ქ-ნი საშლელი


ყოველ დღე სკამზე დაუფარავი ინდიფერენტულობით ვიყავი ხოლმე მიწოლილი და ვუსმენდი ადამიანებს, რომლებიც რიგ-რიგობით ყვებოდნენ იმას თუ რას ნანობდნენ.
შუა საუბარში ჩავეჩრებოდი ხოლმე და მავედრებელი ტონით ვიღებდი მოწევის ნებართვას, წარბ აწეულნი გადმომხედავდნენ შემდეგ კი უხმოდ აგრძელებდნენ ერთმანეთის ”ჭირ-ვარამის” გაზიარებას.
ყოველი ახალი წევრის შემომატებისას ფეხზე ვდგებოდი და მარი ივიტის სახელით ვეცნობოდი, ხელს გავუწვდიდი ხოლმე, მათგან კი მხოლოდ მსუბუქ სალამს ვიღებდი, შემდეგ ისინიც დანარჩენებივით ვერ მიტანდნენ, მე კი ცოცხალი თავით არ ვტოვებდი იქაურობას.

 ***

ოთახში დაგვიანებით შევედი, შარვლიდან მტვერი ჩამოვიფერთხე,  ჩვეული ”მიმიფურთხებია” სახით გავიღიმე და სკამზე მივწექი, საზურგეზე ჩამოვდე თავი, ფეხები წინ წავწიე, უდარდელად გადავაჯვარედინე და ჭერის თვალიერება დავიწყე, ცოტა ხანში სიჩუმემ შემაწუხა, წამოვჯექი, სიგარეტი ძირს დავაგდე და ფეხით გავსრისე, ხმას არავინ იღებდა.
”ან თქვი აქ რა გინდა და თითოეული ჩვენგანივით მოიქეცი ან დატოვე აქაურობა.” – მკაცრად გამოსცრა ”სინანულის დედოფალმა” კბილებიდან, თავიდან ფეხებამდე მონაზონივით შემოსილმა, წითელ ლოყება, თვალებ ჩაცვენილმა ახალგაზრდა დედაკაცმა, რომელიც ყველაზე მეტ ცრემლს ღვრიდა, ყველაზე მეტს საუბრობდა, ყველაზე მეტ რჩევას აფრქვევდა, ყველაზე მეტად იყო მონდომებული სხვების სანუგეშოდ, სეანსის დასრულების შემდგომ კი გვერდზე ბარში მიდიოდა დასალევად, ორ საათში უკვე ლამის საცვლების ამარა ცეკვავდა მაგიდაზე, მისი ”მონაზვნის ტანსაცმელი” კი აქეთ-იქით მაგიდებზე იყო მიმოფანტული. ამას სპეციალურად აკეთებდა, წინა ღამისთვის საკუთარ თავს შემდეგი ღამით სჯიდა და ასე დაუსრულებლად, სინანულის დოზის გარეშე ცხოვრება არ შეეძლო. სხვებს კი მისთვის ხელის გულები არასოდეს ენანებოდათ.
მე ჩემი საფირმო ღიმილით გადავხედე, ისევ სკამზე ჩამოვჯექი:
”ვინ არის მარი ივიტი?”
”სახელი და გვარი საჭირო არ არის.” შემაწყვეტინა სინანულის დედოფალმა.
”დამშვიდდით ქალბატონო პატიოსნებავ, ეს ფსევდონიმია.” – ვუპასუხე მე – ”საღამოს ერთად ხომ არ დაგველია?” – ვკითხე და თვალი ჩავუკარი.
პერანგის საყელოსთან ხელი მიიტანა და მაგრად მოიჭირა ყელზე. პასუხის გაცემა არ ვაცადე და განვაგრძე:
”მარი ივიტი, იგივე საშლელი, სასიამოვნოა!
რას ვნანობთ? თუმცა, ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა მეკითხა რას ნანობთ მეთქი. ჰო, გაკვირვებულ სახეებს ნუ მიიღებთ, მე ყურადღებით გისმენთ ყოველ დღე, ვიცი თითოეული მიზეზი, რომლის გამოც აქ ხართ, თუმცა ეს კითხვა მაინც არ მაძლევს მოსვენებას. თავმოყვარეობა, თითოეულ ჩვენგანს ეს გადაჭარბებული დოზით აქვს. გზები კი რომლებითაც ვცდილობთ ჩავახშოთ შემოჩენილი შეგრძნება, ”ეს რა ჩავიდინე” შეგრძნება უმეტესად ახალი სანანებელი ქმედების ბიძგს წარმოადგენს, ამიტომაცაა წრეზე, რომ დავდივართ, დავდივართ და ყოველ საღამოს წრეზე ვსხდებით ერთმანეთის მოსასმენად.
ეს ავადმყოფობაა.
ჩვენ ყველაზე დამღუპველი ფორმით ვართ ავად. ის რასაც ვნანობთ საკმარისად საშინელი არასოდესაა იმისთვის, რომ თუნდაც მღვდელთან მივიდეთ და მოვინანიოთ, იმისთვის, რომ ერთხელ ჩავიდინოთ და შემდეგ დრომ თავის საქმე გააკეთოს. ჩვენ ისინი ვართ ვინც ყველაზე უმნიშვნელო, სასაცილოდ წვრილ მიზეზებზე ღვრის ცრემლებს და იგლეჯს ნერვებს, ჩვენ არც მიტევება გვჭირდება, ვინაიდან დანაშაული მხოლოდ საკუთარი თავის წინაშე ჩავიდინეთ, საკუთარი თავმოყვარეობის წინაშე, ამიტომაცაა, რომ ერთადერთი რასაც შეუძლია გვანუგეშოს ეს იმის გაცნობიერებაა, რომ ჩვენნაირები არსებობენ, მხოლოდ ჩვენ არ ვიმეორებთ ერთი და იგივე შეცდომას, არ ვდგამთ ერთი და იგივე ნაბიჯს ათასჯერ, ათი ათასჯერ, მილიონჯერ…
დავლიე, მოკითხვა მომინდა, გულწრფელი სიხარულით ვკითხე როგორ ხარ მეთქი, შევაქე, ტაში დავუკარი, მოვეფერე… პასუხმა არ დამაკმაყოფილა, ზედმეტად ცივი იყო, ვალის მოხდით განმსჭვალული, მობეზრებული, თავიდან მოშორებაზე ორიენტირებული… გავბრაზდი, თუმცა მალე ჩამეძინა, იმაზე ფიქრით ჩამეძინა, რომ ხვალინდელი დღე არასოდეს გათენდებოდა… რამდენიმე საათში ირიჟრაჟა, თვალები ვჭყიტე და საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ იდიოტია და ჭკუას არასოდეს სწავლობს.
კარგ ხასიათზე ვიყავი, გიჟივით ვიხარხარე, ზედმეტად ბევრი ვიცეკვე, ზედმეტად გამომწვევი ვიყავი, ცუდად გავხდი, ეს ყველამ შეამჩნია…. ვიჩხუბე, უმიზეზოდ, ან დაფარულ მიზეზს ავხადე ფარდა…
შემეცოდა, საკუთარი თავმოყვარეობისგან გამოწვეულ სიცივეზე გული ამერია და დავთბი, პასუხი არ მიმიღია…
ჩვენი თავმოყვარეობა კივის და მიძინებულ სინანულს ნემსების გაყრით აღვიძებს, მის გადასაფარად მას ახალ დარტყმას ვაყენებთ და ის ახალი ძალით იწყებს ”ეს რა ჩავიდინეს” გაღვიძებას, მალე ოთახში ”იდიოტი ვარ” შემოდის… ახალი მიზეზი გვჭირდება ამის დასავიწყებლად.
ბოლოს წუმპეში ვართ და ველოდებით მომენტს, როდესაც უარესი შეუძლებელი იქნება, ასეთი მომენტი კი არასოდეს დგება.
მარი ივიტს ყოველ დილით ხვდება წერილი მარი ივიტისგან, დალუქული კონვერტით, ბალიშის ქვეშ ამოდებული. წერილს ხსნის შიგნით კი ცარიელი ფურცელი დევს, საშლელის ნამცეცებში ამოგანგლული. ფურცლის ბოლოს კი მარი ივიტის ხელმოწერაა.
სინანულის შეგრძნება დავკარგე, მანამ სანამ ჩემი თავმოყვარეობა ლამის წიხლით შედგება ხოლმე მას, ფურცელზე ვწერ ყველა მიზეზს, რომლის გამოც მეორე დილით მარი ივიტს სიკვდილი მოენატრება, შემდეგ ვიღებ საშლელს, მთელი მონდომებით ვშლი ყველაფერს, დილით კი მარი ცარიელია, ცარიელი, თავისუფალი და მარტივი.”
სიგარეტს ვუკიდებ, სინანულის დედოფალს საშლელს ვუწვდი და კარებს ვიხურავ. 

 

Advertisements

მ-შვიდი


ჩემი სიმშვიდე ყელში მოწოლილმა აგრესიამ აიღო და კედელზე შემოანარცხა, განაცხადა, რომ ეზიზღება მოჩვენებითი, ყალბი, ხელოვნური მე. აფეთქდა და გუშინდელ მეექვსე გრძნობას კრახი უწოდა. მე დავეთანხმე, ასე ვიქცევი ხოლმე, როდესაც ვხვდები, რომ მართალია, თუმცა შეფარვით, მორიდებით გავახსენე დილით მიღებული წერილი, რომელიც წინ უსაშველოდ გაწელილ დღეს გასაოცარი სილამაზით გვიხატავდა, არაფერი მიპასუხა, მხოლოდ ფეხით გასრისა ძარღვებში შეპარული ბედნიერება და ნიშნის მოგებით გაიჯახუნა კარები.
კრახი ვახსენე, მოჩვენებითი წინათგრძნობის კრახი.
გვიან ღამით, გრძელი გზით გადავწყვიტე წასვლა, მიზანმიმართულად გავიარე ქუჩაზე სადაც ერთ-ერთი სახლის, ერთი ოთახის ფანჯარაში სინათლე მეგულებოდა. მოპირდაპირე მხარეს ჩამოვჯექი, ფარდის საამურ რწევას შევავლე თვალი და კვამლის ღრუბელში არეული კოფეინის სურნელი ღრმად ჩავისუნთქე. წარმოვიდგინე გაფითრებულ, გრძელ თითებში როგორ ეჭირა ერთი ღერი სიგარეტი, მოქაჩვისას, როგორ ჭუტავდა თვალებს, როგორი სიმშვიდით უშვებდა კვამლს პირიდან, წრუპავდა ყავას, პატარა ყლუპის შემდეგ ნიკოტინით გაჟღენთილ სულს უბერავდა და განაგრძობდა წერას.
სიმშვიდე ვიგრძენი.
ჯერ კიდევ დღის 3 საათზე მისი სახლის კარებთან ვიდექი, ვიცოდი, რომ ამ დროს ეძინა, ისეთი ღრმა ძილით, რომ ვერაფერი შეძლებდა მის გამოფხიზლებას, მორიდებით, ჩუმად დავაწექი სახელურს, უეცარი ჭრიალის ხმითა და სახეზე მოხვედრილი ნიავით აღმოვაჩინე, რომ კარები გაიღო. ნელი ნაბიჯით შევაბიჯე, ორპირი ქარისგან იატაკზე გაბნეული სიგარეტის ფერფლის ნაწილაკები ერთად მოქუჩდნენ და წრეზე დაიწყეს ტრიალი. დავინახე როგორი ძალით გაქანდა კარები კედლისკენ და შევეცადე მის დაჭერას, ყელში გულის ცემის ხმის გადაფარვას შევეცადე და შვებით ამოვისუნთქე, როდესაც დავინახე, რომ დაჭერა მოვასწარი. ნელა მივხურე, ერთხელ უკვე გაგონილი ჭრიალი ყველაზე ხმამაღალ ხმად მეჩვენა და ერთი სიცოცხლე გავათავე სანამ გავიგე როგორ ჩაჯდა საკეტის ენა ბუდეში.
დერეფანს გავუყევი და მსუბუქი ნაბიჯით შევედი კაბინეტში, ასობით კონვერტი იდო მაგიდაზე, თითოეული მათგანი ადრესატის შეუდარებლობას ღაღადებდა. ბარათების ქექვა დავიწყე და ბოლოსკენ ჩემ რამდენიმე წერილს მოვკარი თვალი, ხელს რომ ანონიმი აწერდა, გვერდზე სათუთად დალაგებულ დასტას გადავწვდი, აღმოვაჩინე, რომ უპასუხოდ არავის ტოვებდა – ”მე სხვანაირად მპასუხობს” – წყალწაღებული პროტესტით დამამშვიდა გონებამ.
ისევ სირაქლემობა ვამჯობინე, თავი მაგრად ჩავყავი მიწაში და წერილები გვერდზე გადავდე.
7 საათამდე ვიჯექი გაუნძრევლად, საძინებლიდან ხველის ხმა მომესმა და გამოვფხიზლდი, ფრთხილად ავიკრიფე.
რამდენიმე წუთში უკვე ქუჩაში ვიყავი.
სრულ სიმშვიდეში ვიჯექი განათებულ ფანჯარასთან, ვაკვირდებოდი როგორ ირწეოდა ფარდა და ვფიქრობდი – ”ანონიმის გაქრობის დროა”, საათს დავხედე – 07:27 – ეჭვი შემეპარა ”იქნებ…”.

მალფუჭებადი


ადამიანებს ვინახავ, ვინახავ ჩემი კომპიუტერის მეხსიერებაში, რომელიც ყოველ თვე მთხოვს კოდის შეცვლას, წარსულში გამოყენებული სიტყვების გამეორების უფლებას არ მაძლევს და მეუბნება, რომ ეს ერთხელ უკვე იყო და გავიარეთ. შემდეგ ახალი მნიშვნელოვანი პერსონის ძიებას ვიწყებ, რამდენიმე დღეში ჩემი თითები კი ავტომატურად, ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე იწყებენ მისი სახელის ძებნას კლავიატურაზე.
საკუთარი დამოკიდებულების დონეს ვაკონტროლებ, ერთი თვე საკმარისია იმისთვის, რომ შეეჩვიო და იმისთვის, რომ მარტივად შეძლო გადაჩვევა.
მიმდინარე თვის მთავარი გმირი ჩრდილია, მკვეთრად გამოხატული კონტურების გარეშე, თავად გიტოვებს არჩევანის უფლებას, ვადა კი რამდენიმე დღეში იწურება, შემდეგ მისი ჩანაცვლება მომიწევს, როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს მისი არსებობის გახანგრძლივება ამის საშუალება არასოდეს მექნება და მის ადგილს აუცილებლად დაიკავებს სხვა, მისი სახელის კლავიატურაზე ძებნის ინსტინქტიც მალე გაქრება.
ყველაფერი იდეალურადაა, თავიდან თუ ეჭვები გიპყრობს და ფიქრობ, რომ შეცდი, ზედმეტი მნიშვნელობა მიანიჭე, ვერაფერს ცვლი, შემდეგ ეგუები და მისი არსებობის ვადის შემოკლებაზე აღარც ფიქრობ, ხოლო ვადის გახანგრძლივება იცი რომ შეუძლებელია, ამიტომ არჩევანის საშუალება არასოდეს გაქვს.
ჰოდა, იცი, რომ ყოველი დილა შენი სახელით იწყება?! სიგარეტის მოსაწევად გასვლის შემდეგ ოთახში დაბრუნებული ისევ შენ სახელს ვკრეფ?! და მხოლოდ რამდენიმე დღე დაგრჩა?!
მალფუჭებად პროდუქტად გაქციე. 

ფინიკი


ყოველთვის მიყვარდა საკუთარ თავთან საუბარი. ეს მაშინ დაიწყო ჯერ კიდევ ხუჭუჭი თმა და საყვარელი თეთრი ფეხსაცმელი, რომ მქონდა. საღამოობით სახლის ყველაზე ცივ, თუმცა ყველაზე მყუდრო ოთახში შევიკეტებოდი ხოლმე, სკამის საზურგეს მაგრად ვეყრდნობოდი, ფეხებით მაგიდას ვაწვებოდი და ვქანაობდი, ვიცოდი რომ კარები იკავებდა საუბრის ხმას და შემეძლო მოურიდებლად მეწარმოებინა პოლემიკა საკუთარ თავთან, ეს მანამ ხდებოდა სანამ ერთ-ერთი სკამზე საამური რწევის დროს იატაკზე არ აღმოვჩნდი ისე რომ თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი, ბრაგვანის ხმაზე დედაჩემი შემოვიდა მე კი უკვე ამაყად ვიდექი ფეხზე და სკამს ვასწორებდი, წინ რვეულები მქონდა გაშლილი ”მეცადინეობის” ეფექტის შესაქმნელად, ”ბრალი დამდეს” ჩაგეძინაო, არადა რა დამაძინებდა გაქანებული დებატებით ვიყავი დაკავებული, თუმცა დავეთანხმე, დიახ ალბათ გადავიღალე მეთქი.
შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ ამით მხოლოდ მე არ ვიყავი დაკავებული და ეს უპირობო ”სიგიჟეს” არ ნიშნავდა, ჰოდა, მისი მთელი მიმზიდველობაც მაშინვე გაქრა.
დიალოგები დღიურის წერით ჩავანაცვლე, რომელმაც ჩემი ცხოვრების ისეთი დეტალები უკვდავყო, რომლების დამახსოვრებასაც სხვანაირად ვერაფრით შევძლებდი, მაგ. ის, რომ ტროლეიბუსში ბებიაჩემს მისი ძველი დაქალი შეხვდა, რომელიც არ მომეწონა, მაგრად ჩავებღაუჭე ჩემ მწვანე ჩანთას და მკაცრი გამოხედვით ვაგრძნობინე, რომ მასთან საუბარი არ მსურდა.
მნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენებიდან დაწყებული, საღამოს შოკოლადის გემოიანი ვიტამინის დალევით დასრულებული ყველა მოვლენას აღვწერდი. განსაკუთრებული ვნებით მიწერია დღე, როდესაც სკოლიდან დიდ შესვენებაზე (ასე ერქვა, მთელი 15 წუთი გვასვენებდნენ სკოლის ეზოში გასაყიდად გამოფენილი, 25 თეთრად ღირებული ფუნთუშების ჭამა რომ მოგვესწრო), სამ კლასელთან ერთად სოკოს საკრეფად წავედი, წარსულში ”დელისის” შემდეგ ”გოცირიძის” მეტროდ წოდებულ ტერიტორიაზე, რად მინდოდა სოკო? რად მინდოდა და მასწავლებლისთვის უნდა მიმეტანა – აჰა თქვენ მთავარი ინგრედიენტი, ახლა კეთილი ინებეთ და სოკოს ხინკალი გაამზადეთ მეთქი. 15 წუთი 50-ში გადაიზარდა, სკოლაში კი განგაში გამოცხადდა 4 მესამე კლასელი ბავშვი გავიდა კლასიდან და აღარ დაბრუნებულა. ის ის იყო კლასში უნდა შევსულიყავი ბედნიერი სახით, რომ დირექტორის კაბინეტში აღმოვჩნდი, სახელი და გვარი მკითხეს ”შავ სიაში” შესატანად, მე კი სანამ ვუპასუხებდი დავფიქრდი იქნებ ღირდეს ფსევდონიმით გავეცნო მეთქი. მეოთხე კლასში კი დირექტორმა მადლობა გამომიცხადა სანიმუშო სწავლისა და ყოფაქცევისთვის.
მალე ბედი წერილების წერაშიც ვცადე, ჩემ მეზობელ გოგოს ვუწერდი ხოლმე წერილებს, რომლებსაც შემდეგ მისი სატრფოს სახლის კარებთან ვტოვებდით, დიდი გაუბედავი ვინმე იყო, ამიტომ სასიყვარულო ბარათის შექმნა და შემდეგ მისი ადრესატამდე მისვლა ბოლომდე საკუთარ თავზე მქონდა აღებული, მახსოვს წერილებში განსაკუთრებულ აქცენტს მის ცისფერ თვალებსა და შეუდარებელ ხმაზე ვაკეთებდი. ერთხელ კი ფოსტალიონის როლის შესრულების მომენტში ”დავიწვი”, კარები ”ჩემო ცისფერთვალებას” მამიდამ გააღო და მე შევრჩი ხელში, ჰოდა დაკვეთით მწერლობიდან, მიჯნურის იარლიყი მომაკრეს, ეს კი მანამ იყო, სანამ ”მაჭანკლობაში” დამდებდნენ ბრალს.
სასიყვარულო წერილების წერა მალე მომბეზრდა, ზედმეტად ბანალურად მეჩვენა და ახალი ”კლიენტი”, რომლისთვისაც ვქმნიდი შედევრებს დავარწმუნე იქნებ სტილი შეგვეცვალა ინტირიგისთვის მეთქი, კარგიო დამეთანხმა, მე ბოროტი გენიის სახით ავბრუნდი სახლში და შედევრის წერა დავიწყე, აქ უკვე აქცენტებს ჯოჯოხეთსა და თავს დამტყდარ წყევლაზე ვაკეთებდი, შედეგი არ შეცვლილა, ისევ მე დამდეს ბრალი და რაც ყველაზე საოცარია ისევ ”მიჯნურობაში” მამხილეს.
ცოტა ხანში მეზობელი გოგოები შევკრიბე და ”მიწისქვეშა ორგანიზაციას” ჩავუდექი სათავეში, ორგანიზაციის ლოგოც შევქმენი და ”ბაბოჩკის” ტრიალიც ვისწავლე, ”სახელიც გავითქვით”, მაგრამ მომბეზრდა, ჰოდა ისევ სწავლაზე გადავერთე. მთაწმინდაზე სადღაც ”მამა დავითის ეკლესიის” მიმდებარე ტერიტორიაზე ჩემ მიერ სისხლით ხელმოწერილი შეთანხმებაა ჩამარხული.

 

სიმსუბუქის ჟამს


შევპირდი შენზე დავწერ მეთქი, ეს კიდევ ერთი დაუფიქრებელი ფრაზა იყო, რომელიც საკუთარი თავის განსაკუთრებული სიყვარულისა და შეუდარებელი სიმსუბუქის ჟამს ვთქვი. ასეთ სიმსუბუქეს მხოლოდ მაშინ ვგრძნობ, როდესაც კონკრეტული წამის შეგრძნება ბოლომდე ფარავს ფიქრს მომავალზე.

ეს წამი მაშინ დგება, როდესაც მძიმე პერიოდამდე მხოლოდ ერთი ნაბიჯი გაშორებს და ხვდები, რომ ჯერ კარგად ხარ, ბლოკავ ყველა იდეას მომავალზე, ბუნებრივად, ყოველგვარი სიყალბის გარეშე უმეორებ საკუთარ თავს “მე ახლა ამ წამს გავდივარ, ამ წუთს ვცხოვრობ, ამას ვგრძნობ, ეს მიხარია… ჰოდა, ხვალემ იკითხოს ხვალისა”.

არა, ეს არ გავს მომაკვდავის უკანასკნელ რამდენიმე საათს, რომელსაც ის საკუთარი თავის სიბრალულში ატარებს, პირიქით ეს ბედნიერების ის ზენიტია, რომელიც წარსულში ჩვეულებრივ, არაფრით გამორჩეულ მომენტად დარჩება, თუ საკუთარი სიმსუბუქის კონტროლს შეძლებ.

ჰოდა, შევპირდი შენზე დავწერ მეთქი, იმიტომ კი არა, რომ ეს მისთვის ცვლიდა რამეს, ან იმიტომ, რომ საკუთარი წერის ხარისხზე გადაჭარბებული წარმოდგენა მაქვს, არამედ იმიტომ, რომ მეგონა ის ჩემი “მუზის” საუკეთესო ჩანაცვლება იქნებოდა. რა მომეწონა მასში? არაფერი, საერთოდ არაფერი, ამიტომ ვიფიქრე, რომ მე შევძლებდი მიმეცა მისთვის ის ელფერი, რომელიც მომხიბლავს გახდიდა. ასე მანამ მეგონა სანამ გამთენიისას საკუთარი თავი ისევ ყელში ამოსულ მუზაზე ფიქრში არ გამოვიჭირე. იმაზე, რომელიც უაზროდ მაგონებს საკუთარ თავს, რომელსაც ვიცი რომ შეუდარებელი გამოხედვა, საოცნებო პროფილი, ორაზროვანი ღიმილი, თხელი სილუეტი და აუხსნელი ქარიზმა აქვს. რომელიც ვიცი, რომ ნებისმიერ წუთს შეიძლება იქცეს სხვის შთაგონებად, რომ შეიძლება სხვებს მოერგოს, გამთენიისას სხვების ფიქრად იქცეს და მასზე სხვებმა წერონ.

და რაც ყველაზე ცუდია, მან თავად არჩიოს სხვისი მუზობა.

ჰოდა, მე მას შევპირდი, რომ მასზე დავწერდი.

tête-à-tête


გული დაუნდობლად მირტყამს ყელში და მაჯაზე პულსის ცემა უკვე თვალისთვის შესამჩნევი ხდება, საათი ყოველი წამის გასვლას ჩხაკუნით მამცნობს მე კი ჩემი ოთახის იატაკზე უდარდელობის ნიღბით შემოსილი ვწევარ, შენელებული კადრივით ვუშვებ კვამლს პირიდან და უხილავი ღიმილი დამთამაშებს სახეზე.
მარცხენა ხელის საჩვენებელი თითი დანარჩენი ცხრისგან განსხვავებით გაყინულია და მომაკვდავივით ფართხალებს უკონტროლოდ. დროის გასვლას არ ვიმჩნევ, წუთში ერთხელ ვყლაპავ ნერწყვს და წარმოვიდგენ როგორ მოძრაობას აკეთებს ამ დროს ჩემი ყელი. უკვე მეხუთე დღეა დამამშვიდებლის გარეშე, საფერფლის გვერდით მწვანე აბებით სავსე შეკვრა მიდევს და შეუმჩნევლად ვაპარებ მისკენ თვალს. დღეს უფრო ცოცხალი და ბედნიერების შანსით განმსჭვალული ვარ, ვიდრე 5 დღის წინ, თუმცა პულსი მატყობინებს, რომ ”საკმარისია”.
ოთახის კარი იღება და ის შემოდის, თეთრ სიფრიფანა კაბაში გამოწყობილი, კვამლის ოდნავ შესამჩნევი ღრუბელი ადგას თავზე და უსიტყვოდ მიყურებს, მე თვალს ვარიდებ და ვაგრძნობინებ, რომ მეძინება, ის კი ფეხს არ იცვლის, მხოლოდ სიგარეტის მოსაქაჩად გაწევს ხოლმე თავს და ტუჩების გვერდზე მიბურნებით უშვებს კვამლს. ხელში წყლით სავსე ჭიქა უჭირავს, იხრება და დამამშვიდებლის ფირფიტის გვერდით ტოვებს, წარმოვიდგენ მის გრძელ თითებს და ნაოჭებს ვითვლი, მარჯვენა ხელის ცერზე, ზუსტად მოხრის ადგილზე 3 ღარი აქვს, ყველასგან განსხვავებული სამი ჭრილი.
შუა ღამეს გადასცდა, თვალებს ვახელ და ვხვდები, რომ წამოდგომის დროა, გვერდზე მდგომ უკვე კედლებზე ჰაერის ბუშტებ გაჩენილ წყალს ვიღებ და ერთი ამოსუნთქვით ვსვამ.
შავებში გამოწყობილი მივუყვები ბნელ დერეფანს და ნერვიულობისგან შეუბრალებლობაში გადასული სიცილის შეკავებას ვცდილობ. კარებზე ვაკაკუნებ და ისე, რომ პასუხს არ ველოდები ოთახში შევდივარ. მაგიდასთან ზის, შუქი მხოლოდ ერთმანეთზე გადაჯვარედინებულ ხელებს უნათებს, სახეს ვერ ვხედავ და ვეუბნები ”რომ ბანალურობისგან უგემოვნოში გადასული სცენა დადგა”. მაგიდასთან ვჯდები, ქუსლს მაგრად ვაჭერ იატაკს, ის შუქისკენ იხრება, ვუყურებ მის სანიმუშოდ დავარცხნილ თმას და ირონიულად მეწევა ტუჩი მარჯვენა ყურისკენ.
მაგიდაზე სიგარეტს და სანთებელას ვდებ, ერთ ღერს ჩემთვის ვიღებ, შემდეგ კი კოლოფს ვუწვდი, ხელის გაქნევით მეუბნება უარს, არაყს მისხამს და ჭიქას იღებს ხელში, მე თვალებში ვუყურებ და ერთი ამოსუნთქვით ვსვამ, სახეს ვაკონტროლებ და ვცდილობ უსიამოვნო განცდა გარეგნული იერსახის შეცვლის გარეშე ავიტანო, არც ის იმჩნევს მწველ შეგრძნებას, მაგიდაზე დებს ხელებს, საზურგეს ეყრდნობა და მანიშნებს, რომ მელოდება.
ფეხზე ვდგები, ბოთლს ვიღებ, ოთახის ბნელ კუთხეში ვჯდები და დამშვიდებული იმით, რომ ჩემ სახეს ვერავინ ხედავს ვიწყებ.
”აღიარებითი ჩვენება გჭირდებოდა?! სიმართლე?! კი ბატონო, მიიღებ. ვერ ვიტან კმაყოფილების შეგრძნებას, გულს მირევს საკუთარი დაბნეულობა, რომელიც ამ დროს მეუფლება, არ ვიცი როგორ მოვიქცე და ღამეებს საწოლის თავზე წლების წინ მიწებებულ ვარსკვლავების ყურებაში ვატარებ, რამდენიმე საათს ანათებენ, შემდეგ ნელ-ნელა შეუმჩნევლობაში გადადიან, სადღაც 4 საათისკენ კი მათი დანახვა მხოლოდ გონებაში კარგად ჩაბეჭდილი სურათის აღდგენით შემიძლია. ჰო, ვერ ვიტან დილით თვალები, რომ მეწვის და გულის გამაყრუებელი ბრახუნით, რომ ვხვდები დამამშვიდებლის დალევა ერთადერთი გზაა. ამიტომ ყოველთვის, როდესაც საკუთარ თავს ამ გადამეტებულ ბედნიერებას ვამჩნევ, ვცდილობ მიზეზი, რომელმაც მაიძულა ეს მეგრძნო ფეხქვეშ გავთელო. დაგიფიქსირებია, რამდენად უინტერესონი არიან ბედნიერი ადამიანები?! არაფრით გამორჩეულ მასას წარმოადგენენ და იდიოტური ღიმილი არ შორდებათ სახიდან. ერთი ნაკლებად ცნობილი მწერლის შემოქმედება მიყვარდა, ერთ-ერთ ინტერვიუში აღნიშნა, რომ მისი ყველა ოცნება ახდა და ის ბედნიერია, როდესაც მისი ახალი წიგნი შევიძინე, თვალის მომჭრელად მხიარული იყო, აი გადაშლიდი და ოთახი ცისარტყელის ფერებით ივსებოდა, ბანალური, უინტერესო, რომანი, რომელიც საზოგადოებამ მის ყველაზე ცუდ ნამუშევრად სცნო. რა მოხდა შემდეგ? რა მოხდა და იმედგაცრუება ბრაზში გადავიდა, ბრაზი აგრესიაში, აგრესია დეპრესიაში, რამდენიმე წელიწადში მისი ახალი წიგნი გამოვიდა, შედევრი იყო. ისიც ხომ იცი, რომ ყველა ბედნიერი ადამიანი ერთნაირია, უბედურება კი ზოგადადაა მიდრეკილი უნიკალურობისკენ.
კმაყოფილებას თან ყოველთვის ახლავს ვალდებულება, შემდეგ კითხვები – ”როგორ აჯობებს?” ”როგორ მოვიქცე?” ”რა ვთქვა?” ”რა დავწერო?” ”რა ვუპასუხო?” … დამღლელია. არასოდეს გიფიქრია, რომ შენი ყველაზე დიადი ქმნილება იქნებოდა შენივე ჯალათი? აი დღის შუქს ანახებ და შემდეგ ტაშის გამაყრუებელ ხმაში ხვდები, რომ ეს დასასრულია, რომ საკუთარ თავს ზედმეტად დიდი მოთხოვნა დაუწესე, შემდეგ ფიქრობ როგორ მოიქცე, გაქცევა არ შეგიძლია, ის ვინც ერთხელ იყო ზენიტში ვერასოდეს შეძლებს უარი თქვას ამაზე, ამიტომ ცდილობ, რაც უფრო მეტს ცდილობ, მით უფრო ნათლად ხვდები, რომ რეგრესის დაღმართზე მიგორავ სინათლის სისწრაფით.
ვერ ვიტან კმაყოფილების შეგრძნებას, ვერ ვიტან შანსს, რომელსაც ვიღებ, ვერ ვიტან როდესაც ვხვდები, რომ გადაწყვეტილების მიღება მიჭირს – გამოვიყენო შანსი და დავიტანჯო იმაზე ფიქრით თუ რა იქნება შემდეგი ნაბიჯი, თუ დავიტანჯო იმაზე ფიქრით თუ რატომ ვთქვი უარი შემდეგი ნაბიჯის გადადგმაზე. შედეგად იმდენად დიდ დროს ვანდომებ ფიქრს, რომ აღარ მიწევს გადაწყვეტილების მიღება. შემდეგ კი ოთახის ბნელ კუთხეში ვჯდები ხოლმე არყის ბოთლით და თავს ვიმართლებ.”

 

ჩემი ტკბილი უბედური შემთხვევები


ბავშვობიდან მშიშარა ვიყავი და როგორც ზოგადად მხდალ ადამიანებს ახასიათებთ, ყოველთვის ვცდილობდი საპირისპიროს დამტკიცებას. შედეგად სახიფათო თამაშები მიყვარდა, ბეწვის ხიდზე გადასვლა, კლდეზე ძვრომა, სიმაღლეებიდან ხტომა, ყველაფერი რაც რისკის შემცველი იყო. მაშინ ჯერ კიდევ არ მქონდა გაგონილი ”ვინც არ რისკავს, ის არც შამპანიურს სვამსო”, თუმცა ეს ქვეცნობიერად ვიცოდი.

პირველად დავეცი, პირდაპირ სახით დავენარცხე ქვაფენილზე, რამდენიმე კბილი იქვე დავტოვე, ტუჩზე კი ლამის მოუშუშებელი იარა გავიჩინე. სისხლდენის შეჩერება, რომ ვერაფრით მოვახერხე დედაჩემთან მივედი და ვკითხე ”ხომ არ მოვკვდები” მეთქი, მაშინ პირველად აიჩეჩა მხრები ჩემთვის მნიშვნელოვან საკითხზე (ალბათ უნდოდა, რომ შემშინებოდა და ჭკუა მესწავლა), მე კი იმ იდეით დავწექი, რომ მეორე დილა აღარ გათენდებოდა, არადა გათენდა.

1 წლის შემდეგ, ჩემი კორპუსის შემაღლებულ სათამაშო მოედანზე ვიდექი ეზოს ბავშვებთან ერთად, დაახლოებით 2 მეტრის სიმაღლეზე (მოედანი შემოღობილი არასოდეს ყოფილა), თამაშის დროს წავიბორძიკე და მხოლოდ რამდენიმე წუთში მოვედი გონზე, წამოდგომა ვცადე და ირგვლივ შეკრებილ მეზობლებს მოვკარი თვალი, შემეშინდა, მივხვდი, რომ რაღაც საშინელება დამემართა, ხელზე დავიხედე, მარცხენა ხელის მაჯა შებრუნებული მქონდა, თავიდან კი სისხლი მდიოდა, ისევ დედაჩემს დაუძახეს, სახლში მისულს, მითხრეს თითების გამოძრავება სცადეო, ასეც მოვიქეცი, მინდოდა, რომ მემოძრავებინა და ვამოძრავე, გაჭირვებით, ტკივილით, მამაჩემს ვუყურებდი იქნებ მოტეხილი არ არის მეთქი, არადა ვის ვატყუებდი. საავადმყოფოში წამიყვანეს, ტრავმატოლოგიურში, რომელშიც მას მერე აღარ ვყოფილვარ, თუმცა ზედმიწევნითი სიზუსტით მახსოვს ყველაფერი. ძვლები უნდა გაესწორებინათ, ხელზე იოდი წამისვეს, შემდეგ ნემსი მიჩხვლიტეს, ძალიან მეტკინა, ექთანმა, რომ მკითხა, ხომ არ გტკივაო, ვუპასუხე არა მეთქი, მაშინაც კი ვფიქრობდი, რომ ჩემი პრობლემებით სხვების შეწუხება არ შეიძლებოდა. რამდენიმე წუთში ისეთი ტკივილი გამოვცადე, როგორის წარმოდგენაც კი შეუძლებელია, ვფიქრობდი იქნებ გავითიშო მეთქი, მაგრამ ბოლომდე საღ გონებაზე ვიყავი, ალბათ მთელ საავადმყოფოს ესმოდა ჩემი განწირული კივილი. დიაგნოზი ასეთი იყო: მაჯის მოტეხილობა, ტვინის შერყევა – ინტერპრეტაცია ასეთი: ”ჭრილობა იმდენად ახლოს იყო საფეთქელთან, რომ ბეწვზე გადარჩა”. მეორე დღეს ”ზედაზნობა” იყო, მე ექსკურსიაზე მივდიოდი კლასელებთან ერთად, ჩემმა მეზობელმა ბაპტისტმა ქეთომ (ასევე ცნობილმა, როგოც ”სექტანტი ქეთო”), რომ გაიგო უბედური შემთხვევის ამბავი, დედაჩემს უთხრა, ”ხომ ხედავ ღმერთს არ უნდოდა, რომ წასულიყო, რა დროს ამის ზიარებააო”. მისი ქმარი ბიჭიკო ყოველთვის მეცოდებოდა, არ ვიცი რატომ, კარგი კაცი იყო, ქეთოს კი ერთი ბედისგან დავიწყებული, ქუჩის, უჯიშო ძაღლი ყავდა გამომწყვდეული სარდაფში და მისი სეირნობით ირთობდა ხოლმე თავს. დიდი უცნაური ქალი იყო.

კიდევ 1 წელი გავიდა, ჩვენ ეზოში კოლის ჯიშის ძაღლს უყვარდა სეირნობა, პატრონი არ ყავდა, შესახედად კი ძალიან ლამაზი იყო, ამოვიჩემე სახლში უნდა ავიყვანო მეთქი და შევუდექი გეგმის შესრულებას, ჯერ მოვეფერე, სახლამდე უნდა მიმეტყუებინა, ხელს ვუსვამდი ზურგზე როცა მომიბრუნდა და მარჯვენა ხელის მაჯაზე ჩამასო კბილები. შემეშინდა, მაშინვე გავეცალე და სახლში ავედი, დედაჩემს ვუთხარი ძაღლმა მიკბინა მეთქი, მეზობლის ბავშვი ავიყოლე, იმის იმედით, რომ ისევ უკან დავბრუნდებოდი, თუმცა სახლიდან აღარ გამომიშვეს, ხელი შემიხვიეს და მეორე დღეს ექიმთან წამიყვანეს უბნის პოლიკლინიკაში. ცოფის საწინააღმდეგო ვაქცინა დამინიშნეს და დაიწყო ნემსები, სულ რამდენიმე ნემსი მქონდა გაკეთებული, რომ ალერგია მომცა, მითხრეს სამწუხაროდ ვაქცინაცია უნდა შევწყვიტოთო და სახლში გამომიშვეს, 1 წელი ველოდებოდი გაცოფებას, სახიფათო პერიოდმა მშვიდობით ჩაიარა, მარჯვენა ხელის მაჯაზე კი დღემდე მეტყობა ნაკბილარი.

მოპირდაპირე კორპუსში ფრიად სასიამოვნო ქალბატონი ეკა ცხოვრობდა, რომელსაც ფრიად უსიამოვნო პიტბული ყავდა, სამწუხაროდ სახელს ვერაფრით ვიხსენებ, თუმცა სახე (თუ შეიძლება ასე ეწოდოს) თვალწინ მიდგას. მაშინ რამდენიმე მომცრო ზომის, რბილი ბურთი მქონდა სახლში, იმ დღეს კი რატომღაც ეზოშიც ჩავიტანე, ჰოდა ჩვენი ეკუნას პიტბულს ეს მხედველობის მიღმა არ დარჩენია, ბევრი, რომ არ გავაგრძელო, გმირულად დავეცი, თუმცა ძაღლს ბურთი აღარ გახსენებია, თავი ჩემი თავით შეიქცია, თქვენთვის უკბენიათ ოდესმე თავში? ჩემთვის კი. ისევ სახლში ავედი, ისევ ნაკბენითა და მრავლობითი ჭრილობით, ვაქცინაციაზე საუბარიც არ ყოფილა, ჩემი თავის ქალით თამაშის მოყვარული მხეცის დედიკომ ლამის თავი მოიჭრა აცრილი მყავსო, ჰოდა აბა საწყალ ძაღლს გამოკვლევაზე ხომ არ გავუშვებდით, როგორც მაშინ მითხრეს გამოსაკვლევად მისთვის თავი უნდა მოეჭრათ და ტვინში ჩაეხედათ, შემეცოდა? არა, რა შემეცოდა, მე ვინ მეკითხებოდა.

ბათუმში ვისვენებდით, მე ყურის ანთება დამემართა და ადგილობრივ პოლიკლინიკაში გამორეცხვები დამინიშნეს, მაღალი სიცხეებითა და მწვავე ტკივილით ვიტანჯებოდი. ყოველ დილით დავყავდი მამაჩემს პროცედურაზე, პოლიკლინიკის მოხუცებული ოტო-რინო-ლარინგოლოგი დიდ შპრიცს აიღებდა ხოლმე, ნემსს უკეთებდა, შიგნით რაღაც სითხეს ასხამდა და მერე ყველაფერი სტანდარტულად, თუ ერთ უბედურ შემთხვევას არ ჩავთვლით, მორიგი სტანდარტული პროცედურის დროს, შპრიცს ნემსი მოსძვრა და სითხესთან ერთად, საოცარი სისწრაფით შესრიალდა ჩემი სასმენი აპარატის ღრუში, აი, მაშინ პირველად დავკარგე გონება ტკივილისგან, აზრზე, რომ მომიყვანეს მამაჩემს შევხედე, მაშინ გავიგე რას ნიშნავდა გამოთქმა ”ადამიანის სახე არ ედო”. დიაგნოზი: ყურის ანთება, სამკურნალო და შრომითი რეკომენდაციები: გამორეცხვების ჩატარება, შედეგი და ინტერპრეტაცია: დიდი ნემსი ჩემ ყურში და ძლივს გადარჩენილი ბარაბანი. სხვათაშორის სმენა გადასარევი მაქვს.

მართალია სიმღერა თემატურად არავითარ კავშირშია პოსტთან, მაგრამ ფინიკის უყვარს (მაინც როგორ მიყვარს საკუთარ თავზე მესამე პირში საუბარი).

ალკოჰოლით


ჩემ წინ მჯდომ თანამოსაუბრეს თვალს ვარიდებ, ვცდილობ ტვინიდან სასწრაფოდ გავხვეტო ფიქრები ჩემთვის საინტერესო ინფორმაციის მიღების გზებზე, კითხვებზე პასუხს ისე ვცემ ფანჯარას თვალს არ ვაცილებ, ენა კი უხერხულობის გასაფანტად ამინდზე სასაუბროდ მექაჩება. ვაფიქსირებ, რომ ერთი და იგივე ფრაზას ვიმეორებ, ისტერიულად ვეთანხმები ყველაფერში და ველოდები, როდის ჩამოაგდებს საუბარს ჩემთვის საინტერესო თემაზე, რომელსაც რა თქმა უნდა არ განვავითარებ, იქნებ ისიც ჩემსავით ეჭვიანია და ყველაფერს მიხვდეს. ”მიხვდეს რა!” მეუბნება სკამზე გადაწოლილი, ჩემივე შექმნილი უდარდელი არსება და თვალს მიკრავს, თან საღეჭ რეზინს გამომწვევად სრესს კბილებით და ამაზრზენად მიღიმის, მე თვალს ვუშტერებ და ვანიშნებ, რომ ”მოკეტოს.” პასუხად მაგიდას ფეხს აჭერს, საზურგეს კიდევ უფრო მეტად აწვება, ჭერს აშტერდება და იცინის, ოღონდ ყალბად, გამომწვევად. ამასობაში დაზეპირებული ფრაზის გამეორება მავიწყდება და თანამოსაუბრე ეჭვნარევი მზერით მიყურებს, მე თვალს ვუსწორებ და კეთილგანწყობით ვუღიმი, თვალზე ხელს ვისვამ გადაღლის ნიშნად და დაშაქრული, საყვარელი ტონით ვეუბნები, რომ გავითიშე, შემდეგ ვცდილობ უხერხულობის გასაფანტად გავიცინო, თუმცა რაღაც უცნაური ხმას გამოვცემ და სასწრაფოდ ვჩუმდები, დაბნეული მიყურებს, მე კი სანიმუშო მასპინძლის საფირმო ღიმილით ვთავაზობ ყავის დამატებას, თანხმობის ნიშნად თავს მიქნევს და მე სწრაფად გავდივარ სამზარეულოში. წყალს ვუშვებ, და ცოტა ხანს ვდგავარ ჩუმად, შემდეგ ყავას ვასხამ და ოთახში ვბრუნდები. რამდენიმე წუთში ჰაერი სპირტის სუნით იჟღინთება, გაკვირვებული შემომცქერის, ვეუბნები, რომ ყავა კონიაკთან ერთად მიყვარს, მიღიმის და ვაფიქსირებ, რომ თვალი საათისკენ გაურბის – ჰო, ალბათ ფიქრობს, რომ დასალევად ჯერ ძალიან ადრეა – მე თავის მართლების ტონით ვამბობ, რომ სულ რამდენიმე წვეთი კონიაკი გავურიე, ვიცი, რომ ჯერ შუა დღეც კი არ არის. არაფერს მპასუხობს, თვალს მარიდებს და რამდენიმე წამში მეუბნება, რომ აგვიანებს, შეხვედრა აქვს კლიენტთან დანიშნული, კარებამდე ვაცილებ და ვემშვიდობები.
ოთახში ვბრუნდები, ფეხზე ვიხდი, დივანზე ვწვები, თვალებს ვხუჭავ და ხმამაღლა ვამბობ ”რამდენიმე წვეთი კონიაკი, დიდი ამბავი”. გაბრაზებული სახით გავდივარ სამზარეულოში და ძირზე შერჩენილ ყავას ისევ კონიაკს ვამატებ.
სამ საათს გათიშულს მძინავს, ტელეფონის ხმა მაღვიძებს, არ ვპასუხობ, კიდევ ცოტა ხანს ძილ-ღვიძილში ვატარებ, შემდეგ კი ვდგები, მივდივარ სარკესთან, დიდ ხანს ვათვალიერებ საკუთარ ანარეკლს, თვალები შესიებული მაქვს, ლოყაზე ნაწოლები მემჩნევა, უცებ ვწყვეტ, რომ თუ საათში შვიდიანი ურევია, მაშინ აუცილებლად წავალ ჩემი ახალი გატაცების ნოველის პრეზენტაციაზე, 16:43 საათია, 4+3=7-ს ვამბობ და ვიწყებ ჩაცმას, ცოტა ხანში უკვე ტაქსში ვზივარ, შუა გზაში მძღოლს მავედრებელი ტონით ვთხოვ, რომ დაბრუნდეს, კარგიო მეუბნება გაოცებული და პირველივე შესახვევში ატრიალებს მანქანას.
მაცოფებს საკუთარი იდეები, ის, რომ უცნობ ადამიანებს ვიკვიატებ და შემდეგ ილუზიებში ვიწყებ ცხოვრებას.
სახლში მისული ტანსაცმლის გაუხდელად, შევდივარ აბაზანაში, საცობს ვუკეთებ, სამზარეულოდან ალკოჰოლის რამდენიმე ყუთი გამომაქვს, ღვინით, არყით, კონიაკით, მთელი ჩემი კოლექციით (ერთ ქალაქს, რომ ეყოფა საქეიფოდ) ვავსებ აბაზანას, შუქს ვაქრობ, გაუხდელად ვწვები, მუსიკას ვრთავ, კანი სპირტისგან ჯერ წვას იწყებს, შემდეგ კი მსუბუქ დაბუჟებას ვგრძნობ, თვალებს ვხუჭავ, ღრმად ვსუნთქავ, თან დაჟინებით ვქაჩავ სიგარეტს, ბედნიერს მეღიმება ”შენც დანარჩენებივით ჩაგახრჩობ სპირტში”.

სიხშირისგან მობეზრებული


სიხშირისგან მობეზრებული, გაიშვიათების იდეით შეპყრობილი და წარმოსახვაში უკვე დავიწყებას მიცემული ვიჯექი საწოლთან, რომელზე ოცნებაც მანამ მხდიდა სულს სანამ მივუახლოვდებოდი, შემდეგ კი ჩვეულებრივ მაღალ ფეხებზე მდგომი სარეცელის იარლიყს ირგებდა და მე სისხლისგან ალკოჰოლთან შეზავებულ ნაერთს ვქმნიდი.

ჩემში მორიგ მსხვერპლზე მონატრებული ემოციების ვალად გაცემის მოტრფიალე იღვიძებდა, ნელა, ზოზინით, მისთვის ესოდენ არა დამახასიათებელი სიმშვიდით. პირველივე გაღიმებაზე მივხვდი, ახალი ობიექტი უკვე ნაპოვნი ყავდა და მისი ვინაობის შეთანხმებასაც კი არ აპირებდა ჩემთან. ჩემდა გასაოცრად, საკუთარი უხარისხობისგან თავ მობეზრებულს მიმაჩნდა, რომ ის არც იყო ვალდებული რამე შეეთანმხებინა, ამიტომ ამრეზით ვანიშნე შეგიძლია დაიწყო მეთქი.

მსხვერპლი – არადა რა შეუფერებელი სახელია, მთელი პროცესის განმავლობაში ის ტკბობას ეცემა, საკუთარ თავზე შეყვარებული, გლუკოზის დოზის მოლოდინში საკუთარ ტუჩებს კვნეტს, და მხრებს იკოცნის, რატომ მხრებს? იმიტომ რომ იქ სხვანაირი კანია და უცნაური შეგრძნება. ჰოდა მერე რა თუ ამ ტკბობის პროცესში იმასაც ხვდება, რომ ამ ენით აღუწერელი სიამოვნების სათავის წინაშე ვალი აქვს დასაბრუნებელი, თანაც პროცენტით?! ჰო, მერე რა. დააბრუნებს, დააბრუნებს აბა რას იზამს, თუმცა ამით მის თვითკმაყოფილებას არაფერი დააკლდება. ჰოდა, მე უბრალოდ ის ვარ ვისაც უშრეტი დოზით ემოცია აქვს და სხვებისთვის არ ენანება, თუმცა იმისთვის, რომ ის უშრეტი იყოს, მათი დაბრუნებაა საჭირო, დაბრუნება გაზრდილი რაოდენობით.

ოჰ, როგორ ვერ იტანს მათ ვინც, ემოცების მიღების შემდეგ უკვალოდ უჩინარდება და ვალის დაბრუნებას არც ფიქრობს. ვერ იტანს, ვერ ვიტან, მოკლედ ვერ ვიტანთ. ყველაფერი მსხვერპლის კეთილსინდისიერებაზეა დამოკიდებული, ან ვენდობით და ან არა. თუმცა თუ ერთხელ არ ჩათვალა საჭიროდ ვალის დაბრუნება, ამას მეორე, მესამე, მეოთხე ჯერზე აუცილებლად გააკეთებს.

სიგარეტს მოვუკიდე, ერთფეროვნებიდან, შეუბრალებლობამდე მივედი მეთქი გავიფიქრე და სიხშირისგან მოსაბეზრებელში გადასული ღიმილით გამეღიმა, როგორია ასეთი ღიმილი? როგორი და ჯერადობის გათვალისწინებით უკვე ყელში ამოსული, მრავალფეროვნების ნიშან-წყალი, რომ არ ეტყობა ისეთი.

 

 

 

 

ფინიკურად


ჩემი სიჩუმით გადაღლილი უკმაყოფილო სახით შემომხედავ და მკითხავ ”ჩემზე წერ?” მე ხელით განიშნებ, რომ არ მცალია და წერას განვაგრძობ, გაციებულ ყავას მიუბრუნდები და დიდ ყლუპს გააკეთებ, შემდეგ სიგარეტის კოლოფს დასწვდები და მხრებში მოხრილი დაიწყებ მოწევას.
რამდენიმე წუთს ჩუმად ვიჯდები, შემდეგ ავდგები და ღვინოს შემოგთავაზებ, შენ ეჭვნარევი მზერით შემომხედავ და მეტყვი, რომ არ ღირს, თვალს ჩემი მაგიდისკენ გააპარებ და მედიკამენტებზე მანიშნებ შეფარვით, მე გამეცინება და გკითხავ ”დიდი ხანია, რაც ჩემ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა დაიწყე?” არაფერს მიპასუხებ, ასანთს გაკრავ და პირიდან მძიმედ გამოუშვებ კვამლს, აღარაფერს გეტყვი, ოთახიდან გავალ და რამდენიმე წუთში ღვინის ბოთლითა და ჭიქებით დავბრუნდები, მაგიდასთან დავჯდები და ინსტიქტურად ხელი პულსისკენ გამექცევა, გაგეღიმება, თვალს ამარიდებ, მე კი ნიშნის მოგებით ჩამოვისხამ ღვინოს და ჭიქას სწრფად გამოვცლი, სკამზე გადავწვები დაღლილი სახით და კმაყოფილი გეტყვი, რომ ბედნიერი ვარ. შენ არაფერს მიპასუხებ, საერთოდ არაფერს და დანანებით გაგეცინება. ”საკმარისია” გეტყვი მე, მაგიდას დავეყრდნობი და დავამატებ ”თუ რამე გაქვს სათქმელი მითხარი!” თვალებს დაბლა დახრი, ისევ ცინიზმი გადაგკრავს სახეზე და მიპასუხებ: ”შენ ხომ ისედაც იცი რაც უნდა გითხრა, ჰოდა რა საჭიროა ენერგიის დახარჯვა?!” პასუხის გაცემას, რომ დავაპირებ, მანიშნებ გაჩუმდიო და განაგრძობ: ”შენ ის არ ხარ გუშინ ლექციას, რომ მიკითხავდა ერთფეროვანი და მკვდარი ხარო? შენ ის არ ხარ გუშინ, რომ მითხრა შენი თითოეული სიტყვა წინასწარ ვიცი, თითოეული მზერა, ნაბიჯი, ამოსუნთქვა, ღიმილი, ყველაფერი ზეპირად მაქვს ნასწავლი და თუ ჩემი გაოცება გინდა გაჩუმდიო? განა შენ არ მეუბნებოდი, რომ ჩემი სახელით მოხსენიება ზედმეტი პატივი იქნება და აწი მომბერზდის დაგიძახებო? დიახ, შენ ის ხარ, ვინც მაიძულებს ყოველი დღე, ყოველი ღამე ამ მაგიდასთან გავატარო, ვინც მაიძულებს ვუყურო სიჩუმეს და ვინც მეუბნება, რომ მუზადაც აღარ გამოვდგები. შენ ის ხარ ვისი ტუჩებიდანაც სიტყვა იდეალური შეურაცხმყოფელად ჟღერს, ჰო, მე ყველაზე მეტად ვერ ვიტან, როდესაც ამ სახელით მომიხსენიებ, ჭირსაც წაუღია შენი იდეალები.
ჯიბეში ხელებს ჩავიწყობ, მაგრად მივაწვები სკამის საზურგეს და გკითხავ: ”ეს აჯანყების მცდელობაა?”
”ხედავ რამხელა წარმოდგენა გაქვს საკუთარ თავზე? უწყინარ დიალოგსაც კი აჯანყებას უწოდებ? ბრავო ქალბატონო დიქტატორო, ბრავო. და სად არის ამ დროს თქვენი საიდუმლო პოლიცია?”
”გესტაპოს გულისხმობ?” გკითხავ ანთებული თვალებით და გამეცინება.
”ხედავ რა ბანალური ხარ, სახელის მოფიქრებაც კი ვერ შეძელი, ვერ გასცდი ჰიტლერისეულ გერმანიას.”
”დაამთავრე, თუ კიდევ გაქვს რამე სათქმელი?” გკითხავ და წამოვდგები, შენ დაბნეულ მზერას დავიჭერ და განვაგრძობ: ”რაში მდებ ბრალს? იმაში, რომ სიმართლეს გეუბნები? იმაში, რომ სრული არარაობიდან იდეალად გაქციე? ამას მსაყვედურობ?”
”ვწუხვარ, მაგრამ შენი წერის ხარისხიდან გამომდინარე ვგონებ იდეალიდან ისევ არარაობად ვიქეცი. ის კი ვისითაც გინდა ჩემი ჩანაცვლება უშენოდ იქცა სრულყოფილებად.”
გავჩუმდები, დერეფანში გავალ, შენ ქურქს მოვიტან და გეტყვი ”მომავალ შეხვედრამდე!”
შენ ღიმილი გადაგისერავს სახეს და მიპასუხებ ”მე აქ აღარაფერი მესაქმება”.
კარებს გაიხურავ, მე საწერ მაგიდას მივუჯდები, ღვინოს ჩამოვისხამ და ვიტყვი ”დაბრუნდება”