ძვირფასო ადრესატო (ანუ ძვირფას საკუთარ თავს)


ხომ არ ჯობია ოფიციალური დამოკიდებულება შევინარჩუნოთ და ზედმეტად ფამილიარული მიმართვისგან თავი შევიკავოთ, თქვენობითი ფორმით გავაგრძელოთ ურთიერთობა, ვინაიდან ბრძანებითი, უშუალო, მომთხოვნი ტონით საუბარი აშკარად არ იღებს შედეგს და არ ვიცი აქ რამდენად გამოდგება გამოთქმა ”ერთ ყურში შეუშვა და მეორედან გამოუშვაო”, თუმცა აზრობრივად შეეფერება მოცემულ სიტუაციას.
მაგრამ არა, არც ეს არის შესაძლებელი, თქვენობით მიმართვით საერთოდ ვერ მოახდენ იმის აღქმას, რომ შენ გელაპარაკები და ერთ ყურშიც კი არ შეუშვებ მეორედან გამოშვებაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.
გასაგებია, რომ აღფრთოვანების შეგრძნება დიდ ხანს არავის მიყვება და ძალიან სწრაფად იღლები, მაგრამ ყოველ ფეხის ნაბიჯზე იმის გამეორება, რომ ძალიან დაიღალე და აღარ შეგიძლია ამისთანა რა შვების მომტანია ვერ გავიგე. სამწუხაროა, რომ კარგად იცი, როგორ უნდა გახალისდე და მოხვიდე გონზე, თუმცა ამას ვერ ან არ აკეთებ, ისიც სამწუხაროა, რომ განწყობის მუდმივი კონტროლი შეუძლებელია და აღნიშნული კონტროლის დამყარების ყველა მცდელობა კიდევ ერთხელ ამტკიცებს ამის შეუძლებლობას და უარესი დაღლილობის შეგრძნება მოაქვს, ჰოდა მაშინ იქნებ ის გააკეთო რაც თავშივე არ არის განწირული წარუმატებლობისთვის. ჰო, ვიცი რაც გაგახსენდა, სადღაც წაკითხული ბრძნული აზრი ამოტივტივდა მაშინვე (”თუკი წიგნი წარუმატებლობებზე არ გაიყიდება ეს წარმატებაა?” მგონი ასე ჟღერდა), რა თქმა უნდა მესმის, რომ ზედაპირული დამოკიდებულება და ყველა სიტყვაზე ასოციაციებით თამაში გაცილებით სახალისოა, თუმცა მგონი ჯობია ისევ ამ ეტაპზე გაცილებით მნიშვნელოვანი საკითხის განხილვას დავუბრუნდეთ.
მალე ერთი თვე გახდება რაც 1 გადაწყვეტილებაც კი არ მიგიღია, თუმცა ძალიან ბევრი რამ გაქვს გადასაწყვეტი. არა და არ დადგა ეს შენი ”ხვალ” და მერე იტყვი ვერ მოვასწარიო. ეს შენი ზედმეტად ბრძნული მსჯელობებიც ამოვიდა ყელში, რომ აღარაფერი ვთქვათ ყველა საკითხის ირგვლივ შეთხზულ დეტექტივებზე, იქნებ შეიგნო ერთხელ და სამუდამოდ, რომ უნდა გაიგო და მიიღო ყველაფერი ისე როგორც არის და ყველგან და ყველაფერში ქვე აზრები არ ეძებო. კი, კი ეგეც ვიცი, რომ ცხოვრება ასე უფრო საინტერესოა, მაგრამ არ შეგიჩნევია, რომ ყველა დეტექტივის საბოლოო კვანძის გახსნის შედეგი შენთვის სახარბიელო არასოდეს არის? და არ დაიწყო იმაზე საუბარი, რომ პარანოიამ თავისი შედეგები გამოიღო, აღარ მიხსენო ეგ შენი მოგონილი პარანოია.
ამიხსენი რად გინდა ამ წიგნებს რომ ყიდულობ თუ არც ერთი მათგანის წაკითხვას მაინც არ აპირებ, რა თქმა უნდა დღესაც იტყვი, რომ დღევანდელი საღამოდან ყველაფერი შეიცვლება, მაგრამ არ მითხრა, რომ ვერ ხვდები იმას თუ როგორ იტყუებ თავს და ყველაფერი დღესაც მხოლოდ Fox Crime-ს ყურებით დამთავრდება. და უი კინაღამ დამავიწყდა, აუცილებლად იტყვი, რომ დაიღალე და გაქვს დასვენების უფლება, ჰოდა მაშინ თავის მოტყუებას მაინც შეეშვი.
იქნებ ისიც ამიხსნა, რომელ ნორმალურ ადამიანს დააქვს ჩანთით საფერფლე?!
არ დაგავიწყდეს რაც შეიძლება ხშირად დადგე სარკესთან და იმეორო, რომ მიგიფურთხებია და არ გაინტერესებს, შემდეგ დაბრუნდე ოთახში და ისევ იმაზე ფიქრი განაგრძო რაც ასე ძალიან არ გაინტერესებდა 2 წუთის წინ. და შეიგნე ერთხელ და სამუდამოდ, რომ არც არაფერი იცვლება იმით შენ მიგიფურთხებია თუ არა, ვინაიდან გამბედაობა არ გეყოფა გააკეთო ის რის შემდეგაც ნამდვილად უინტერესო გახდება მისი არსებობა, არ არსებობა.
არ შეიმჩნიო, რომ აღარაფერი დარჩა იმ ადამიანისგან რაც იყავი და ყოველთვის გაიხუმრე, რომ ”დაბერდი”, ასე უფრო მარტივია, რა საჭიროა პრობლემის მოგვარებაზე ზრუნვით ზედმეტად გადაიღალო თავი.
დროებით.
Advertisements

ჩემი 9 პერსონაჟი


ჩემი (ჩვენი) ცხოვრების 9 პერსონაჟი:
ლუბოф, ნადეჟდა, ვერა, ფორბიდენ ფრუთ (იგივე F.F.), მოტო მოტო, მშვენიერო, კონსტანცა, პარანოიკი, ნოშრევან I იგივე ჩორნიე გლაზა.

  1. ბავშვობიდანვე ხვდებოდა ალბათ, რომ რაღაც დონეზე გაუმართლა, თავიდანვე დაუგეგმავდნენ ყველაფერს. მამამ პროფესია აშკარად ძალიან სწორად შეარჩია და საკმაო წარმატებასაც მიაღწია, ამან ალბათ რაღაც დონეზე მისი მომავალი პროფესიაც განსაზღვრა, ვინაიდან იცოდა, რომ იგივე სპეციალობის შემთხვევაში მას არც სამსახური გაუჭირდებოდა, არც გაუჭირდებოდა (პრინციპში ალბათ არც ისე გაუჭირდებოდა), გვარიც, დიახ გვარიც თავის როლს ითამაშებდა (ზოგადად ამ სფეროში შვილები მამების გვარების შედეგად იპოვებენ ხოლმე პოპულარობას), თუმცა ამით რა თქმა უნდა არ მინდა შვილების პროფესიონალიზმში ეჭვი შევიტანო. ცოტა, რომ წამოიზარდა საკმაოდ პოპულარულ სპეციალიზირებულ კოლეჯში დაიწყო სწავლა, როგორც ეს ამ ტიპის ახალგაზრდებს ახასიათებთ ხოლმე, ცდილობდა მუდმივად გამორჩეული ყოფილიყო, გამორჩეულად ჩაეცვა, განსხვავებული მუსიკისთვის მოესმინა და ა.შ.
  2. სიმაღლით ცალსახად გამოირჩეოდა, მართალია იყო დღეები, როდესაც მისი გარეგნობის ამ გამორჩეულ კომპონენტში ეჭვი შეგვქონდა, მაგრამ ეს მხოლოდ ჩვენი გადამეტებული დაკვირვებულობისა და ალბათ ღირს ვაღიაროთ, რომ პარანოიის ბრალიც იყო. მისი ზედმეტი სიგამხდრეც უნდა აღინიშნოს, კახექსიამდე იყო მისული, თუმცა ეს მას განსაკუთრებულ მომხიბვლელობას მატებდა. ძალიან უყვარდა მაიკის ზემოდან შემოცმული გახსნილი პერანგით სიარული, ძირითადად კი ერთი მაიკა ქონდა ამოჩემებული. უნდა ვივარაუდოთ, რომ საკუთარი სახელით კმაყოფილი არ იყო, ცდილობდა ნამდვილ სახელთან მაქსიმალურად მონათესავე ალტერნატიული სახელით გაცნობოდა ადამიანებს, მაგრამ ეს აბა ჩვენ საიდან უნდა გვცოდნოდა ჩვენ ხომ მხოლოდ ოფიციალურ წყაროებს ვეყრდნობოდით და მისი დემოგრაფიული მონაცემებიც ზეპირად ვიცოდით. ძნელი იყო იმის გაგება რა სწყინდა და რა უხაროდა, რაზე ეცინებოდა და რაზე ბრაზდებოდა, თუმცა გულზე ხელს დავიდებ და ვიტყვი, რომ ის გაღიმებული არასოდეს მინახავს. ისიც წინა პერსონაჟივით მამის ჩრდილში იზრდებოდა, ნაბიჯს ვერ დგამდა დამოუკიდებლად და როგორც წინა შემთხვევაში მისი დამსაქმებელი კომპანიის მფლობელიც მამა იყო. თუმცა ოჯახში განსაკუთრებულად უყვარდათ, განსაკუთრებულ იმედებსაც ამყარებდნენ. საოცრად გატაცებული იყო ნადირობით და მისი არსენალის შესახებ ინფორმაციის ფლობა ჩვენ  შიშის ზარს გვცემდა. ალბათ ლამაზი გოგოებიც უყვარდა, თუმცა რა ვიცი, ეს ცოტა ინდივიდუალურია.
  3. მასაც უდარდელი ბავშვობა ქონდა, მისი ერთადერთი საზრუნავი ფეხბურთი და გოგოები იყო, სწავლაზე თავი არასოდეს მოუკლავს, დაუსწრებელზე სწავლობდა, არც დადიოდა, მთავარი სპორტული კარიერა იყო. ამ შემთხვევაშიც მამა შესაბამის სფეროში იყო დასაქმებული და შესაბამისად ყველაზე უპრობლემოდ აღნიშნულ შემთხვევაში შეძლებდა ცხოვრების აწყობას. ნამვდილად ფეხბურთელის გარეგნობა ქონდა, სიმაღლე, წონა, სიარულის მანერა, ყველაფერზე ეტყობოდა, რომ ფეხბურთელი იყო. გოგოებს ძალიან მოწონდათ (წლების განმავლობაში ეს ჩემთვის აუხსნელ მოვლენად რჩებოდა, თუმცა შემდეგ მივხვდი რატომაც), რატომაც არა, უდარდელი, სიმპატიური (შავი თმა, შავი თვალები, სქელი ტუჩები), ძალიან მოვლილი, ფეხბურთელი, კარგად ჩაცმული, გემოვნებიანი და მერე რა რომ სულელი, აი მერე რა?! სამწუხაროდ ყველაფერი ისე არ გაგრძელდა, როგორც დაიწყო –  მამის გარდაცვალება, ვალები, ფეხბურთთან დამშვიდობება, სიგარეტი, ალკოჰოლი. შემდეგ სწავლა თავიდან, ცოლი (სარფიანად მოიყვანა), სამსახური, გამელოტება, მოკლედ ეეეეჰ.
  4. ბევრს ვერაფერს ვიტყვი. არც თავის დროზე ვფლობდი მასზე ინფორმაციას და ამდენი წლის შემდეგ მითუმეტეს ბევრი არაფერი მახსოვს, ნამდვილი სახელიც კი არ ვიცი (გვარზე კომენტარსაც კი არ გავაკეთებ). მახსენდება ბუდაპეშტის ქუჩა, მაღალი, ტილოს შარვალსა და თეთრ ბრეტელიან მაისურში გამოწყობილი, ახალგაზრდა სიმპატიური ყმაწვილი და რაც მთავარია მოვლილი, მოვლილი, მოვლილი ყმაწვილი, მზის სათვალით შენობაში თუ გარეთ, რომ შეხედავდი უნდა გეთქვა ”მმმმმმმმ”. ცეკვავდა და მერე რას ცეკვავდა, მგონი ბოლომდე ქართველი არ იყო, რატომღაც მახსოვს, რომ დედა ყავდა არა ქართველი. ერთი სიტყვით დაინახავდით თუ არა შუბლზე ხელი უნდა მიგედოთ ნაზად და ჩუმი ამოკვნესებით გადავარდნილიყავით გულწასული.
  5. ორიგინალური, განსხვავებული რატომღაც მაშინვე ეს სიტყვები მომდის თავში. თითქოს ძალიან გულღია, კეთილი, უკომპლექსო, პირდაპირი და ამავე დროს ამ ყველაფრის საწინააღმდეგოც, არ ვიცი როგორ და რანაირად მაგრამ მგონია, რომ ყველა ამ თვისებასთან ერთად საწინააღმდეგოსაც ფლობს, ან ერთ ადამიანს თამაშობს და რეალურად მეორეა, თუმცა ამ შემთხვევაში ტაში მეგობრებო ტაში, უბადლოდ შესრულებული როლისთვის. პირველი რაც თვალში მოგხვდება მისი ჩაცმულობაა, რაღაცნაირი გემოვნებიანი და განსხვავებული, დგომის მანერა, ალბათ გამოხედვაც, ყველაფერი თითქოს ამაზე მეტყველებს. ალბათ ძალიან დამოუკიდებელიც, განათლებული, ერთი სიტყვით თითქოს იდეალი, თუმცა სისხლს და ნერვებს ისე გამოგწოვს, რომ ბოლოს თავის მოკვლაზე იფიქრებ.
  6. ლექსები, უაზროდ ბევრი ლაპარაკი, საბრძოლო ხელოვნებები, ბებია, ბაბუა, დედულეთი, სამშობლო, იარაღები და მიყვარს გოგოები. მშურს მისი ცოლის, ორსულობის პერიოდში რაც არ უნდა მოუნდეს ყველაფერი ექნება რძე მოუნდება, იქნება რძე, მწნილი, იქნება მწნილი, გაუჩენელსაც გაუჩენს. სამეგობრო წრე -შურისძიება, სამშობლო, კდემა, სასმელი, კაცობა, ჯიგრობა, რუსული ჰიტები და მწვანე ტანსაცმელი.
  7. ოჯახში მეორე შვილია, აშკარად არ გაუმართლა, ზედმეტად თავს არავინ ევლება, თუმცა ამასაც აქვს თავის ხიბლი, ეს დამოუკიდებლობაა. თავს იმდენის უფლებას აძლევს რამდენიც თვითონ მიაჩნია სწორად, თუმცა ამის გამო სახლში სჯიან. ნებისმიერ დროს შეძლებს მამამისის დაწყებული საქმის გაგრძელებას, თუმცა ეს ნაკლებად აინტერესებს, ოჯახში ეს როლი უკვე სხვას გადაუნაწილეს, წარმოუდგენელია მაგრამ რუსულ რეპთან ერთად კლასიკურ მუსიკასაც უსმენს. მზადაა ცოლად გოგო მხოლოდ იმიტომ მოიყვანოს, რომ მთვრალია.
  8. მთასავით კაციო, ზუსტად ამაზეა ნათქვამი. ნარევი სისხლი აქვს და ეს გარეგნობაზეც ეტყობა. მთელი ცხოვრება ცდილობს ყველას რაღაც დაუმტკიცოს და ხშირად ვერც კი ხვდება, რომ ბოლოს ეს ყველაფერი სასაცილო ხდება. თითქოს ძალიან თანამედროვე, უკომპლექსო და თავისუფალი ადამიანია, თუმცა შეცდომებს ხშირად უშვებს, კონტროლი უსხლტება ხელიდან, თუმცა სულელი არ არის. ყოველთვის ვიღაცას ემალება, მოუხდებოდა ”მისტერ კონსპირაციის” ტიტული. იქნმნება შთაბეჭდილება, რომ მამა ოჯახში მეორეხარისხოვანია და ”პარადი (თუ აღლუმი) დედას მიყავს”. ამ შემთხვევაში დედას საკმაოდ კარგად აქვს საქმე აწყობილი და ესეც მის კვალს მიყვება, იმისთვის, რომ სამომავლოდ დასაქმების პრობლემა აიცილოს თავიდან. აგერ უკვე მერამდენე წელია ცოლი მოყავს და რუსეთის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ საზღვაო კურორტზე ისვენებს, მაგრამ ვერც ერთს და ვერც მეორეს ვერ აბამს თავს.
  9. საკუთარ თავზე უაზროდაა შეყვარებული, გეგმების გარეშე ცხოვრება არ შეუძლია, თითქოს ღრმა ბავშვობიდან დაგეგმა მთელი თავის ცხოვრება და უზადოდ ასრულებს ყველა პუნქტს. ძალიან გაწონასწორებულია, ხმასაც კი არ უწევს, საუბრობს გამართულად (საუბრობს არა ალბათ ამას უფრო ბაასობს მოუხდებოდა), მაღალი, წარმოსადეგი და სიმპათიური მამაკაცია (ყმაწვილს ვერ ვაკადრებ). ყოველთვის ყველაფერში უწყობდნენ ხელს და ისიც შესაბამისად მიუყვებოდა კარგად გაკვალულ გზას. მიაჩნია, რომ ძალიან ბევრს მიაღწია და ზოგჯერ გონია, რომ მასაც აქვს უფლება დაუფიქრებლად მოიქცეს, თუნდაც ეს სხვა ადამიანებით თამაშს გულისხმობდეს. ”შეუიარაღებელი თვალით” ვერასოდეს მიხვდებით, რომ ისიც ერთი ჩვეულებრივი ადამიანია და ისიც ძალიან ბევრ შეცდომას უშვებს. ერთი შეხედვით იდეალური და უნაკლოა.

გამოტყდით!


დაჟინებით მოვითხოვ გამოტყდეს ადამიანი, რომელმაც დამწყევლა. უკვე საკმაოდ აგრილდა, ვცოვრობ მეთერთმეტე სართულზე, ოთახის კარები მუდმივად დაკეტილია და ფანჯარაზე მაქვს ბადე, რომელშიც შემოღწევა მხოლოდ მოლეკულებად დაშლის შედეგადაა შესაძლებელი, მიუხედავად ამისა უკვე მერამდენედ შეძლეს კალიებმა ჩემს საძინებელში შემოღწევა. მოვითხოვ დამნაშავეების გამოვლენას და მათ სამაგალითოდ დასჯას. თქვე კაი ადამიანებო გველები მაინც შემომიგდეთ, ავიტან!

ძვირფასო ადრესატო III


ძვირფასო ადრესატო, მგონი დროა თქვენთვის მოწერილი წერილებისთვის ცალკე კატეგორია გავაკეთო, ვინაიდან ვატყობ, რომ ჩემი წინასწარი პროგნოზი იმის თაობაზე, რომ თქვენი თითოეული საქციელი მხოლოდ 1 წერილის მუზად გამოდგება, აშკარად მცდარი აღმოჩნდა.
თუმცა ვატყობ, რომ თქვენთვის მოწერილი წერილები, რომლებსაც ალბათ რაოდენ სამწუხაროც არ უნდა იყოს, ვერ იხილავთ, დროა რომ ცოტა განვაზოგადო, ხოლო ამაში რას ვგულისხმობ მოგვიანებით შეიტყობთ.
მაპატიეთ, თქვენ კი ვერ დააფიქსირეთ, მაგრამ მე დაკავებულობის გამო გარკვეული დროით მოვწყდი თქვენი წერილის წერას და სხვა საკითხზე გადავერთე, თუმცა ეს არავითარ შემთხვევაში არ გულისხმობს იმას, რომ თქვენი პერსონა ჩემს საქმეებთან მიმართებაში ნაკლებად პრიორიტეტულია, უბრალოდ მე პურს ჩემი საქმე მაჭმევს (ნუ აქ არ შემეძლო არ გამეცინა, თუმცა რაზე მეცინება გაურკვეველია, მაშინ როდესაც აღნიშნული ფრაზა სრულ ჭეშმარიტებას ღაღადებს).
სამწუხაროა ის ფაქტი, რომ ამ წერილის დაწერა არა თქვენმა საქციელმა, არამედ ამჯერად უკვე ჩემმა დაუფიქრებელმა და ჭეშმარიტად სულელურმა ნაბიჯმა მაიძულა, რაც შესაბამისად გამოიწვევს იმას, რომ წერილში ძირითადად ჩემს პერსონას შევეხებით და თქვენი აღმატებულება მეორეხარისხოვანი იქნება, თუმცა რა ვქნათ, სხვა გზა არ არის და თქვენ მოგიწევთ ამის ატანა.
მაპატიეთ თემიდან უნდა გადავუხვიო, უბრალოდ არ შემეძლო არ აღმენიშნა, თუ რაოდენ დიდ მწუხარებაში ვვარდები, როდესაც მახსენდება, რომ თქვენ ვერასოდეს შეძლებთ ყველა ეს წერილი წლების შემდეგ გაუხსნელი, დალუქული კონვერტებით დამიბრუნოთ უკან.
წინა წერილში მოგახსენეთ, რომ მე არასოდეს მიფიქრია თქვენი პროვოცირება და ახლა თქვენ რომ დაგდოთ ამაში ბრალი ალბათ არ იქნება მართებული, შესაბამისად სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, რომ ჩემი საქციელი იყო სულელური, უპასუხისმგებლო და მას არავითარი გამართლება არ აქვს, თუმცა უნდა მერწმუნოთ, რომ არც ამ შემთხვევაში მქონია მიზნად ძვირფასო მეგობარო (ამაზე დიდი სიყალბე ცხოვრებაში არაფერი მითქვამს და დამიწერია) თქვენთვის პროვოკაციის მოწყობა.
მინდა მადლობა მოგახსენოთ, იმისთვის, რომ არ ჩათვალეთ საჭიროდ თქვენი ძვირფასი თუნდაც 5 წუთი დაგეკარგათ ჩემი ქმედების საპასუხოდ რეაგირების მოხდენაზე, თქვენ არც კი იცით, როგორ შიშს განვიცდი, როდესაც წარმოვიდგენ, რომ შესაძლოა თქვენი მრისხანება დამატყდეს თავს.
სანამ თქვენ განაგრძობთ იდეალის თამაშს, ჩვენ უბრალო მოკვდავები შეცდომებს ვუშვებთ, დიახ, ზოგჯერ სულელურადაც ვიქცევით, ზოგჯერ იმასაც კი ვბედავთ, რომ თქვენი შეწუხების უფლებას ვაძლევთ თავს, თუმცა აღიარეთ, რომ ჩემი უკანასკნელი ქმედების შედეგად ენით აღუწერელ და ჟესტებით გადმოუცემელ სიამოვნებას, კმაყოფილებას, საკუთარი თავით ტკბობას განიცდით. მართალია ვერ წარმომიდგენია ამაზე მეტად როგორ, მაგრამ მაინც მგონია, რომ ამ შემთხვევის შემდეგ საკუთარ თვალში კიდევ უფრო ამაღლდით და ასცდით ადამიანის შეზღუდული გონებისთვის წარმოუდგენელ სიმაღლეებსაც კი.
რა სიმბოლურია, მიქელანჯელოსთან ორივეს მისი ქმნილებები გვაკავშირებენ, მისი დავითი და …

მინდა Vs. საჭიროა


რისი გაკეთება გვინდა და რისი გაკეთებაა საჭირო, როგორც წესი ეს ორი რამ ერთმანეთს არასოდეს ემთხვევა. პრიორიტეტი კი ყოველთვის იმას ენიჭება თუ რა არის საჭირო, არავის ანაღვლებს (ზოგჯერ ჩვენც ვეღარ ვნაღვლობთ ამ საკითხზე), თუ რისი გაკეთება გვინდა და როგორ გვეზიზღება ყველაფერი რაზეც გვეუბნებიან, რომ საჭიროა.
ვიზრდებით ვალდებულებებით, გვასწავლიან რომ უნდა ვაკეთოთ ის რაც საჭირო და აუცილებელია, შთაგვაგონებენ და ნუ პრინციპში ამის გარეშეც ვხვდებით გამოცდილებიდან გამომდინარე, რომ ჩვენი პირადი სურვილები მეორეხარისხოვანია, რომ მთავარია მთელი ცხოვრების განმავლობაში ჩვენი ყველა ქმედება ჯდებოდეს ”საჭიროას” პარამეტრებში. ამას ვეგუებით, არც ვაპროტესტებთ, უბრალოდ მივყვებით დინებას და ვიქცევით ისე როგორც დაგვიწესეს, როგორც უნდა მოვიქცეთ, როგორი ვალდებულებებიც გაგვაჩნია და ცხოვრების ძალიან მცირე ნაწილს ვატარებთ ისე როგორც ჩვენ გვინდა.
ამავდროულად ძალიან გვიყვარს გამოთქმები ”ერთხელ ცხოვრობ”, ”ცხოვრება ძალიან ხანმოკლეა” და ა.შ. ამით თავს ვიმართლებთ მაშინ როდესაც წინასწარ ვხვდებით, რომ ვარღვევთ დაწესებულ ნორმებს და თავს უფლებას ვაძლევთ ისე მოვიქცეთ როგორც ჩვენ გვინდა. ჩვენს მიერ დაწესებული ნორმებიდან გადახვევა სახარბიელო შედეგებს არასოდეს იღებს, მხოლოდ ისღა დაგვრჩენია თავი დავირწმუნოთ რომ მიუხედავად ყველაფრისა ეს ამად ღირდა, თუმცა ამისი ჩვენც არ გვჯერა.
შესაბამისად გაუგებარია გვინდა ის რაც საჭიროა თუ გვინდა ის რაც არ არის საჭირო? ვინაიდან თუ ჩვენს საქციელს (მიუხედავად იმისა რომ მისი ჩადენის პროცესში გარკვეული ტიპის კმაყოფილებას ვღებულობთ), მოყვება შედეგი, რომელიც არათუ გააუფერულებს მისი ჩადენით გამოწვეულ სიამოვნებას, არამედ აისახება აწმყოზე (მომავალზე) ცუდად ან ძალიან ცუდად, მაშინ გამოდის რომ არ შეიძლება ეს გვინდოდეს.
მაგ. ამ მომენტში ყველაზე მეტად მინდა ავდგე, წავიდე სახლში და დავიძინო, მაგრამ თუ ამას გავაკეთებ ანუ წავალ სახლში დასაძინებლად, გაღვიძების შემდეგ ყველა ვარიანტში მივიღებ შედეგს, რომლის მიღებაც არ მინდა. ანუ გაუგებარია რა მინდა, ან ვიცი რაც მინდა თუმცა საკითხი ეხება პრიორიტეტებს.
ვხვდები, რომ ცხოვრების ამ კონკრეტულ მომენტში, ყველა სურვილი რაც გამაჩნია ამოვარდნილია საჭიროას პარამეტრებიდან და მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი ერთხელ ვცხოვრობ და ეს ცხოვრება საკმაოდ ხანმოკლეა მაინც ვერ ვაკეთებ იმას, რისი გაკეთების სურვილიც გამაჩნია, ვინაიდან კარგად მაქვს გაცნობიერებული, რომ ის შედეგი, რომელიც არ მინდა აუცილებლად დადგება.
რა მინდა არა ზოგადად არამედ ამ მომენტში (არარეალურ და ფანტასტიკურ რაღაცეებს, რაც ყოველთვის, ყველა ადამიანს უნდა არ ვგულისხმობ), ანუ ის რისი გაკეთებაც სავსებით რეალურია და ნებისმიერ წამს შემიძლია განვახორციელო:
  • ძილი (ეს უკვე აღვნიშნე), მინდა ავდგე, გამოვრთო კომპიუტერი, წავიდე და დავიძინო; – შედეგი არც ერთ ვარიანტში არ იქნება სახარბიელო;
  • იმის გამოცხადება, რომ გაურკვეველი ვადით ვწყვეტ მუშაობას, რათა დავისვენო – შედეგი აქაც ცალსახაა;
  • ერთ ადამიანს ვუთხრა ყველაფერი რასაც მასზე ვფიქრობ (და თქვენ წარმოიდგინეთ აქ მხოლოდ ცუდს არ ვგულისხმობ, თუმცა არც უამისობაა) – შედეგი –  პასუხად მივიღებ თავში ხელის რტყმის (:eeh:) სმაილს განხორციელებულს ცხოვრებაში;
  • გაღვიძების და სამსახურიდან წასვლის შემდეგ, ავდგე ჩავიცვა პირველი რაც მომხვდება ხელში და გავიდე სასეირნოდ, შემდეგ სადმე ვჭამო, ავიდე სახლში და ან fox crime-ს ვუყურო ან რამე ფილმს, შემდეგ რამე წავიკითხო და დავიძინო –  შედეგი აქ უკვე ცნობილია, ვინაიდან ამ ქმდებამდე აღწერილი ორი აუცილებელი პირობა (სამსახურიდან წასვლა და დაძინება) უკვე განვიხილეთ, როგორც მიუღებელი შედეგის მომტანი საქციელი.
ძალიან ცოტა რამ მინდა და ძალიან ცოტა რამ მეყოფოდა ამ მომენტში კმაყოფილების მისაღწევად, თუმცა ეს არ ღირს იმ შედეგად რასაც მივიღებ, შესაბამისად გაუგებარია რა სიკვდილი მინდა.

ხიდები დავწვი


ხიდების დაწვა, აფეთქება, განადგურება, თავის დამშვიდების ერთ-ერთი ფორმაა, თავის მიწაში ჩადების, სირაქლემის პოზის მორგების ერთ-ერთი ფორმა. ჩვენ ვწვავთ ხიდებს. და რა არის ამის მიზეზი?! თავს ვისგან ან რისგან ვიცავთ, იმისგან, რომ ჩვენამდე ვეღარ მოაღწიონ, თუ ამას იმიტომ ვაკეთებთ, რომ ჩვენ ვეღარ მივაღწიოთ ხიდის მეორე მხარემდე. თავს ვიცავთ საკუთარი თავისგან, ვისპობთ ყველა შესაძლო გზას იმისკენ, რისი გაკეთებაც გვინდა და არ არის საჭირო ან არ გვინდა, თუმცა ვიცით, რომ წამიერმა, წუთიერმა თუ საათობრივმა გონების დაბინდვამ, გონების არევამ შეძლება გვაიძულოს კვლავ გავიაროთ ეს ხიდი, იმ შემთხვევაში კი თუ აღნიშნული გადასასვლელი, დამაკავშირებელი გზა აღარ იარსებებს, ვერანაირი სისუსტე, გონების არევა ვეღარ გვაიძულებს იმ ტერიტორიაზე გადასვლას, კავშირის აღდგენას იმასთან რისგანაც თავის დაცვას ასეთი მონდომებით ვცდილობთ.

მხოლოდ ჩვენ ვიცით, მხოლოდ ჩვენ გვესმის, რამდენი ხნის ფიქრის შედეგად, ან პირიქით სპონტანური გადაწყვეტილებით, თუმცა დიდი იმედგაცრუებითა და სინანულით ვასხამთ ბენზინს და ვუკიდებთ ასანთს, ვაჭერთ ღილაკს და ვაფეთქებთ ერთადერთ დამაკავშირებელ გზას. და რა ხდება ამის შემდეგ, ვღებულობთ შვებას?! ახლა როცა შეგვიძლია დარწმუნებული ვიყოთ იმაში რომ აღარ არსებობს უკან დასახევი გზა, აღარ არსებობს გადაწყვეტილების შეცვლის შანსი, მოვსპეთ ის ერთადერთი მისადგომი, რომლითაც შეგვეძლო თუნდაც არასაჭირო, მაგრამ კონკრეტულ მომენტში სასურველი ნაბიჯები გადაგვედგა.
არა, ესეც მხოლოდ თავის მოტყუებაა და მეტი არაფერი, ისევ თავს ვაჯერებთ, რომ ახლა შეგვიძლია თავისუფლად ამოვისუნთქოთ, რომ აწი ვეღარც ჩვენამდე მოაღწევენ და ვერც ჩვენ გადავალთ მეორე მხარეს, ვაიძულებთ საკუთარ თავს ამის დაჯერებას, მაგრამ სადღაც მაინც გვახსენებს თავს ეჭვი, იმის ეჭვი, რომ შესაძლოა სწორად არ მოვიქეცით, შესაძლოა არ ღირდა მსგავსი ნაბიჯის გადადგმა, შესაძლოა ვიჩქარეთ, შესაძლოა ზედმეტად რადიკლაური გადაწყვეტილება მივიღეთ.
და დგება ყველაზე საშინელი მომენტი, ჩვენი ძალისხმევით თუ მის გარეშე აღმოვაჩენთ, რომ სადღაც ერთი ბილიკი გამოგვრჩა, რომ ჯერ კიდევ არ არის ყველაფერი დაკარგული, რომ ჩვენ ჯერ კიდევ შეგვიძლია, ჩვენი ე.წ. ნაჩქარევი, რადიკალური ნაბიჯის შეცვლა და ვდგებით ისევ დილემის წინაშე. განა ტყულა ვიწვალეთ ამ გადაწყვეტილების სისრულეში მოსაყვანად, ტყუილა ვიტანჯეთ? მაგრამ მეორეს მხრივ შანსი მოგვეცა გამოვასწოროთ ის რასაც განსაკუთრებული სისუსტის მომენტებში შეცდომას ვეძახით.
გზა, რომელიც გავიარე(თ):
  • დილის 6 საათზე, თითქოს გონებაში რაღაც აფეთქდა, მომენტალურად გავახილეთ თვალები (რა კარგია, რომ იმ მომენტში ვერავინ გვხედავდა, არ არსებობს მოწმე, რომლემაც ჩვენს თვალებში ჩამდგარი პანიკა დაინახა), გაგვახსენდა ის, რაც ჯობდა, რომ არ გაგვხსენებოდა, გონებას უნდა გააჩნდეს იმდენი ჭკუა, რომ მსგავსი მოვლენები, მსგავსი ქმედებები ყოველგვარი განხილვისა და გასაჩივრების უფლების გარეშე ამოშალოს მეხსიერებიდან. რამდენიმე წუთის განმავლობაში გრძელდებოდა შოკი, პანიკა, არაადეკვატური ფიქრები.
  • ნელ-ნელა ვიწყებთ თავის დამშვიდებას, ნელ-ნელა ვხვდებით, რომ დროს ვეღარ დავაბრუნებთ, ვერც მეხსიერებიდან ამოვშლით ვერაფერს, ვაცნობიერებთ, რომ საჭიროა სასწრაფოდ გამოსავლის პოვნა ან ისეთი მიზეზის მოფიქრება, რომლითაც თავს დავიმშვიდებთ და ვიტყვით, რომ ”მიგვიფურთხებია”.
  • ასეთ მიზეზს ვერ ვპოულობთ, რამდენიმე წუთის განმავლობაში დაჟინებით ვუმეორებთ საკუთარ თავს, რომ ”ცხოვრებაში არაფერი უნდა ინანო”, რომ ვინაიდან ეს გააკეთე ე.ი. გინდოდა და მორჩა. მცდელობა ამაოა, არგუმენტი სუსტია, გონება დაჟინებით უარყოფს მას.
  • ვხვდებით, რომ თავს ვერ დავიმშვიდებთ ე.ი. მოქმედებაა საჭირო, მოქმედებაზე გადასვლისთვის კი აუცილებელია პასუხი მოგვთხოვონ იმისთვის რაც გავაკეთეთ, პასუხს კი არ მოგვთხოვენ, ე.ი. თავი უნდა დავიცვათ, უნდა გავაკეთოთ ის რაც ჩვენ მოგგვგრის შვებას, სხვებს და მათ შორის მეორე მხარესაც, თავში ქვა უხლიათ.
  • ერთადერთ ქმედება, რომელმაც შესაძლოა სიმშვიდე მოგვიტანოს, თუნდაც სრული არა, მაგრამ სიმშვიდე რაღაც დოზით, არის ხიდების დაწვა, ყველა დამაკავშირებელი გზის აფეთქება. ამასობაში კამათს ვიწყებთ საკუთარ თავთან, ვიწყებთ ფიქრს, რომ ჯერ ბოლომდე არ გვღვიძავს, ჯერ საღად ვერ ვაზროვნებთ, ასეთი გადაწყვეტილების მიღება კი მხოლოდ საღ გონებაზე შეიძლება. თუმცა დრო არ გვაქვს, დროში ვიწვებით, არ უნდა გათენდეს! კვირა დღე თენდება, ე.ი. დრო შედარებით მეტი გვაქვს, დღეს არ მოუწევთ ადრე გაღვიძება, ჩვენ უპირატეოსბა გვაქვს, რამდენიმე საათიანი უპირატესობა.
  • გათენდა, დრო აღარ იცდის, გადაწყვეტილება სისრულეში ან ახლავე უნდა მოვიყვანოთ, ან შემდეგ გვიან იქნება. ჯერ კიდევ ვერ ვაზროვნებთ სრულიად საღად, მაგრამ ვიღებთ გადაწყვეტილებას, ეს ერთადერთია რისი გაკეთებაც შეგვიძლია, ვხვდებით, რომ ორივე შემთხვევაში შესაძლოა ძალიან ვინანოთ, მაგრამ ამ ეტაპზე ვფიქრობთ, რომ ეს ერთადერთი სწორი გამოსავალია.
  • ნიადაგი მომზადებულია, მხოლოდ ერთი ხელის მოქმედებაა საჭირო და შეგვეძლება ვთქვათ, რომ ოპერაცია წარმატებით დასრულდა. ხელი არ გვემორჩილება, თუმცა გარკვეული ყოყმანის შემდეგ მაინც ვდგამთ ამ ნაბიჯს.
  • დიდი ვერაფერი შეგრძნებაა, მართალია უკვე ყველაფერი გავაკეთეთ და არაფრის შეცვლა აღარ შეიძლება, მაგრამ ნანატრი შვება არა და არ მოდის.
  • ცოტა ხანში ვეგუებით იმას, რომ მართალია ჩვენი დაუფიქრებელი ნაბიჯი საკმაოდ ძვირად დაგვიჯდა, მაგრამ დროულად შევძელით რადიკალური გადაწყვეტილების მიღება და სწორად მოვიქეცით, მიუხედავად დანაკარგებისა სწორად მოვიქეცით.
  • და აი ყველაზე საშინელი წუთიც დგება, გამოგვრჩა, რაღაც გამოგვრჩა, ბილიკი დავტოვეთ, გაუცნობიერებლად მაგრამ მაინც დავტოვეთ და რაც ყველაზე საშინელია ამ ბილიკს ვერაფერს მოვუხერხებთ, ნებისმიერ მომენტში შეგვეძლება დავუკავშირდეთ იმ მხარეს, რომელთან კავშირის გაწყვეტაც ამდენი ძალისხმევის ფასად დაგვიჯდა.

28 ქველთობისა


შუაგულ მზეზე, გავარვარებულ მიწაზე მივაბიჯებდი, უკვე ათასჯერ მაინც მქონდა გამოცდილი ის თუ რას ნიშნავდა ასეთ სიცხეში ქუჩაში გასვლისთანავე სიგარეტის მოწევა, თანაც სწრაფად, თითქოს ვიღაც მოგდევდეს, გაჩქარებდეს. მოწევის დასრულებისთანავე ირგვლივ ყველაფერი ტრიალს იწყებს და ნაბიჯებს მძიმედ ადგამ, ცოტაც და გული წაგივა. მიუხედავად იმისა, რომ ვიცოდი ახლაც იგივე შეგრძნებით მომიწევდა თერთმეტი სართულის ჩავლა და ქუჩაში სიარული, თავი ვერ შევიკავე და ნიშნისმოგებით გავაბოლე.
საშინლად მიხაროდა წარსულის თითქმის უკვე დავიწყებული ჩრდილების ჰორიზონტზე თვითნებური გამოჩენა, როგორც ყოველთვის მუსიკას ვუსმენდი და არც ის მაწუხებდა, რომ მხარზე გადაკიდებული ჩანთა აშკარად ზედმეტად მძიმე იყო.
შემდეგღა გამახსენდა, რომ დღესასწაული იყო, საკმაოდ დიდი, თუმცა მის სიდიდეს ყველა თავისი მრწამსის მიხედვით აფასებს ალბათ. გავიფიქრე ის ისევ ჩვეულ სამაგალითო ადამიანის როლს ირგებს სავარაუდოდ და გაცოცხლებული იდეალის ყველა სავალდებულო ქმედებას ხუთიანზე ასრულებს მეთქი, ალბათ არც ვცდებოდი, თუმცა ამის გადამოწმება ვერ მოვახერხე, ან ამას რა მნიშვნელობა ქონდა.
როგორც ყოველთვის პარალელებს ვავლებდი იმასთან თუ რას ვაკეთებდი ზუსტად 1 წლის წინ, ზუსტად იმ დღეს, შემდეგ იმასთან თუ სად ვიყავი ზუსტად 5 წლის წინ და ა.შ. დღეს კი ბედნიერი ვიყავი, იმით, რომ შაბათი იყო და მე ჩემი მძიმე ჩანთით ქალაქს ვტოვებდი, მერე რა რომ მხოლოდ 2 დღით, ხომ მაინც ვტოვებდი, ბედნიერი ვიყავი იმით, რომ მიუხედავად ჩემი ბედნიერების მიზეზისა, მე არ ვიჯდებოდი დახურულ სივრცეში მომავალი სატყუარას მოლოდინში, თანაც ეს ხომ იდეალური ადამიანების იდეალური დღე იყო და შესაბამისად დროის დეფიციტი აშკარად აისახებოდა სატყუარას გადმოგდების მცდელობაზე.
არც შევმცდარვარ, რა თქმა უნდა ვერ მოიცალეს, ან რას მოიცლიდნენ ეს ხომ გადასარევი დღე იყო საკუთარი სანიმუშო არსებობის ხაზგასმისთვის.
მიხაროდა, რომ დრო მაინც გამოვნახე და ჩემი შინდისფერი თავსაფარი მოვიხვიე ყელზე, მიხაროდა, რომ მიუხედავად პაპანაქებისა მაინც ავიარე უზომოდ ბევრი საფეხური, მიხაროდა, რომ ცხელოდა და სანთლები ხელში მადნებოდა, მიხაროდა, რომ ძალიან ცოტა ხალხი დამხვდა, მიხაროდა, რომ გუშინდელი დღის 1 წამის გახსენება ღიმილს მგვრიდა, მიხაროდა, რომ იმედი მქონდა და მიხაროდა, რომ მძიმე ჩანთა მეკიდა მხარზე და მაინც მივდიოდი.

მიხაროდა, რომ ფანჯრიდან ვხედავდი როგორ ცვლიდა ერთი სიმინდის ყანა მეორეს, მახსენდებოდა ბავშვობაში, როგორ მიყვარდა უზარმაზარ ყანაში შესვლა და ხეტიალი, იმის გაცნობიერება, რომ არსებობდა შიგნით დაკარგვის თუნდაც ერთი შანსი მაინც. მინდოდა ცოტა ხნით ჩამოვსულიყავი და ისევ მეხეტიალა. 

თავში განუწყვეტლივ მიტრიალებდა ”მე მიყვარს, როცა ყანაში გახვალ და მოგაგებებს სიმინდი ლახვარს”.

ეს არ არის პარანოია


ხასიათის ცვალებადობა, მოულოდნელი სიხარულის, აუხსნელი ბედნიერების შეგრძნება, შემდეგ საშინელი ზიზღი, ზიზღი ყველაფრის მიმართ, აუხსნელი სასოწარკვეთა, ისეთივე აუხსნელი, როგორც მოულოდნელი ბედნიერებაა. თითქოს ხასიათის შესაბამისად ყველა და ყველაფერი პირს კრავს და მოვლენები, ნივთები, ადამიანები უნებურად აღნიშნული ხასიათის შესაბამისად იწყებენ მოქმედებას, აღნიშნული ხასიათის შესაბამისად ვხედავთ მათ არსებობას. მუსიკაც, დიახ მუსიკაც შერჩევის, წინასწარი გათვლის გარეშე ყოველთვის შესაბამის შეგრძნებებს უწყობს ხელს, ფონად მიყვება, ძალიან უხდება და კიდევ უფრო ამძაფრებს აუხსნელ შემოჩენილ დამპალ განწყობას.

შემდეგ დგება მომენტი, როდესაც აღმოაჩენ, რომ განიცდი ტკბობას, ტკბობას იმით თუ როგორ დაიღალე, როგორ საზიზღარ განწყობაზე ხარ, როგორ ვეღარ იტან ვეღარაფერს, გიხარია, რომ შეგიძლია ბოლომდე ჩამოყარო ხელები და უბრალოდ თქვა, რომ დღეს შენ ცუდად ხარ, უბრალოდ ცუდად და შენ გაქვს ამის უფლება, ყველას აქვს ამის უფლება, წარმოუდგენელი თავისუფლების შეგრძნება გაქვს, თავისუფლების იმის გამო, რომ შენ იპოვნე მიზეზი იმისა თუ რატომ არ უნდა აკეთო ის რისი კეთებაც არ გინდა, არ იფიქრო არაფერზე გარდა იმისა, რომ მუსიკა საშინლად უხდება შენს მიმდინარე ცხოვრებას, მიმდინარე წუთებს. მუსიკა ხომ ასოციაციების მიხედვით გვიყვარდება როგორც წესი, და რა გასაოცარია, რომ ყველა სიმღერა ერთი მეორეზე მიყოლებით იმ ასოციაციების შემცველია, რომლებიც კიდევ უფრო შეუწყობენ ხელს შენს სულ რამდენიმე წუთის წინ ნაპოვნ მელანქოლიურ თავისუფლებას.

მხოლოდ მუსიკა? არა მხოლოდ მუსიკა არა, ამინდიც, უძილობაც, დანარჩენი ადამიანების განწყობაც, ყველაფერი შენი ხასიათის მიხედვით ასრულებს თავის როლს, ხელს გიწყობენ, ვერც ხვდებიან, მაგრამ ხელს გიწყობენ. დროც, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, დროც სწრაფად გადის, გაგრძნობისნებს, რომ იმდენად ჩაეფლე შენი საშინელი ხასიათით ტკბობაში, რომ მის მიმდინარეობას ვეღარც კი აფიქსირებ.

არაფრის კეთება არ გინდა, იდეალური იქნებოდა, სიბნელეში, შენი ოთახის სიბნელეში ჯდომა, მუსიკის ჩართვა, რომლის წინასწარ შერჩევაც არ მოგიწევს, ის დღეს შენთვის უკრავს, ის თავისით გადაარჩევს შესაფერისს და შეუფერებელს. უბრალოდ ჯდომა, უმეტყველო სახით ჯდომა, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს, შენ ხომ სიბნელეზე ოცნებობ, არა მხოლოდ სიბნელეზე არ ოცნებობ, აქედან წასვლაზე ოცნებობ, შორს? არა რა შორს, გაქცევა არც გიფიქრია, დღეს ხომ შენ თავუფლების სრული ზენიტს განიცდი, უბრალოდ აქედან წასვლა იქნებოდა იდეალური, იქ სადაც სიბნელეს არ დაარღვევს ქუჩის ლამპიონები, იქ სადაც მანქანების ხმარუის ნაცვლად, ჭრიჭინების ხმა შეგაწუხებს და შეეცდები მათში კალიების ფრთები ხახუნის ხმა გამოარჩიო, რათა გრძნობდე მოახლოებულ საფრთხეს, თუმცა არა, დღეს კალიებიც არავის ანაღვლებს.

ისევ ჩართავ ახლად აღმოჩენილ, უკვე ”საყვარელის” სტატუს მოპოვებულ სიმღერას, რომელმაც პირველი მოსმენისთანავე მოიტანა ასოციაციები, როგორ? საიდან?! არ იცი, თუმცა ეს ხომ ადრეც მომხდარა, დიახ არსებობს სიმღერები, რომლებიც პირველი ყურის მოკვრისთანავე აღძრავენ ასოციაციებს, მხოლოდ შენს კუთვნილ ასოციაციებს, ზოგჯერ მოგონებებსაც კი.

ვერანაირი კარგი ხასიათი, ვერავითარი აღტკინებული ბედნიერების შეგრძნება ვერ შეედრება, ზიზღში გადასული სასოწარკვეთით მოტანილ შეგრძნებებს, ნაპოვნ თავისუფლებას, იმ სიამოვნებას, რომელსაც შენში ეს ზიზღნარევი ტკბობა იწვევს.

განა პრობლემები გაქრა?! განა გასაკეთებელი, საფიქრალი აღარფერი გაქვს?! არა, პირიქით ამდენი არასოდეს გქონია და დღეს ეს შენ საერთოდ არ განაღვლებს, პირველად ხდება, რომ პრობლემებზე ფიქრი მოდის ისე, რომ მას შენი გონება არ ავითარებს, განსაკუთრებული ჟინით არ ცდილობს მასზე ფიქრს, არ იყენებს ძალისხმევას მათ მოსაშორებლად, რადგან ამას ძალისხმევა არ სჭირდება, დღეს ეს უმნიშვნელოა და სრულიად უინტერესოა.

ძვირფასო ადრესატო – წერილი II


ყოველთვის, როდესაც მგონია, რომ თავი ამოწურეთ და მეტი ვეღარაფრით შეძლებთ ჩემ გაოცებას, ახალ ნაბიჯს იგონებთ, რომლითაც გულწრფელად განცვიფრებული ვრჩები ხოლმე. ჩემს წინა, მოკრძალებულ წერილში უკვე აღვნიშნე, რომ დიდად მადლობელი გახლდით იმის გამო რომ ჩემი მუზის საპატიო სახელის მოპოვება შეძელით, იქიდან გამომდინარე, რომ საკმაო პრობლემას განვიცდიდი აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით. ასევე მინდა მოგახსენოთ, რომ ღრმა მწუხარებაში ჩავვარდი, როდესაც მივხვდი, რომ თქვენი მუზობა მხოლოდ 1 წერილით შემოფარგლა და მეტი ვერც თქვენ შეძელით და ვერც მე, თუმცა გარკვეული პერიოდის გასვლის შემდეგ, თქვენმა ესოდენ სულელურმა (მაპატიეთ თუმცა ამას სხვას ვერაფერს ვუწოდებ) ნაბიჯმა, თქვენ და მეც კვლავ მოგვცა შანსი კიდევ ერთი უინტერესო, თუმცა წაკითხვადი წერილი შეგვექმნა.

აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ აღფრთოვანებული ვარ თქვენი სანაცნობო (სამეგობროს ვიტყოდი მაგრამ ვინაიდან ამ სიაში ჩემი თავიც ვიპოვნე, ეს უკვე შეუძლებელია) წრის მრავალფეროვნებითა და სიმრავლით. ცუდად არ გამიგოთ, რა თქმა უნდა თქვენი პერსონის პოპულარობაში არც აქამდე შემიტანია ეჭვი, მაგრამ თქვენი ამჟამინდელი ნაბიჯის შედეგად, სანაცნობო წრის სიუხვემ და სიჭრელემ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა.

აშკარად ეტყობა თქვენს უკანასკნელ ნაბიჯს, თუ რამდენი დრო დასჭირდა იმის მოფიქრებას თუ რა პასუხი უნდა მიეღო თქვენგან, როგორც სამყაროს ერთ-ერთი ყველაზე იდეალური ქმნილებისგან ჩემს ბოლო ტუტუცურ, თავხედ ქმედებას, რაც რა თქმა უნდა დასაფასებელია, თუმცა მოკრძალებითა და თავმდაბლობით მინდა გითხრათ, რომ ეს ამად არ ღირდა, არ იყო საჭირო, უამისოდაც შეგეძლოთ გაგეგრძელებინათ თქვენი მოღვაწეობა.

რა თქმა უნდა თქვენ თვლით, რომ ჩემი საქციელი მხოლოდ იაფფასიანი პროვოკაცია იყო და თქვენი მხრიდან ჭკუის სასწავლებელ ღონისძიებას საჭიროებდა, თუმცა გარწმუნებთ, რომ თქვენი პროვოცირება ჯერ კიდევ 3 წლის წინაც კი არ მიფიქრია, დღევანდელ სიტუაციაზე, რომ აღარაფერი ვთქვათ, შესაბამისად როგორ ძალიანაც არ უნდა მიჭირდეს თქვენთვის ამის თქმა, თავს მოვალედ ვთვლი გამცნოთ, რომ ეს ამად არ ღირდა.

ძალიან ვწუხვარ, თუ ჩემი ამ დუნიაზე სიარულიც კი თქვენს აღშფოთებას იწვევს და სამყარო გაცილებით ნათელი იქნებოდა თუკი საერთოდ არ ვიარსებებდი (მგონი იქით მივდივარ, რომ ბოლო პერიოდში ძალიან პოპულაურილი ფრაზის ”მაპატიეთ, რომ ვარსებობ” თქმა მომიწევს, მაგრამ შევეცდები, თავიდან ავიცილო მსგავსი მდარე იუმორის შემცველი და ბანალური ფრაზის გამოყენება), მაგრამ რას ვიზამთ ფაქტი ფაქტად რჩება.

უნდა ვაღიარო, რომ იშვიათი ოსტატობით გამოირჩევით და ნებისმიერ სიტუაციაში შეგიძლიათ ხოლმე ჩემი დამნაშავედ, პროვოკატორად, მომაბეზრებელ სუბიექტად გამოყვანა, თუმცა მიმაჩნია, რომ ეს თქვენ არ შეგეფერებათ, თქვენ გაცილებით მაღალ საფეხურზე უნდა იდგეთ. ბოლოს და ბოლოს ვინ ვარ მე?! -ადამიანი, რომელიც მუდმივად აზვიადებს ყველაფრის მნიშვნელობას.

купите папиросы


დღეს უკვე მერამდენედ ვუყურებ და მერამდენედ ვუსმენ