ფინიკურად


ჩემი სიჩუმით გადაღლილი უკმაყოფილო სახით შემომხედავ და მკითხავ ”ჩემზე წერ?” მე ხელით განიშნებ, რომ არ მცალია და წერას განვაგრძობ, გაციებულ ყავას მიუბრუნდები და დიდ ყლუპს გააკეთებ, შემდეგ სიგარეტის კოლოფს დასწვდები და მხრებში მოხრილი დაიწყებ მოწევას.
რამდენიმე წუთს ჩუმად ვიჯდები, შემდეგ ავდგები და ღვინოს შემოგთავაზებ, შენ ეჭვნარევი მზერით შემომხედავ და მეტყვი, რომ არ ღირს, თვალს ჩემი მაგიდისკენ გააპარებ და მედიკამენტებზე მანიშნებ შეფარვით, მე გამეცინება და გკითხავ ”დიდი ხანია, რაც ჩემ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა დაიწყე?” არაფერს მიპასუხებ, ასანთს გაკრავ და პირიდან მძიმედ გამოუშვებ კვამლს, აღარაფერს გეტყვი, ოთახიდან გავალ და რამდენიმე წუთში ღვინის ბოთლითა და ჭიქებით დავბრუნდები, მაგიდასთან დავჯდები და ინსტიქტურად ხელი პულსისკენ გამექცევა, გაგეღიმება, თვალს ამარიდებ, მე კი ნიშნის მოგებით ჩამოვისხამ ღვინოს და ჭიქას სწრფად გამოვცლი, სკამზე გადავწვები დაღლილი სახით და კმაყოფილი გეტყვი, რომ ბედნიერი ვარ. შენ არაფერს მიპასუხებ, საერთოდ არაფერს და დანანებით გაგეცინება. ”საკმარისია” გეტყვი მე, მაგიდას დავეყრდნობი და დავამატებ ”თუ რამე გაქვს სათქმელი მითხარი!” თვალებს დაბლა დახრი, ისევ ცინიზმი გადაგკრავს სახეზე და მიპასუხებ: ”შენ ხომ ისედაც იცი რაც უნდა გითხრა, ჰოდა რა საჭიროა ენერგიის დახარჯვა?!” პასუხის გაცემას, რომ დავაპირებ, მანიშნებ გაჩუმდიო და განაგრძობ: ”შენ ის არ ხარ გუშინ ლექციას, რომ მიკითხავდა ერთფეროვანი და მკვდარი ხარო? შენ ის არ ხარ გუშინ, რომ მითხრა შენი თითოეული სიტყვა წინასწარ ვიცი, თითოეული მზერა, ნაბიჯი, ამოსუნთქვა, ღიმილი, ყველაფერი ზეპირად მაქვს ნასწავლი და თუ ჩემი გაოცება გინდა გაჩუმდიო? განა შენ არ მეუბნებოდი, რომ ჩემი სახელით მოხსენიება ზედმეტი პატივი იქნება და აწი მომბერზდის დაგიძახებო? დიახ, შენ ის ხარ, ვინც მაიძულებს ყოველი დღე, ყოველი ღამე ამ მაგიდასთან გავატარო, ვინც მაიძულებს ვუყურო სიჩუმეს და ვინც მეუბნება, რომ მუზადაც აღარ გამოვდგები. შენ ის ხარ ვისი ტუჩებიდანაც სიტყვა იდეალური შეურაცხმყოფელად ჟღერს, ჰო, მე ყველაზე მეტად ვერ ვიტან, როდესაც ამ სახელით მომიხსენიებ, ჭირსაც წაუღია შენი იდეალები.
ჯიბეში ხელებს ჩავიწყობ, მაგრად მივაწვები სკამის საზურგეს და გკითხავ: ”ეს აჯანყების მცდელობაა?”
”ხედავ რამხელა წარმოდგენა გაქვს საკუთარ თავზე? უწყინარ დიალოგსაც კი აჯანყებას უწოდებ? ბრავო ქალბატონო დიქტატორო, ბრავო. და სად არის ამ დროს თქვენი საიდუმლო პოლიცია?”
”გესტაპოს გულისხმობ?” გკითხავ ანთებული თვალებით და გამეცინება.
”ხედავ რა ბანალური ხარ, სახელის მოფიქრებაც კი ვერ შეძელი, ვერ გასცდი ჰიტლერისეულ გერმანიას.”
”დაამთავრე, თუ კიდევ გაქვს რამე სათქმელი?” გკითხავ და წამოვდგები, შენ დაბნეულ მზერას დავიჭერ და განვაგრძობ: ”რაში მდებ ბრალს? იმაში, რომ სიმართლეს გეუბნები? იმაში, რომ სრული არარაობიდან იდეალად გაქციე? ამას მსაყვედურობ?”
”ვწუხვარ, მაგრამ შენი წერის ხარისხიდან გამომდინარე ვგონებ იდეალიდან ისევ არარაობად ვიქეცი. ის კი ვისითაც გინდა ჩემი ჩანაცვლება უშენოდ იქცა სრულყოფილებად.”
გავჩუმდები, დერეფანში გავალ, შენ ქურქს მოვიტან და გეტყვი ”მომავალ შეხვედრამდე!”
შენ ღიმილი გადაგისერავს სახეს და მიპასუხებ ”მე აქ აღარაფერი მესაქმება”.
კარებს გაიხურავ, მე საწერ მაგიდას მივუჯდები, ღვინოს ჩამოვისხამ და ვიტყვი ”დაბრუნდება”

Advertisements

6 thoughts on “ფინიკურად

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s