საყვარელი საწამლავით აივანზე გასვლამდე


გვერდზე მაგიდასთან ახალგაზრდა ქალბატონი დაჟინებით აკვირდება კომპიუტერის ეკრანს და ადგილ-ადგილ კომენტარებსაც არ იშურებს მიმდინარე პრობლემებთან დაკავშირებით. ზოგჯერ ისე აქოთქოთდება ხოლმე მგონია, ნამდვილად დიდი კატასტროფა დაგვატყდა მეთქი თავს, მხოლოდ შემდეგღა აღმოვაჩენ ხოლმე, რომ მორიგ სიუჟეტს უყურა და მისი განხილვის დაუშრეტელი სურვილით შეპყრობილი მაღალ ტონში აკეთებს კომენტარს მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით.
აივანზე გასვლა, რომ არ გაგიხარდება ადამიანს, როგორი ამინდი უნდა იყოს ხომ წარმოგიდგენიათ და მიუხედავად ამისა, ნასიამოვნები სახით, რომ დაბრუნდები ოთახში, ხელში ვარდისფერი ქოლგის თამაშით და სახეზე ახლად მოწეული სიგარეტის შედეგად განცდილი კმაყოფილების გამომეტყველებით, რამ უნდა გაიძულოს მოიშალო ნერვები.
ქალაქში სადილის დრო ახლოვდება და გარშემომყოფების ერთადერთ პრობლემად სასურველი საკვების არჩევაღა დარჩა. ზოგს ასარჩევადაც არ აქვს საქმე და რაც ხელში მოხდვება ან უფრო სწორად რისი საშუალებაც ექნება იმას შეჭამს, ზოგიც დიეტის აკვიატებული იდეით შეწუხებული ხელების ქნევით შეეცდება ტვინიდან საჭმელთან დაკავშირებული ფიქრების განდევნას.
სიახლეებმაც იკლო ბოლო ხანებში, მხოლოდ წამიერი შეშფოთებაღა დამრჩა ცხოვრების სურვილის დასაბრუნებლად, აღარც ეს დაზეპირებული დიალოგები მიზიდავს, მაგრამ სხვა გზა, რომ არ მრჩება სახეზე შეყინული ღიმილით ვსაუბრობ იმაზე თუ რა ხდება ჩემს ცხოვრებაში ახალი, განსაკუთრებული და საინტერესო. თუმცა არც ამ კითხვაზე მაქვს მრავალფეროვანი პასუხი, მეც მოსახლეობის უმრავლესობის მსგავსად თავს გავიქნევ ხოლმე და ვამბობ ”რა ვიცი, ისეთი არაფერი” ან ”ყველაფერი ძველებურად” მეთქი, აქვე დავსძენ, რომ გუმანი მკარნახობს ამით გულს დიდად არავის ვწყვეტ, ეს კითხვაც ხომ თითქოს ინერციით აღმოხდებათ ხოლმე და პასუხის მოსმენაზე არც დროის დახარჯვის სურვილი აქვთ და ალბათ არც ენერგია.
აგერ უკვე მერამდენე წელია ჩემი ცხოვრების თითქმის ნახევარს ერთი და იგივე ადამიანებთან ვატარებ, მათ კი ვერა და ვერ ისწავლეს, რომ უმრავლეს შემთხვევაში მათი აღტაცების საგანი ჩემთვის ან სრულიად უინტერესოა ანაც აღმაშფოთებელი, მაინც ჯიუტად განაგრძობენ ჩემგან კომენტარის მოთხოვნას, პასუხის მიღების შემდგომ კი უკმაყოფილოდ მარიდებენ ხოლმე თვალს და თითქოს შეურაცხყოფილი სახით უკირკიტებენ ერთ წერტილს ახალი თანამოსაუბრის არჩევაზე ფიქრით.
გვერდზე მაგიდასთან სასიამოვნო გარეგნობის, თუმცა ტლანქი ხმის ქალბატონი ჰორიზონტზე ახალი ხორცის გამოჩენისთანავე ჩვეულად აქოთქოთდა, ერთი პირობა ისიც ვიფიქრე იქნებ მუსიკა ჩავრთო და შევეცადო მისი ხმა გადავფარო მეთქი, თუმცა შემდეგ წინასწარი იმედგაცრუების წარმოდგენით გულდაწყვეტილმა ჩავხარე თავი და თავს მოვუწოდე შეგუებოდა ბედს.
სულ რამდენიმე წუთიღა დარჩა შეკრებილი და თითქოს ერთი დიადი იდეის ქვეშ გაერთიანებული ადამიანების საჭმელად წასვლამდე, ერთი ორჯერ მეც კი გავაპარე თვალი სტომაქისკენ და ვიფიქრე იქნებ შევუერთდე მეთქი ამ დამშეული ადამიანების რიგებს, თუმცა მიუხედავად იმისა, რომ დუმილი თანხმობის ნიშანია, კუჭმა კი ზუსტადაც დუმილით მიპასუხა, მაინც ჩავთვალე დღეს გარეთ გასვლა არც თუ ისე კარგი იდეაა მეთქი.
ჰოდა ახლა მეც სულმოუთქმელად ველოდები ამ რამდენიმე წუთის გასვლას, იმისთვის, რომ ჩამოვდგე აივანზე კარებთან ატუზული და შევუდგე საყვარელი საწამლავის დაჟინებულ ქაჩვას.

Advertisements

2 thoughts on “საყვარელი საწამლავით აივანზე გასვლამდე

  1. პოსტი ძალიან მომეწონა ❤
    იმ ქალის მსგავსი ადამიანები არ "მევასება" 🙂 შესვენების დრო შესანიშნავადაა აღწერილი, 100%-იანი 🙂
    სიმართლეს გეუბნებიან შენი თანამშრომლები – ჰაერით იკვებებიო 🙂 ნუ, ჰაერით თუ არა, კვამლით მაინც 😀 😀

    Like

    1. ზუსტად რამდენიმე დღის წინ ვამბობდი ”ეგ არაფერი, წავალ მოვწევ და დავნაყრდები” მეთქი 😀
      მიხარია, რომ მოგეწონა 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s