ისე, უბრალოდ


ჰაერში სიგარეტის სუნი ტრიალებს და მაგიდის გვერდით მიდგმული ღვინის ბოთლი დაუცხრომელ ვნებებს იწვევს. ექსკლუზივია, მისი გახსნა ისეთ არაფრით გამორჩეულ შაბათს როგორიც დღესაა არა მხოლოდ გაუმართლებელია, არამედ დანაშაულის ტოლფასიც კი შეიძლება იყოს.

შიმშილი და უკიდეგანო ძღომის შეგრძნება ისე ცვლიან ერთმანეთს, რომ შუალედური პერიოდი არა და არ დგება. სავარძელში უმეტყველო სახით ზის და ღვინის ბოთლის დასავიწყებლად დაჟინებით ექაჩება სიგარეტს. წაუკითხავი წიგნების მთელი დასტა თვალს ჭრის და ახსენებს, რომ ის ძველებურად უარს აცხადებს განხორციელებული ოცნებებისა და სურვილების ხორცის შესხმაზე და მხოლოდ მოლოდინის შეგრძნებით ტკბობას ეცემა.

ფანჯრიდან შემოსული გრილი სიო მოსაღამოვებას ახსენებს და ეუბნება, რომ კიდევ ერთი დღე, კიდევ ერთი ზაფხულის ნანატრი შაბათი გავიდა სრულ უაზრობაში, მან კი კვლავაც ვერ შეძლო ეპოვნა მიზეზი, რომელიც გაამართლებდა საგულდაგულოდ შენახული წითელი ღვინის დალევას.

მოძველებული ტელევიზორის ციმციმი მასში აგონიის შეგრძნებას იწვევს და ახსენდება დღე, როდესაც პირველად შეიტყო ამ სიტყვის მნიშვნელობა და არა მხოლოდ შეიტყო არამედ იხილა კიდეც.

რუსულს მეცადინეობდა, ძველებურ ყავისფერ მაგიდასთან იჯდა და ვერაფრით მოენელებინა, რომ დედას “მშობელთა კრება” დაავიწყდა, ჯერ კიდევ სკოლაში ყოფნის დროს აეკიდა უცნაური ფორიაქი და მთელი დღის განმავლობაში შფოთავდა “ნამდვილად რაღაც მოხდაო“. სახლთან მიახლოვებისას სუნთქვის გაძნელება იგრძნო, გაახსენდა, როგორ უყვებოდა მეგობარი მამაჩემი რომ გარდაიცვალა ეზოში შესულს მისი მეგობრების მანქანები მომხვდა თვალში და მივხვდი, რომ რაღაც ცუდი ხდებოდაო, ჰოდა ისიც სადარბაზოში შესვლამდე დაჟინებით ათვალიერებდა ხალხს და ავტომობილებს, თან სიცივეს აეტანა, ოცნებობდა, რომ არც ერთი ნაცნობი სახე არ ენახა. ეზოში ჩვეული სიწყნარე დახვდა და დამშვიდებულმა აიარა კიბე. სახლში შესული კი მოცელილივით ჩამოჯდა სკამზე და ბედნიერს გაეღიმა, რომ შიში, რომელიც დილიდან უაზროდ აეკიდა, მხოლოდ მისი ფანტაზიის ნაყოფი იყო. მაგიდასთან იჯდა, საათს უყურებდა, შემდეგ კი ოთახის კედლების თვალიერებას იწყებდა, სახლი, რომელშიც სულ რაღაც 10 დღის გადასული იყო ჯერ კიდევ აღძრავდა დაუცხრომელ ინტერესს. რამდენიმე წუთში დედა გამოვიდა, სულ ცოტა ხანში კი ის უკვე სადარბაზოში იდგა და ელოდებოდა ექიმების მოსვლას, თან გული უფართხალებდა “რაღა მაინც და მაინც დღეს არ მუშაობს ლიფტი” იმეორებდა დაჟინებით. ოთახში შებრუნდა და ცალი თვალი საწოლისკენ გააპარა, სიტყვებს ვერ არჩევდა, მხოლოდ გაძნელებული სუნთქვის ხმა შემოესმა და შემდეგ ხროტინი, ისეთი ყელში რომ გაგეჭედება რაღაც. რამდენიმე დღეში ბებია დაასაფლავეს.

“ნამდვილად უნდა დავლიო” – ფიქრების თავიდან გასაყრელად ისევ ღვინის ბოთლის თვალიერებას შეუდგა და ღილაკზე ერთი თითის დაჭერით მოუღო ბოლო ტელევიზორის მტანჯველ აგონიას. სიგარეტი კედელზე მიაწვა და ვნებააშლილი გაემართა მაგიდისკენ.

დილით სავარძელში გაეღვიძა, სიმძიმე იგრძო, აბაზანაში შესულს კი საკუთარი სილუეტი მოხვდა თვალში, ტუჩები ლურჯი ქონდა, მაისურზე კი რამდენიმე წითელი წვეთი ეტყობოდა. მაშინვე უკან შებრუნდა, სავარძლის გვერდით ცარიელი ღვინის ბოთლი მოხვდა თვალში.  სკამზე ჩამოჯდა და გაიფიქრა “მე კიდევ ერთი გამორჩეული დღის ქონის შანსი წავართვი საკუთარ თავს“. ბოთლის ძირზე შერჩენილ სითხეს იმედიანად გაუსწორა თვალი, რამდენიმე წამში კი ტუჩის ჭრილიდან მოშინდისფრო წვეთი გაემართა ნიკაპისკენ.

Advertisements

2 thoughts on “ისე, უბრალოდ

  1. აუ, ეს შიში მეც მაქვს ბავშვობიდან, სისულელეა, მარა როცა ორჯერ დავკარგე ახლობელი ადამიანი, ორივეჯერ ვიცოდი, რომ იმ დღეს დავკარგავდი. გაცილებით ცუდად ყოფილან სხვა დღეებში, მარა მასე არ მიფიქრია. კონკრეტულ დღეს ვფიქრობ ხოლმე და ყოველთვის ხდება. ამიტომაც ძალიან, ძალიან მეშინია 😦

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s