11 აგვისტო


ავდგები, გამოვაღებ ფანჯარას, ცოტა ხანს ვუყურებ ჰორიზონტს, სიგარეტს მოვუკიდებ, ვიფიქრებ არაფერზე და შემდეგ წასასვლელად დავიწყებ მზადებას. ქუჩაში გასულს მზე თვალს მომჭრის და ვიფიქრებ მიმდინარე დღის აუტანლობაზე. ხალხის თვალიერებით გართულს დამავიწყდება ყველაფერი რაც არ მაძლევს მოსვენებას. შემაწუხებს მოსალოდნელი დადებითი ემოციების აუტანლობა და ვიოცნებებ დღეზე როდესაც ყველაფერი წარსულის მაღალ თაროებზე აღმოჩნდება ”უახლესი ისტორიის” განყოფილებაში. მომენატრება დღე, წამი, როდესაც კოჭამდე წყალში ვიდექი, ვუყურებდი როგორ მეცლებოდა ფეხქვეშ სილა, მაშინ ყველაზე მძაფრად ვიგრძენი აწმყო.
გავიხსენებ როგორ ველოდი ამ დღეს და გავიმეორებ, რომ მოლოდინი არასოდეს ემთხვევა რეალობას. ისევ ისეთი ურჩი ვიქნები, როგორც ყოველთვის და დავგმობ ყველა დაკისრებულ მოვალეობას, ვიფიქრებ რომ ყველაფრის სანაგვეზე მოსროლა ნიშნავს თავისუფლებას, შემდეგ კი საკუთარ თავს ირონიულად შევახსენებ, რომ დღეს მაინც არ მაქვს მისი მოტყუების უფლება.
ჩემი კახპად წოდებული მუზა წაისისინებს, რომ მას გულს ურევს ყველაფერი რაც ბედნიერების ნიშანს ატარებს, მეტყვის, რომ თუ არ მოვიშლი ამ დადებითი ემოციებით ცხოვრების მცდელობის მავნე ჩვევას ისე გაუჩინარდება, რომ მის კვალს ვერასოდეს მივაგნებ, მე ვუპასუხებ, რომ შეუძლია ახლავე წავიდეს, სინამდვილეში კი შემაშინებს აზრი – მის გარეშე ფიქრი არაფერზე, ისეთი ცარიელი იქნება, რომ ის საკუთარი სახელის გამართლებას დაიწყებს. ის მე წამიკითხავს და ამაზრზენი ღიმილით მაგრძნობინებს, რომ კიდევ ერთხელ გაიმარჯვა, მე შევწყვეტ პროტესტს, თუმცა წავიჩურჩულებ ”ზოგჯერ მჭირდება მისი ნაცრსიფერი კლანჭებიდან თავის დაღწევა.”
შემაწუხებს ატმის, კოფეინისა და ნიკოტინის ერთმანეთში არეული გემო, პირველივე შემხვედრ სახლში ვიქირავებ ოთახს და საბანში გავეხვევი. ტელეფონი აწკრიალდება, დიდ ხანს ვიფიქრებ ვუპასუხო თუ არა, ბოლოს იძულებით ვიტყვი დაზეპირებულ ”გისმენთ”-ს და შემდეგ, ისე, რომ ერთ სიტყვასაც ვერ გავიგებ, დაზეპირებულ ”გმადლობთ”-ს ვაჩუქებ თანამოსაუბრეს და დავემშვიდობები.
გაღვიძებულს შემაწუხებს ფიქრი ადამიანებზე, რომლებიც მეძებენ, სარკესთან დავდგები ნახევრად გახდილი და დიდ ხანს ვუყურებ საკუთარ სილუეტს, ბოლოს როდესაც დავრწმუნდები, რომ შევიცვალე ჩავიცვამ ყველაზე არაფრით გამორჩეულ ტანსაცმელს და საწოლთან ჩამოვჯდები.
შემაშინებს საღამოს მოახლოვება.
დიდ ხანს ვიჯდები ფიქრებში გართული, შემდეგ წინა დღით შერჩეულ კაბას ჩავიცვამ, სარკეს თვალს ავარიდებ და წავალ იქ სადაც სანიმუშოდ ვითამაშებ მორგებულ როლს.
სახლიდან გასულს თავში გამიელვებს იმედიანად ნათქვამი ”რაღაც მოხდება.” ჩემი კახპა კი უჩვეულოდ თბილი ხმით მეტყვის ”გილოცავ”, რამდენიმე წამით გაჩუმდება და დააყოლებს ”დღეს შენ გაქვს უჩემოდ ცხოვრების უფლება”. მე მას მოღალატეს ვუწოდებ, თუმცა მივხვდები, რომ ის მართალია.
ქუჩაში შემხვედრ ნაცნობს გამარჯობის ნაცვლად ვეტყვი, რომ ”დღეს 11 აგვისტოა”, ის დაბნეული გამიღიმებს და მეტყვის ”დიახ”, დამშვიდობებას ვერ მოასწრებს ისე გავცდები და საკუთარ თავს გავუმეორებ ”დღეს 11 აგვისტოა”.
აღარ შემაწუხებს ფიქრი შეუსრულებელ მოვალეობებზე, პირველივე მაღაზიაში ვიყიდი სასმელს და ოთახში დავბრუნდები. მაშინ კი როდესაც სისხლი გამალებით დაიწყებს ძარღვებში დუღილს, ავდგები და წავალ იქ სადაც ვიცი, რომ მელოდებიან.
Advertisements

4 thoughts on “11 აგვისტო

    1. კმაყოფილი ვარ მეთქი ვერ ვიტყვი, ვინაიდან გეგმის ყველა პუნქტი არ შესრულდა, თუმცა ვინაიდან ეს გეგმა ზოგადად ამ პერიოდის გასახალისებლად იყო მოგონილი, ჩავთვალე, რომ ის არ უნდა გამეკეთებინა რაც იმ მომენტში მხოლოდ ვალდებულება იქნებოდა. ამიტომ საბოლოო ჯამში არ ვარ უკმაყოფილო 🙂

      რაც შეეხება დარჩენილ დღეებს, დღეები აღარ დამრჩა, უკვე 25 წლის ვარ 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s