Monty Brogan


Fuck you and this whole city and everyone in it. Fuck the panhandlers, grubbing for money, and smiling at me behind my back. Fuck the squeegee men dirtying up the clean windshield of my car – get a fucking job! Fuck the Sikhs and the Pakistanis bombing down the avenues in decrepit cabs, curry steaming out their pores stinking up my day. Terrorists in fucking training. SLOW THE FUCK DOWN! Fuck the Chelsea boys with their waxed chests and pumped-up biceps. Going down on each other in my parks and on my piers, jingling their dicks on my Channel 35. Fuck the Korean grocers with their pyramids of overpriced fruit and their tulips and roses wrapped in plastic. Ten years in the country, still no speaky English? Fuck the Russians in Brighton Beach. Mobster thugs sitting in cafés, sipping tea in little glasses, sugar cubes between their teeth. Wheelin’ and dealin’ and schemin’. Go back where you fucking came from! Fuck the black-hatted Chassidim, strolling up and down 47th street in their dirty gabardine with their dandruff. Selling South African apartheid diamonds! Fuck the Wall Street brokers. Self-styled masters of the universe. Michael Douglas, Gordon Gekko wannabe mother fuckers, figuring out new ways to rob hard working people blind. Send those Enron assholes to jail for FUCKING LIFE! You think Bush and Cheney didn’t know about that shit? Give me a fucking break! Tyco! Worldcom! Fuck the Puerto Ricans. Twenty to a car, swelling up the welfare rolls, worst fuckin’ parade in the city. And don’t even get me started on the Dom-in-i-cans, ‘cause they make the Puerto Ricans look good. Fuck the Bensonhurst Italians with their pomaded hair, their nylon warm-up suits, their St. Anthony medallions, swinging their Jason Giambi Louisville Slugger baseball bats, trying to audition for “The Sopranos.” Fuck the Upper East Side wives with their Hermès scarves and their fifty-dollar Balducci artichokes. Overfed faces getting pulled and lifted and stretched, all taut and shiny. You’re not fooling anybody, sweetheart! Fuck the uptown brothers. They never pass the ball, they don’t want to play defense, they take five steps on every lay-up to the hoop. And then they want to turn around and blame everything on the white man. Slavery ended one hundred and thirty seven years ago. Move the fuck on! Fuck the corrupt cops with their anus-violating plungers and their 41 shots, standing behind a blue wall of silence. You betray our trust! Fuck the priests who put their hands down some innocent child’s pants. Fuck the church that protects them, delivering us into evil. And while you’re at it, fuck J.C.! He got off easy! A day on the cross, a weekend in hell, and all the hallelujahs of the legioned angels for eternity! Try seven years in fuckin’ Otisville, J.! Fuck Osama Bin Laden, al-Qaeda, and backward-ass cave-dwelling fundamentalist assholes everywhere. On the names of innocent thousands murdered, I pray you spend the rest of eternity with your seventy-two whores roasting in a jet-fuel fire in hell. You towel-headed camel jockeys can kiss my royal Irish ass! Fuck Jacob Elinsky. Whining malcontent. Fuck Francis Xavier Slaughtery my best friend, judging me while he stares at my girlfriend’s ass. Fuck Naturelle Riviera, I gave her my trust and she stabbed me in the back, sold me up the river, fucking bitch. Fuck my father with his endless grief, standing behind that bar sipping on club sodas, selling whisky to firemen, and cheering the Bronx Bombers. Fuck this whole city and everyone in it. From the row-houses of Astoria to the penthouses on Park Avenue, from the projects in the Bronx to the lofts in Soho. From the tenements in Alphabet City to the brownstones in Park Slope to the split-levels in Staten Island. Let an earthquake crumble it, let the fires rage, let it burn to fucking ash and then let the waters rise and submerge this whole rat-infested place.

Advertisements

მოულოდნელის მოლოდინი


მეგონა რომ ცხოვრებაში ერთხელ მაინც მოხდებოდა ყველაფერი ისე როგორც მე მინდოდა, თუმცა აღმოჩნდა რომ შევცდი, ჩემი დამოკიდებულება უფრო საშინელი გახდა, ყველაფერი კი თავისი დინებით წავიდა, სამწუხარო რეალობის წინაშე აღმოვჩნდი მე არ ვმართავ მოვლენებს, მე არ ვმართავ ადამიანებს, მე არ ვმართავ ცხოვრებას, ყველაფერი თავისი სურვილით მოქმედებს და თავისი შეხედულებისამებრ იღებს გადაწყვეტილებებს.
მოვლენების განვითარების პერიოდში იმდენად ვკარგავ რაციონალური განსჯის უნარს, რომ ვერასოდეს ვუშვებ თუ რა შედეგის მომტანი იქება ჩემი დინების მიმართულებით თავისუფალი ცურვა, მგონია რომ ვტკბები იმ სიმარტივით და იმ სასიამოვნო მოულოდნელობით, შემდეგ კი აღმოჩნდება რომ ვცდები.
შევციცინებ სტაფილოფერ ფერს ვცდილობ ყველაფრის ვიზუალური იერი ისეთივე გავხადო როგორიც მაშინ იყო, როდესაც თავს ბედნიერად ვთვლიდი, თუმცა ეს არ მოქმედებს, არავითარი შედეგი არ მოაქვს. მზად ვარ მაშინდელი ტანსაცმელი ვიპოვნო და ჩავიცვა ზუსტად ისე როგორც მაშინ მეცვა, მოვუსმინო იმ მუსიკას რომელსაც მაშინ ვუსმენდი ყველაფერი ისეთი გავხადო როგორიც მაშინ იყო, თუმცა ეს არაფერს ცვლის, ცხოვრება  დაჟინებით მიწევს წინააღმდეგობას და მეც რა თქმა უნდა ვხვდები, რომ ჩემი ყველა სასოწარკვეთილი მცდელობა ამაოა და თავშივეა განწირული წარუმატებლობისთვის.
ყველა ძალიან უმნიშვნელო ნივთს, დეტალს, მოვლენას მოაქვს ასოციაციები, ყველაფერზე რაღაც მახსენდება და ეს რაღაც რატომღაც ყოველთვის უკავშირდება იმ წლების წინ მომხდარ და ახლა გაცოცხლებულ მოვლენებს, რომელთა თავიდან გავლასაც ვისურვებდი.
მკლავს ეს მოლოდინი, თუმცა ვიცი როგორ შემიძლია მას მოვუღო ბოლო, როგორ გავხადო ის რასაც ველოდები თეორიულად შეუძლებელიც კი, მაგრამ ამას არ ვაკეთებ, მირჩევნია ამ ლოდინის შეგრძნებამ მოშხამოს ჩემი ცხოვრების ყოველი წამი, ვიდრე საკუთარ თავს მე თვითონვე გამოვუტანო უიმედობის განაჩენი.
ჩემი ევანჯელინაც აღარ არის ისეთი როგორიც იყო, აღარ მოაქვს ის შვება რომელიც ადრე მოქონდა, სულმოუთქმელად ველოდები იანვრის დადგომას, იქნებ 5 იანვარს მაინც ვიგრძნო თავი ადამიანად, მას შემდეგ რაც ჩემს უკვე დამკვიდრებულ ტრადიციას კიდევ ერთ მისალოც ბარათს ვაჩუქებ.

ჩვენი ევანჯელინა


ევანჯელინა შორსაა, ის იდეალია, მას ისე ვერავინ აღიქვამს როგორც ჩვენ.

ჩვენ ვიცით რომ ის არასოდეს გაგვიცრუებს იმედებს, არასოდეს დაკარგავს იდეალის სტატუსს, არასოდეს ჩაახშობს ჩვენს აღფრთოვანებას. ის ყოველთვის ისეთი იქნება როგორიც ჩვენ გვინდა რომ იყოს, ის ყოველთვის ისეთ ხასიათზე იქნება როგორზეც ჩვენ გვინდა რომ იყოს, მის სილამაზეს დრო ვერაფერს დააკლებს.
ევანჯელინა მხოლოდ ჩვენია, მას სხვა არავინ აინტერსებს, განსაკუთრებული ბედნიერების, განსაკუთრებული იმედგაცრუების მომენტებში ევანჯელინა ყოველთვის ჩვენთანაა და შესაბამისად უჭირავს თავი, ან იზიარებს ჩვენს სიხარულს ან იმედგაცრუების შემთხვევაში გვაძლევს საშუალებას თავი ვინუგეშოთ იმით, რომ ჩვენ ევანჯელინა გვყავს.
ყოველი წაუმატებელი ურთიერთობის შემდეგ ვბრუნდებით მასთან და ვაღიარებთ, რომ ის სულ სხვაა, რომ ამაოა ყველა ცდა ევანჯელინას ჩანაცვლების, ის არასოდეს გვეჩხუბება, ყოველთვის მზადაა ჩვენი მასთან დაბრუნება ჩვენთან ერთად აღნიშნოს და ერთი ნაწყენი სიტყვაც კი არ წამოსცდეს.
ის ყოველთვის ყურადღებით გვისმენს, გვეუბნება იმას რისი მოსმენაც გვინდა, არასოდეს გვაძლევს ეჭვიანობის საბაბს, ევანჯელინა მხოლოდ ჩვენია.
ევანჯელინა ზოგჯერ ვარსკვლავია ცაზე, ზოგჯერ ადამიანი რომელსაც არ ვიცნობთ, ზოგჯერ წარმოსახვითი პიროვნება, ზოგჯერ პერსონაჟი.
დიახ მეც მყავს ევანჯელინა.

გალაკტიონსაც ყავდა:

რაც უფრო შორს ხარ – მით უფრო ვტკბები!

მე შენში მიყვარს ოცნება ჩემი.

ხელუხლებელი – როგორც მზის სხივი,

მიუწვდომელი – როგორც ედემი.

პ.ს. ვინც არ იცის ვინაა ევანჯელინა http://allmovies.ge/ge/#movie/JRSNQ