იშვიათი


შიშმა დამიარა, ყელამდე ფერფლში ჩაფლული ვიჯექი ჩემი ოთახის ყველაზე ბნელ კუთხეში და ნაცნობი ავადმყოფობის სიმპტომებს ვიკვლევდი. „განმეორებითი დასნებოვნება ძალზედ იშვიათია“ – გავიფიქრე და ამ აზრს მაგრად ჩავებღაუჭე.

სიმშრალე ვიგრძენი, ტუჩები ერთმანეთზე მიმეწება, მეგონა, რომ კანიდან ორთქლი ამდიოდა და ჰაერში ვიფანტებოდი წყლის ნაწილაკებად.

წამოვდექი, პირზე წყალი შევისხი, საკუთარ თავს ყალბად გავუღიმე სარკეში და სახლიდან გასასვლელად მოვემზადე.

10 წუთში უკვე ადგილზე ვიყავი, შეთანხმებისამებრ შევედი ბარში, მაგიდას მივუჯექი და ვინაიდან მივხვდი, რომ დათქმულ დროზე ადრე მომიწია მისვლა დარეკვა გადავიფიქრე, „ბენდი“ უცნაურ მუსიკას უკრავდა, ხმაურიანი გარემოსთვის შეუფერებელს, სოლისტი ქალბატონი კი მიკროფონს გადაღლილი სახით ეკვროდა და ბგერებს ნაძალადევად უშვებდა პირიდან.

სიგარეტს მოვუკიდე, მარტინი შევუკვეთე და მაგიდაზე გაშლილი შაქრის ნაწილაკების თვალიერებით გავერთე. ისე მოვიდა არ შემიმჩნევია, სახესთან ხელი მომიტანა და აქეთ–იქით გააქნია, გაღიმებულმა ავხედე, მანაც საპასუხოდ გამიღიმა, თავით მომღერალ გოგონაზე მიმანიშნა და მკითხა „რას უკრავენო?“, პასუხის გაცემა დავაპირე, თუმცა დამეზარა და მხოლოდ მხრები ავიჩეჩე, თან ხელმეორედ გავუღიმე იმის ნიშნად, რომ უჩვეულო რეპერტუარი მეც შევნიშნე.

სანამ მიმტანი მისგან შეკვეთას იღებდა, დაძაბულობის თავიდან მოსაშორებლად იმ თემებზე დავიწყე ფიქრი, რომლებზეც უნდა მესაუბრა ჩვენი შეხვედრის განმავლობაში უხერხული სიჩუმის თავიდან ასაცილებლად. ისე არაფერი მეზიზღება, როგორც ახლად გაცნობილ ადამიანებთან ხმის ამოუღებლად ჯდომა და სხვადასხვა მიმართულებით ყურება, იმის ნიშნად თითქოს ვერ ვამჩნევდეთ ერთმანეთს. ამ დროს სრულიად გაუცნობიერებლად მეც ადამიანთა უმრავლესობის მსგავსად ამინდზე ვიწყებ საუბარს და როდესაც საკუთარ ბანალურობას ვამჩნევ ლამის მთელი პროგნოზი მაქვს ხოლმე მოყოლილი, მიუხედავად იმისა, რომ ამინდის პროგნოზს არასოდეს ვადევნებ თვალს, უბრალოდ ყურით მოთრეული ყველა ჭორი მახსენდება, მეხსიერების სანაგვეებს ვჩხრეკ სანამ არ მივადგები ფრაზას „ამბობენ 25–დან უფრო აცივდებაო“, პასუხად მხოლოდ ღიმილს, რომ მივიღებ, დაუყოვნებლივ ვაყოლებ ხოლმე „ესღა გვაკლდა“, ასეთ დროს თანამოსაუბრე უმეტესად თევზის თვალებით მიყურებს და უაზროდ იღიმის, არადა ვიცი, რომ ჩვენი დიალოგის საინტერესო განვითარებაზე ფიქრობს ჩემთან ერთად, მეც ამ უაზრო ფრაზების როშვის დროს პანიკაში ჩავარდნილი ვაწყდები ტვინის უჯრედებს და ვყვირი „რეანიმაცია!!!“.

როგორც იქნა დაასრულა შეკვეთის მიცემა, ხელები მაგიდაზე დადო და შემომხედა „ჩემგან ელოდება საუბრის დაწყებას“ გავიფიქრე და ის ის იყო განგაშის ზარები უნდა შემომეკრა, რომ თავში ისევ ჩემი ავადმყოფობა ამომიტივტივდა, ტუჩები ერთმანეთზე მიმეწება და შიშნარევმა ჟრუანტელმა დამიარა, ამ დროს იმხელა თავისუფლება ვიგრძენი, რომ ყურებამდე გავიღიმე, ჩემმა შესაძლო დიაგნოზმა მასთან საუბრის დაწყების სირთულე მომენტალურად მეასეხარისხოვნად აქცია და ამით ენით აღუწერელი შვება მომგვარა.

ჩემი მიმიკის რადიკალური ცვლილება არც მას დარჩენია მხედველობის მიღმა, ვერ გაბედა ეკითხა „რა მოხდაო?“ სამაგიეროდ გულითადად გამიღიმა.

ერთი საათის განმავლობაში ვსაუბრობდით, ალაგ–ალაგ ვჩუმდებოდით და კედლებს ვათვალიერებდით შესაშური ინტერესით. მალევე მივხვდი, რომ ზრდილობის წესებით გათვალისწინებული ვადა ამოიწურა და სინდისის ქენჯნის გარეშე შემეძლო მეთქვა მეჩქარება მეთქი, ასეც მოვიქეცი, დავემშვიდობე მომავალ შეხვედრამდე და წამოვედი.

ქუჩაში უკვე გვარიანად ციოდა, მოვიბუზე და სახლისკენ ავიღე გეზი. სადარბაზოსთან შევჩერდი, ჩემ მეზობელს მოვკარი თვალი, ორ კაცს მიყავდა, ის კი მთელი ძალით ყვიროდა „ყველაფერი ფერადია, ფერადი, ცისარტყელას ფერებშია სამყარო. ფერადია, ფერადი!!!“ მივხვდი რაც ხდებოდა, თვალები დაბლა ჩავხარე და კიბეს ჩქარი ნაბიჯით ავუყევი. სახლში შევედი და კარები მაგრად დავაჯახუნე, ძლივს ვსუნთქავდი, დაძაბულობისა და გადაღლისგან, ბრონქები მტკიოდა.

ფანჯარასთან მივედი, დავინახე, როგორ დაიძრა მანაქანა. რამდენიმე წუთში კი გარედან მეზობლების საუბარი შემომესმა, კარები გავაღე და სასხვათაშორისოდ ვიკითხე „რა მოხდა?“

„ავადაა“ – მიპასუხა დედამისმა და თვალი ამარიდა.

მივხვდი რაც იგულისხმა, ამიტომ აღარ ჩავძიებივარ, სახლში შევბრუნდი და საძინებლისკენ გავემართე, ფარდები ჩამოვაფარე, საწოლში შევწექი და ჩამეძინა.

რიჟრაჟზე შევფხიზლდი, თითქმის მდუღარე შხაპი მივიღე და სახლიდან გავედი. გაუცნობიერებლად გავაჩერე ტაქსი და ჩემთვის კარგად ნაცნობ მისამართზე ვთხოვე წაყვანა.

ნახევარ საათში ადგილზე ვიყავი, ვიცოდი მიღების საათები არ იყო დაწყებული.

მიმღებში შევედი, მაგიდასთან ნაცნობი სახე დავლანდე, გულიანად გავუღიმე, თითქოს მის მოსაკითხად ვიყავი მისული, მანაც საპასუხოდ გამიღიმა, გამოვკითხე როგორ ხართ მეთქი, ორიოდე სიტყვით მიამბო თავის ამბები და კითხვის ნიშნით შემომხედა, ავუხსენი რისთვისაც ვიყავი მისული, ჩემი მეზობლის სახელი და გვარი გავუწოდე და დავამატე გუშინ მოიყვანეს მეთქი. მკაცრად მიპასუხა ხომ იცი დილით მნახველებს არ ვუშვებთო, „ძალიან მჭირდება მისი ნახვა“ – ვედრების ტონით გავიმეორე, მიმოიხედა და მანიშნა გამომყევიო, ოთახში შემიყვანა, მაგიდასთან დამსვა და მთხოვა დავლოდებოდი. 10 წუთში მასთან ერთად დაბრუნდა, საათზე მიმითითა, მანიშნა დროზე დაამთავრეო და მარტო დაგვტოვა.

მაგიდას ნელი ნაბიჯით მოუახლოვდა, გაუკვირდა ჩემი დანახვა, ამდენი წლის განმავლობაში ერთ სახლში ვცხოვრობდით, თუმცა გამარჯობაც კი არასოდეს გვითქვამს ერთმანეთისთვის, მიუხედავად ამისა მაგიდასთან დაჯდა, გადმოიხარა და ხელი გამომიწოდა, მეც გავუწოდე, თუმცა არ გავცნობივარ, ვერ ვიტანდი ამ პროცესს და იმიტომ. შემდეგ საზურგეს მიეყუდა, რითიც მანიშნა, რომ მისმენდა. სათქმელი არაფერი მქონდა, არც კი ვიცოდი რა ჭირად მივედი იქ ან იქნებ საკუთარი ეჭვების გადამოწმება მსურდა, საკუთარი თავისთვის დიაგნოზის დასმა.

სიჩუმე დაარღვია – „ფერადია მეთქი ყველაფერი!“

„მე არაფერს ვწყვეტ.“ – ვუთხარი ცინიკური ღიმილით. ვიცოდი, რომ მატყუებდა.

„ძველი, მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კადრივით ციმციმებ შავ–თეთრად.“ – ზედმეტად მარტივად დანებდა.

ვერაფერი ვუპასუხე, მეტის გაგება მინდოდა.

„დაგიფიქსირებია, რომ ემოციები, რომლებმაც ჩვენი ცხოვრება უნდა გააფერადონ, გააყველა–ფერ–ონ, ცისარტყელასავით გადაგვეფარონ, საბოლოო ჯამში გვანაცრისფრებენ?

იცი რას მიპასუხებ ამაზე? იმას, რომ ცისარტყელა მხოლოდ წვიმის შემდეგ ჩნდება, ამით იმედს ჩამისახავ. იმედიც ფერადი გრძნობაა ხომ? ჩვენ ცხოვრებას აფერადებს, ა–მრავალ–ფერ–ოვნებს… შემახსენე შემდეგ რა ემართება?…

ეს ფერადი გრძნობები, სადღაც აგვტყორცნიან ხოლმე და შემდეგ მომენტალურად გვანარცხებენ მიწაზე.

სასაცილოა, ასე კომფორტულად არასოდეს მიგრძვნია თავი, როგორც ახლა.

ჰო, მხევდელობა შავ–თეთრი მაქვს, ოთახში შევალ, ფრანგულ შანსონებს ჩავრთავ, მივწვები საწოლზე და საკუთარი სიმშვიდის შემშურდება კიდეც.

ამასობაში შენ და შენნაირები საახალწლო შუშხუნებივით იფეთქებთ და ფერად ფერებად დაიღვრებით, მხოლოდ ესაა ზეიმს, რომ დაამთავრებთ დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება შეგეპარებათ და მოუსვენრობა შეგიპყრობთ ახალი ფერადი ემოციების წყურვილი გადაგრევთ…

მე მშვიდად ვარ.“

„დიდ ხანს არ გაგრძელდება შენი სიმშვიდე. მალე შენი ტვინიდან არასასურველ ფიქრებს ცივი შხაპით განდევნიან, გაიძულებენ იგრძნო საკუთარი უბედურება, სანამ არ აღიარებ, რომ სამყაროს ფერადად დანახვის სურვილით იწვი.“ – ვუპასუხე ჩემთვის უჩვეულო სინანულით.

„ჩვენ განვსხვავდებით!“ – გადმოიხარა და ამრეზით გამიღიმა – „ადამიანით იყავი ავად. ერთი და იგივე ადამიანით ორჯერ არ ავადდებიან ხომ? როგორც სამედიცინო ლიტერატურაში ვკითხულობთ – „განმეორებითი დასნებოვნება ძალზედ იშვიათია“. ძალზედ იშვიათია, ი–შ–ვ–ი–ა–თ–ი! რა ხდება ნაცნობ სიმპტომებს ატყობ საკუთარ თავს? რისთვის მოხვედი ჩემ ფონზე საკუთარი სიფერადე, რომ შეგემოწმებინა? გილოცავ, შენ ძალზედ იშვიათი ხარ!“

Advertisements

8 thoughts on “იშვიათი

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s