სარკესთან ზურგით


უფანჯრო ოთახი თეთრი კედლებით, სივრცე საკმარისად პატარაა, სარკესთან ზურგით ვდგავარ და აუღელვებლად ვეწევი სიგარეტს, საკუთარი თავის ყურებით დავიღალე, აღარ მინდა ჩემი სილუეტის კიდევ ერთხელ ხილვა, გარედან ხმები შემოდის, კარებს ვეყუდები და ვცდილობს ერთმანეთში არეული ხმებიდან ნაცნობი ტემბრი გამოვარჩიო და გავიგო რაზე საუბრობენ, რამდენად ახლოს დგანან ოთახთან. სიგარეტის კვამლი ნელ-ნელა დაიკლაკნება ოთახში და ცდილობის გასასვლელი იპოვნოს, თუმცა ამაოდ, სივრცე დახურულია და მხოლოდ კარების ჭუჭრუტანიდან თუ შეძლებს ნელი სვლით გაძვრომას.
გარეთ არ გამიხედავს, თუმცა ვგრძნობ, რომ ნაცრისფერი დღეა, ზამთრისთვის ზომიერად სუსხიანი, ვგრძნობ, რომ დროა ხალხმრავალ ოთახს დავუბრუნდე და უკვე გაყინული ყავის ბოლო ყლუპიც დავლიო.
წერილის წერა დავამთავრე, უკვე ჩვეულებად ქცეული ყოველდღიური მიმოწერით დღის მორიგი 1 საათი მოვკალი, დავწერე ყველაფერი რამაც გამიელვა თავში, როგორც ყოველთვის ბევრი ვიფიქრე დასაწყისზე, თუმცა შემდეგ ყველაფერი მარტივად წავიდა, ერთი ამოსუნთქვით დავწერე, შემდეგ თვალი გადავავლე და მივხვდი, რომ ზედმეტად გრძელი და მრავლისმომცველი გამოვიდა იმის კვალობაზე, რომ ეს იყო წერილი არაფერზე. შემდეგ ისევ წინა საახალწლო განწყობისთვის ზედმეტად შეუფერებელ და ბნელ სურათს მივაშტერდი, უსაქმურობისგან დაღლილი ხალხის ყოველგვარ აზრს მოკლებულ საუბრებზე კიდევ ერთხელ გამიჩნდა გულის რევის განცდა და ყურსასმენები ჩამოვიცვი იმის იმედით, რომ როგორმე შევძლებდი მათი ხმების გადაფარვას, მცდელობა რა თქმა უნდა ამაო აღმოჩნდა, დავადგინე, რომ ადამიანები განსაკუთრებული მონდომებით საუბრობენ ყოველგვარ უაზრობაზე, ჭეშმარიტად მნიშვნლოვანი საკითხები მათში ამგვარ აღტკინებას არასოდეს იწვევს, უმიზეზო და უმიზნო დიალოგების თემა კი არასოდეს ელევათ.
ისევ უაზროდ მეძინა, ყოველთვის მინდოდა მთელი ღამის განმავლობაში მძინებოდა ისე რომ ეს მეგრძნო, აი დილისკენ შედარებით ფხიზელი ძილის დროს, ნათლად რომ აღიქვამ, რომ გძინავს და ამით ტკბობას, რომ განიცდი ხოლმე.
ვხვდები, რომ 5 წუთიღა დარჩა და შევძლებ სევდაში გადასული დაღლილობით, მუსიკის ფონზე ტკბობა განვიცადო, ვიმედოვნებ, რომ ქუჩები საკმარისად განათებული იქნება საიმისოდ, რომ უკვე ტრადიციად ჩამოყალიბებული ტრანსპორტში წიგნის კითხვის უზომოდ სასიამოვნო რიტუალი ვაჩუქო ჩემს თავს.
რაღაცნაირი გულდაწყვეტით ვუყურებ საახალწლოდ მორთულ ვიტრინებს, არ ვიცი რატომ, თუმცა უკვე მერამდენედ ვგრძნობ, რომ ახალი წლის მოლოდინი ყოველთვის დეპრესიულად ბედნიერ შეგრძნებებს იწვევს ჩემში.
დიდი ხანია საკუთარ თავთან აღარ მილაპარაკია, ნაწყენებივით აღარ ვეკონტაქტებით ერთმანეთს, ყოველი მცდელობისას ზურგს ვაქცევ მას და ხელით ვანიშნებ, რომ არ მცალია, სახლში მისულს კი ის მუდმივად ჩაძინებული მხვდება, თან სათვალე უკეთია ხოლმე, ვხვდები, რომ კიდევ ერთხელ სცადა ტელევიზორის ყურება, თუმცა რა თქმა უნდა ისევ ჩაეძინა, ჰოდა მეც ვიძინებ. დილით არასოდეს გვაქვს დრო ერთმანეთთან სასაუბროდ, მას მუდმივად სადღაც მიეჩქარება, მე კი საქმიანი სახით ვალაგებ გეგმებს და ვცდილობ არაფერი გამომრჩეს. სამსახურის გზაზე ორივე ვდუმვართ, ის წიგნს კითხულობს, მე კი მუსიკაზე ვფიქრობ, რომელიც დაჟინებით განაგრძობს დაკვრას, ზოგჯერ ფხიზლდება და მეუბნება, წიგნისთვის ზემდეტად შეუფერებელი სიმღერააო, მეც დაღლილობისგან არ მრჩება გაპროტესტების თავი და აუღელვებლად გადავდივარ სხვა სიმღერაზე, ამასობაში ის ისევ კითხულობს და უკვე აღარც ესმის ხმები, რომლებიც მთელი მონდომებით ჩასძახიან ყურში. ჩვენ აღარაფერს ველოდებით, აღარც სული გვეკვრება მოვლენების შესაძლო განვითარების წარმოდგენისას, ჩვენ მშვიდად ვართ, უბრალოდ მშვიდად.

Advertisements

One thought on “სარკესთან ზურგით

  1. ოოო, როგორ გეთანხმები. ადამიანები პირდაპირ გიჟდებიან უაზრო და შტერულ საუბარზე, იმ დროს მინდა მივვარდე და პირში რამე ჩავუტენო, რომ გაჩუმდნენ.
    მაგრამ რას იზამ, nobody’s perfect. ეს ფრაზა რატომ მაქვს აკვიატებული, ვიცოდე მაინც :დ

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s