უბრალოდ გვეგონა


ქეთის ეგონა, რომ სადღესასწაულო მაკიაჟის ყოველდღიურად გამოყენება მის სილამაზესა და მიმზიდველობას გაუსვამდა ხაზს, მას ეგონა, რომ ქუჩაში ყველა მას უყურებდა იმიტომ, რომ ის ყოველთვის თვალისმომჭრელი იყო.
ლაშას ეგონა, რომ თუ თანამედროვე მუსიკას მოუსმენდა მანქანაში მაღალ ხმაზე უფრო მეტი ადამიანის დაინტერესებას გამოიწვევდა და მეტად მიმზიდველი იქნებოდა, ოთახში მარტო დარჩენილი კი კლასიკურ მუსიკას უსმენდა და ვერ ხვდებოდა, რომ პიჯაკი და თეთრი პერანგი ძალიან უხდებოდა.
ნინოს ეგონა, რომ თუ ყველა კონსპექტს დაიზეპირებდა გამოცდებზე უმაღლეს შეფასებას მიიღებდა, ეგონა, რომ სწავლობდა იმისთვის, რომ აეღო დიპლომი, ეგონა, რომ დიპლომის აღების წელსვე შეეძლო თამამად გათხოვილიყო, ასეც მოიქცა.
მზევინარი ფიქრობდა, რომ სწავლისა და ბავშვის გაზრდის შეთავსება შეეძლო.
ბექას ეგონა, რომ მისი გარეგნობისა და სპორტული მონაცემების ადამიანს განათლება არაფერში სჭირდებოდა, ეგონა, რომ მისი ერთი გამოხედვა საკმარისი იყო თავის დასაკარგად, შემდეგ მოწევა დაიწყო და გამელოტდა.
თამუნას ეგონა, რომ უნივერსიტეტის რექტორის შვილთან სასიყვარულო და რომანტიული ურთიერთობა ბედნიერების მწვერვალს წარმოადგენდა, ეგონა, რომ მუდმივად მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელი უნდა ცმოდა რადგან მისი ასაკი უკვე ითხოვდა ამას, ეგონა, რომ ყველას შურდა მისი, შემდეგ პრინცმა ცოლი მოიყვანა, თამუნა მოიყვანა, ჰო, სხვა თამუნა.
ნიკას ეგონა, რომ მისი ცისფერი თვალები, ასაკის კვალობაზე ზედმეტად ბოხი ხმა და უკონტროლო საქციელი იყო მიზეზი იმისა, რომ მას თითქმის ყოველ დღე სახლის კარებთან წერილები ხვდებოდა, ეგონა, რომ ის მუდმივად იქნებოდა უდარდელად მიმზიდველი და ცხოვრება ყოველთვის გაეგებოდა ფეხქვეშ, ეგონა, რომ სხვას უყვარდა, შემდეგ რაღაც მოხდა და დღეს მისგან თითქმის აღარაფერია დარჩენილი და ხალხი ცდილობს რაც შეიძლება სწრაფად აუაროს გვერდი.
თაკოს ეგონა, რომ არასოდეს გათხოვდებოდა ორი დღის წინ კი უკვე შვილიც შეეძინა.
დავითს ეგონა რომ, დავითს ეგონა რომ, ნუ პრინციპში ყველაფერი ისე იყო როგორც დავითს ეგონა.
სოსოს ეგონა, რომ დამწვრობის შედეგად დარჩენილი ნაიარევი იმდენად საშინელი იყო, რომ ის ყოველთვის მასურის ქვეშ უნდა დაემალა, ეგონა, რომ მისი წარმომავლობა სამარცხვინო იყო, ეგონა, რომ მხოლოდ საღამოს საათებში ხალხისგან მოშორებით უნდა მოეწია და ეგონა, რომ ყველაფერი დამთავრდა, როდესაც სიმართლე გავიგეთ.
დათოსაც ზუსტად ასე ეგონა იმ განსხვავებით, რომ დარწუმენბული იყო საკუთარ მიმზიდველობაში.
ილიას ეგონა, რომ მამამისთან მუშაობა კარგს არაფერს მოუტანდა და სამსახური იპოვნა დაბალი ანაზღაურებით, ეგონა, რომ ის უკვე ზედმეტად დიდი იყო იმისთვის, რომ ბავშვივით გულწრფელი სიხარულით გახარებოდა თუნდაც უმნიშვნელო სასიამოვნო მოვლენები, ეგონა, რომ გარკვეული ასაკის მიღწევის შემდეგ აუცილებლად უნდა შეექმნა ოჯახი და ყოლოდა შვილი, შემდეგ მამამისთან მუშაობა დაიწყო.
მე მეგონა, რომ ბალეტზე სიარული მინდოდა და მუსიკის გაკვეთილებზე ვგიჟდებოდი, მეგონა, რომ კარატის სწავლა მინდოდა და 4 თვეში თავი დავანებე, მეგონა, რომ მოკლე თმა მიხდებოდა, მეგონა, რომ სასაფლაო სასეირნოდ საუკეთესო ადგილი იყო, მეგონა რომ შემეძლო ფეხბურთი მეთამაშა, მეგონა, რომ ყველა მნიშვნელოვანი მოვლენის დროს ყურზე თითო საყურის დამატება ორიგინალური იდეა იყო, მეგონა რომ არასოდეს დავიწყებდი მოწევას, მეგონა, რომ ღვინოს ჩაის ჭიქიდან არასოდეს დავლევდი, მეგონა, რომ ვერასოდეს გავბედავდი მისთვის მიმეწერა, შემდეგ მეგონა, რომ ვერასოდეს გავბედავდი მეთქვა ვინ ვიყავი, მეგონა, რომ თუ შატალოზე წავიდოდი სკოლიდან გამრიცხავდნენ შემდეგ კი მეცხრე კლასში სკოლაში თითქმის არ გამოვცხადებულვარ, მეგონა რომ კარგი იყო ”ბაბაჩკის” ტრიალი რომ ვიცოდი.

წერილი განქორწინების შესახებ


ძვირფას ცოლს:
ამ წერილს გწერ იმისთვის, რომ გითხრა მე გტოვებ სამუდამოდ. მე იდეალური ქმარი და მამაკაცი ვიყავი 7 წლის განმავლობაში, თუმცა არავინ დამაფასა.
უკანასკნელი 2 კვირა ნამდვილი ჯოჯოხეთი იყო.
დღეს შენმა უფროსმა დარეკა და მითხრა, რომ გუშინ წამოხვედი სამსახურიდან და ეს უკანასკნელი წვეთი იყო.
წინა კვირას მოხვედი სახლში და ისიც კი არ შეიმჩნიე, რომ ახალი ვარცხნილობა მქონდა, რომ დაგახვედრე შენი საყვარელი საჭმელი და რაც ყველაზე უარესია, ისიც კი ვერ შეამჩნია, რომ ახლათახალი აბრეშუმის ტრუსები მეცვა.
ჭამა დაამთავრე 2 წუთში და მაშინვე წახვედი დასაძინებლად, ჩართე ტელევიზორი და დაიწყე საპნის ოპერების ყურება.
შენ აღარ მეუბნები რომ გიყვარვარ, აღარ გინდა ჩემთან სექსუალური ურთიერთობა და საერთოდ არაფერი რაც ცოლ-ქმარს აკავშირებს. შენ ან მღალატობ ან აღარ გიყვარვარ. მოკლედ რაც არ უნდა იყოს, მე მივდივარ.
შენი ყოფილი ქმარი.
პ.ს. ნუ შეეცდები ჩემს პოვნას, მე და შენი და მივდივართ ვირჯინიაში ერთად. ბედნიერ ცხოვრებას გისურვებ.

 

ძვირფას ყოფილ ქმარს:
ისე არაფერს გავუხარებივარ, როგორც ამ წერილმა გამახარა.
მართალი ხარ მე და შენ უკვე 7 წელია ცოლ-ქმარი ვართ, თუმცა ის რომ იდეალური ქმარი და მამაკაცი იყავი მსუბუქად რომ ვთქვათ გადაჭარბებული ნათქვამია.
საპნის ოპერებს იმიტომ ვუყურებდი, რომ შენი მუდმივი წკმუტუნისა და ბუზღუნიდან ყურადღება სხვა რამეზე გადამეტანა. ვწუხვარ რომ არც ამან გაამართლა.
წინა კვირას შევამჩნიე შენი ახალი ვარცხნილობა, მაგრამ პირველი რაც შენი დანახვისას თავში მომივიდა იყო ის რომ ”პატარა გოგოსავით გამოიყურებოდი” და ვინაიდან დედაჩემმა მასწავლა, რომ თუ კარგი არაფერი გაქვს სათქმელი ჯობია გაჩუმდე, თავი შევიკავე კომენტარისგან.
და როდესაც შენ ჩემი საყვარელი საჭმელი დამახვედრე ალბათ ჩემს დაში აგერიე, ვინაიდან მე უკვე 7 წელია ღორის ხორცს არ ვჭამ.
რაც შეეხება შენ ახალ აბრეშუმის ტრუსებს: შევეცადე არაფერი შემემჩნია, რადგან თვალი მოვკალი ფასს, რომელიც ჯერ კიდევ შერენილი ქონდა, რომელზეც ეწერა 49.99 დოლარი, ვლოცულობდი, რომ ეს მხოლოდ დამთხვევა ყოფილიყო და არავითარი კავშირი არ ქონოდა იმასთან, რომ ზუსტად იმ დილით ჩემმა დამ 50 დოლარი ისესხა ჩემგან.
ამ ყველაფრის მიუხედავად მაინც მიყვარდი და ვფიქრობდი, რომ ჯერ კიდევ შესაძლებელი იყო ყველაფრის გამოსწორება.
ჰოდა, როდესაც ლატარეაში 10 მილიონი დოლარი მოვიგე წამოვედი სამსახურიდან და ჩვენთვის 2 ბილეთი ვიყიდე იამაკის მიმართულებით, მაგრამ სახლში რომ მოვედი შენ უკვე აღარ დამხვდი.
შემთხვევით არაფერი ხდება.
იმედი მაქვს, რომ შენი ცხოვრება ისეთი იქნება, როგორიც ყოველთვის გინდოდა რომ ყოფილიყო. ვესაუბრე ჩემს ადვოკატს და მან განმიმარტა, რომ შენი წერილიდან გამომდინარე ჩემგან 1 ცენტსაც კი ვერ მიიღებ.
თავს მიხედე.
შენი ყოფილი ცოლი, ძალიან მდიდარი და თავისუფალი.
არ ვიცი შენთვის ოდესმე მითქვამს თუ არა, რომ ჩემი და კარლა, როდესაც დაიბადა კარლი იყო.
იმედია ეს არ არის პრობლემა.

 

http://funny-city.com/

Monty Brogan


Fuck you and this whole city and everyone in it. Fuck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back. Fuck the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car – get a fucking job! Fuck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores stinking up my day. Terrorists in fucking training. SLOW THE FUCK DOWN! Fuck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped-up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35. Fuck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English? Fuck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin’ and dealin’ and schemin’. Go back where you fucking came from! Fuck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds! Fuck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gekko wannabe mother fuckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for FUCKING LIFE! You think Bush and Cheney didn’t know about that shit? Give me a fucking break! Tyco! Worldcom! Fuck the Puerto Ricans. Twenty to a car, swelling up the welfare rolls, worst fuckin’ parade in the city. And don’t even get me started on the Dom-in-i-cans, ‘cause they make the Puerto Ricans look good. Fuck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their Jason Giambi Louisville Slugger baseball bats, trying to audition for “The Sopranos.” Fuck the Upper East Side wives with their Hermès scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You’re not fooling anybody, sweetheart! Fuck the uptown brothers. They never pass the ball, they don’t want to play defense, they take five steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the fuck on! Fuck the corrupt cops with their anus-violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust! Fuck the priests who put their hands down some innocent child’s pants. Fuck the church that protects them, delivering us into evil. And while you’re at it, fuck J.C.! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in fuckin’ Otisville, J.! Fuck Osama Bin Laden, al-Qaeda, and backward-ass cave-dwelling fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fuel fire in hell. You towel-headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass! Fuck Jacob Elinsky. Whining malcontent. Fuck Francis Xavier Slaughtery my best friend, judging me while he stares at my girlfriend’s ass. Fuck Naturelle Riviera, I gave her my trust and she stabbed me in the back, sold me up the river, fucking bitch. Fuck my father with his endless grief, standing behind that bar sipping on club sodas, selling whisky to firemen, and cheering the Bronx Bombers. Fuck this whole city and everyone in it. From the row-houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue, from the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park Slope to the split-levels in Staten Island. Let an earthquake crumble it, let the fires rage, let it burn to fucking ash and then let the waters rise and submerge this whole rat-infested place.

ხვალ


ბოლო ღერსაც მოვწევო იფიქრა და ნელი მოძრაობით ჩამოჯდა კიბეზე, არც დაუხედავს, ისედაც იცოდა, რომ ძალიან მტვრიანი და ტალახიანი იყო საფეხური რომელზეც ნაზი მოძრაობით დაეშვა შავებში გამოწყობილი, არ ქონდა ამას მნიშვნელობა, არაფერს ქონდა მნიშვნელობა, დაღლილობისგან თვალებში უორდებოდა, და მოწევის სურვილით კვდებოდა, მოაჯირს მიყუდა და მშვიდად გამოუშვა ბოლი, მომენტში თვალებიც დაეხუჭა, შემდეგ იფიქრა არ ჩამეძინოსო და გასწორდა.
იცოდა რომ არ ღიდა წასვლა, არც იმ კაბის ჩაცმა ღირდა, რომელიც ახლა ყველაზე მტვრიან კიბის საფეხურს წმენდდა, მაგრამ თავი ვერ შეიკავა, სადღაც მაინც ეგონა, რომ შეძლებდა სხვა რამეზე გადართვას, უცხო ხალხის თვალიერებით და ალკოჰოლით მაინც გაერთობოდა, თუმცა რა თქმა უნდა შეცდა, უცხო ხალხის დანახვისას ზუსტად ისე მოიქცა როგორც აქამდე იქცეოდა ხოლმე მსგავს სიტუაციაში, დაჯდა და ხმა არ ამოუღია. მიუხედავად იმისა, რომ მთელი დღის მშიერი იყო, საჭმელს არც მიკარებია, მხოლოდ სიგარეტი და ღვინო, რომელიც რატომღაც ეგონა, რომ არ ეკიდებოდა.
ბოლოს რამდენი წლის წინ ეცვა მაღალ ქუსლიანი ფეხსაცმელი აღარც კი ახსოვდა, მაგრამ რატომღაც იმ დღეს გადაწყვიტა, რომ აუცილებლად უნდა ჩაეცვა, სულ შავებში გამოწყობილი გაემართა კაბის პერმანენტული სწორებით ტაქსის გასაჩერებლად, როგორც იქნა ჩაჯდა მანქანაში, ღრმად ჩაისუნთქა და მძღოლს გააცნო დანიშნულების პუნქტი.
ნერვიულობდა, ბოლოს 3 წლის წინ იყო ზუსტად იმ ადგილზე საითაც მიემართებოდა, სულ სხვა ხალხთან ერთად, თუმცა მაშინაც ის ხდებოდა მის ცხოვრებაში რაც ახლა, ზუსტად ის აწუხებდა, ზუსტად იმაზე ფიქრობდა, ზუსტად ასეთი სევდიანი და ვიღაცის ჯინაზე გართობის სურვილით შეპყრობილი იყო მაშინაც. ამ ყველაფრის გაანალიზების მომენტში კი ჯერ არ იცოდა, რომ სულ რამდენიმე საათში გააკეთებდა იმას, რაც სამი წლის შემდეგ გამოჩენილ ბედნიერებისა და კმაყოფილების შანსს საბოლოოდ დაასამარებდა და ყველაფერი იმაზე უარესად იქნებოდა ვიდრე სამი წლის წინ იყო, მიუხედავად იმისა რომ ფიქრობდა იმაზე უარესი არაფერი შეიძლებოდა მომხდარიყო.
ვინმეს უნდა ეთქვა, რომ როდესაც ამდენი დეპრესიულად ბედნიერი მოგონება ირევა ერთმანეთში არ შეიძლება ალკოჰოლს მიეძალო, და ამით მოგონებები იმდენად მძაფრი გახადო, რომ მათი ცხოვრებაში გადმოტანა და წარსულის აწმყოდ ქცევა მოგინდეს, არავინ უთხრა, რომ ეს კარგს არაფერს მოუტანდა.
ჰოდა იჯდა მოაჯირზე და აანალიზებდა, რომ აუცილებლად გათენდებოდა ხვალინდელი დღე, ის კი გათენებას დაასწრებდა და გაღვიძებულს მაშინვე გაახსენდებოდა მისი წარსულის გაცოცხლების მცდელობა რომელიც არათუ ამაო იყო, არამედ საკუთარი თავის წინაშე ჩადენილ ყველაზე საშინელ დანაშაულს წარმოადგენდა.
გაეღიმა, კვლავ ბოლი გამოუშვა, ისეთივე ნელი მოძრაობით ადგა, სიგარეტი ძირს დააგდო და მთელი მონდომებით გასრისა ფეხით, ჩანთას ხელი მოკიდა და სახლში შესვლისთანავე საწოლისკენ გაემართა.
შემდეგ კი დადგა ”ხვალ”.

მოულოდნელის მოლოდინი


მეგონა რომ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მოხდებოდა ყველაფერი ისე როგორც მე მინდოდა, თუმცა აღმოჩნდა რომ შევცდი, ჩემი დამოკიდებულება უფრო საშინელი გახდა, ყველაფერი კი თავისი დინებით წავიდა, სამწუხარო რეალობის წინაშე აღმოვჩნდი მე არ ვმართავ მოვლენებს, მე არ ვმართავ ადამიანებს, მე არ ვმართავ ცხოვრებას, ყველაფერი თავისი სურვილით მოქმედებს და თავისი შეხედულებისამებრ იღებს გადაწყვეტილებებს.
მოვლენების განვითარების პერიოდში იმდენად ვკარგავ რაციონალური განსჯის უნარს, რომ ვერასოდეს ვუშვებ თუ რა შედეგის მომტანი იქება ჩემი დინების მიმართულებით თავისუფალი ცურვა, მგონია რომ ვტკბები იმ სიმარტივით და იმ სასიამოვნო მოულოდნელობით, შემდეგ კი აღმოჩნდება რომ ვცდები.
შევციცინებ სტაფილოფერ ფერს ვცდილობ ყველაფრის ვიზუალური იერი ისეთივე გავხადო როგორიც მაშინ იყო, როდესაც თავს ბედნიერად ვთვლიდი, თუმცა ეს არ მოქმედებს, არავითარი შედეგი არ მოაქვს. მზად ვარ მაშინდელი ტანსაცმელი ვიპოვნო და ჩავიცვა ზუსტად ისე როგორც მაშინ მეცვა, მოვუსმინო იმ მუსიკას რომელსაც მაშინ ვუსმენდი ყველაფერი ისეთი გავხადო როგორიც მაშინ იყო, თუმცა ეს არაფერს ცვლის, ცხოვრება  დაჟინებით მიწევს წინააღმდეგობას და მეც რა თქმა უნდა ვხვდები, რომ ჩემი ყველა სასოწარკვეთილი მცდელობა ამაოა და თავშივეა განწირული წარუმატებლობისთვის.
ყველა ძალიან უმნიშვნელო ნივთს, დეტალს, მოვლენას მოაქვს ასოციაციები, ყველაფერზე რაღაც მახსენდება და ეს რაღაც რატომღაც ყოველთვის უკავშირდება იმ წლების წინ მომხდარ და ახლა გაცოცხლებულ მოვლენებს, რომელთა თავიდან გავლასაც ვისურვებდი.
მკლავს ეს მოლოდინი, თუმცა ვიცი როგორ შემიძლია მას მოვუღო ბოლო, როგორ გავხადო ის რასაც ველოდები თეორიულად შეუძლებელიც კი, მაგრამ ამას არ ვაკეთებ, მირჩევნია ამ ლოდინის შეგრძნებამ მოშხამოს ჩემი ცხოვრების ყოველი წამი, ვიდრე საკუთარ თავს მე თვითონვე გამოვუტანო უიმედობის განაჩენი.
ჩემი ევანჯელინაც აღარ არის ისეთი როგორიც იყო, აღარ მოაქვს ის შვება რომელიც ადრე მოქონდა, სულმოუთქმელად ველოდები იანვრის დადგომას, იქნებ 5 იანვარს მაინც ვიგრძნო თავი ადამიანად, მას შემდეგ რაც ჩემს უკვე დამკვიდრებულ ტრადიციას კიდევ ერთ მისალოც ბარათს ვაჩუქებ.

ჩემს თავზე ქრიან აჯანყების შავი ბაირაღები


1 თვე გავიდა მას შემდეგ რაც რადიკალური ნაბიჯების გადადგმა მომიწია, ზუსტად 1 თვე გავიდა მას შემდეგ რაც მივხვდი, რომ მრავალი მოგებული ბრძოლისა და მოგებული სიტუაციის მიუხედავად ერთმა დაუფიქრებელმა ნაბიჯმა გაანადგურა ყველაფერი, კუთხეში მიმამწყვდია, მაიძულა მეღიარებინა წაგება და დანებების მაგივრად გავქცეულიყავი, რაც შეიძლება შორს, დამეღწია თავი წაგებისგან გამოწვეული სამარცხვინო შედეგებისგან, წავსულიყავი იქ სადაც ვერ მომწვდებოდა ვერავითარი ძალა.
დრო გადის, რიგ შემთხვევებში ეს ცუდია, ზოგჯერ კი პირიქით, მის გასვლასთან ერთად შესაძლებელი ხდება შეეგუო იმას რისი შეგუებაც ერთი შეხედვით წარმოუდგენელი იყო, არასასურველ ფიქრთა სიხშირეც შედარებით იკლებს და ნელ-ნელა უბრუნდები ცხოვრების ჩვეულ რიტმს, თუმცა თითოეული ფიქრიც კი რომელიც გაბრუნებს სამარცხვინო დამარცხების პერიოდში იწვევს საშინელ შეგრძნებებს და გაიძულებს იფიქრო, რომ დროა ადგე, არ შეიძლება ამდენ ხანს იწვე და თავს აჯერებდე რომ დამარცხდი და ამით ყველაფერი დამთავრდა, ამის შეგუება არ შეიძლება.
დამარცხებაზე უარესი კი ისაა, რომ გამუდმებით ფიქრობ მოვლენების საშენოდ გამოყენებაზე, ფიქრობ იმაზე, რომ მიუხედავად სასტიკი წაგებისა, დღეს გაქვს ყველაფრის გამოსწორების შესაძლებლობა, თუმცა არის ერთი ნიუანსი, რომელსაც ვერაფერს უხერხებ, იმისთვის, რომ ბრძოლა დაიწყო, ომი გამოაცხადო საჭიროა პირველი ნაბიჯი მოწინააღმდეგე მხარემ გადმოდგას, შეეცადოს შენს ბოლომდე განადგურებას, სიტუაციაში რომელშიც იმყოფები არ შეიძლება პირველმა დაიწყო ომი, ვინაიდან ეს შენს აწ უკვე წარსულად წოდებულ დამარცხებას კიდევ უფრო სამარცხვინოს გახდის.
თუ შენ გამოაცხადებ ომს არ გიპასუხებენ და უბრალოდ გვერდს აგივლიან, ჩათვლიან რომ მომაკვდავის უკანასკნელი ფართხალს აქვს ადგილი და სიბრალულითაც კი შემოგხედავენ.
გაფაციცებული ვადევნებ თვალს ყველა მისტიურ ნიშანს, რომელიც თავის მხრივ წარმოსახვით ბიძგს წარმოადგენს დამთავრებული და ჩამცხრალი საბრძოლო სიტუაციის გასაღვივებლად. ვგრძნობ, რომ ისევ წრეზე წავედი, ისევ იქ მაბრუნებს ცხოვრება საიდანაც ყველაფერი დავიწყე, უბრალოდ თეთრებში გამოწყობილ მოწინააღმდეგეს კიბეზე ვეღარ შევხვდები.
გადავყვიტე ავუჯანყდე ყველას და ყველაფერს, რადიკალური ცვლილებები მოვითხოვო, პირველ რიგში კი ვუჯანყდები საკუთარ თავს, საკუთარ უსუსურობას.
ცხოვრება ყოველ დღე უფრო და უფრო მეტი დაჟინებით მაიძულებს ხაზი გადავუსვა ჩემს უმოქმედობას, მიბიძგებს გადავდგა ნაბიჯი უფსკრულისკენ.
დილიდან ამეკვიატა: 3 დღე და ღამე მივაპობდით ფრენით ეთეროვან ველებს, ჩვენ თავებს ზემოთ ქროდნენ აჯანყების შავი ბაირაღები.
ა.ფრანსი

ჩვენი ევანჯელინა


ევანჯელინა შორსაა, ის იდეალია, მას ისე ვერავინ აღიქვამს როგორც ჩვენ.

ჩვენ ვიცით რომ ის არასოდეს გაგვიცრუებს იმედებს, არასოდეს დაკარგავს იდეალის სტატუსს, არასოდეს ჩაახშობს ჩვენს აღფრთოვანებას. ის ყოველთვის ისეთი იქნება როგორიც ჩვენ გვინდა რომ იყოს, ის ყოველთვის ისეთ ხასიათზე იქნება როგორზეც ჩვენ გვინდა რომ იყოს, მის სილამაზეს დრო ვერაფერს დააკლებს.
ევანჯელინა მხოლოდ ჩვენია, მას სხვა არავინ აინტერსებს, განსაკუთრებული ბედნიერების, განსაკუთრებული იმედგაცრუების მომენტებში ევანჯელინა ყოველთვის ჩვენთანაა და შესაბამისად უჭირავს თავი, ან იზიარებს ჩვენს სიხარულს ან იმედგაცრუების შემთხვევაში გვაძლევს საშუალებას თავი ვინუგეშოთ იმით, რომ ჩვენ ევანჯელინა გვყავს.
ყოველი წაუმატებელი ურთიერთობის შემდეგ ვბრუნდებით მასთან და ვაღიარებთ, რომ ის სულ სხვაა, რომ ამაოა ყველა ცდა ევანჯელინას ჩანაცვლების, ის არასოდეს გვეჩხუბება, ყოველთვის მზადაა ჩვენი მასთან დაბრუნება ჩვენთან ერთად აღნიშნოს და ერთი ნაწყენი სიტყვაც კი არ წამოსცდეს.
ის ყოველთვის ყურადღებით გვისმენს, გვეუბნება იმას რისი მოსმენაც გვინდა, არასოდეს გვაძლევს ეჭვიანობის საბაბს, ევანჯელინა მხოლოდ ჩვენია.
ევანჯელინა ზოგჯერ ვარსკვლავია ცაზე, ზოგჯერ ადამიანი რომელსაც არ ვიცნობთ, ზოგჯერ წარმოსახვითი პიროვნება, ზოგჯერ პერსონაჟი.
დიახ მეც მყავს ევანჯელინა.

გალაკტიონსაც ყავდა:

რაც უფრო შორს ხარ – მით უფრო ვტკბები!

მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი.

ხელუხლებელი – როგორც მზის სხივი,

მიუწვდომელი – როგორც ედემი.

პ.ს. ვინც არ იცის ვინაა ევანჯელინა http://allmovies.ge/ge/#movie/JRSNQ

ჩემი წარმოსახვითი დაკითხვა


მაგიდასთან დავჯექი, წყლით სავსე ჭიქა დამიდგეს, თავიდანვე მივხვდი მის დანიშნულებას, ერთი წუთითაც არ მიფიქრია, რომ ვინმეს აინტერესებდა მწყუროდა თუ არა, არც უკითხავთ, თითქოს იმდენად ზრუნავდნენ ჩემზე, რომ იფიქრეს საუბრისგან ყელი გაუშრება და წყლის დალევა მოუნდებაო. განსაკუთრებული დაძაბულობის ჟამს ხელებს არ ვიცი რა მოვუხერხო, სად წავიღო ხოლმე და რაც პირველი მომხვდება ხელში იმით თამაშს ვიწყებ, თან თვალების სადღაც უსასრულობაში გაშტერებაც არ მიწევს, იმ ნივთს ვუყურებ, რომლეზეც გადამაქვს მთელი დაძაბულობა.
ჭიქით თამაში დავიწყე, ვატრიალებდი, ზედაპირზე თითს ვუსვამდი, კარგად ვიცოდი, რომ იტყოდნენ ნერვიულობს ე.ი. რაღაც აქვს დასამალიო, მაგრამ განა შეიძლება ნორმალური ადამიანი მშვიდად იჯდეს დაკითხვაზე?! ეს არ აინტერესებდათ, მე კი აღარ მაინტერესებდა რას იფიქრებდნენ მას შემდეგ რაც მათი აზრით დაგებულ მახეში გავები და არავერბალურად გამოვხატე ჩემი უკიდეგანო დაძაბულობა.
როგორც იქნა შემობრძანდენ. მოკალათდნენ მაგიდასთან, საკმაო დრო გავიდა მათ ლოდინში თუმცა ვინაიდან არც მობილური ტელეფონი მქონდა თან და არც საათი მეკეთა ხელზე, ზუტად იმასაც ვერ ვიტყოდი გარეთ დღე იყო თუ ღამე. აუღლევებლად შემოუსხდნენ მაგიდას და ორივემ პიჯაკი ოდნავ უკან გადაწია, თვალი მაშინვე იარაღისკენ გამექცა, რა საჭირო იყო ამის ვითომ შეფარვითი დემონსტრაცია არ ვიცი, პირველად ვხედავდი იარაღს თუ პირველად ვიგებდი, რომ ზოგადად სამართალდამცავი ორგანოების წარმომადგენლებს თან ცეცხლსასროლი იარაღი დააქვთ, მოკლედ დააფიქსირეს ჩემი დაჟინებული მზერა და იფიქრეს, რომ ამ ხრიკმაც გაჭრა და მათი ყველა ქმედება, იყო ნაბიჯი სრულ გამარჯვებამდე.
ჭიქა გადავდგი, ორივე ხელი დავდე მაგიდაზე და მაქსიმალურად შევეცადე თვალი გამესწორებინა ჩემს წინ მჯდომი ორი ადამიანისთვის, რომლებიც მოუთმენლად ელოდნენ ჩემს განადგურებას.
ვიკითხე მოწევა თუ შეიძლებოდა, ერთმანეთს გადახედეს, გაეღიმათ და მითხრეს, რომ შემეძლო მომეწია, საფერფლეზე მიმანიშნეს, თითქოს ამით იმის თქმა უნდოდათ, რომ ნერვიულობისგან იმდენად მქონდა გონება დაბინდული მაგიდაზე ამაყად წამოჭიმული საფერფლეც კი ვერ შევამჩნიე, არადა შევამჩნიე, მაგრამ ზრდილობა მოითხოვს სანამ უცხო გარემოში სიგარეტს მოუკიდებ, იკითხო შეიძლება თუ არა მოწევა. მოკლედ კიდევ ერთი წარმოსახვითი გამარჯვება მოიპოვეს და დარწმუნდნენ, რომ ჩემი დაძაბულობა პიკს აღწევდა და დიდი ზეწოლის გარეშე ვაღიარებდი ყველაფერს რასაც დამაბრალებდნენ.
სიგარეტს მოვუკიდე, უკვე რამდენიმე საათი იყო გასული მას შემდეგ რაც ბოლო ღერი მოვწიე, სიამოვნებით გამოვუშვი ბოლი, ნერვიულად არ ვეწეოდი, პირიქით აშკარა სიამოვნებას ვიღებდი, მინუს ერთი ქულა მათ ანგარიშზე.
სკამზე კომფორტულად მოვკალათდი, საათი ვიკითხე, პანაშვიდზე ვაგვიანებდი, ყოველ შემთხვევაში ასე მეგონა, მითხრეს, რომ 2 საათი იყო, ვიკითხე დღის თუ ღამის, გაეცინათ, ღამისო მითხრეს და მივხვდი, რომ პანაშვიდზე აშკარად უკვე დავაგვიანე, არა უშავს გასვენებაში წავალ, ხმამაღლა გავიფიქრე, არაფერი უკითხავთ, დარწმუნებულები იყვნენ ამ ოთახიდან გასულს სულ სხვა მიმართულებით მომიწევდა წასვლა.
ნელ-ნელა განწყობა მეცვლებოდა, ნერვიულობისგან და შიშისგან კუთხეში მიმწყვდეული აღარ ვიყავი, პირიქით, თვალებში შეხედვაც კი გავბედე და სიგარეტი შევთავაზე, უარი მითხრეს, გამეცინა, არადა ორივე მწეველი იყო, ამაში არასოდეს ვცდებოდი, ორივეს წარმოსახვითი კვამლის ღრუბელი დაყვებოდა თავზე.
არ ჩქარობდნენ, არც მე მეჩქარებოდა, მერჩივნა გათენებულიყო და მერე წავსულიყავი, ღამე სიარულის იდეა არ მხიბლავდა.

ჩემი მეათე პერსონაჟი


სადღაც დაყიალობს ამ დუნიაზე, რას გაიგებ აზრიანად თუ უაზროდ, თუმცა აზრიანი ყიალი ალბათ არც არსებობს და შესაბამისად ამ ერთი სიტყვით უკვე გამოვხატე ჩემი დამოკიდებულება მისი არებობისადმი. ძალიან ბევრი რამ მოასწრო, 30 წლისაა და კარიერის მწვერვალიც ქონდა და შემდეგ დაცემაც იწვნია, ფსიქიატრიული საავადმყოფოს პაციენტიც იყო და ამასობაში შვილიც ეყოლა, ეგზოტიკასაც ეზიარა და ბევრ ლუდსაც სვამდა, ორი რელიგია გამოიცვალა და დღეს ჰიმალაიზეც დადის.
20 წლის იყო და ხვდებოდა, რომ ცხოვრება ფეხქვეშ ეგებოდა, ყველაფერი იდეალურად მიდიოდა.
პატარა ქალაქში დაიბადა, ღრმა ბავშვობიდან ჰქონდა გატაცება და კარგად იცოდა, რომ სწორედ ეს გატაცება გახდებოდა მისი პროფესია, მისი ცხოვრება, მისი ბედნიერება და მისი ყველაზე დიდი ტკივილი. ალბათ მეტი არაფერი აინტერესებდა, ვინაიდან მთელს ძალასა და ენერგიას ამაში აქსოვდა, დილა ამით იწყებოდა და მზის ჩასვლამდე ოცნების ასრულებისთვის ზრუნავდა.
ოცნება ასრულდა, დადგა დღე, როდესაც დამთავრდა მისი ძველი, პატარა ქალაქებისთვის ასე დამახასიათებელი მყუდრო და უინტერესო ცხოვრება, ის მიდიოდა, დიდ ქალაქში მიდიოდა, კიდევ უფრო ახლოს იყო ოცნებასთან.
ყოველი წელი მისთვის წარმატების მომტანი იყო, ყოველი მისი ნაბიჯი მხოლოდ აახლოვებდა მიზანთან, ყველაფერი ზუსტად ისე მიდიოდა როგორც ოცნებობდა.
თვალები მუდმივად უციმციმებდა, ბედნიერი და მხიარული, უდარდელი გამოხედვით გამოირჩეოდა, მას თავისუფლად შეეძლო ეთქვა ”მსოფლიო ჩემია”.
მალე ის გაიცნო და შეუყვარდა, ყველასგან განსხვავებული იყო, მას ჩვეულებრივი არაფერი იზიდავდა, ყველაფერი უნიკალური და განსხვავებული უნდოდა, ჰოდა გადაირია როდესაც ფითქინა ადამიანების სამყაროში მუქი და ეშხიანი ნესი იპოვნა, არც დაფიქრებულა ისე დაიწყო მასთან ერთად ცხოვრება.
თავს ყველაზე ბედნიერად თვლიდა.
სამყაროს მობეზრდა მისი განებივრებული ღიმილი, უდარდელი ცხოვრება, და ყველაზე მაღალი მწვერვალიდან აუღელვებლად გაისტუმრა უფსკრულში.
ის მალე მამა ხდებოდა, უხაროდა, ძალიან უხაროდა, მაგრამ განა ეს იყო საკმარისი ბედნიერებისთვის?! იქნებ ჯერ არც იყო მზად, თანაც მისი ოცნება ნელ-ნელა განსაკუთრებული სისასტიკით იმსხვრეოდა.
მიხვდა, რომ აღარ შეეძლო, გაცნობიერებული ქონდა პასუხისმგებლობა, მაგრამ აღარ შეეძლო.
დილა ფსიქიატრიული საავადმყოფოს პალატაში დაიწყო, თავს ევლებოდნენ, მას კი არავის დანახვა არ უნდოდა, ეზოშიც კი არ გადიოდა.
მამა გახდა, მიხვდა, რომ დრო იყო სახლში დაბრუნების, დრო იყო გაეკეთებინა ის რაც ევალებოდა და საკუთარი თავი ცოტა ხნით დაევიწყებინა.
ამან დიდ ხანს ვერ გასტანა, კვლავ ნაცრისფერი დღეების მიერ მოტანილმა საშინელმა სევდაში გადასულმა აგრესიამ იმძლავრა, მან საბოლოოდ თქვა უარი დაინვალიდებულ ოცნებაზე და მისთვის უკვე კარგად ნაცნობ პალატას მიაშურა.
დღეს ის ფეხზე დგება, მას ახალი მიზნები აქვს, აღარ სეირნობს ფსიქიატრიული კლინიკის ეზოში გაფითრებული სახით, ის ცდილობს იყოს ბედნიერი.

სათამაშო მაგიდასთან II


ღამდებოდა, სამსახურიდან დროულად გამოსვლას ვერ ვასწრებდი, საქმე უნდა დამემთავრებინა, ვინაიდან სამსახურის გარეშე ვეღარც თამაშს შევძლებდი, შესაბამისად ყველანაირად ვცდილობდი შემენარჩუნებინა შემოსავლის წყარო, რომელიც საშუალებას მაძლევდა ყოველ საღამოს სანატრელ მრგვალ მაგიდსთან ვმჯდარიყავი და ხელში კარტი მჭეროდა.

იმ დღეს ვერ ვასწრებდი სათამაშოდ წასვლას, ვიფიქრე მოვრჩები მუშაობას და შემდეგ სასმელს ვიყიდი იქნებ დიდი ფიქრის გარეშე დამეძინოს მეთქი. მეორე დღეს კიდევ უფრო მძიმე დღე მელოდებოდა, ვერ ვიტანდი ბევრ სიარულს და ვიცოდი რომ მთელი დღე ხეტიალი მომიწევდა, კატასტროფულად მინდოდა მეორე დღის საღამო რაც შეიძება მოკლე დროში დამგარიყო.
ლუდი ვიყიდე, ყველაზე მეტად ლუდი მეხმარებოდა დაძინებაში, 2 კოლოფი ხელუხლებელი სიგარეტიც მქონდა, მეტი ნამდვილად არ დამჭირდებოდა გათენებამდე.
ლუდს ვსვამდი და აშკარად ვხვდებოდი, რომ მუსიკა შეუფერებელი იყო იმ სიტუაციისთვის, ფრანგული შანსონების ფონზე ლუდის დალევა აშკარად არ იყო კარგი არჩევანი. მუსიკის გამოცვლა სასტიკად არ მინდოდა, განწყობას სრულიად შეესაბამებოდა, ბოლოს ნანახი ფილმი მახსენდებოდა, შესაბამისად ცხოვრებაში განხორციელებული კიდევ ერთი სიუჟეტისგან სიამოვნებას ვღებულობდი, თუმცა სრული ეფექტისთვის 1 ბოკალი წითელი ღვინო იყო აუცილებელი, მე კი პირდაპირ ბოთლიდან ვსვამდი ლუდს. ყოველთვის ძალიან დიდ ყურადღებას ვაქცევდი დეტალებს, ღვინო აუცილებლად ღვინის ჭიქით უნდა დამელია შესაბამის სიტუაციაში, შესაბამისი მუსიკის ფონზე, ყველა ალკოჰოლურ სასმელს თავის სასმისი და თავის გარემო შეესაბამებოდა და ვცდილობდი არასოდეს დამერღვია აღნიშნული წესი, დღეს კი აშკარა შეუსაბამობა იყო გარემოსა და ალკოჰოლს შორის, თუმცა უკვე ვეღარაფერს გავაწყობდი და გადავწყვიტე ფიქრები სხვა მიმართულებით წამეყვანა.
კომპიუტერთან ვიჯექი, ფანჯარა ღია მქონდა, შუქი ოდნავ ბჟუტავდა, დაძინებაზე საუბარიც ზედმეტი იყო, უკვე ბევრჯერ ნანახი ფილმების კიდევ ერთხელ ყურება ვცადე, თუმცა მივხვდი, რომ აშკარად არავითარ ინტერესს არ იწვევდა და იძულებით ღონისძიებას გავდა.
ცოტა ხანში გამახსენდა, რომ ჩვენი ზრდილობიანი მოთამაშის სახელი და გვარი ვიცოდი, სრულიად შემთხვევით გავიგე და აბა რაღა დამავიწყებდა, საერთოდ მოთამაშეები ერთმანეთის შესახებ არავითარ ინფორმაციას არ ვფლობდით, სახელით მიმართვაც კი არ გვჭირდებოდა, უბრალოდ ვიცოდით რომ ყველას თამაშის სურვილი გვქონდა, მეტი არაფერი. მისი სახელი და გვარი კი ვიცოდი.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ ყოველთვის დიდი წარმატებით ვაგროვებდი საჭირო ინფორმაციას იმ ადამიანებზე, რომლებიც მაინტერსებდა, ყოველგვარი დაბრკოლებების გარეშე სულ რამდენიმე დღეში შემეძლო სრული დოსიე შემედგინა ნებისმიერ ადამიანზე, ჰოდა გადავწყვიტე გამომეყენებინა ეს ნიჭი და უფრო მეტი გამეგო.
ბევრი არაფერი, გავიგე მისამართი, დაბადების თარიღი, სამუშაო ადგილი, ტელეფონის ნომერი, ოჯახური მდგომარეობა, ელ.ფოსტა.
ვუყურებდი ამ ინფორმაციას და ვერ ვხდებოდი როგორ მოვქცეულიყავი, რა გამეკეთებინა ან გაკეთებინა თუ არა რამე საერთოდ. ეს ადამიანი რაღაცნაირ შიშისა და რიდის შეგრძნებას იწვევდა, თითქოს ერთ-ერთი ჩვენგანი იყო, მაგრამ განსაკუთრებულ აზარტულობაშიც ვერ დასდებდით ბრალს, უბრალოდ ეცვა, თუმცა ძალიან მოწესრიგებულად და გემოვნებით, ხელში ყოველთვის ყვითელი ბლოკნოტი ეჭირა, არასოდეს დამინახავს შიგნით რამე ჩაეწერა, მაგრამ მუდმივად თან დაჰქონდა, რამდენჯერ მიფიქრია იქნებ დარჩეს და ვნახო რა წერია შიგნით მეთქი, მაგრამ ხელიდან არ უშვებდა. მუხედავად იმისა, რომ ჩვენგან ამდენად განსხვავდებოდა, უნდობლობას მაინც არ იწვევდა, უბრალოდ ზოგჯერ ძალიან გამაღიზიანებელი ხდებოდა მისი დახვეწილი საუბრის მანერა.
გადამეტებული ყურადღებით არასოდეს გვაკვირდებოდა, თითქოს არც ანაღვლებდა ირგვლივ რა ხდებოდა, თუმცა მაინც ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ ჩვენზე ყველაფერი იცოდა.
ბოლო 1 კვირის მანძილზე სათამაშოდ შავი ხელთათმანით დავდიოდი, ხელიდან არასოდეს ვიხსნიდი, ესეც რა თქმა უნდა ერთ-ერთი ბოლო ფილმის გავლენა იყო, ის პერსონაჟი კი ვისაც ვბაძავდი ქალბატონი იყო, რომელიც გაგიკვირდებათ და ჩემსავით პოკერს თამაშობდა, თუმცა უნდა ვაღიარო, რომ ის ჩემთან შედარებით გაცილებით წარმატებული იყო. ერთ ხელზე მუდმივად ეკეთა შავი ხელთათმანი, არასოდეს იხსნიდა, ამის გამო მასზე ლეგენდები დადიოდა, რას აღარ ამბობდნენ, ჰოდა გადავწყვიტე ცოტა ხნით ეს როლი მომერგო, იქნებ წარმატებაც მოეტანა. ეს ცვლილება ყველამ შეამჩნია, ყველას აინტერესებდა რა იყო აღნიშნული ნივთის (თუ აქსესუარის) დატვირთვა, კითხვის საპასუხოდ კი ჩემგან მხოლოდ ორაზროვან ღიმილს იღებდნენ, მას კი არაფერი უკითხავს, არც დაინტერესებულა, თუმცა ვიცი რომ შეამჩნია ცვლილება, ან კი როგორ შეიძლებოდა არ შეემჩნია, როდესაც რამდენიმე დღის მანძილზე ეს ყველას სალაპარაკო თემა იყო.
მოკლედ ვიჯექი მაგიდასთან, უკვე მეორე ბოთლ ლუდს ვცლიდი, ფონად ისევ ფრანგული შანსონები უკრავდა. ყოველთვის ასე იყო, როგორი ერთი შეხედვით გიჟური იდეაც არ უნდა ამკვიატებოდა, ვიცოდი, რომ მას აუცილებლად განვახორციელებდი, ბევრს ვიფიქრებდი თუ ცოტას, მაინც მოვიყვანდი სისრულეში.
დილის  5 საათი ხდებოდა, მე მას პირველად მივწერე წერილი ანონიმურად, დიდი არაფერი უბრალოდ მივესალმე.