ავადმყოფურად კარგად


ვერაფრით ვხვდები რა მაიძულებს თავი ამდენად კარგად ვიგრძნო, მაგრამ ფაქტია, რომ ყველაფრის მიუხედავად იმდენად ოპტიმისტური განწყობა მაქვს, რომ ლამისაა ვიფიქრო ცოტაც და ბედნიერი ვიქნები მეთქი.
ეს ალბათ ის შემთხვევაა როდესაც, იმდენად ბევრი პრობლემა საჭიროებს დაუყოვნებელ მოგვარებას, რომ ყველაფერი ერთი ხელის მოსმით კარგავს მნიშვნელობას და ავადმყოფურად კარგად ხარ.
სიგარეტის მოწევას აღარ აქვს ძველებურად სამგლოვიარო სახე, პირიქით უდარდელად ვეყრდნობი აივნის მოაჯირს და სიამოვნებით ვუშვებ კვამლს, შესაშურად მშვიდი სახე მაქვს და საკუთარ თავთან გამართული დიალოგებიც კმაყოფილებას მანიჭებს.
მახსენდება ბავშვობაში დიდ ხანს ჩუმად რომ ვიჯექი მეკითხებოდნენ რაზე ფიქრობო, პასუხი ყოველთვის ერთი მქონდა – არაფერზე. მეუბნებოდნენ როგორ შეიძლება არ ფიქრობდეო?! ამაზე ვჩუმდებოდი და ვაგრძელებდი ჩემთვის ჯდომას. დღეს ვხვდები, რომ არ ესმოდათ ის თუ რას ვპასუხობდი, თითქოს არ მისმენდნენ, ინერციით თუ აღმოხდებოდათ ხოლმე ეს კითხვა და პასუხსაც დიდ ყურადღებას არ აქცევდნენ, არადა მე ხომ არ ვამბობდი არ ვფიქრობ მეთქი, ვამბობდი, რომ ვფიქრობდი არაფერზე, უბრალოდ უმნიშვნელო საკითხებზე, ანაც ყურადღებას არ ვაქცევდი იმას რაც უეცრად გამიელვებდა თავში, ჰოდა ამას ვარქმევდი ზუსტად არაფერს.
დღესაც ასე ვარ, იმას რაზეც ახლა ვფიქრობ სახელი უბრალოდ არ აქვს, ალბათ ამიტომ მიჭირს სიტყვების მოძებნა, ზოგჯერ ერთი ამოსუნთქვით ვაბამ ხოლმე წინადადებებს ერთმანეთს, განურჩევლად იმისა თემა მაქვს თუ არა, დღეს კი ამას ვერაფრით ვახერხებ, ათასობით იდეა ირევა თავში, თუმცა არც ერთ მათგანს არ აქვს თემა, ეს ისევ ის არაფერია, რაც ბავშვობაში იყო.
თითქოს ჩამოვრჩი დროს, აი რომ გათენდა და თვალი გავახილე იმის შემდეგ წინ წასვლა ვერაფრით მოვახერხე, არც საღამოს დადგომას ვეტრფი და არც დაღამებას ველოდები, თითქოს ისევ დილის შვიდი საათია და თვალი ახალი გახელილი მაქვს.
იმდენად დიდი რწმენა მაქვს საკუთარი თავის, რომ ლამისაა ხელი ჩავკიდო და ვთხოვო თუ შეიძლება წამიყვანე მეთქი. არავინ მჭირდება, არავის გვრედში დგომის მოთხოვნილება არ მაქვს, არც არავის მზერას ვეძებ, არც ტაშს ველოდები, არც მეგობრულ ჟესტებს, არც ღიმილს, არც ზარს, არც ხმას, არც ხელის ჩამორთმევას და მით უმეტეს გადახვევას, არაფერს ველოდები, უფრო კონკრეტულად კი არავისგან ველოდები არაფერს და ეს დამოუკიდებლობის განცდაც თითქმის იგივეა რაც ნირვანა (მერე რა თუ არც ის ვიცი ზუსტად თუ რა არის ნირვანა).
ვხვდები იმას, რომ სასიცოცხლოდ აუცილებელია თავს საჭიროდ გრძნობდე, რომ აუცილებელია გქონდეს საქმე, პრობლემები, აუცილებელია გახსოვდეს, რომ ცოცხალი ხარ და სიმშვიდისა და სტაბილურობისგან გულის რევას არ გრძნობდე ყველასა და ყველაფრის მიმართ.
მე ვგრძნობ როგორ ვიხარჯები, ვგრძნობ, რომ ჩემი ცხოვრება დივანზე წოლა არ არის და არასოდეს იქნება, ვხვდები, რომ ჩემი ენით აღუწერელი ლტოლვა არაფრის კეთებისა და სიმშვიდისკენ იგივეა რაც ცეცხლისკენ სწრაფვა, მე არ მჭირდება უმოქმედო, მშვიდი, სტაბილური, ქმედუუნარო, უპრობლემო ადამიანი, მე ბედნიერებისთვის სულ ცოტა შხამი უბედურების სახით და მოსუვენრობა, პრობლემები და გადაუდებელი აუცილებლობა მჭირდება.
და ეს დამოუკიდებლობის განცდაც თითქმის იგივეა რაც ნირვანა. 
Advertisements

2 thoughts on “ავადმყოფურად კარგად

  1. აი თურმე რა მჭირს 😀 მეც დაახლოებით მასე ვარ, თითქოს ბევრი რამე ხდება ირგვლივ, მარა ერთგვარი იმუნიტეტი გამომიმუშავდა მგონი, ჩემდაუნებურად ფეხებზე ვიკიდებ და პოზიტივი მრჩება ხელში 😀 რაცხა უცნაურობაა 😀

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s