სითბოდ


დილით ჩვეულებრივიზე გვიან ავდექი, ყავა ჩამოვისხი და გაზეთი გადავშალე:
”პოპულარულ მწერალს ორემათე კოლოზინს ყველა ბრალდება მოეხსნა, ის როგორც ცნობილია 12 მკვლელობაში იყო ეჭვმიტანილი, ის გუშინ გაათავისუფლეს პატიმრობიდან.” დანარჩენ ტექსტს გადავახტი, და რამდენიმე აბზაცის შემდეგ განვაგრძე კითხვა.
”დამნაშავემ აღიარებითი ჩვენების შემდეგ ითხოვა, რომ კოლოზინისთვის მიწერილი წერილი, ცვლილების გარეშე გამოექვეყნებინათ პრესაში, გთავაზობთ წერილის უცვლელ ვარიანტს:

”რას გრძნობთ თქვენი შთაგონების წყაროს მიმართ? რა გამოძრავებთ მაშინ, როდესაც მათზე საწერად გექაჩებათ ხელი? როდესაც გონება დაუსრულებლად მოითხოვს თქვენგან მუზებზე საუბარს? მუზებზე წერას, მუზების ხატვას, ძერწვას… გრძნობთ როგორ ქმნიან თქვენი თითები სრულყოფილებას? სიამაყით ივსებით? იცით, რომ უპირობო აღიარება გელოდებათ?

მე ხატვის ნიჭი არასოდეს მქონია, არც მუსიკასთან ვმეგობრობდი, წერაც არ შემეძლო… ხელოვნება უცხო იყო ჩემთვის.

შენი მუზა იმაზე მეტად მიყვარდა ვიდრე შენ, იმაზე მეტი ტრფობის დატევა შემეძლო ვიდრე შენ, იმაზე მეტ სილამაზეს ვხედავდი ვიდრე შენ აღწერდი, იმაზე უკეთესი იყავი ვიდრე გეგონა.

მე ჩემი გრძნობა ვაქციე შედევრად და მივხვდი, რომ ხელოვნებას აკლია მიმართულება გრძნობა.

შენი შეხება იმხელა სითბოდ იღვრება თითოეული ადამიანის სხეულში, რომ მასში წარუშლელ კვალს ტოვებს. 

მე შენი სითბოს შეგროვება დავიწყე. იმ ადამიანებს ვაგროვებდი, რომლებმაც ბოლოს შენი თითების შეხება იგრძნეს და უხილავ ანაბეჭდებად დარჩნენ მათ კანზე. მათ ბედნიერებას უკვადვება ვაჩუქე. უკვდავება, სანამ სხვა გაახუნებდა შენთან სიახლოვის ნაკვალევს მათ ტანზე.

საკუთარ თავს გაუმაძღრობაში ვდებ ბრალს… მე არასოდეს შემეძლო შენი ნაშრომების კითხვაზე უარის თქმა, არასოდეს შემეძლო შემეწყვიტა შენი შეგრძნება, იქამდე ვკითხულობდი სანამ სიტყვები არეულ ბგერებად არ იქცეოდნენ და ემოციების სრულ დაშრეტვამდე არ მივიდოდი.

ახლა, როცა საათი შვიდიანების მთელ წყებას ანახებს, ზუსტად ვიცი, წარმოდგენა არ მაქვს რატომ ვწერ ამას. გებღაუჭები იმისთვის, რომ შევძლო არასასურველი ფიქრებისგან თავის დაღწევა, ჩემ ქმნილებას გეძახი და ვერასოდეს, ვერავინ შეძლებს ჩემ გადარწმუნებას.

მე შენ შეგქმენი.

და თუ ყველაფერს რასაც ახლა ვწერ ილუზიურად შექმნილი შენი სახიდან ვიპარავ, მიმაჩნია, რომ ამას არა უშავრს.

მაცოცხლებ, შენი არსებობა სიამოვნებად მეღვრება ძარღვებში, ვჩქეფ მაშინ, როდესაც შენი ახალი ნაწერის კითხვას ვიწყებ. ვეჭვიანობ, როდესაც სხვებზე საუბრობ და მჯერა, რომ თუნდაც გაუცნობიერებლად მე შენი ნაწერის უხილავი სული ვარ.”
Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s