უსაქმურობის ჟამს


მე, ადამიანმა, რომელიც თავს ვდებ (გადაჭარბებული ნათქვამია მაგრამ მაინც), რომ ნანახი მაქვს თითქმის ყველა ღირებულიდან დაწყებული, იაფფასიანით დამთავრებული, საშინელებათა ფილმი, დღეს პირველად ვუყურე “როზმარის ბავშვს” და აღმოვაჩინე, რომ ძველი ქართული სერიალი “სახლი ძველ უბანში” ამ ფილმის მიხედვითაა გადაღებული. ცხადია, ვუშვებ იმ შესაძლებლობას რომ ეს ფაქტი, ამ სერიალის გამოსვლის მომენტიდან ფართო მასებისთვის უკვე ცნობილი იყო და საიდუმლოს არავისთვის წარმოადგენდა, თუმცა გამიკვირდა და თამამად ვუწოდე ამას აღმოჩენა.
აღმოვაჩინე, რომ თუ იგივე რაოდენობით სიგარეტის მოწევას გავაგრძელებ, მალე ზუზუნს დავიწყებ (უკვე ვზუზუნებ, მაგრამ იმედი მაქვს, რომ საწყის ეტაპზე ამას ეშველება).

აღმოვაჩინე, რომ არ ღირდა ჟურნალ “გზაში” წამეკითხა 18 წლის ლევანის აზრი დედამისის მეორედ გათხოვებასთან დაკავშირებით და მითუმეტეს არ უნდა წამეკითხა პასუხი კითხვაზე, რა მოხდებოდა ამ ადამიანის დედასაც, მამამისივით საყვარელი, რომ გაეჩინა.
აღმოვაჩინე, რომ shivaree-ს მოსმენა ნებისმიერ განწყობაზე და ნებისმიერ სიტუაციაში შემიძლია და არა თუ შემიძლია არამედ მზად ვარ მთელი ცხოვრება ამ სიმღერების ფონზე გავატარო, განსაკუთრებით კი “little black mess”-ს და “john 2,14”-ს გამოვყოფდი.

გადაჭარბებული რაოდენობით fox crime-ის ყურების შედეგად, აღმოვაჩინე, რომ კოკა-კოლის სმის დროს გავიფიქრე, სასმელს უცნაური გემო დაჰკრავს მეთქი და მაშინვე გამახსენდა, რომ აღნიშნული გამაგრილებელი სასმლის ყიდვის დროს, მაღაზიაში, კოკა-კოლის ბოთლებს, საკმაოდ საეჭვოდ დასტრიალებდა ახალგაზრდა ყმაწვილი, შემდეგ კი მივხვდი, რომ პარანოიის მორიგი შემოტევა მქონდა და შევეშვი ჩემი მიზანმიმართულად მოწამვლის თეორიის აგებას.

წინა აბზაცში მოყვანილი მიზეზით ასევე აღმოვაჩინე, რომ ძირითად შემთხვევებში ცოლებს ქმრები და ქმრებს ცოლები კლავენ და თავი ბედნიერად შევრაცხე იმ ფაქტის გამო რომ ამგვარი სტატუსის მქონე ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში არ არსებობს.

ჟურნალ “სარკე”-ს 5 წუთიანი გადაკითხვის შედეგად, აღმოვაჩინე ქართველი “ჟიგოლოები” და ჩავთვალე, რომ ამ აღმოჩენის გასაკეთებლად აღნიშნული ჟურნალის გადაფურცვლა “ღირდა.”

აღმოვაჩინე, რომ ასაკმა თავისი გაიტანა და ალკოჰოლის მიღება მკლავს, არაყს საერთოდ მირჩევნია წამების გარეშე გვერდზე გავდგე და ტყვია დავიხალო, ნაკლებად მოწამეობრივი სიკვდილით მოვკვდები (მიუხედავად ამისა ვფიქრობ დაძინებამდე 1 ბოკალი ღვინო ხომ არ დამელია).

აღმოვაჩინე, რომ შოკოლადის ტორტში არ არის ბედნიერება.

აღმოვაჩინე, რომ კალიების ჩემდამი ლტოლვა სამწუხარო ფაქტია და ამის წინააღმდეგ ვერაფერს მოვიმოქმედებ.

აღმოვაჩინე, რომ რამდენიმე დღის წინ ნათქვამი I’ve watched so much TV, I can’t even see the color blue…. It’s fantastic – სიმართლეს აღარ შეეფერება, მალე ფერების გარჩევას საერთოდ ვეღარ შევძლებ და გადაჭრით შემიძლია ვთქვა, რომ ეს ფანტასტიური არაა.

3 thoughts on “უსაქმურობის ჟამს

გაიარეთ ავტორიზაცია კომენტარის დასამატებლად: zorbegi კომენტარის გაუქმება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s