ხვალამდე


რა მნიშვნელობა აქვს იმას გარეთ ღამეა თუ არა, ანაც იმას, ოთახში მარტო ვარ თუ სხვებთან ერთად, შუქი ანთია თუ ბნელა, ნახევარი ღერი სიგარეტი კიდევ ერთხელ მოვწიე თუ არა, ამინდს შეუფერებლად მივიჩნევ თუ შესაფერისად, ხელები გამომშრალი მაქვს თუ ტენიანი, ამ კონკრეტულ მომენტში არაფერს აქვს მნიშვნელობა… ან იქნებ აქვს, იქნებ საკმაოდ მნშივნელოვანია ის, რომ მომბეზრდა ღია ფანჯარაში ჯდომა მაშინ როდესაც უკიდეგანოდ მცივა, მომბეზრდა შეგრძნება, რომ ხვალ მაღვიძარა დარეკავს, მომბეზრდა თავის იძულება, რომ დაიძინოს, მომბეზრდა გაუთავებლად საკუთარ თავთან ლაპარაკი და მით უფრო კამათი, მომბეზრდა ნახევარი ღერი სიგარეტის აღელვებულად მოწევა, მომბეზრდა ერთი და იგივე ფილმის ყურება, მომბეზრდა მუსიკა, რომელსაც ვუსმენ, მომბეზრდა სავარძელი, რომელშიც ვზივარ, მომბეზრდა ტელეფონის დუმილი, მომბეზრდა შეგრძნება, რომ ყველა მაღიზიანებს, მომბეზრდა გაუთავებელი საყვედურები კარ-გულ-ფიქრ ჩაკეტილობასთან დაკავშირებით, მომბეზრდა ოცნება წითელ ღვინოზე ძილის წინ ანაც ბოთლ შამპანიურზე გამწარებულ გულზე, მომბეზრდა ოცნება სამარისებულ სიჩუმესა და მოხუცებულთა ცხოვრების წესზე, მომბეზრდა კიბე, რომელსაც ყოველ დღე ავდივარ, მომბეზრდა ოცნება საღამოს დადგომაზე, მომბეზრდა სახლში ჯდომა და კიდევ უფრო მეტად მომბეზრდა გარეთ გასვლის წარმოდგენაზე გულის რევის შეგრძნება.

მერამდენე საათია, უფრო კონკრეტულად კი დღეა 1 წერილიც კი არ დამიწერია, დასაწერი არაფერი იყო, თუმცა შემელძლო მეიძულებინა თავი, დავმჯდარიყავი და მელაყბა გაუთავებლად, მელაყბა იმაზე, რომ რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს დილით თვალი გავახილე, არა თუ გავახილე, არამედ გავიღვიძე კიდეც, შემდეგ ყავა დავლიე და წავიოცნებე ერთ ღერ სიგარეტზე, ცოტა ხანში ისევ ათასჯერ ნანახი ფილმის ყურება დავიწყე და საშინელი აგრესია ვიგრძენი ტელეფონის ზარის გაგებისას, რომ ვერაფრით შევარჩიე სიმღერა, რომელიც მიმდინარე დღის განწყობას ასახავდა, რომ გაუთავებლად ვამოწმებდი ელ. ფოსტას, რომ მეძინებოდა, რომ ვფიქრობდი ხვალ დამაშვიდებელი უნდა დავლიო მეთქი, რომ აღვფრთოვანდი იმის გაფიქრებისას, თუ მერამდენე დღე გავიდა გამაყუჩებლის გარეშე, რომ ისევ ბევრი ვისაუბრე საკუთარ გეგმებზე, გაკეთებით კი არაფერი გამიკეთებია.

ჰო, გათენდება ხვალინდელი დღე, გათენდება აბა რას იზამს, ყავისფერ მაგიდას მივუჯდები და ვიფიქრებ, რომ შესანიშნავი დროა საკუთარ თავზე სასაუბროდ, ანაც საკუთარ ცხოვრებაზე, თუმცა შესაძლოა ეს ერთი და იგივეც იყოს, ისევ დაჟინებული მზერით მივაჩერდები თითქოს ერთ ადგილზე გაყინულ საათს და აღელვებული, ემოციებით აღსავსე ვიოცნებებ საღამოს დადგომაზე, შემდეგ კი სახლში მოსული ვიფიქრებ თუ რამხელა უზარობაში გავიდა ამდენი საათი, მალევე ვუბრძანებ თავს, რომ ძილის დრო აქვს, ნახევარ ღერ სიგარეტს მოვწევ, საყვარელი ფილმის ფრაგმენტებს შევავლებ თვალს, ვიტყვი, რომ გვიანია და დავიძინებ.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s