”პარანოიკის” დღიურებიდან


როგორ ძალიან გვიყვარს თავის დამშვიდება და როგორ ძალიან ვერ ვიტანთ, როდესაც ვაცნობიერებთ, რომ უბრალოდ თავის დამშვიდების ამაო მცდელობა გვაქვს. როგორი მონდომებით ვიწყებთ არასასურველი მოგონებების მეხსიერებიდან წაშლაზე ზრუნვას და როგორ ვიღლებით, როდესაც აღმოვაჩენთ, რომ ამ თავშივე განწირულმა მცდელობამ ეს მოგონებები კიდევ უფრო დეტალური და მკაფიო გახადა. როგორ ძალიან გვინდა, თუნდაც სულ რამდენიმე საათით დავაბრუნოთ დრო და შევცვალოთ ვიღაცისთვის შესაძლოა სრულიად უმნიშვნელო, ჩვენთვის კი ძალიან მნიშვნელოვანი დეტალი. როგორი დიდი მონდომებით ვუმეორებთ საკუთარ თავს, რომ ”ცხოვრებაშია არაფერი უნდა ინანო”, ”რაც მოხდა, მოხდა ე.ი. საჭირო იყო”, ინერციით განვაგრძობთ ამ ფრაზების გამეორებას, სანამ გულის რევამდე არ მივალთ, სანამ სიტყვების გამართვას ვეღარ შევძლებთ.

როგორ ძალიან გვიხარია ნებისმიერი ახალი პრობლემის აღმოჩენა, რომელზეც შეგვიძლია გადავერთოთ და აღარ ვიფიქროთ იმაზე, რაც უკვე გვაგიჟებს, როგორ ძალიან გვიხარია, როდესაც ამ ესეოდენ საზიზღარ მოგონებებში ნათელ მომენტებს ვაწყდებით და როგორი შხამნარევი ღიმილი გვედება სახეზე, როდესაც ამ მომენტებს კვლავ წასაშლელად გამზადებული მოგონებები ანაცვლებენ და დროებით გამოჩენილ შვებას ორმაგი სიძულვილით ახშობენ.

როგორ გვიხარია, როდესაც შანსი გვეძლევა ვისაუბროთ იმაზე, რომ დროის დაბრუნება, რომც შეიძლებოდეს არაფერს შევცვლიდით და თუნდაც ათასი შანსი მოგვცემოდა ათასჯერვე ასე მოვიქცეოდით, და ვის ვატყუებთ? საკუთარ თავს? არა ჩვენ ხომ ისევე, როგორც ბევრი სხვა რამ არც საკუთარი თავის მოტყუება შეგვიძლია, გარშემომყოფებს? და რა აზრი აქვს? მათთვის ეს ყველაფერი განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი არასოდეს ყოფილა და ამაზე გაუთავებელი ლაპარაკით, მათ მნიშვნელობას თუნდაც ისევ სხვების თვალში მხოლოდ ვზრდით და მეტი არაფერი.

როგორი დაჟინებით მოვითხოვთ საკუთარი თავისგან გონს მოეგოს და დაივიწყოს ის რაც იყო, არაფერი ხომ არ ყოფილა? მერე რა მოხდა? თუმცა ჩვენივე თავი ხომ ყოველთვის გვიძალიანდება და ამ კითხვებზე პასუხებს არასდროს გვცემს, უბრალოდ ცინიკურად ეღიმება, სახელით მივმართავთ თავს, ვუბრძანებთ, რომ სხვა რამეზე გადაერთოს, ვეუბნებით რომ ასე აღარ შეიძლება, პასუხად კი ისევ ის ცინიკური ღიმილი, მან ხომ კარგად იცის, რომ ენერგიას ტყუილა ვხარჯავთ, რომ არაფერი გვეშველება.

როგორ გვიხარია, როდესაც ვხვდებით, რომ თუ წინააღმდეგობის გაწევას შევეშვებით, უბრალოდ ჩამოვყრით ხელებს და თუდნაც რამდენიმე დღე დასჭირდეს ჩვენს ყველა ფიქრს მივუშვებთ ნებაზე, ბოლოს და ბოლოს ოდესმე ხომ მოგვბეზრდება არა?! და როგორი გულისწყვეტის შეგრძნება გვაქვს, როდესაც თეთრი დროშის აწევიდან 5 წუთის გასვლის შემდეგ ვხვდებით, რომ ეს გაუსაძლისია და ამის ნებაზე მიშვება არ შეიძლება, ისევ თავიდან ვიწყებთ ბრძოლას.

როგორ გვიხარია, როდესაც ვიღაც ამ თემას თუნდაც შემთხვევით, თუნდაც გაკვრით ეხება, მაშინვე ვიწყებთ ამ საკითხზე ჩაფრენას და ვცდილობთ მაქსიმალურად ყველაფერი ვთქვათ რისი თქმაც გვინდა, რა თქმა უნდა სიმართლის გარდა.

როგორ უდარდელად ვსაუბრობთ იმაზე, თუ რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ჩვენ ეს არ გვადარდებს, როგორ გვიკვირს რომ არ გვრცხვენია, როდესაც ამ ტყუილს ასეთი დამაჯერებელი ტონით ”ვასაბუთებთ”, როგორ გვიხარია, რომ შეგვიძლია ვუთხრათ ყველას ”თქვენ, რომ არ გაგეხსენებინათ, მე ეს არც კი მახსოვდა”, შემდეგ რაღაც მომენტში ვატყობთ, რომ შევტოპეთ, რომელიღაც წამს კონტროლი გაგვისხლტა ხელიდან და მას მერე რამდენი ხანია გაუჩერებლად ვლაპარაკობთ იმაზე, რაც არ გვადარდებს, ვხვდებით, რომ უკვე ზედმეტი მოგვივიდა, ვცდილობთ სათქმელი დავამთავროთ, გავიქცეთ და მიწაში ჩავყოთ თავი, რომ ცოტა ხანს მაინც არ დავინახოთ არავინ.

როგორ ძალიან გვიხარია, რომ ღამდება, რომ შესაძლოა დაგვეძინოს და მერამდენედ გვიცრუვდება იმედი, როდესაც აღმოვაჩენთ, რომ თურმე ღამე ყველაზე ცუდი პერიოდია, ძილს არც კი ვახსენდებით, ან ჩვენ არ გვახსენდება ის, ფიქრისთვის კი ოოოო რამდენი დრო გვაქვს და არც თენდება.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s