მიწვევს.

„რამხელა წარმოდგენა გაქვს საკუთარ თავზე.“ – ვეუბნები და ისევ ალკოჰოლს ვყლუპავ.

ნაწერებს გვერდზე დებს, საზურგეს ეყრდნობა და მსწავლობს, ისე, აუღელვებლად, ქვეტექსტების გარეშე. ვიცი რასაც ეძებს და იმედი მაქვს, რომ იპოვნის, იმედი მაქვს და ვერ ვხვდები რა ჭირად მინდა მისი წარმატების ჭანჭიკი ვიყო.

23:00–ს აჩვენებს ჩემი საათი, ვეუბნები, რომ უნდა წავიდე, ვიკრიფები სავარძლიდან, ქურქს ვიღებ და დერეფანში გავდივარ.

„მუზები ასე არ იქცევიან!“ მესმის უკნიდან.

მეღიმება, ცოტა ხანს ჩუმად ვარ, არ მინდა ჩემ ტონში ღიმილი იგრძნოს, ვსერიოზულდები და ვპასუხობ: „მე არ ვარ მუზა. გეშლება.“ ბერეტს ვიხურავ და დაუმშვიდობებლად ვიხურავ კარებს.

დილით ტელეფონის ზარი მაღვიძებს, ვიცი, რომ ისაა და ვფიქრობ ვუპასუხო თუ არა, ვხვდები, რომ მაინც მომიწევს პასუხის გაცემა და ამიტომ ნამძინარევი ხმით ვეუბნები „გისმენ.“ ისევ თავისთან მიბარებს, მითითებების გარეშე. მეც სრულიად აუხსნელი მიზეზის გამო ვჩქარობ მასთან წასვლას.

კარებს გამოუძინებელი სახით მიღებს, ოთახში შესულს მეუბნება, რომ „დაწერა.“ შემდეგ ამატებს „არაჩვეულერბივი იყო“ და რამდენიმე ფურცელს მაწვდის.

კითხვას ვიწყებ, საკუთარ თავს ვერსად ვპოულობ, თუმცა ვხვდები, რომ ჩემი ნაწერით შთაგონებული წერდა, ჰო, ჩემი ნაწერით შთაგონებული, ოღონდ უკეთესად! არსად მიმეორებს, არსად მპარავს აზრს, არსად იყენებს ჩემ მიერ გამოყენებულ ფრაზებს, მაგრამ მგავს.

მომწონს. ტაშს ვუკრავ ყალბად და ვეუბნები „ბრავო!“

კმაყოფილი სახით მიყურებს და მიღიმის.

„როდის მომიტან ახალ შთაგონებას?“ – მეკითხება.

„სულ ეს იყო, მეტი არაფერი დამიწერია“. – ვპასუხობ ნიშნის მოგებით.

„დაწერე!“ – მეუბნება მომთხოვნი ტონით – „დაწერე“ – იმეორებს.

არ ვიცი საიდან მაქვს ამდენი მორჩილება, მაგრამ ვეთანხმები. ვდგები და სახლში მივდივარ.

საწერ მაგიდას ვუჯდები და წერას ვიწყებ, ვგრძნობ, რომ მისი ნამუშევარი შთამაგონებს, ის ნამუშევარი, რომლის შექმნაც ჩემმა ნაწერმა შთააგონა. ვიბნევი, ვეღარ გავიგე ვისი მუზა ვარ, ვგრძნობ, რომ ვეჯიბრები, რომ საკუთარი თავისგან ვითხოვ მასზე უკეთესი გახდეს. და ბოლოს, შუა ღამისკენ, მთელი დღის მუშაობის შემდეგ ვგრძნობ, რომ გამომდის, საკუთარი თავი აღმაფრთოვანებს. წერტილს ვსვამ და ვიძინებ.

დილით უჩვეულოდ ადრე მეღვიძება, დაუპატიჟებლად მივდივარ მასთან და ნიშნის მოგებით ვაწვდი წუხანდელ ნამუშევარს.

კითხულობს, თვალები ენთება, ვხვდები, რომ გრძნობს – უკეთესი ვარ!

მემშვიდობება.

დილით ისევ მისი ზარი მაღვიძებს, ისევ თავისთან მიბარებს და მეც ისევ გიჟივით მივრბივარ.

ახალ ნაშრომს მაძლევს, ვკითხულობ, უკეთესია!

შთაგონება მოსჩქეფს მისგან. ერთი სული მაქვს სახლში მივიდე…

მთელ ღამეს წერაში ვატარებ და ისევ დაუპატიჟებლად ვსტუმრობ.

მკვებავს, აღმაფრთოვანებს, შთამაგონებს იმით რისი შთაგონებაც თავად ვარ, მე კი შთავაგონებ იმით, რომ ის არის ჩემი შთაგონება.

თუმცა ვიცი, რომ საწყისი ვარ, ყველაფერი ჩემგან დაიწყო.

ჩემი პირველობის ჟინი კმაყოფილია და დუმს.

Advertisements

8 thoughts on “საწყისი

    1. ეგ ჩემთვისაც ძალიან ნაცნობი წყაროა სხვათაშორის და საუკეთესოდ მაგ დროს იწერება, თან სიამოვნებასაც, რომ ღებულობ ისე, მერე ხელს უწყობ საკუთარ თავს, რომ დიდ ხანს დარჩეს ასეთ განწყობაზე.
      მაგრამ ზოგჯერ ისეთ შეუფერებელ მომენტებში მეწერინება და ისე უეცრად მოდის იდეები, რომ მიზეზს ვერც კი ვხვდები 🙂
      სხვათაშორის სხვების განწყობა მედება ხოლმე ხშირად და ეგეც მიჩენს ხოლმე მათი განვითარების სურვილს 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s