შთაგონება ქირით


გამოუძინებელი, დასიებული თვალებით გამოვედი სახლიდან, სიგარეტს მოვუკიდე და ნელი ნაბიჯით გავუყევი ქუჩას. რამდენიმე მეტრში ნაცნობ სილუეტს მოვკარი თვალი, ვიფიქრე მინდოდა თუ არა მისალმება, თუმცა სანამ გადაწყვეტილებას მივიღებდი თვითონ შემნიშნა, გამიღიმა და მაგრძნობინა, რომ ეტიკეტით გათვალისწინებული ფრაზების გაცვლა აუცილებლად მოგვიწევდა.

მივუახლოვდით ერთმანეთს, მივესალმე, ნაძალადევად გავიღიმე, „როგორ ხარ“ მეთქი ვკითხე და დაველოდე როდის მეტყოდა „კარგად თავად“–ო, პასუხს არ დაუგვიანია, თუმცა რამდენიმე წამში ან წუთში აღმოვაჩინე, რომ საუბარი გაუგრძელდა, შევეცადე თავისთვის ძალა დამეტანებინა და მომესმინა რას მეუბნებოდა.

„… წიგნის წერა დავიწყე, იდეებისგან ლამისაა თავი გამისკდეს, რამდენიმე ნაცნობ კრიტიკოსს წავაკითხე და ისეთი გამოხმაურებები მივიღე დანამდვილებით ვიცი საუკეთესო ნამუშევარი იქნება. გადასარევი დილაა არა? თავად როგორ ხარ?“ როგორც იქნა დაამთავრა სათქმელი, თავიდან რას ამბობდა ვერ გავიგე, საკუთარ გადაღლას ვაგინებდი გუნებაში და იმიტომ.

ღიმილისგან ყბები ამტკივდა, სახე მომეჯღანა და სასწრაფოდ დავიბრუნე გამოუძინებელი, გადაღლილი ადამიანის ფიზიონომია, დავფიქრდი რა ვუპასუხო მეთქი და როდესაც მივხვდი დროს უაზროდ ვწელავდი ვუთხარი: „ძველებურად.“

შეეცადა სახეზე მაქსიმალურად აღებეჭდა თანაგრძნობა, არაფერი გამოუვიდა და სიცილის მოთოკვის მცდელობის შედეგად დამარცვლული სიტყვებით განაცხადა „თანაგრძნობა ცალკე ოთახში მყავს, დიდი ხანია აღარ შევსულვარ მასთან, სიუჟეტი არ მოითხოვდა ამას.“

ისევ ნაძალადევი ღიმილით დავუქნიე თავი, ერთი სული მქონდა გავცლოდი იქაურობას და ყბები გამევარჯიშებინა საშინელი ტკივილის მოსახსნელად, შემდეგღა გავაანალიზე რა მითხრა, ვიფიქრე ნამდვილად გაგიჟდა ეს საცოდავი მეთქი და კეთილგანწყობის გამოსახატად შესაფერისი გამომეტყველების ძიება დავიწყე ჩემი სახეების კოლექციაში, მტვერდადებულს და მოჯღანულს მივადექი მოვირგე და ვუთხარი „ჰოოო“ – მეთქი. მეტი ვერაფერი მოვიფიქრე, „საკუთარი თავი გამჭირვებია“ მოტივით შევეცადე დროულად მომემთავრებინა ეს ერთი შეხედვით და პირვანდელი ჩანაფიქრით მხოლოდ ზრდილობის გამო შემდგარი დაზეპირებულ ფრაზებიანი დიალოგი.

ის ის იყო, კეთილი სურვილებით უნდა დავმშვიდობებოდი, რომ მკითხა „გინდა მისამართი მოგცე?“–ო.

ნერწყვი გადავყლაპე, გავიფიქრე ან ეს გაგიჟდა ან მე ყველაზე მთავარი ვერ მოვისმინე მეთქი, უხერხულობის თავიდან ასაცილებლად ჩემი ყბები ისევ სამსხვერპლოზე გავიტანე და ვუთხარი „რატომაც არა.“

თვალი ჩამიკრა, ჯიბიდან უბის წიგნაკი ამოიღო, რაღაც დაწერა და მითხრა „ოღონდ არავისთან….“

რამდენიმე წამში ტუჩებთან თითი მიიტანა მეტი თვალსაჩინოებისთვის და თბილად გამიღიმა.

„ნამდვილად გაგიჟდა!“ – ჩავილაპარაკე გუნებაში, ფურცელი გამოვართვი და დაყვავების ტონით ვუთხარი „რა თქმა უნდა“ მეთქი, შემდეგ სრული ეფექტისთვის პირთან ხელიც მივიტანე და წარმოსახვითი გასაღებით ჩავკეტე ინფორმაციის წყარო.

აღარფერი უთქვამს, უკეთესი მომავლის იმედით დავემშვიდობეთ ერთმანეთს.

ფურცელს შევავლე თვალი, რაღაც გადაკარგულ უბანში მიშვებდა, „საცოდავი“ გულწრფელი სინანულით გავიფიქრე და ისევ სიგარეტს მოვუკიდე.

გამომცემელს უნდა შევხვედროდი. მართლაც მშვენიერი ამინდი იყო, ჩემ საყვარელ კაფეში მქონდა შეხვედრა დათქმული, გარეთ დავჯექი, ყავა ვთხოვე მიმტანს და საათს დავხედე. აგვიანებდა, თუმცა არსად მეჩქარებოდა და ამიტომ მშვიდად დავიწყე ყავის წრუპვა.

რამდენიმე წუთში შემომიერთდა, ბოდიში მომიხადა დაგვიანებისთვის, მე მსუბუქი ღიმილით ვანიშნე არაფერია მეთქი, ისევ ყბები ამტკივდა და სასწრაფოდ გავასწორე სახე.

ეჩქარებოდა, ორი სიტყვით ამიხსნა, რომ წიგნი დაიწუნეს, ათას რაღაცას მიედ–მოედო, მთავარი კი ის იყო, რომ ძალიან ერთფეროვანი, მდორე და უინტერესო საკითხავი აღმოჩნდა. დააყოლა ვწუხვარო და დამემშვიდობა.

მე უფრო ვწუხდი. განა არ ვიცოდი, რომ სიმართლეს ამბობდა?! ვიცოდი, თან გადასარევად. ამიტომ არც პროტესტი გამჩენია და არც განსაკუთრებულად დამწყვეტია გული.

ემოციებისგან ვიყავი დაცლილი, აღარაფერი შთამაგონებდა, ისეთივე მდორე, ერთფეროვანი, ცარიელი და უინტერესო ვიყავი, როგორც ჩემი დაწუნებული და მალე სანაგვეზე აღმოჩენისთვის განწირული რომანი.

ისევ ჩემი ნაცნობი აწ უკვე „გიჟად“ შერაცხული, წარსულში წარმატებული მწერლის მიერ მოცემულ ფურცელს დავხედე, არ ვიცი რა ეშმაკი შემომიჩნდა, მაგრამ სახლში წასვლასა და დაძინებას მითითებულ მისამართზე გავლა ვამჯობინე. ტაქსი გავაჩერე. 1 საათში ადგილზე ვიყავი, ზუსტად იმ ნომერს ვერ მივაგენით, ამიტომ ჩამოსვლა და კორპუსის ჩემით პოვნა გადავწყვიტე.

რამდენიმე წუთს ვიბორიალე, ბოლოს კი ჭიშკარს მივადექი, ფურცელზე დაწერილი „43“ ნომერი იყო ზედ ჩამოკონწიალებული, ირგვლივ მიმოვიხედე, კაციშვილის ჭაჭანება არ იყო, ახლოს მივედი და შევიჭყიტე. კარები სუფთად ჩაცმულმა მამაკაცმა გამიღო, ხელით მანიშნა, რომ შემეძლო შევსულიყავი, მივესალმე და დაბნეული მზერით ვანიშნე წარმოდგენა არ მაქვს სად მოვხვდი მეთქი. გამიღიმა, საპასუხოდ მომესალმა და მკითხა კონკრეტულად რას ვეძებდი. გავჩუმდი, რას ვეძებდი? არაფერსაც არ ვეძებდი, დროის მოსაკლავად ვიყავი მისული.

„მწერალი, კომპოზიტორი, მხატვარი, მოქანდაკე?“ – მკითხა ყოველგვარი ახსნა–განმარტების გარეშე.

ვერაფერი გავიგე, ერთი სული მქონდა გავცლოდი იქაურობას, რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ კითხვა წავილუღლუღე – „უკაცრავად??“

„ჩამოთვლილთაგან რომელი ბრძანდებით?“ – შეეცადა აეხსნა.

„შეუმდგარი მწერალი“ – მეთქი ვუპასუხე, თან საკუთარმა გულახდილობამ დამაბნია.

„წამობრძანდით!“–ო მითხრა და შენობისკენ აიღო გეზი. ირგვლივ მიმოვიხედე, ვიფიქრე ნამდვილად მესიზმრება მეთქი, წამოსვლა მომერიდა და ცხვარივით ავედევნე.

შენობაში შევედით, დარბაზში შემიძღვა, მაგიდასთან მიმიპატიჟა და დაჯდომა შემომთავაზა. სკამის კიდეზე ჩამოვჯექი, გასაქცევად ვიყავი მზად, თავადაც მოუჯდა მაგიდას და ამიხსნა „ჩვენ ემოციებს, შთაგონებას, განწყობას, მუზებს ვაქირავებთ.“

„მეტის ღირსი ვარ!“ – გავიფიქრე – „გიჟის მოცემულ მისამართზე წამოსვლაზე უკეთესი ვერაფერი მოვიფიქრე?!“

„საინტერესოა“ – ძლივს ამოვღერღე – „ბედნიერება, ცოტა დეპრესია, სასოწარკვეთა და ორი მუზა რა დამიჯდება?“ – ვიკითხე ხუმრობით.

კალკულატორი ამოიღო, რაღაც დათვალა და ფასი დამანახა.

ისევ საკუთარი თავის ლანძღვა დავიწყე გუნებაში, თუმცა გადავწყვიტე დავთანხმებოდი და მოვლენების განვითარებისთვის მედევნებინა თვალყური.

წამოდგა და გეზი დერეფნისკენ აიღო, მეც ისევ ავედევნე.

რამდენიმე წამში დიდ ოთახში შემიძღვა. მთხოვა ცოტა ხანს დავლოდებოდი და გაუჩინარდა.

ნახევარ საათს ვიჯექი უხმოდ, ის ის იყო გაპარვას ვაპირებდი, რომ როგორც იქნა დაბრუნდა, მომიახლოვდა და გასაღები გამომიწოდა.

გასაღებს ნომერი ქონდა დაკრული – „7“.

„ეს თქვენი ოთახის გასაღებია, შეგიძლიათ 24 საათის განმავლობაშიც კი იყოთ იქ. მეორე სართულზე უნდა აბრძანდეთ, დერეფნის ბოლოს იპოვით ოთახს. 1 თვის ვადით ვაფორმებთ ხელშეკრულებას.“

„ნამდვილად მესიზმრება!“ – დავიწყე თავის დარწმუნება, გასაღები გამოვართვი და დავემშვიდობე.

დერეფანში გასულმა, გეზი მეორე სართულზე ასასვლელი კიბისკენ ავიღე, მეშვიდე ოთახი უპრობლემოდ ვიპოვნე, გასაღები მოვარგე და შევეცადე გახშირებული გულის ცემის მიუხედავად მშვიდი სახე შემენარჩუნებინა.

რამდენიმე წუთს ვიდექი გაუნძრევლად, ბოლოს ღრმად ჩავისუნთქე და კარები შევაღე.

თვალში მთელ კედელზე გადაჭიმული წითელი ფარდა მომხვდა.

ოთახში რამდენიმე კარებს მოვკარი თვალი, თითოეულ მათგანზე წარწერა იყო გაკეთებული – „დეპრესია“, „ბედნიერება“ , „სასოწარკვეთა“, „მუზები“.

დღეს უკვე მერამდენედ ვლანძღავდი საკუთარ თავს არ ვიცოდი, სათვალავი ამერია.

სიგარეტს მოვუკიდე და პირველი კარები „დეპრესია“ შევაღე.

პატარა, ბნელ ოთახში აღმოვჩნდი, კუთხეში გამხდარ სილუეტს მოვკარი თვალი, ფეხმორთხმით იჯდა, თავი კედელზე მიედო, სიგარეტს ექაჩებოდა და დაბალ ხმაზე ვიოლინოს გულის გამაწვრილებელ ხმას უსმენდა. არ შემოუხედავს, თითქოს არც კი შეუმჩნევია, რომ შევედი. მივუახლოვდი და მივესალმე, გული უკვე ყელში მიცემდა.

საპასუხოდ მომესალმა. სიგარეტი ჩააქრო და ლამის ჩურჩულით მითხრა: „რიგით მეათე ხარ. საიუბილეო ნომერი გაქვს, ხომ არ დაგველია?“

„ვერაფერი გავიგე“ – ვუთხარი მორცხვად.

„არც მე მესმის რამე. აქ შთაგონებას ეძებ ალბათ. ყოველ დღე მოხვალ, ერთად დავლევთ, მე მუსიკას შევარჩევ, გეტყვი, რომ მიუხედავად მზიანი დარისა ყოველი დღე ნაცრისფერია, მოგიყვები რამხელა უაზრობაში ვკარგავთ დროს. გვერდზე ოთახში მცხოვრები სასოწარკვეთა არაფერში გჭირდება, ერთნი ვართ.“

ბოლოს და ბოლოს მივხვდი რაში იყო საქმე, აღფრთოვანება და შიში ცვლიდნენ ერთმანეთს. ავდექი, კარები გამოვიხურე, სასოწარკვეთას გვერდი ავუარე და ბედნიერების ოთახში შევედი. ოთახს მზის სხივები ანათებდა, სახალისო მუსიკა უკრავდა, ოთახის ცენტრში კოპლებიან კაბაში გამოწყობილი, ფეხშიშველი წითური გოგონა ცეკვავდა, შეუდარებელი სიმსუბუქით ეხებოდა იატაკს, სახეზე სასიამოვნო ღიმილი დასთამაშებდა, თვალები დახუჭული ქონდა და ჩუმად მუსიკის ჰანგებს ყვებოდა. გაღიმებულმა გამოვიხურე კარები, ორი ემოცია ერთდროულად შეეჯახა ჩემში ერთმანეთს.

ავფორიაქდი და კარები მუზებს შევუღე. მაგიდასთან ისხდნენ, წითელი, ოდნავ შესიებული ტუჩებით ეხებოდა ერთ–ერთი სიგარეტს და ვნებიანად ქაჩავდა, გრძელი ფეხები ერთმანეთზე გადაედო, ფონად ედიტ პიაფი მღეროდა „პადამ, პადამ…“ შავი, ტანზე მოტმასნული კაბა ეცვა, ხორბლისფერ კანს მზე უნათებდა, თხელი ცხვირი, კარგად გამოყვანილი ლოყები და მოშიშვლებული ლავიწის ძვლები ფორიაქს მიჩენდა. მოპირდაპირე მხარეს ახალგაზრდა მამაკაცი ეჯდა და„კაზანოვას“ საფირმო ღიმილით ეუბნებოდა რაღაცას.

ისევ მთავარ ოთახში აღმოვჩნდი, დაბნეული მივედი წითელ ფარდასთან, სიგარეტს მოვუკიდე და გამახსენდა „თანაგრძნობა ცალკე ოთახში მყავს, დიდი ხანია აღარ შევსულვარ…“

მეც გავგიჟდი.

Advertisements

6 thoughts on “შთაგონება ქირით

  1. აუ, ძალიან მომეწონა… ისე მართლაც მასე არ შევდი-გავდივართ სხვადასხვა კარში? გაგიჟება კი სასარგებლოა 🙂 ყველა გენიოსი ცოტათი შეშლილი იყო. მოკლედ, მოვიხიბლე მე

    Like

    1. გეთანხმები მთელი ცხოვრება ხან ერთ კარებში შევდივართ ხან მეორეში, შემდეგ წრეზე ვიწყებთ სიარულს.
      მართალია მცირე დოზით შეშლილობა შეიძლება სასარგებლოც იყოს 🙂
      ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონა 🙂

      Like

  2. აუ, რა მაგარი იყო!
    ბევრი რამე უნდა მეთქვა წესით, იმიტომ, რომ არ ყოფილა ფრაზა, რომელსაც ემოცია არ გამოეწვიოს. მაგრამ დამავიწყდა რა უნდა მეთქვა. უბრალოდ, ძალიან მაგარია!

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s