Germany


დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემი მეზობლები ამ კონკრეტულ მომენტში უკვე ხელმოწერებს აგროვებენ ჩემს გასახლებასთან დაკავშირებით, მაგრამ მინდა აღვნიშნო, რომ ეს ამად ღირდა და გერმანიამ მოიგო.

Advertisements

რატომღაც მახსოვს


მახსოვს, სლოვაკეთი, პოდბანსკი საზაფხულო ბანაკი (მაშინ 16 წლის ვიყავი), უამრავი ადამიანი, რომლების გზაც ჩემს გზაზე გადაიკვეთა ერთხელ და ფაქტიურად დარწმუნებული ვარ რომ უკანასკნელად. მახსოვს 930 ნომერი და ორი ადამიანი, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობდი, სახელები აღარ მახსოვს, მახსოვს ის დღე ყველას რომ დავემშვიდობე, გამოვიხურე ჩემი ოთახის (930) კარები, შევხედე და გავიფიქრე, რომ ეს იყო უკანასკნელად, უკანასკნელად ვხედავდი ამ ყველაფერს, აბა მეტი მანდ რაღა მესაქმება, ვიცი, რომ იქ არასოდეს ჩავალ.
მახსოვს მატარებელი და ორი ჰოლანდიელი ბიჭი, რომლებმაც ერთმანეთი მატარებელში გაიცნეს, ფრანგი ცოლ-ქმარი, ქმარი აშკარა არისტოკრატივით რომ გამოიყურებოდა და მეუღლე გაუნათლებელი კეთილი ქალის შთაბეჭდილებას ტოვებდა.
მახსოვს ე.წ. ”ფუნთუშა”, რომელიც უზომოდ ბედნიერი იყო იმით, რომ დასასვენებლად მიდიოდა და ”მარშუტკის” რეპერტუარის შერჩევაში მონაწილეობას ღებულობდა, ბოლოს ჩამოყალიბდა, რომ ყველაზე სასიამოვნო მოსასმენი ღამე მგზავრობოს დროს იქნებოდა სიმღერა ”პად კაიფამ” (ვინ მღერის არ ვიცი).
მახსოვს ნატაშა, რომელიც თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ იტყუებოდა სასტუმროს მცირეწლოვანი რეცეფციონისტისგან ვარ ფეხმძიმედო, შემდეგ ”მუდურს” შეუვარდა და კომპიუტერის დამტვრევას ლამობდა, მახსოვს, რომ ეს ნატაშა ერთადერთ აღმოჩნდა მთელს სასტუმროში ვისთანაც საერთო ენა ვიპოვეთ და დავმეგობრდით.
მახსოვს სულეიმანი, ამ კაცზე სიტყვა ზვიგენი რატომ მახსენდება არ ვიცი, მაგრამ ვიცი, რომ რაღაც აუხსნელ კავშირში იყო.
მახსოვს ის კაცი, სტომატოლოგიურ კლინიკაში, ექიმისგან რომ გამოვიდა შემდეგ ვიზიტზე შეთანხმდა, ჩაჯდა მანქანაში და წავიდა.
მახსოვს ქურთი ბარმენიც, რომელიც ალბათ ჯობია არ მახსოვდეს.
მახსოვს ის რუსი კაცი მშობლებთან ერთად რომ ისვენებდა, დედამისი რომ ურჩევდა რა უნდა ეჭამა, მთელი დღე ჩრდილში, რომ იწვა მზის სხივებს რაიმე რომ არ ევნოთ.
მახსოვს ის, რომელიღაც სლავური ქვეყნის წარმომადგენელი ცხოველივით კაცი, როგორ იყვირა სააკაშვილიო, როცა გაიგო რომ ქართველი ვიყავი.
მახსოვს ის ორი ფრანგი ბიჭი, მეტროდან ამოსულებს, რომ ავეკიდეთ მე და ჩემი მეგობარი, იმდენად სიმპატიურები იყვნენ.
მახსოვს ის კაცი, კუპეში, რომ შემოიხედა, ჩვენი დანახვა, რომ არ ესიამოვნა, გამცილებელს დაჟინებით, რომ სთხოვა კაცებიან კუპეში შეესახლებინათ და უკან მოუხედავად გაეცალა იქაურობას.
მახსოვს ის ჩრდილიც ჩემი უძილობის პერიოდში აშკარად მასაც უძილობა, რომ ქონდა და ერთად (ერთად ნაკლებად მაგრამ მაინც), რომ ვათენებდით ღამეებს, ისე წავიდა ის ჩრდილი ცხოვრებაში თვალიც არ მომიკრავს.
მახსოვს ბარბორა, რომელიც უზომოდ მიშლიდა ნერვებს, სასტიკი ხმით და ქცევის მანერით გამოირჩეოდა.
მახსოვს თეთრ სპორტულებში (ღამე იყო და ფაქტიურად ანათებდა) ჩაცმული ახალგაზრდა, პირზე ხელი, რომ ამაფარა საყვარლად, დანა დამადო და მეჯღანებოდა მობილური მომეციო.
მახსოვს ”ოქროსუბნელი” ალიკა, შეყვარებულის გასასეირნებლად მანქანა, რომ მოიპარა და ვერ მოინელა ამისთვის, რომ დაიჭირეს.
მახსოვს, რიბა, ორ პალმას შორის გაბმულ ჰამაკში მწოლიარე მოკლული ქალის ფანტაზიით.
მახსოვს ის ბიჭი დედამისი, რომ მიიყვანა ანგილოგთან და აივანზე ერთად რომ მოვწიეთ.
კიდევ ბევრი რამ და ბევრი ვინმე მახსოვს, რომლებსაც ცხოვრებაში სრულიად შემთხვევით ერთხელ შევხვდი და 99.99% აღარასოდეს შევხვდები და აღარასოდეს ვნახავ. რამდენ ადამიანთან იკვეთება ჩვენი გზა ცხოვრების მანძილზე მხოლოდ ერთხელ ისე რომ ყურადღებასაც არ ვაქცევთ.

რატომ ვეწევით სიგარეტს


მოწევა არის გართობა
სიგარეტმა დროთა განმავლობაში უმეტესობისთვის ჩაანაცვლა ბავშვობის კაპრიზები, ანუ ზრდასრული ადამიანი თავს ვეღარ აძლევს ყველა კაპრიზის ასრულების უფლებას, სიგარეტი კი შესანიშნავი საშუალებაა იმისთვის, რომ ცოტა ხნით შეწყვიტო მუშაობა. “ხშირად ხდება ისე, რომ უცბად ძალიან იღლები მუშაობით” – აცხადებს ერთ-ერთი გამოკითხული “ის 5 წუთიანი შუალედი კი რომელსაც სიგარეტს ვუთმობ, შესანიშნავი მიზეზია დასასვნებლად, მოწევის გარეშე კი უბრალოდ 5 წუთით ადგილზე ჯდომა არანაირ შვებას არ მაძლევს”.

მოწევა არის ერთგვარი ჯილდო
თითოეულ ჩვენგანს ძალიან აკლია ე.წ. ჯილდო ცხოვრებაში. გვჭირდება ადამიანი რომელიც მხარზე წამოგვარტყამს. სიგარეტი კი არის ერთგვარი საჩუქარი/ჯილდო, რომელსაც საკუთარ თავს ვუკეთებთ იმ სიხშირით რა სიხშირითაც მოვისურვებთ. როდესაც საქმეს დავამთავრებთ, მაშინვე შეგვიძლია ავდგეთ და სიგარეტი მოვწიოთ ანუ გარკვეულწილად მივულოცოთ ჩვენს თავს და საჩუქარი გავუკეთოთ. ჩვენ შეგვიძლია დავპირდეთ ჩვენს თავს “როდესაც ამ საქმეს მოვრჩები, როდესაც დავასრულებ რეპორტის უკანასკნელ გვერდს, მე დავიმსახურებ პატარა გართობას, საჩუქარს, მოვწევ.”
გარდა ამისა სიგარეტი არის სიამოვნება ანუ მაგ. ჭამის შემდეგ სიგარეტი სიამოვნებას 100%-იანს ხდის, ასევე თითოეული ღერი არის პატარა შესვენება დღის განმავლობაში და ა.შ.

სიგარეტი – თანამედროვე ქვიშის საათი
1 ღერის მოწევა ფსიქოლოგიურად ასოცირდება გარკვეული დროის გასვლასთან. ანუ ხშირად ვამბობთ, მაშინ როდესაც ვიღაც იგვიანებს – “ერთ ღერსაც მოვწევ და მერე წავალ.” ერთ-ერთმა გამოკითხულმა დააფიქსირა, რომ “გაცილებით მარტივია უყურო სიგარეტი ნელ-ნელა როგორ იწვება, ვიდრე ყოველ ორ წამში ერთხელ ნერვიულად უყურო საათს და ხელები იფშვნიტო.”
გარდა ამისა სიგარეტით მხოლოდ დროის განსაზღვრა არ ხდება, ასევე იქმნება წარმოდგენა, რომ დრო გაცილებით მარტივად გადის. ამიტომ ხდება, რომ მოლოდინის პერიოდში ჩნდება მოწევის სურვილი. ამიტომაა, რომ ხშირად ჯარისკაცები ბრძანების მიღებამდე საკვებზე მეტად სიგარეტს ეტანებიან.

“სიგარეტთან ერთად მე არ ვარ მარტო”
ჩვენი რესპოდენტები ხშირად აფიქსირებდნენ, რომ მოწევა ძალიან გავს მეგობართან ერთად ყოფნას. ერთ-ერთმა მატგანმა განაცხადა “როდესაც მარტო ვარ და სიგარეტს ვუკიდებ ისეთი შეგრძნება მიჩნდება, რომ აღარ ვარ მარტო…”
მოწევა ასევე ეხმარება ურთიერთობის დაწყებას ანუ დაახლოებით იგივე ეფექტი აქვს რაც ერთად დალევას. ეს უბრალოდ საღამოს კარგი დასაწყისია.

“მე მომწონს კვამლის ყურება”
მწეველისთვის კვამლი, რომელსაც ის უშევბს რაღაც დონეზე წარმოადგენს მის ნაწილს. იგივე მიზეზით უყვართ ადამიანებს სიცივეში სუნთქვის დროს ორთქლის ყურება, ანუ ეს მათ სუნთქვას ხილვადს ხდის. მწეველებს ძალიან უყვართ კვამლის ყურება, ის სხვადასხვა ფორმას იძენს და მათ მოდუნებაში და არასასურველი ფიქრების გაფანტვაში ეხმარება.

“მოწევა მეხმარება ფიქრში”
საკმაოდ ბევრი ადამიანის განცხადებით, მათ არ შეუძლიათ კონცენტრირება, ფიქრი, წერა სიგარეტის გარეშე. ამ დროს ხელიც დაკავებულია და შესაბამისად ფიქრში ხელს არაფერი გიშლის.

“მე ვაბოლებ ჩემს პრობლემებს, კვამლს ვატან”
სიგარეტი ხშირ შემთხვევაში იგივე ეფექტს იძლევა რასაც ტირილი. ანუ სიმძიმის შეგრძნებას ცოტა ხნით მაინც აქრობს. ეს ფიზიკურ მომენტთანაც არის დაკავშირებული, ანუ როდესაც ადამიანი

გაბრაზებულია, დეპრესიაშია მისი სუნთქვა არ არის რითმული, ხოლო სიგარეტი ეხმარება ამ ადამიანებს რითმულად სუნთქვაში. ამ დროს ცოტა ხნით ივიწყებ პრობლემას და გაქვს შეგრძნება, რომ აკეთებ რაღაცას იმისთვის რომ დამშვიდდე.

© Ernest Dichter

უბრალოდ და ადეკვატურობის გარეშე


ისევ წვიმს, ნუ ისევ რა, ბოლო პერიოდში ძალიან ცხელოდა, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე 2 კვირაა კონდიციონერის სანაქებო მუშაობის შემდეგ ვერავითარ სიცხეს ვეღარ ვგრძნობ. ნამდვილად ძალიან გამიხარდებოდა ყველა წვიმა (თუნდაც თოვლი), რომ არა ჩემი მუდმივად გასწორებული თმა, და ჩემი ნაჭრის ე.წ. “ბალეტკები”. დღეს სახლში ვიჯექი მშვიდად და რომც ეწვიმა ეს არავითარ საფრთხეს არ უქმნიდა არც ჩემს თმას და არც ჩემს ჩაცმულობას, თუმცა ხვალ ამინდი უნდა შეიცვალოს, აუცილებლად უნდა გავიდე, უნდა ვიყიდო მინა, გვერდზე ოთახში აგერ უკვე მერამდენე დღეა ფანჯარა თავის პირდაპირ ფუნქციას ვერ ასრულებს და მხოლოდ ხის ჩარჩოა სიმბოლურად შემორჩენილი. რაც მინა დაიმსხვრა მას მერე თითქმის ყოველ დღე წვიმს, დღეს ცოტა დააკლდა წყალს და საბოლოოდ შეიწირავდა ტელევიზორს, ალბათ ნოესაც არ უნერვიულია წარღვნის დროს ისე, როგორც მე ვინერვიულე ამ ფაქტის გამო, სადაც სადმე ცელოფანი ვიპოვე ყველა დანიშნელების გვერდის ავლით გამოვიყენე 🙂 . დამთავრდა პირველი ტაიმი, ვერ გადავწყვიტე ახლა მოვწიო, თუ მას შემდეგ რაც მეორე ტაიმი დაიწყება (ამას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს) 🙂 15 წუთიც მოვიცადო და შემდეგ განვაგრძო ლუდის დალევა თუ მანამდე გათბება და ჯობია მოცდის გარეშე განვაგრძო სმა (ამასაც გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს 🙂 ).

რა მიზეზი უნდა მოვიფიქრო ხვალისთვის მათემატიკის გასაცდენად, რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს რამოდენიმე წუთის წინ აღმოვაჩინე, რომ იტალია ზუსტად იმ დროს თამაშობს, როცა მე მათემატიკაზე ვიქნები. არა გაცდენა კი არ იქნებოდა პრობლემა, მაგრამ მუდმივად რომ ვაცდენ?! შემიძლია თამამად განვაცხადო, რომ ჩემი ე.წ. “ჰობია” რაიმე საგანში მომზადების დაწყება და შემდეგ მიზეზების მოფიქრება გაკვეთილის გასაცდენად. არა ნუ რა პრობლემაა იწვიმოს, ხვალ მაინც არ ვმუშაობ, შესაბამისად იწვიმოს რა, მერე რა 🙂

მატარებელში


მატარებელში რომ ჩავჯექი პირველი რაც გავიფიქრე ის იყო ნეტავ, როდის ჩართავენ კონდიციონერს მეთქი, ვოცნებობდი იმაზე რომ სიცხისა და უჰაერობისგან უცებ გული არ გამჩერებოდა. 5 წუთი იყო დარჩენილი გასვლამდე და ჩვენი კუპის მეოთხე მგზავრი არ ჩანდა, იმედი მქონდა რომ არც გამოჩნდებოდა და სამნი ვიმგზავრებდით მშვიდად, თუმცა ბოლო წუთს გამოჩნდა ხანში შესული კაცი პარკით, რომ შემოვიდა აშკარად სახეზე დაეწერა, რომ ძალიან არ გაუხარდა ჩვენ რომ შევრჩით ხელში, პრინციპში არც ჩვენ ვიყავით ამ ფაქტით ბედნიერები და როგორც კი კუპიდან გავიდა გამცილებელს ვკითხეთ ხომ არავინ იყო ვაგონში ისეთი ვისაც ჩვენს კუპეში გადმოსვლა უნდოდა, ასეთი მხოლოდ ბავშვიანი ქალი იყო, ვინაიდან სხვა გზა არ გვქონდა დავთანხმდით, მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვის ტირილის ფონზე ჯოჯოხეთურ სიცხეში მთელი ღამე მატარებლით მგზავრობა არ მხიბლავდა.

ზუსტად 22:15 სთ.ზე დაიძრა მატარებელი და ცოტა ხანში ვიგრძენი, რომ კონდიციონერი იწყებდა მუშაობას და თავი ”ბედნიერად ვიგრძენი”. იქიდან გამომდინარე, რომ კუპეში ბავშვი იყო და შესაბამისად ვერც ვილაპარაკებდით, ყველამ გადავწვიტეთ დაწოლა, მე იმდენად მეზიზღება მატარებლის თეთრეული, ლეიბები, ბალიშები და ა.შ., რომ ავძვერი მეორე სართულზე და ეგრევე წამოვწექი, თუმცა შემდეგ მივხვდი, რომ ბალიში მაინც მჭირდებოდა და დიდი ზიზღით დავდე თავი, იმდენად დაღლილი ვიყავი, რომ იმედი მქონდა ჩამეძინებოდა. ნუ რა თქმა უნდა არ დამეძინა და მოსაწევად რამდენჯერ გავედი არ ვიცი, ბოლოს დავწექი და გადავწყვიტე მაქსიმალურად ყველა ღონე მეხმარა და დამეძინა. დაწოლიდან ნახევარ საათში უკვე უსიამოვნო სიგრილე ვიგრძენი, კონდიციონერი პირდაპირ მე მიბერავდა, “კურტკა” ჩავიცვი, ილუზია შევიქმენი რომ ვთბებოდი. მთელი ვაგონი სავსე იყო ბავშვებით, ყველა მხრიდან გაუთავებელი ჯუჯღუნი და ტირილი ისმოდა, ენით აღუწერელი სიცხისა და უჰაერობის შემდეგ უკვე სასტიკად ყინავდა, თავი მედო ბალიშზე, რომელსაც ისეთი მატარებლის სუნი ასდიოდა რომ დღემდე ცხვირში მაქვს ის ”სურნელება”. დაახლოებით 1 საათში უკვე იმდენად მციოდა რომ მზად ვიყავი იქვე უპატრონოდ მიგდებული საზიზღარი უზეწარო ლეიბიც კი დამეხურა იმისთვის, რომ გავმთბარიყავი, მაგრამ ვერც ვინძრეოდი იმდენად ყინავდა და თან ისეთი გათიშული ვიყავი რომ ხმასაც ვერ ვიღებდი (სადღაც გავიფიქრე, რომ ალბათ ასეთია ჯოჯოხეთი).

მაქსიმალურად მივეკარი კედელს და მუხლები ცხვირთან მივიტანე, თუმცა შემდეგ წელზე შემცივდა. გაჩერებებზე კონდიციონერი ითიშებოდა და როგორც კი ვგრძნობდი, რომ მატარებელი გაჩერებას აპირებდა სიხარულის ცრემლები მომდიოდა. ცოტა ხანში მივხვდი, რომ ფეხები აშკარად მეყინებოდა და ვინაიდან სხვა გზა არ იყო ბალიში დავიფარე ფეხებზე. ბოლოსკენ უკვე მეშინოდა, რომ ამ ღამეს ცოცხალი ვერ გავათენებდი. მივხვდი, რას იგრძნობდა ცოცხალი ადამიანი მორგში. მივედი იქამდეც კი, რომ სერიოზულად ვეკითხებოდი საკუთარ თავს ნეტა ხომ არ მოვკვდები?! მორიგ გაჩერებაზე საიდანღაც ხმა შემომესმა ვიღაც ყვიროდა ლობიანიო, ყველაფერს გავცემდი იმისთვის, რომ ავმდგარიყავი და ის ლობიანი მეყიდა, თუმცა ხმის ამოღება ვერ მოვახერხე და წავიწკმუტუნე. მატარებელი ისევ დაიძრა და მე ისევ მაცივარში აღმოვჩნდი, ცოტა ხანში ვიგრძენი, რომ მარცხენა ხელში მგრძნობელობა დავკარგე, კერძოდ ორ თითს ვეღარ ვგრძნობდი, გიჟივით ვავარჯიშებდი ხელს, რომ სისხლის მოძრაობა აღმედგინა. სადღაც ღამის 4 საათისთვის გვერდზე კუპიდან ვიღაც ქალმა ბოლო ხმაზე იყვირა, გამორთეთ კონდიციონერი ვკვდებიო. სიხარულისგან ტირილი დავიწყე, ცოტა ხანში კონდიციონერი გამორთეს. დილით თვალი, რომ გავახილე რაც იმას ნიშნავდა, რომ ცოცხალი ვიყავი, თავი უბედნიერესად ვიგრძენი.
იმ ღამის შემდეგ (ანუ უკვე 5 დღეა) სიცხეს ვეღარ ვგრძნობ და ღამე საბანში გახვეულს მძინავს 🙂

მე, ბათუმი და ბილეთები


მოკლედ გადავწყვიტე პარასკევს წავიდე ბათუმში და კვირას ჩამოვიდე. ისღა დამრჩენია ჩამოვყალიბდე იმაზე თუ რითი მივდივარ. ვინაიდან ძალიან ცოტა ხნით ვრჩები მინდა, რომ ტრანსპორტში რაც შეიძლება ნაკლები დრო დავხარჯო. განიხილებოდა რამოდენიმე ალტერნატივა:

1. სამარშუტო ტაქსი (იგივე ”მარშუტკა), ხუთშაბათს ღამე რომ წავიდე, ძალიან გვიან ჩავალ და სასტუმროს ფულის გადახდა უაზრობაში მომიწევს. დილით, რომ წავიდე საკმაოდ ბევრ ძვირფას დროს დავკარგავ, აქვე მითხრეს, რომ თურმე დილის 6 საათზე გადის ”მარშუტკა”, რომელსაც მიაქვს გაზეთები და გაზეთებთან ერთად ჩემი წაღებაც შეუძლია, თუმცა რატომღაც ამ იდეით არ მოვიხიბლე. ასევე შემიძლია წავიდე დილის 8 საათზე (საუკეთესო შემთხვევაში) და ჩავალ სადღაც 2 საათისთვის, რაც ნიშნავს, რომ დიდ დროს ვკარგავ;

2. წასვლა მატარებლით, მოკლედ შევედი საქართველოს რკინიგზის საიტზე (http://www.railway.ge/) ვნახე მატარებლების განრიგი, აღმოვაჩინე რომ 04.06.2010-ში თბილისიდან 22:15 სთ.-ზე გადის მატარებელი და ჩადის 07:03 სთ.ზე, შემდეგ გადავწყვიტე მენახა ფასები,  ფასები ასეთია: მოდერნიზებული ვაგონი –  კუპე 1 ადამიანი 23 ლარი. ამავე საიტზე აღმოვაჩინე, რომ შემეძლო online მეყიდა ელექტრონული ბილეთი, დავრეგისტრირდი მოვნიშნე იგივე ალტერნატივა ანუ 04.06.2010 და მივხვდი (მივხვდი რა დამიწერა 28 ლარიო და მერე ვინებე კეთილი და გავეცანი პირობებს) რომ ასეთ შემთხვევაში 1 ბილეთი 5 ლარით ძვირდებოდა, სადგურზე გასვლის არც დრო მაქვს და არც სურვილი.

3. ამის შემდეგ გამახსენდა, რომ არსებობს თვითმფრინავიც და ბოლო პერიოდში სერიოზულ პროპაგანდას ეწევიან თბილისი-ბათუმის რეისებზე. შევედი ეარ ბათუმის საიტზე, მოვნიშნე თბილისი ბათუმი 1 გზა, 2 სრულწლოვანი ადამიანი, ჰოდა შევხედე ფასს, ეს ფრენა ჯდება 118 ლარი ანუ 1 ადამიანი 59 ლარი. კი გამიკვირდა ყური მქონდა მოკრული ფრენა 19 ლარადო და ეს თურმე მხოლოდ ძალიან ადრე დარეზერვებულ ბილეთებს ეხება. შესაბამისად ეს ოფცია გამოირიცხა.

ვზივარ და ვბჭობ ამჟამად საკუთარ თავთან, იმის შესახებ თუ როგორ მოვიქცე.