ძვირფასო ადრესატო


ძვირფასო ბატონო, დიახ თქვენ ვისაც შეგიძლიათ მიქელანჯელოს უზადო ქმნილების სახელით დაიკვეხნოთ და ვისაც მე ”მადაგასკარი 2”-ის ასევე არაჩვეულებრივ გმირ მოტო მოტოს შევადარებდი, რატომ გგონიათ, რომ თქვენი ჰორიზონტზე გამოჩენა ჩემს ცხოვრებაში ყველა მსოფლიო მასშტაბის მოვლენაზე უფრო მნიშვნელოვანი იქნება, ან იქნებ არც გგონიათ ასე და მე ვაჭარბებ, ვინაიდან ცნობილია, რომ გადაჭარბება, გადამლაშება, გაზვიადება (როგორც გსურთ ისე უწოდეთ, არჩევანში რა თქმა უნდა არ ხართ შეზღუდული) ჩემი ესეოდენ დიადი პერსონის არც თუ ისე არაჩავეულებრივი თვისებაა.
თქვენ რა თქმა უნდა შეგიძლიათ რეინკარნაციის იდეა განავრცოთ და ფინიკის ერთ-ერთი მორიგი პოსტის მუზობის გარდა, თავად მიქელანჯელოს მუზობაზეც წამოაყენოთ პრეტენზია, თუმცა ეს უკანასკნელი ვეჭვობ, რომ საკმაო დავის საგანი გახდება და არ მგონია თქვენ, ესოდენ დაკავებულ ადამიანს ამის დრო გქონდეთ და ალბათ ამჟამად თქვენი ტვინი გაცილებით მნიშვნელოვანი მოვლენებით იქნება დატვირთული, თუმცა რა თქმა უნდა დარწმუნებული ვარ, რომ ფინიკის მუზობაც უკვე საკმაო მიღწევას წარმოადგენს და თუ საჭირო გახდება არც მიქელანჯელოს მუზობაზე დავა გახდება საბოლოო ჯამში პრობლემა.
რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს, ეს ესაა თვალში სრულიად შემთხვევით თქვენი  დამრიგებლის და უდიადესი ადამიანის, თავად თქვენი წრის კვარცხლბეკზე მდგომი ფეტიშის სახელი მომხვდა და თითქოს ეს არ იყო საკმარისი, გვერდიდან საქართველოს საამაყო მეფის სახელიც შემომესმა, რომელიც ამ სახელს უკვე არა ერთხელ აღნიშნულ მიქელანჯოლოს ქმნილებასთან ერთად იზიარებს.
რა თქმა უნდა დიდი სიამოვნებით მოვიხდიდი ბოდიშს ზედმეტი გულახდილობისა და პირდაპირობისთვის, მაგრამ სამწუხაროდ ნაწერის თვალის გადავლების შემდეგ მივხვდი, რომ არც პირდაპირი ვარ და არც გულახდილი, ვინაიდან ასეთ შემთხვევაში გაცილებით მეტი ფიქრი მომიწევდა და არც თითები ინავარდებდნენ ასე თავისუფლად კლავიატურაზე.
ეს ესაა მარცხენა თვალი (თუ დავკონკრეტდები ქუთუთო) ამითამაშდა, ვერაფრით დავიმახსოვრე ეს რას ნიშნავს, თუმცა თითქმის დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ იყო დრო აღნიშნულის მნიშვნელობის შესახებ საკმაოდ ამომწურავ ინფორმაციას ვფლობდი, მაგრამ რატომღაც გულმა რეჩხი მიყო და გავიფიქრე იქნებ ეს ნიშანია და არ ღირს თქვენს პერსონაზე მაინც და მაინც დიდი მოწიწების გარეშე ფართო მასებში საუბარი. მაგრამ აქვე მინდა დაგამშვიდოთ და მოგახსენოთ, რომ ამ პოსტს არც თუ ისე დიდი საზოგადოება წაიკითხავს და დარწმუნებული ვარ, რომ თქვენს სიმაღლეზე მდგომი ადამიანები ვერ მოიცლიან ხილის სახელიანი პერსონის მორიგი ნაჯღაბნის წაკითხვისთვის.
ამ პოსტს არც გავაფორმებ არ მინდა ზედმეტად თვალში საცემი გამოვიდეს, ვინაიდან ვიმედოვნებ, რომ თქვენ როგორც აღნიშნული უსტარის ადრესატი ამ ნაცოდვილარს არ წაიკითხავთ და თუ მაინც ისე მოხდა, რომ მან თქვენი ყურადღება მიიპყრო, თავს მოვალედ ვთვლი ბოდიში მოვიხადო თქვენი პიროვნების ბოროტად გამოყენებისთვის და იმისთვის რომ მასზე ზედმეტი გაზვიადებით ვისაუბრე, თუმცა უნდა დამეთანხმოთ წასაკითხად არც თუ ისე ცუდია.
Advertisements

უსაქმურობის ჟამს


მე, ადამიანმა, რომელიც თავს ვდებ (გადაჭარბებული ნათქვამია მაგრამ მაინც), რომ ნანახი მაქვს თითქმის ყველა ღირებულიდან დაწყებული, იაფფასიანით დამთავრებული, საშინელებათა ფილმი, დღეს პირველად ვუყურე “როზმარის ბავშვს” და აღმოვაჩინე, რომ ძველი ქართული სერიალი “სახლი ძველ უბანში” ამ ფილმის მიხედვითაა გადაღებული. ცხადია, ვუშვებ იმ შესაძლებლობას რომ ეს ფაქტი, ამ სერიალის გამოსვლის მომენტიდან ფართო მასებისთვის უკვე ცნობილი იყო და საიდუმლოს არავისთვის წარმოადგენდა, თუმცა გამიკვირდა და თამამად ვუწოდე ამას აღმოჩენა.
აღმოვაჩინე, რომ თუ იგივე რაოდენობით სიგარეტის მოწევას გავაგრძელებ, მალე ზუზუნს დავიწყებ (უკვე ვზუზუნებ, მაგრამ იმედი მაქვს, რომ საწყის ეტაპზე ამას ეშველება).

აღმოვაჩინე, რომ არ ღირდა ჟურნალ “გზაში” წამეკითხა 18 წლის ლევანის აზრი დედამისის მეორედ გათხოვებასთან დაკავშირებით და მითუმეტეს არ უნდა წამეკითხა პასუხი კითხვაზე, რა მოხდებოდა ამ ადამიანის დედასაც, მამამისივით საყვარელი, რომ გაეჩინა.
აღმოვაჩინე, რომ shivaree-ს მოსმენა ნებისმიერ განწყობაზე და ნებისმიერ სიტუაციაში შემიძლია და არა თუ შემიძლია არამედ მზად ვარ მთელი ცხოვრება ამ სიმღერების ფონზე გავატარო, განსაკუთრებით კი “little black mess”-ს და “john 2,14”-ს გამოვყოფდი.

გადაჭარბებული რაოდენობით fox crime-ის ყურების შედეგად, აღმოვაჩინე, რომ კოკა-კოლის სმის დროს გავიფიქრე, სასმელს უცნაური გემო დაჰკრავს მეთქი და მაშინვე გამახსენდა, რომ აღნიშნული გამაგრილებელი სასმლის ყიდვის დროს, მაღაზიაში, კოკა-კოლის ბოთლებს, საკმაოდ საეჭვოდ დასტრიალებდა ახალგაზრდა ყმაწვილი, შემდეგ კი მივხვდი, რომ პარანოიის მორიგი შემოტევა მქონდა და შევეშვი ჩემი მიზანმიმართულად მოწამვლის თეორიის აგებას.

წინა აბზაცში მოყვანილი მიზეზით ასევე აღმოვაჩინე, რომ ძირითად შემთხვევებში ცოლებს ქმრები და ქმრებს ცოლები კლავენ და თავი ბედნიერად შევრაცხე იმ ფაქტის გამო რომ ამგვარი სტატუსის მქონე ადამიანი ჩემს ცხოვრებაში არ არსებობს.

ჟურნალ “სარკე”-ს 5 წუთიანი გადაკითხვის შედეგად, აღმოვაჩინე ქართველი “ჟიგოლოები” და ჩავთვალე, რომ ამ აღმოჩენის გასაკეთებლად აღნიშნული ჟურნალის გადაფურცვლა “ღირდა.”

აღმოვაჩინე, რომ ასაკმა თავისი გაიტანა და ალკოჰოლის მიღება მკლავს, არაყს საერთოდ მირჩევნია წამების გარეშე გვერდზე გავდგე და ტყვია დავიხალო, ნაკლებად მოწამეობრივი სიკვდილით მოვკვდები (მიუხედავად ამისა ვფიქრობ დაძინებამდე 1 ბოკალი ღვინო ხომ არ დამელია).

აღმოვაჩინე, რომ შოკოლადის ტორტში არ არის ბედნიერება.

აღმოვაჩინე, რომ კალიების ჩემდამი ლტოლვა სამწუხარო ფაქტია და ამის წინააღმდეგ ვერაფერს მოვიმოქმედებ.

აღმოვაჩინე, რომ რამდენიმე დღის წინ ნათქვამი I’ve watched so much TV, I can’t even see the color blue…. It’s fantastic – სიმართლეს აღარ შეეფერება, მალე ფერების გარჩევას საერთოდ ვეღარ შევძლებ და გადაჭრით შემიძლია ვთქვა, რომ ეს ფანტასტიური არაა.