წითელი


„საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, მძულს ემოციები, რომლებიც ნაწილებად იშლება ირგვლივ და ათასობით ადამიანი გულმოდგინედ კრეფს.“ – ვუჩურჩულე ყურში.

ცოტა ხანს გაუნძრევლად იჯდა, კედელს უყურებდა გაშტერებული თვალებით, შემდეგ წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემა დაიწყო.

სიგარეტი მოვქაჩე, კმაყოფილი მივაწექი სკამის საზურგეს.

„მიყვარს ყველა ვისაც ვუყვარვარ.“ – მითხრა და ფანჯარასთან შეჩერდა. – „შენ გინდა მითხრა, რომ ეს ტყუილია?“

გამეცინა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამას მიპასუხებდა. სწორად ვერ გაიგო ჩემი ნათქვამი და ეწყინა, ამან გამახარა, შურისძიების სურვილით ვიყავი განმსჭვალული, მინდოდა ფეხქვეშ გამეთელა მისი კეთილგანწყობა, კეთილშობილება, ყველა გრძნობა, რომელიც „სიკეთესთან“ იყო კავშირში.

„ტყუილი… რა შუაშია ტყუილი, რატომ ხდი სიყვარულს საზიაროს მეთქი ეს ვიკითხე“ – ვუპასუხე მცირე ხნიანი დუმილის შემდეგ.

„ყველა ვისაც ვეუბნები, რომ მიყვარს, მიყვარს ერთნაირად.“

„ამას ვგულისხმობ, საკუთარ გრძნობას აუფასურებ. ის რაც ყველას აქვს ნაკლებად მოთხოვნადია ხოლმე.“ – შევეცადე ამეხსნა.

„ხელები ყველას გვაქვს, მაგრამ ვისაც არ აქვს უბედურია, მაშინ მითხარი რა ღირს წყვილი ხელი?“ – მითხრა და საათისკენ გაექცა თვალი.

„უაზრო მაგალითია.“ – ვუპასუხე და გავიფიქრე, რომ ჩემდა გასაოცრად საინტერესო პასუხი გამცა.

„ხედავ?!“ – მითხრა გამარჯვებული სახით, მაჯის საათს დახედა და განაგრძო – „უნდა წავიდე.“

გავუღიმე და დავემშვიდობე.

ვიცოდი, რომ 7 საათზე ქონდა შეხვედრა.

წიგნების მაღაზიის მფლობელი იყო, თავადაც წერდა და დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, განსაკუთრებით ქალბატონებში. ყოველ პარასკევს, 19:00 საათზე შეხვედრას მართავდა მკითხველებთან, წინასწარ მომზადებულ რამდენიმე ფურცლიან ნაშრომს კითხულობდა ხოლმე.

სწრაფად ჩავიცვი, გასაღები ავიღე ხელში და კარები გამოვიჯახუნე.

ათობით ადამიანი ირეოდა ოთახში, ის კი მაგიდასთან იჯდა და ფურცლებს ჩაჰყურებდა, თავისუფალ სკამს მოვკარი თვალი, მაგიდაზე სასმელი იდო, მოვიხიბლე გარემოს გაფორმებით, მარტინი ავიღე და უკანასკნელ სკამზე ჩამოვჯექი.

რამდენიმე წუთში უკვე ყველა ადგილზე იჯდა.

გაიღიმა, თმა მარცხენა ხელით გადაიწია, ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობ ნაიარევს მოვკარი თვალი, რომელზეც არასოდეს არაფერი უთქვამს და რომელიც გონების დაბინდვამდე მიყვარდა. ნერვიულმა კანკალმა ამიტანა, ტანზე ეკალმა დამაყარა და შევეცადე ღრმად მესუნთქა, უცნაური განწყობა დამეუფლა, ისეთი დამპალ წინათგრძნობად რომ ვნათლავ ხოლმე.

მუსიკა ჩართო, მაგიდაზე სანათი ედგა, გარეთ უკვე გვარიანად ბნელოდა და მისი სახის გარჩევა ვეღარ შევძელი.

ისევ თმა გადაიწია, ოდნავ გასაგონად ჩაილაპარაკა „მოგესალმებითო“ და ყოველგვარი შესავლის გარეშე დაიწყო კითხვა.

„უკიდეგანო გადაღლის შეგრძნებით მიწოლილიყო სავარძელზე, სიცივისგან გამსკდარ ტუჩს იქამდე კვნეტდა სანამ სისხლის მლაშე გემო არ იგრძნო, საჩვენებელი თითი მიიტანა პირთან და სისხლით შეფერადებულ ანაბეჭდებს დაუწყო თვალიერება.

ადამიანების ქონის მანიით იყო ავად. ყველა ვისაც ისურვებდა, ვისაც თითს დაადებდა მისი უნდა გამხდარიყო ნებისმიერ ფასად.

…იმედგაცრუებები ერთი მეორის მიყოლებით ცვლიდნენ ერთმანეთს.

***

ახალ წლამდე რამდენიმე დღე იყო დარჩენილი. თოვლის ბაბუის არასოდეს სჯეროდა, მისთვის არასოდეს უთქვამთ არსებობსო, როდესაც გაიგო, უკვე იცოდა, რომ მითს უყვებოდნენ.

ბალიშის ქვეშ რამდენიმე შოკოლადი დამალა ბავშვობის ყველაზე სანუკვარი მოგონების გაცოცხლების მიზნით, იმ შოკოლადების გემო დღემდე ახსოვდა, არასოდეს უკითხავს ვინ დატოვა ისინი იქ, სიმართლის მოსმენა არ სურდა და იმიტომ.

„დალახვროს ეშმაკმა“  – ჩაილაპარაკა – „ნუთუ ასეთი რთული იყო ტყუილის თქმა?!“

სარკესთან მივიდა, თითის წვერებზე აიწია, საკუთარ თავს გამომცდელი მზერა ესროლა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, ნაზად ააყოლა ფეხი მუსიკას და თვალები დახუჭა.

დიდ ხანს ემზადებოდა ამ დღისთვის, დღისთვის, როდესაც ნაძვის ხეს დადგამდა და პირველ სათამაშოს ჩაუთქვამდა სურვილს.

საკუთარი სურვილების გამო სირცხვილით იწვოდა, ამიტომ არასოდეს, არასოდეს ჩაუთქვამს ის რაც ნამდვილად უნდოდა.

„ეს ეგოიზმია“ – იმართლებლდა ხოლმე თავს – „გაცილებით მნიშვნელოვანი საკითხები არსებობს ვიდრე ჩემი ხუშტური.“

წელს სხვანაირი იყო, საკუთარი თავისთვის გაძვირფასებული, შეუდარებელი, გემრიელი.

მალე მისი ტუტუცი ხუშტურების წელი დგებოდა.

წითელი არაფრით გამორჩეული ბურთი აათამაშა ხელში, ჯერ კიდევ შიშველ ნაძვის ხესთან მივიდა და პირველივე ტოტზე დაკიდა.

***

რამდენიმე წელიწადში მისი ნაძვის ხე ათობით წითელ ბურთს ითვლიდა, ათობით ადამიანის სული ეკიდა მის სახლში წინა საახალწლოდ.

ადამიანების ქონის მანიით იყო ავად.

მოძველებული სულები ჩამოხსნა ტოტებიდან და ნამსხვრევებად აქცია.

კაკუნი შემოესმა, არავის ელოდა, დამფრთხალმა გაიხედა ჭუჭრუტანიდან და ნაცნობ, კარგად დავიწყებულ სილუეტს მოკრა თვალი. კარები ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით გააღო, ხელში მისი ბურთი ეჭირა დასამსხვრევად გამზადებული.

სახლში შეიპატიჟა, წინ გაუძღვა და სავარძელზე მიუთითა. სიგარეტს მოუკიდა და გამომწვევად დაიწყო ბურთის ხელში თამაში.

„ეს ესაა სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანე“ – უთხრა კმაყოფილი ხმით.

„გეშლება. დიდი ხანია.“ – უპასუხა იმან ვის სულსაც ხელში უაზროდ ათამაშებდა.

ბურთს ხელი გაუშვა და ის წითელ ნამსხვრევებად გაიფანტა ოთახში.

„წელს ჩემი სურვილი სანაგვეზე მოისროლეს.“ – წაისისინა – „მე კი არასოდეს ვმეორდები.“

მცირე ხნიანი დუმილის შემდეგ იატაკზე ნამსხვრევებად გაშლილმა უცნობმა ფურცელი გაუწოდა „დღეს ამას წავიკითხავ“ – უთხრა დაძაბული ხმით.

„რაზე წერ? ბედნიერებაზე? სასწაულებზე? ჯადოსნურ არსებებზე? ახალ წელზე? სიყვარულზე?“ – იკითხა ამრეზით, რამდენიმე წუთში კი განაგრძო – „საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, მძულს ემოციები, რომლებიც ნაწილებად იშლება ირგვლივ და ათასობით ადამიანი გულმოდგინედ კრეფს.“

უცნობი კარებამდე მიაცილა და ახალი ბურთის თვალიერება დაიწყო „ვინ? ვინ? ვინ?…“ ჩურჩულებდა ბრაზმორეული ხმით.

დიდ ხანს იდგა გაუნძრევლად, შემდეგ ნაძვის ხესთან მივიდა,  ბურთი ტოტზე ჩამოკიდა „არავინ“–ო რამდენჯერმე გაიმეორა და ოთახში გაშლილ ნამსხვრევებზე შიშველი ფეხით გაიარა.

საწოლში შეწვა, ბალიში აწია, შოკოლადები დაყარა და ემოციებისგან დაცლილს ჩაეძინა.“

გარეთ გამოვედი, აკანკალებული ხელით მოვუკიდე სიგარეტს და ქუჩას გავუყევი.

Advertisements

4 thoughts on “წითელი

  1. ფინიკი გილოცავ ახალ წელს! ბედნიერი და ულამაზესი ყოფილიყოს ეს წალიწადი და სხვებიც შენს ცხოვრებასი. BNG ჯგუფში წლის საუკეთესო ბლოგად რომ დაასახელეს შენი ბლოგი შეამჩნიე? 🙂

    Like

    1. მეც გილოცავ 🙂 სასიამოვნო მოულოდნელობებს გისურვებ მთელი წლის განმავლობაში (მილოცვები ძალიან არ მეხერხება 🙂 )
      BNG– ში არ ვარ, ამიტომ ეს ჩემთვის სასიამოვნო სიახლეა 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s