დღე II – წერილი საკუთარ თავს


მინდა მოგეპარო, თვალები აგიხვიო, გითხრა, რომ ცოტა ხანს სიბნელეში მოგიწევს ყოფნა, დაგსვა სავარძელზე, რომელზეც უკანასკნელი 5 წელი გაატარე და წინ დაგიჯდე, თავი ხელზე ჩამოვდო და ცოტა ხნით დავტკბე შენი გაოცებული სახით, დაბნეული მიხვრა-მოხვრით, ნერვიული ფეხის მოძრაობით, ხელების ფშვნეტით. ცოტა ხანს ასე ვიჯდეთ სიჩუმეში, მე შენ გიყურო, გამეღიმოს, მივხვდე, რომ ეგოისტი ვარ, იმიტომ რომ მიყვარხარ, შემდეგ თავადვე გავაბათილო ეს აზრი და ვთქვა, რომ შენ, რომ არ მიყვარდე ვერავის შეყვარებას შევძლებდი.
მოუთმენლობა, რომ შეგეპარება, აგიხსნა რატომ გავაკეთე ეს, შენ უნდობლად გაგეღიმოს, მითხრა, რომ გავგიჟდი, მე კი გიპასუხო, რომ ეს არ არის ახალი ამბავი და ერთად გავიცინოთ. რამდენიმე წუთით კედლების თვალიერებით გავერთო და მივხვდე, როგორ მეპარება სევდა, ეჭვი, იმის ეჭვი, რომ მართლა გავგიჟდი, შენ მიხვდე და მითხრა, რომ გვეყოფა, მე კი გიპასუხო, რომ ჯერ ადრეა, გულში კი ვიფიქრო, რომ მართლაც საკმარისია, შენ წაიკითხო ჩემი ფიქრი და დასამშვიდებლად მითხრა, რომ ყველაფერი გამოგვივა, მე გამეღიმოს და გიპასუხო, რომ ჩვენ არ ვიცვლებით, შენ თავი გვერდზე გადახარო იმის ნიშნად, რომ არც არის საჭირო რამის შეცვლა, მე შენ წაგიკითხო და გითხრა, რომ მატყუებ, შენ თავი დამიქნიო, ორივემ ინსტიქტურად ფანჯარას გავხედოთ, მე გამეცინოს და გითხრა, რომ შენ მაინც ვერ შეძლებ რამის დანახვას, მიპასუხო, რომ ხედი შენთვის იმდენად ნაცნობია არაფრის დანახვა გჭირდება, ყველაფერი ისედაც გეშლება თვალწინ, მე სიმშვიდე შემეპაროს და მტკიცედ განვაცხადო, რომ ყველაფერი გამოგვივა, ისევე მარტივად, როგორც შენ ხედავ ახვეული თვალებით ხედს შენი ფანჯრიდან, შენ გაჩუმდე, სიტყვებზე იფიქრო, მე მივხვდე, რომ გიჭირს პასუხის გაცემა და გთხოვო, რომ ამინდზე არ დაიწყო საუბარი, შენ გაიმეორო, რომ გიჟი ვარ, მე გავიმეორო რომ ეს არც 5 წუთის წინ წარმოადგენდა და არც ახლა წარმოადგენს სიახლეს. გული დაგვწყდეს, რომ ვმეორდებით. შენ მომიბრუნდე და მკითხო დავაფიქსირე თუ არა, რომ ყველა დროის განსაზღვრისთვის 5 გამოვიყენეთ, მე გიპასუხო, რომ ზუსტად ამაზე ვფიქრობდი, შენ სიცილით მაგრძნობინო ”როგორ გაგიკვირდა”.
მე ფეხზე წამოვდგე და მზადებას შევუდგე, შენ მკითხო სად მივდივარ, მე კი გიპასუხო, რომ უშენოდ არსად დავდივარ, ცოტა ხანს ვიდგე და ფეხით წარმოსახვითი წრეები ვხაზო, შემდეგ კი ვთვქვა, რომ დროა, გკითხო რას ხედავ, მიპასუხო რომ არაფერს, გულნატკენმა გთხოვო, რომ კარგად დაძაბო გონება, შენ გაღიზიანებულმა მიპასუხო, რომ მოგბეზრდა ეს სისულელე და ასადგომად მოემზადო, მე შენ წინ მუხლებზე დავდგე და ხელი დაგიკავო, გთხოვო, რომ არ მოიხსნა სახვევი, შენ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტო ნერვების დასამშვიდებლად და ისევ ფანჯარას გახედო. მე საწოლს მივეყუდო და თვალები დავხუჭო, კიდევ 5 წუთი გავიდეს და შენ მითხრა: ”სავარძელში ვზივარ, თვალებზე სახვევს ვიკეთებ, მაგრამ მარტო ვარ, საკუთარი ხელით ვკრავ კვანძს და მაოცებს თმის უჩვეულო სიგრძე. საკუთარ თავს ვუმეორებ, რომ გავგიჟდი, მეღიმება და სუნთქვას ვიკრავ იმისთვის, რომ გავიგო, რას მიპასუხებ, შენ ისევ დუმხარ, ”არ მოსულა” ვფიქრობ. მოუსვენრობა მეპარება, მგონია, რომ ვიღაც შემოვა ოთახში და იფიქრებს, რომ ნამდვილად დავკარგე საღად აზროვნების უნარი, ასეთ ნერვიულობაში გადის რამდენიმე (და არა 5) წუთი. სახვევს ვიხსნი, მივდივარ თაროსთან, დღიურს ვიღებ და იქიდან კონვერტი ვარდება, მეღიმება და მიხარია, რომ ვერაფრით ვიხსენებ რა წერია შიგნით, ჩემ გაკრულ ხელს ვცნობ და მახსენდება კალამი, რომლითაც კონვერტზე გავაკეთე წარწერა, ჩემი სახელი წერია და თარიღი, დღევანდელი თარიღი, ნერვიულად ვიღებ წერილს კონვერტიდან და ვიწყებ კითხვას, მომენტებში გული მწყდება, რომ იმედი გაგიცრუვე, მომენტებში კი სიხარული მიპყრობს, იმიტომ რომ შევდექით… ნელ-ნელა ჩემ წინ შენი სილუეტი უფრო და უფრო გასარჩევი ხდება, ისევ ასეთი სახით მიყურებ, გეღიმება… წერილის კითხვას ვამთავრებ… შენ მიდიხარ, უკვალოდ, ვიცი, რომ აღარ დაბრუნდები, ახლა მე ვჯდები შენ ადგილას და თვალს ვუხვევ, ის ნერვიულად იფშვნეტს ხელებს, ფეხს სავარძლის კიდეს ურტყამს და მოუთმენლობა ეტყობა, ძველებური უნდობლობა, ცოტა ხანში მეუბნება, რომ გავგიჟდი, მე ვპასუხობ, რომ ეს არ არის ახალი ამბავი და ორივეს გვეცინება. მე მალევე ვხვდები, რომ ეჭვები მიპყრობს, ის მამშვიდებს, ცოტა ხანს ვუყურებთ ფანჯარას და ვეუბნები, რომ ყველაფერი გამოგვივა, 5 წუთს ვზივართ ჩუმად და ის იწყებს…”

მინდა, რომ მოგისმინო, თვალები დაბლა დავხარო და გაგრძნობინო, რომ გული დამწყდა, იმის გამო, რომ ისევ იმ სავარძელში ვზივართ, გული დამწყდა იმის გამო, რომ ფანჯრიდან იგივე ხედი იშლება, გული დამწყდა იმის გამო, რომ დღიური უცვლელად დევს იმავე თაროზე…

შემდეგ ვერ გავბედო იმის კითხვა ყველა ”ადგილზეა თუ არა”…
გითხრა, რომ ასე აღარასოდეს მოიქცე, ვინაიდან ყველაფერი განსხვავებული ცხოვრებაში ერთხელ უნდა გავაკეთოთ, გვერდზე მოგიჯდე, მოგხსნა სახვევი, გამოგიწოდო კალამი და გითხრა, რომ დროა ჩვენზე 5 წლით უფროს ”მეს” წერილი მივწეროთ. შენ გამიღიმო და მიპასუხო, რომ ზოგჯერ არაჩვეულებრივი იდეები მოგვდის, მე გამეცინოს და გითხრა, რომ მეძინება და სწრაფად უნდა დავასრულოთ წერა. სხვადასხვა მიმართულებით გავიხედოთ, შემდეგ მომიბრუნდე და მითხრა, რომ ეს მხოლოდ წარმოსახვა იყო, მე გიპასუხო, რომ ვიცი, შენ განაგრძო: ”არავინ იცის რა იქნება 5 წელიწადში”… მე ჩავილაპარაკო ”საერთოდ თუ იქნება რამე”… შენ დუმილით მიპასუხო, მე კი ვიფიქრო, რომ დუმილი თანხმობის ნიშანია.

გუშინ 10 დღიანი გეგმის შესაბამისად წერილი მივწერე საკუთარ თავს.

Advertisements

5 thoughts on “დღე II – წერილი საკუთარ თავს

  1. ჩვეულებრივ, პოსტის ერთხელ წაკითხვაც მყოფნის. ეს წერილი სამჯერ გადავიკითხე.

    შენი ფანტაზიის ნიჭი მომწონს ძალიან. ყოველგვარი საზღვრების გარეშე წერ.

    Like

  2. tako

    ვერ ვიტყვი , რომ ხშირად წამიკითხავ წერილი რომელსაც ადამიანი საკუთარ თავს წერს, მაგრამ ერთი ზუსტად ვიცი ყველაზე მაგარი წერილია….:)

    Like

    1. ჰო, პროცესიც საინტერესოა და შემდეგ წასაკითხადაც საინტერესო იქნება. სხვათაშორის შარშან საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი რაც დავწერე აღარ წამიკითხავს, 4 წელიწადში გავეცნობი 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s