თამამი


სამწუხაროა, რომ მუსიკის სიტყვებით გადმოცემა არ შეიძლება. სიამოვნებით გავხდიდი წაკითხვადს ყველა იმ სიმღერას, რომელსაც ვუსმენ. მკითხველი ნაწერს ფეხს ააყოლებდა და უდარდელი ღიმილით გავიდოდა ბოლომდე. – გაიფიქრა, ტუჩი მოიკვნიტა და მხიარული სახით შემომხედა.

„თამამი“ ამაზე უკეთესად ვერაფერი აღწერდა მის ხასიათს. ასოციაციებით მინდოდა მეთამაშა, მინდოდა გამეგო რას ხედავდნენ სხვები ამ სიტყვის წარმოთქმისას. რას ვხედავდი მე? ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა მეკთხა ვის ვხედავდი მე მეთქი, მე სიფრიფანა კაბაში ჩაცმულ, სავარძელზე თავისუფლად მოკალათებულ ქალბატონს ვხედავდი გაშლილი თმით, დიდი თაფლისფერი თვალებით, მზის შუქზე მწვანეში, რომ ირევა ისეთით … რაღაცის სათქმელად პირს რომ გააღებს მაშინვე მისი გაჩუმება, რომ მოგინდება. უფრთხილდები, ნერვიულობ, გაშინებს სიტყვები, რომლებსაც ამბობს, დაუფარავად, რომ გეთამაშება, გიწვევს, იცინის, ამბობს ყველაფერს რაც თავში მოუვა.

გეშინია, რომ არ მიიღებენ, აკრძალავენ, დასჯიან, მოკვეთენ, გეშინია და მზად ხარ კუდში სდიო, საჭირო მომენტში პირზე ხელის ასაფარებლად, თან იცოდე, რომ ყოველთვის, როდესაც ასე მოიქცევი ის აუღელვებლად მოიშორებს შენ ხელს პირიდან, გულიანად გაიცინებს და იმაზე უარესს იტყვის ვიდრე აპირებდა.

ეჭვიანობაში გდებს ბრალს, გეუბნება, რომ მისი გაყოფა არ გინდა სხვებთან, მესაკუთრესა და ეგოისტს გეძახის, გიმეორებს, რომ ის თავისუფალია და გაბრაზებული, სიგარეტის ისტერიული ქაჩვით გტოვებს ოთახში, კარებს მაგრად იჯახუნებს და მიდის. საკუთარ თავს აიძულებ არ გაეკიდო, იმეორებ „კისერიც უტეხია“, იმეორებ, იმეორებ, იმეროებ… იქამდე სანამ არ მიხვდები, რომ ამ ორმა სიტყვამ აზრი დაკარგა, ბგერების უაზრო ნაზავად იქცა, გაიდღაბნა და ჩუმდები. ცოტა ხანს გაბრუებული უყურებ ოთახს, დგები და ცდილობ იპოვნო, დაეწიო, მოაბრუნო. იპოვნო სანამ თავს დაიღუპავს, სანამ ეტყვიან, რომ მიუღებელია, სანამ მისკენ თითს გაიშვერენ. აქოშინებული მირბიხარ მასთან და გაუცნობიერებელ ბოდიშს იხდი, ეუბნები, რომ ეგოისტი და ნაძირალა ხარ, ეხვეწები დაბრუნდეს, ის კი გაღიმებული გისმენს ბოლომდე, გეუბნება, რომ „უკანასკნელად გპატიობს, რომ უნდა შეიცვალო“, თანახმა ხარ, გიჟივით იღიმი და თავს ისტერიულად უქნევ ყველაფერზე რასაც გეუბნება, ოღონდ წამოგყვეს, ოღონდ დაბრუნდეს.

ყოველ დილით მასზე ადრე იღვიძებ, გეშინია ხელიდან არ დაგისხლტეს.

სახლში ბრუნდები, საათს უყურებ და ნერვებს ძლივს თოკავ, ჯერაც არ დაბუნებულა, არ დაურეკავს… გარეთ გადიხარ, მისი საყვარელი ბარისკენ იღებ გეზს. თვალის დახამხამებაში უკვე იქ ხარ, ყველაზე ხმაურიანი მაგიდისკენ მიდიხარ და ხედავ, რომ ყველა მას უყურებს, შუაში ზის და გაუთავებლად საუბრობს, თან ვნებიანად იკვნეტს ტუჩს. ყურებზე ხელს იფარებ, თვალებს ხუჭავ, პანიკაში ჩავარდნილი ელოდები რა მოხდება, რას იტყვიან, როგორ მოექცევიან… უახლოვდები და გესმის მისი სიმთვრალისგან დამტკბარი ხმა, სწრაფი საუბარი… რამდენიმე წამიც და იქ ხარ, თავს ძალას ატან, გგონია, რომ კატასტროფა დაგატყდება თავს, ამ დროს კი გარშემომყოფების აღფრთოვანებულ მზერას აწყდები, გულწრფელ აღფრთოვანებას ხედავ მათ თვალებში და ხვდები, რომ მიიღეს, ხვდები, რომ შენსავით მოსწონთ, უყვართ, აღმერთებენ. ხვდები, რომ შეგეშალა.

ტრიალდები და მოდიხარ, სანერვიულო აღარაფერი გაქვს, აღარაფერი! მაინც ნერვიულობ, ვერ ისვენებ, გული ყელში გიცემს.

აღიარებ, რომ ეჭვიანი, მესაკუთრე, ეგოისტი და ნაძირალა ხარ, რომ მისი გაყოფა არავისთან გინდა, რომ მართალი იყო, რომ გერჩივნა აეკრძალათ, დაესაჯათ, მოეკვეთათ, დაეგმოთ მისი „სი–თა–მა–მე“.

 

Advertisements

3 thoughts on “თამამი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s