ეჭვები


დღე მორიგი დეტექტივის შეთხზვით დაიწყო, ისეთით, როგორიც მჩვევია ხოლმე, ეჭვებმა გამცრა და მივხვდი, რომ ისევ იმ პოზიციას ვუბრუნდებოდი, რომელშიც ადრე ხშირად ვიყავი ხოლმე.

შევისეირნე, თითქოს ფეხი შემიცდა, ჰო, თითქოს, არადა მიზანმიმართულად და გაცნობიერებულად გავაკეთე ეს, ერთი შეხედვით ყველაფერი ძველებურად დამხვდა, ჩემი გაუჩინარების შემდეგ არაფერი შეცვლილიყო, თუმცა მალევე მივხვდი, რომ საერთო ფონს რაღაც აკლდა და ახალმა იდეებმა გამიელვა თავში. უსიამოვნო შეგრძნება დამრჩა, თავი ვაიძულე დაეჯერებინა, რომ ეს უბრალო შემთხვევითობა იყო და მეტი არაფერი. თითქოს არც ვიცოდი, ვერც ვხვდებოდი რა ხდებოდა, ისევ თავის მართლებას შევუდექი, წამებში ჩამოყალიბებული როლის მორგება და ტექსტის დაზეპირება დავიწყე, გეგონება ვინმე ოდესმე მომთხოვდა პასუხს ერთი უმნიშვნელო ნაბიჯისთვის.

იქნებ! ვაი და… ამ ფრაზებით ვიწყებ ხოლმე ფიქრს, შემდეგ კი რამდენიმე წუთში ერთი შეხევდით სრულიად ლოგიკურ ისტორიას ვქმნი არაფრიდან, დარჩენილი დრო ამ ისტორიის გაშალაშინებას ხმარდება, საბოლოოდ კი თითქმის ვრწმუნდები საკუთარი აბსურდული ზღაპრის რეალობასთან შესაბამისობაში და საყვედურებს არ ვიშურებ.

ლამისაა დავჯდე და გაყუსული დაველოდო იმას თუ რა მოხდება. წარმოსახვა თითქმის ყოველთვის ცდება რეალობას, კარგად ჩამოყალიბებული სცენარებიც მალე ისეთი დაუჯერებელი ხდება ხოლმე, რომ ვერაფრით ვხვდები რამ მაიძულა თუნდაც ერთი წუთით მერწმუნა – არ ვცდები მეთქი.

ხშირად ზუსტად იმას მეუბნებიან რისი მოსმენაც მინდა, მიმეორებენ დაჟინებით “მართალი ხარ და არაფერს იგონებო”, თავს მიქნევენ, მიღიმიან, არადა აშკარად ვხვდები, რომ ამით მხოლოდ საუბრის დროზე დამთავრებას ცდილობენ, მაიძულებენ დავეთანხმო, სასიამოვნოდ გამეღიმოს და ვუთხრა, კარგი ვნახოთ რა მოხდება მეთქი.

არ ვიქცევით სწორად, როდესაც ვცდილობთ ერთმანეთის კეთილგანწყობა ტყუილითა და მსახიობური ნიჭის გამოვლინებით მოვიპოვოთ. არ ვიქცევით სწორად, როდესაც თითქმის ათასი პროცენტით ვართ დარწმუნებული ახლობელი ადამიანის ფანტაზიის აბსურდულობაში და მაინც დაჟინებით ვუქნევთ თავს ყალბი ღიმილით, არ ვიქცევით სწორად, როდესაც ვაიძულებთ დაგვიჯერონ. არ ვიქცევით სწორად, როდესაც მარტივ გამოსავალს ვეძებთ და ვცდებით, მაშინ, როდესაც გვგონია სასიამოვნო ტყუილი ჯობია სიმართლის თქმასო. ეს არ არის კარგი საქციელი, თუმცა უმრავლეს შემთხვევაში ზუსტად ასე ვიქცევით.

ერთი სული მქონდა მეთქვა ცეცხლს ეთამაშები მეთქი, მეთქვა, რომ ამას მხოლოდ ერთი შედეგი შეიძლებოდა ქონოდა, ღიმილნარევი ხმით მეგრძნობინებინა, რომ არ ღირს, თუმცა ეს არ გავაკეთე. არ გავაკეთე იმიტომ, რომ ვერაფრით გავიგე ღირდა თუ არა წამოვგებოდი პროვოკაციას და შემეტოპა იქამდე საიდან თავის დაღწევასაც ვეღარ შევძლებდი. ახლაც ნათლად ვხვდები, რომ საკმარისი იყო თუნდაც ერთი სიტყვით მეგრძნობინებინა გავიგე რაზე საუბრობთ მეთქი, რომ ყოველი მორიგი გამოხმაურება მაიძულებდა მოწოლილი ემოციების გამო გადამედგა დაუფიქრებელი ნაბიჯები, ამაში ხომ ვერავინ შემედრება.

ამიტომ ვარჩიე ვყოფილიყავი ჩუმად, ხშირად ხომ ეს უემოციობა ყველაზე მეტად მოქმედებს ნერვებზე, ჰოდა ამაყად მივმართე ამ ხერხს. არ მაინტერესებს მეთქი ვიმეორებ და ვიწყებ კიდეც ამის დაჯერებას, თუმცა ისევ რაღაცას ველოდები. ველოდები არა იმიტომ, რომ კარგი რამ უნდა მოხდეს, არამედ იმიტომ, რომ ხშირად ეს მოლოდინი ყველაზე კარგი გასახსენებელია ხოლმე.

აკრძალვები არ ამართლებს, უმეტეს შემთხვევაში ეს სრულიად არა საჭირო ბიძგიც კია, რომელიც გაიძულებს გადაუხვიო ყველა ნორმას. დარღვევის ჟინი არ გაძლევს მოსვენებას.

რა მოხდა? მოხდა კი საერთოდ რამე? სინამდვილეში არაფერი, ისევ ეჭვებმა გამცრა უსიამოვნოდ.

Advertisements

One thought on “ეჭვები

  1. კი, ნამდვილად არ არი სწორი ტყუილითა მოპოვებული კეთილგანწყობა და განსაკუთრებით ვცდებით მაშინ, როცა სასიამოვნო ტყუილი გვირჩევნია მწარე სიმართლეს.

    ჩუმად ყოფნა კი, გარდა იმისა, რომ ნერვებზე მოქმედებს, ხანდახან ფრიად მომგებიანი პოზიციაა. არაფერი არ იცი, არაფერი არ გესმის და უბრალოდ ხარ ჩუმად…

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s