სანამ რევოლუციონერზე ვისაუბრებ


ყოველთვის როდესაც ვცდილობ შეფარვით მაინც ვთქვა ის რისი თქმაც ობიექტური გარემოებების გათვალისწინებით საჭირო არ არის, არ მასვენებს ფიქრი იმის შესახებ, რომ ჩემი მცდელობა დავფარო რეალური ისტორია მოგონილი პერსონაჟების ხარჯზე, მხოლოდ თავის მოტყუებაა და მეტი არაფერი, სინამდვილეში ყველასთვის ყველაფერი სავსებით გასაგები და მარტივად მისახვედრი იქნება.
არ მიყვარს რისკი, თუმცა მუდმივად საპირისპიროს ვამტკიცებ და ხშირად იმ მოსაზრებასაც ვიშველიებ, რომ ვინც არ რისკავს ის არც შამპანიურს სვამს, მაგრამ აგერ უკვე მერამდენე წელია ყოველგვარი რისკის გარეშე მივირთმევ შუშხუნა ღვინოს, გამოთქმა ალბათ განსაკუთრებით ძვირიან და მაღალი ხარისხის სასმელს გულისხმობს, არ ვიცი.
ის ვიზე დაწერასაც აგერ უკვე მერამდენე კვირაა ვცდილობ იმდენჯერ შეიცვალა ამ პერიოდის განმავლობაში, რომ ახლა არც კი ვიცი საერთოდ ღირს თუ არა დღეისათვის უკვე სრულიად უცნობ ადამიანზე ჩემებური ინტერპრეტაციით საუბარი. ყველა, ვინც ერთხელ მაინც გამხდარა ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი, უფრო კონკრეტულად კი ხელშესახები პიროვნებიდან ჩემი დიადი პერსონის ერთ-ერთი განშტოება, რეალურად რადიკალურად განსხვავებულ შთაბეჭდილებას ტოვებს გარშემომყოფებზე, ამიტომ მათი ამოცნობა შეუძლებელია ხოლმე, თავადაც ვერაფრით მიხვდებიან რომ მათ საკუთარ თავად მოვიხსენიებ და ძველი ნაცნობივით ვესაუბრები.
დიდი ვერაფერი მატყუარა ვარ, მოუხედავად მრავალწლიანი მცდელობისა ცივსისხლიან, უსინდისო თაღლითად ვერაფრით ჩამოვყალიბდი. არ ვიცი რამდენად შესამჩნევია გარშემომყოფებისთვის მორიგი შეთხზული ისტორიის დროს ჩემი შინაგანი შფოთვა, მაგრამ ფაქტია, რომ დაკვირვებულ თვალს არასოდეს გამოეპარება რამდენიმე მნიშვნელოვანი დეტალი, მაგ. როდესაც ვიტყუები განსაკუთრებით ბევრს ვსაუბრობ, არადა ზოგადად პირში წყლის ჩაგუბება და შეუმჩნევლად ჯდომა მიყვარს, თავად ვიწყებ იმ საკითხზე საუბარს, რომლის გარშემოც უნდა მოვყვე გამოგონილი ისტორია, რაც კიდევ უფრო მეტად ბადებს ეჭვს, ვინაიდან არა სასურველ საკითხზე საუბრის ინიციატორი, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება გახდე თუ მთელი ღამის განმავლობაში გულის ცემის ხმა არ გაძინებდა, ადამიანურ ენაზე რომ ვთქვათ ბრალის შეგრძნება, რომელსაც ჩვეულებრის მოკვდავებში ათასიდან მილიონამდე განმარტება ექნება, იურიდიულ წყაროებში კი დაახლოებით ათამდე დეფინიცია მაინც.
არ ვიცი ეს საუბარი სადამდე წაგვიყვანს, მაგრამ ყოველთვის მაინტერესებდა რა იწვევს ადამიანების, უფრო კონკრეტულად კი ადამიანთა გარკვეული წრის ყველაზე დიდ ინტერესს. როგორც წესი ერთხმად აღიარებენ ხოლმე, რომ მათთვის არ არის ისეთი ბანალური და ყოველდღიური თემები საინტერესო, როგორებიცაა სადილი, საუზმე, ვახშამი, სამხარი, სასმელი, მეზობელი და ა.შ. თუმცა თუ ამას ერთხელაც პერმანენტულ სახეს მისცემს რომელიმე არც თუ ისე ჭკვიანი ან ძალიან ჭკვიანი (პრინციპში ჭკუა აქ საერთოდ არ არის კავშირში) ადამიანი, მაშინ სავსებით შესაძლოა, რომ მისი ცხოვრება ყველაზე მოთხოვნადი გახდეს და აი რას ვგულისხმობ – დღეს თუ ვიღაცამ შემწვარი კარტოფილი ჭამა ტყემალთან ერთად და კოკა-კოლა დააყოლა ყელის გასასველებლად, როგორ მხატვრულადაც არ უნდა იყოს აღწერილი ინეტერესს არ გამოიწვევს (რა თქმა უნდა არ მაქვს საუბარი ადამიანებზე, რომლებმაც ინტერესი ამ სადილამდე დიდი ხნით ადრე აღძრეს საზოგადოებაში და მათი ყოველი მიხვრა ან მოხვრა ანაც მიხვრა-მოხვრა უკვე ერთ-ერთ ყველაზე საინტერესო და მიმზიდველ თემად შეიძლება ჩაითვალოს), თუმცა თუ ამას ყოველდღიური სახე ექნება და გარდა საკვებისა ის იმაზეც ისაუბრებს, როგორ ხასიათზე გაიღვიძა, რა იფიქრა, როდესაც აბაზანაში შესულმა ჩაიხედა სარკეში, კბილების გამოხეხვის დროს რამდენჯერ გამოისვა ჩოთქი პირის ღრუში, ლიფტში მეზობელს რა თემაზე ესაუბრა, სამსახურში ვინ მოუშალა ნერვები და ა.შ. ის ნელ-ნელა მოთხოვნადი გახდება, ვინაიდან ზოგადად საზოგადოების უმრავლესობას (ან უმცირესობას, ან გარკვეულ ჯგუფს ამას არ აქვს ამ ეტაპზე გადამწყვეტი მნიშვნელობა) უყვარს ვიღაცის ცხოვრებისთვის თვალყურის დევნება, აბა წარმოიდგინეთ რამდენიმე წლის განმავლობაში მასთან ერთად ცხოვრობ. ამ მოსაზრებას ამყარებს ისიც, რომ მაგ. თუ მწერლებისგან მკითხველები გულახდილობას არ მოითხოვენ და შეთხზულ ისტორიებზე თამამად უკრავენ ტაშს და საღამოობით საკუთარი ინტელექტის ხაზგასმისთვის მათ ციტირებასაც ახდენენ, გულახდილობასა და რეალურობას მოითხოვენ უბრალო მჯღაბნელებისგან, მჩხაპნელებისგან ან უბრალო ადამიანებისგან, ვინაიდან მათ მცდელობას საკუთარი უინტერესო ცხოვრება შექმნილი ისტორიებით მაინც გახადონ საინტერესო (თუნდაც საკუთარი თავისთვის (!)), ტყუილს უწოდებენ და გამალებით იქნევენ მათრახს, აქედან მივდივართ დასკვნამდე, მომთვინიერებლები (ამ სახელამდე მათრახიდან მივედი და გმადლობთ ტაში არ არის საჭირო, არც კომენტარი იმის თაობაზე, რომ ეს შედარება ტაშს არ იმსახურებდა) უფრო დიდი ინტერესით წაიკითხავენ შემწვარ კარტოფილზე, ვიდრე იმაზე, რომ ადამიანს, რომელიც ამ კარტოფილს ყოველ დღე გამოშვებით მიირთმევს ფანტაზიაში ათასამდე გრძნობა და პერსონაჟი მაინც ყავს, ვინაიდან ფანტაზიაში არსებული გრძნობები სიცრუედ მოინათლება და აქედან კიდევ ერთ დასკვნამდე მივდივართ – ა) მათთვის უფრო გასაგები, მიმზიდველია ვიღაცის ცხოვრებით ცხოვრება, როდესაც დარწმუნებულია, რომ ის არ იტყუება (ან კი რატომ უნდა მოიტყუო, რომ დილით უკაცრავად და საპირფარეშოში შეხვედი) და ბ) არ უყვართ განსხვავებული ადამიანები, ანუ ისინი ვინც აკეთებენ საქმეს ისე, როგორც თავად ვერასოდეს გააკეთებენ.
და ეს ყველაფერი რას მოვაყოლე – მეორეს მხრივ შეგვიძლია განვიხილოთ მაგალითი, როდესაც კიდევ ერთი ”მოთხოვნადობაზე” ორიენტირებული სუბიექტი აქცენტს ”მნიშვნელოვანი მოვლენების” მიმოხილვაზე აკეთებს, ამ დროს თავს იჩენს შემდეგი პრობლემები: მისი თემები ათასი ადამიანის მიერ მაინცაა განხილული და ამ ათასიდან საუკეთესო შემთხვევაში მინიმუმ ათი მაინც აკეთებს ამას მასზე უკეთესად, შესაბამისად მისგან თემის მოსმენა უკვე ნაკლებად საინტერესო ხდება (აქედან მივიდვართ კონკურენციამდე), მეორე – თემის განხილვა უნდა მოასწროს მანამ სანამ ამას სხვები გააკეთებენ, რაც მის ცხოვრებას მეტად სტრესულს გახდის და მესამე – აუცილებლად იქნება ადამიანთა კატეგორია, რომელიც კითხვისას იტყვის რა შეგვჭამეს ამ თემით და შემწვარ კარტოფილს, ტყემალს და კოკა-კოლით ყელის საამურ გასველებას დაუბრუნდება.
აქედან ჩნდება კითხვა – ვისაუბროთ რევოლუციონერზე, რომელიც სინამდვილეში ფრიად სათუთი სულის ადამიანია, მაგრამ მას თუ შავ ტანსაცმელს ჩავაცმევთ, დერეფნის ბოლოს დავაყენებთ და გამალებული გულის ცემით დაველოდებით მის საოცნებო გამოხედვას, სუნთქვის შეკვრამდე მიმზიდველი გახდება (პრობლემა: ამ შემთხვევაში რევოლუციონერი ხასიათითა და სხვა მნიშვნელოვანი ელემენტებით დაკვირვებულმა თვალმა შესაძლოა ძალიან მიამსგავსოს კახპას, რომელიც სინამდვილეში სამაგალითო მამაკაცია, მაგრამ ეს უკვე აღარ არის საინტერესო); ვისაუბროთ მნიშვნელოვან მოვლენებზე, რაც უკვე უარყოფილ იქნა წინა აბზაცებში, თუ ვისაუბროთ შემწვარ კარტოფილზე, რაც თავის მხრივ დაგვაკისრებს ვალდებულებას, რომ მუდმივ რეჟიმში ვისაუბროთ ამაზე.
არჩევანს მაინც ნაცნობი კახპის თვისებებით დაჯილდოვებულ უცნობ რევოლუციონერზე ვაჩერებ.

Advertisements

6 thoughts on “სანამ რევოლუციონერზე ვისაუბრებ

    1. მთავარია რევოლუციონერი გავმიჯნო კახპისგან. პირველი იმიტომ, რომ სხვა შემთხვევაში უინტერესო და მომაბეზრებელი იქნება და მეორე იმიტომ, რომ რეალურად სხვადასხვა სახეა 🙂

      Like

      1. არა, რა თქმა უნდა გაქვს დუმილის უფლება და შეგიძლია კიდეც მისი გამოყენება, ვინაიდან ყველაფერი რასაც იტყვი შენს წინააღმდეგ იქნება შემდგომში გამოყენებული, ამასთან გაქვს უფლება მოითხოვო ადვოკატი, მაგრამ რა საჭიროა ეს ოფიციალური საუბარი, მოვითხოვ ყველაფერი თქვა 😀 ინტრიგანი ხარ შენ 😀
        ჰო, ასე იღვიძებს ხოლმე ზოგჯერ, მთავარია ხელში ვინმე არ ჩამივარდეს 🙂

        Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s