განწყობა


ავადმყოფური ფერი ედო ირგვლივ ყველაფერს, და მოვლენებიც ავადმყოფისთვის სრულიად შესაფერისი სიმპტომებით ვითარდებოდა. პრეტენზიების გამოხატვის უშრეტი სურვილით შეპყრობილი აურაცხელი რაოდენობით ადამიანი უსაქმურად დაეხეტებოდა ოთახიდან ოთახში და ნიშნის მოგებითა და საკუთარი ავტორიტეტის ხაზგასმით აფიქსირებდა პრობლემებად წოდებულ სრულიად უმნიშვნელო მოვლენებზე საკუთარ არაფრის მთქმელ პოზიციას.
უსაქმურობისგან თავმობეზრებული ვიდე უსარგებლო ნივთივით სკამზე და ამრეზით ვათვალიერებდი ირგვლივ ძალიან დაკავებული ადამიანების მოძრაობას. დღე აშკარად შეუმდგარი და ისეთივე უმაქნისი იყო როგორიც მე, ჩვენი განწყობა სავსებით ემთხვეოდა ერთმანეთისას, ნოსტალგიის ხელოვნური გაღვიძების ყველა მცდელობაც სულ რამდენიმე წამში განიცდიდა მარცხს და ყურებ თუ ხელებ ჩამოყრილი უბრუნდებოდა ტვინში იმ საწყის პოზიციას საიდან განვითარებასაც სულ რამდენიმე წამის წინ ცდილობდა.
მოლოდინის შეგრძნებაც ყველაზე შეუფერებელ მომენტში წამოყოფდა ხოლმე თავს და მისგან თავის დაღწევა ყოველ ჯერზე ერთი ორად რთული ხდებოდა. ვოცნებობდი ადგილზე, რომელსაც სიცოცხლის ნიშან-წყალი არ ექნებოდა, იმისთვის, რომ ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე დამედო ჩემი სხეული სკამზე და უემოციო თვალებით მეყურებინა სრულიად უსიცოცხლო ალაგისთვის, შემდეგ კი მე და ამინდი გადავხედავდით ერთმანეთს და ვიტყოდით, რომ კიდევ ერთი ჩვენნაირი ვიპოვნეთ,მერე ნელი მოძრაობით გავხედავდით მკვდრის ფერ დადებულ ჰორიზონტს და კმაყოფილი სახეებით გამოვუშვებდით კვამლს პირიდან.
აბსოლუტური სიმძაფრით ვგრძნობდი, როგორი მონდომებით იწყებდა ძარღვებში  შხამი სისხლის ნაცვლად ჩქეფას, ვგრძნობდი, რომ საკუთარი თავის დაგესვლა წარმოუდგენელი წარმატებით შევძელი.
უკვე დაზეპირებულ 1 წუთიან დიალოგს ვატრიალებდი თავში და ვცდილობდი სიბოხისგან აკანკალებული ხმის ტემბრის გონებაში კარგად ჩაბეჭდვას. ვებღაუჭებოდი ყველა ნიშანს, რომელიც წარმოსახვაში უკვე ათასჯერ გადაღეჭილი სცენარის სიცოცხლეში განხორციელების სულ მცირე ალბათობას მოასწავებდა, თუმცა წინდაწინვე ვიცოდი რომ ვცდებოდი.
საკუთარი ახირებების შესრულებაზე უარის თქმის შემდეგ მთელი 30 საათი გადიოდა და ყველაფერი მხოლოდ უარესობიკენ მიიჩქაროდა წარმოუდგენელი ტემპით, ჩემს თავთან დადებული პაქტი და მის მიერ დაყენებული მოთხოვნების შესრულების ვალდებულებაზე უარის თქმა კარგს არაფერს მიქადდა.
წყალსაც განწყობის შესაფერისი მწარე გემო დაჰკრავდა, მე და წარმოდუგენლად შხამიანი განწყობა შეუმჩნევლად ვარიდებდით ერთმანეთს თვალს და ვცდილობდით თავი მოგვეჩვენებინა თითქოს მუსიკის სმენით გართულნი ერთმანეთის არსებობასაც ვერ ვაფიქსირებდით, ყველაფერს ჩვენთვის საყვარელი ნაცრისფერი მიეღო.
შემდეგ ტელეფონმა დარეკა და უემოციოდ მამცნო, რომ ”ესეც გაივლის!”

Advertisements

6 thoughts on “განწყობა

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s