ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

შავი კლაკნილი ხაზები


ისევ ბათუმში ვარ, ისევ სასტუმროში, ისევ თეთრ საბანში გახვეული გავყურებ აივანს და ბალიშის მოუხერხებლობის გამო, ისევ მტკივა კისერი. მარჯვენა თვალის გვერდით, ტკივილში გადასული პულსაცია მაგრძნობინებს რომ ამდენ ხანს წოლა არ შეიძლება.

ბოლო რამდენიმე თვეა ფრჩხილებზე მხოლოდ შავი ფერის ლაქი მისვია. იმიტომ კი არა რომ სხვა ფერები არ მომწონს, არა, ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ერთხელ რომ წავისვი ვეღარ მოვიშორე და სხვა ფერების წასმისას ფრჩხილის რელიეფში ჩამკვდარი სიშავე მაინც ატანს გარეთ. თუ იცით როგორ შეიძლება უფრო ეფექტურად მოშორება, არ მასწავლოთ, ფეხებზე დავიკიდე უკვე, იყოს როგორც არის.

დღეს 20 ნოემბერია. მერე რა ხომ? არც არაფერი, ანაც ფერი, მაგრამ ჩემთვის. ფერი? რა ფერი? შავი? ნწ, ვერ გამოიცანით, უკვე წითელი, ოღონდ შავი კლაკნილი ხაზებით.

“წიგნები ბათუმში”-ს მაღაზიაში “ბურუსს” გადავეყარე. სად აღარ ვეძებე, მაგრამ ვერსად წავაწყდი. აქ არ მიძებნია, შემთხვევით წამოვედე, როგორც მაშინ, ივლისში “ცუდი გოგო” რომ გავიცანი. მოკლედ, “წიგნები ბათუმში” ჩვენი წიგნებში შეხვედრის ადგილია. მართალია “ბურუსი” იმ ყუთს მიღმა დარჩება, სადაც შენ ხარ ჩალაგებული, მაგრამ ეგ არაფერი, იქ სხვა ისტორიები დევს, ეს ჯობია გარეთ იყოს, ჩვენი შეხვედრის მუდმივად ხელმისაწვდომ ადგილად რომ დარჩეს.

გარეთ მშვენიერი ამინდია, ზღვა საწოლიდანაც გადასარევად ჩანს, ადგომა არაფერში მჭირდება.

კიდევ შევხვდებით! ბურუსში, ლიოსასთან, ბათუმში, ჩილეში ანაც იუპიტერზე… მოკლედ სადმე აუცილებლად შევხვდებით!

მოგონილი ალერგია


ვზივარ ტელევიზორის შუქით განათებულ ოთახში, წყვეტილად ვფიქრობ ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებზე, ვიაზრებ რომ დღეს მთვრალი არ ვარ (სადღაც მგონია რომ ეს კარგია, თუმცა დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი) და ვფიქრობ ეს ყველაფერი მართლა ხდება თუ მესიზმრება.

საკუთარ ოთახზე ალერგია მაქვს, ოღონდ ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე. საკმარისია გადაბმულად რამდენიმე საათს გავჩერდე ჩემს ოთახში და თვალების წვა, ცრემლდენა და ცემინება მეწყება. იქნებ ნიშანია?!

ისევ სხვა რამეზე უნდა ვიფიქრო! პრინციპში, დიდი წვალება არ მჭირდება, ვუბრუნდები ფიქრებს ჩემი ახალი “მე”-ს აბსოლუტურ მიუღებლობაზე და გადაჭრით ვამბობ “სიმთვრალე ჯობდა!”

მოდი ისევ წრეზე წავიდეთ, ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებსა და ამ მოვლენებზე ჩვენს საპასუხო რეაქციაზე ვიფიქროთ. ცოტა ხანს გაუნძრევლად შევყურებ კედელს, ბოლოს წყვეტილ ფიქრებს ვალაგებ და ხმამაღლა (ისე რომ ტელევიზორის ხმას ვფარავ) ვამბობ: “მგონი გავგიჟდი!”

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

მე, ჩარლზი, მერილინი, მაიმუნები და სირაქლემები


დიდი ვერაფერი წელი გამოდგა ეს 2016, თუმცა უცნაურობების ნაკლებობას მაინც არ ვუჩივი. ასტროლოგიაზე სულ რომ არაფერი ვიცოდე და ყურიც არ მქონდეს მოკრული (დაჯერება/არ დაჯერებაზე აღარაფერს ვამბობ) მაინც ვიტყოდი ეს რა მაიმუნობაა მეთქი.

ჰოდა, ვიტყვი! მაიმუნობაა ეს 2016 და მეტი არაფერი.

ჯერ ადრეა ხომ წლის შეჯამება? მაინც 4 ნოემბერია და 2 თვე (ჰო, კაი, ოდნავ ნაკლები) კიდევ წინაა. ისეთი არეულობა მაქვს ცხოვრებაში, ამ 2 თვეში კიდევ რა ჩამომემხობა თავზე კაცმა არ იცის, ამიტომ აჯობებს შეჯამება მომავლისთვის გადავდო.

სირაქლემასავით ვცხოვრობ ამ გაგანია მაიმუნის წელს, მგონი მიწაში თავის ჩარგვის მეტი არაფერი მიქნია, ჰოდა, ღირსი ვარ იმ ყველა მაიმუნობის, რაც მემართება.

აქ თვითგვემისთვის შემოვედი? რა ვიცი, დიდ ხანს რომ არ გამოვჩნდები ხოლმე იმაზე მეტად ვბოდავ, ვიდრე ზოგადად.

წარსული გამოცდილებიდან გამომდინარე, უმნიშვნელო მოვლენებს იმხელა მნიშვნელობას ვანიჭებ, ცოტაც და ფსიქიატრიულში ამოვყოფ თავს. ზომა არაფერში ვიცი, ან ყველაფერი სისულელე მგონია და ან პირიქით, გრანდიოზული, ლამის მსოფლიო დონის მოვლენა.

რა არ შეიცვალა, მაგრამ პარანოიას ვერაფერი მოვუხერხე, იმაზე ეჭვიანი გავხდი ვიდრე ვიყავი და მგონი წლებთან ერთად მიმძიმდება მდგომარეობა. შეთქმულების თეორიების ნამდვილი დიდოსტატი ვარ, მოვლენათა განვითარების, ადამიანების ნამდვილი მოტივების ყველაზე არარეალური და გიჟური სცენარები გჭირდებათ? მომმართეთ, მომსახურება უფასოა.

ყველაზე სასაცილო ისაა, რომ ვამბობ ეს აკვიატებული და ჩემს ავადმყოფ წარმოსახვაში დაწერილი სცენარები მართლდება მეთქი. აი, ახლა მომკალით და წარმოდგენა არ მაქვს მართლა ასეა თუ არა. ანუ სავარაუდოდ ყველაფერს იქამდე ვკლავ, ყველა ხიდს იქამდე ვწვავ, სანამ გავიგებ მართალი ვიყავი თუ ვცდებოდი, მერე კი, თავს ვიჯერებ, მიუხედავად ავადმყოფობისა, შეუდარებელი ყნოსვა მაქვს მეთქი. ყნოსვა კი არა, ის ვეღარ გამიგია როდის უფრო რეალური ვარ, როცა მთვრალი ვარ თუ როცა ფხიზელი.

არა, ეს რა მაიმუნობაა მაინც ჰა?

შავ-თეთრი ფოტოებით ვიფერადებ ცხოვრებას და ფეხებზე მკიდია თუ გავგიჟდი.

pixlr_20161104122852847_20161104123120457
ცოცხალი გალერეა ვარ!

თავდაყირა


სათქმელი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აქ შემობოდიალება მომინდა. დიდი ხანია აღარავის დაუძახია ჩემთვის ფინიკი, მომენატრა.

ჰო, სხვაგვარადაც საუკუნეა აღარ მოუმართავთ, არადა, ძალიან მომბეზრდა ეს “თინიკო” და “თინა”.

ვბოდავ. პრინციპში, ბოლო პერიოდში ბოდვის მეტს არაფერს ვაკეთებ. ფიქრებშიც კი ვბოდავ, საღამოები მავიწყდება და დილით ვლოცულობ, რომ ყველაფერი რასაც ფიქრებში ვბოდავ, სადმე ვინმესთან არ მეყრანტალა.

დროა ენას კბილი დავაჭირო, ყველაფერი რაც დახურულ არქივშია მოსათავსებელი, მოვათავსო და გავიარო. რაც უფრო ბევრს ვლაპარაკობ, მით უფრო ვაუფასურებ. გაითვალისწინეთ რისთვისაც ფასის დაკლება არ გინდათ, თქვენთვის შეინახეთ, დღის შუქზე გამოფენილი ემოციები მიდრეკილი არიან გახუნებისკენ.

რაც უფრო მეტს ვილაპარაკებ შენზე, მით უფრო ნაკლებად მომენატრები, რაც უფრო მეტ სისულელეს ჩავიდენ, მით უფრო ნაკლებს ვიფიქრებ.

ჰოდა, რელსებზე დაბრუნების დროა ფინიკი, ფინიკო, თინი..

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
So send a smile, and show you care

 

დრელის ხმა ზემოდან


ახლა ყველაფერი ზუსტად ისეა, როგორც წიგნების კითხვისას და ფილმების ყურებისას წარმომედგინა რომ იქნებოდა. არა, იმას კი არ ვამბობ რომ ოდესმე ასეთი დროის დადგომა მინატრია ანაც დამიშვია, მაგრამ წარმოდგენით ბევრჯერ წარმომიდგენია.

ახლა ზუსტად არ ვიცი რომელი საათია და შეხედვა მეზარება, მიუხედავად იმისა რომ ეს მზერის ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანას მოითხოვს მხოლოდ, არც ის ვიცი რა დღეა და ზუსტად იმასაც ვერ ვიხსენებ რა რიცხვია. დროსა და სივრცეში გაუჩინარებულივით ვგრძნობ თავს და მინდა დამივიწყოს იმ ცხოვრებამ, რომლისგანაც პატარა პაუზა მაქვს აღებული.

ნაცრისფერი ამინდია, მე ემბრიონის პოზაში ვწევარ საწოლში და გარკვეული პერიოდულობით ვახელ თვალებს. გამჭვირვალე ფარდის მიღმა, აივნის კუნჭულიდან ზღვა მოჩანს, ზღვის თვალუწვდენელი ჰორიზონტი. ადგომა არ მინდა, არც ფიქრი მინდა და არც კითხვა, მუსიკის ხმაც კი მაწუხებს როცა ვცდილობ მის მოსმენას. მინდა იმ მდუმარებაში ჩავიძირო, რომელსაც ალაგ-ალაგ ზედა სართულიდან მომავალი დრელის ხმა არღვევს. ეს ხმაც ჰარმონიულად ერწყმის ჩემს განწყობას და როგორც ყოველთვის, ახლაც თავი ფილმის პერსონაჟი მგონია. იცი როგორი ფილმის? როგორიც Lost in Translation-აა.

მიყვარს სასტუმროები, ასეთ დროს ყველაზე მეტად ვიკმაყოფილებ გაქცევისა და გადაკარგვის ჟინს.

ფიქრები ერთმანეთს ისე ენაცვლებიან, საბოლოოდ ვხვდები რომ არაფერზე ვფიქრობ, მხოლოდ ვგრძნობ ფიქრის პროცესს, რომელიც ერთნაირია, ფიქრების შინაარსის მიუხედავად. ვგრძნობ რომ ყველაფერი მიდის ერთ ფიქრამდე, კულმინაციას აღწევს და საწოლში გვერდს მაცვლევინებს.

ეს ის სიმშვიდეა, რომლის დადგომაც არა ერთხელ ყოფილა ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი. ის სიმშვიდეა, რომელშიც ისე იძირები, სხეულის მასისგან ხელის გაბუჟებასაც ვერ გრძნობ. მძიმედ ვდევარ საწოლზე და ბალიშზე მიკვრისგან ამოწეული ლოყა თვალს მიხუჭავს, ამიტომ ცალი თვალით გავყურებ გარედან შემომავალი დღის ნაცრისფერ სინათლეს.

მარტოობისნაირი შვება არაფერს მოაქვს, ასეთ დროს, ზუსტად ისე ვიკარგები სამყაროში, როგორც წარმომედგინა.

საკუთარი სხეულის საწოლზე ასე მიგდება იმის აღიარებას ნიშნავს, რომ აუცილებელია საკუთარი თავისთვის მწუხარების უფლების მიცემა. მშვიდი და აბსოლუტურად უემოციო მწუხარების.

ახლა ფიქრებზე კონტროლის დამყარების დრო არ არის, ახლა ფინიკის დიქტატორული რეჟიმის ჩამოშლის დროა, დრო როცა ფიქრები თავისას მიერეკებიან და მე ვნებდები.

მონატრების განცდაც სადღაც გაუჩინარდა, ყველაფრის გამორკვევის სურვილი ბალიშის ქვეშ ამოვდე და ემბრიონის პოზაში მწოლიარემ, გვერდზე ის მარტოობა მივიწვინე, რომელსაც დაჟინებით უარვყოფდი.

ჩ(ვ)ემ(ნ)ზე


ადრეც მითქვამს, ვერ ვიტან როდესაც იმ მასის ნაწილად წარმომიდგენენ, რომელსაც “ყველა”-თი მოვიხსენიებთ. ჰო, ყოველთვის ვიჟინებდი რომ მე ამ მასის ნაწილი არ ვარ და არც მინდა რომ ვიყო. ეს განდიდების მანიაა? რაც გინდათ ის დაარქვით, დიდად არ მაინტერესებს, კიდევ ბევრი სხვა მანია მაქვს და ამ ერთსაც გადავიტან.

იცი რითი განვსხვავდებით? იმით რომ სხვები შენზე საუბრისას ყვებიან შენზე, მე კი ვსაუბრობ და ვყვები ჩემზე. ჰო, იმის უფლება ნამდვილად გაქვს ამის გამო ეგოცენტრიკი და ნარცისი დამიძახო, კიდევ ბევრი სხვა გადაპრანჭული ეპითეტითაც შეგიძლია მომიხსენიო, მაგრამ რა ვქნა, ეს ახლა სულ არ მადარდებს.

არადა, თუ ამ ზედაპირულობას მოვეშვებით, მიხვდები რატომაა ეს კარგი და არა ცუდი, როგორც ეს ერთი შეხედვით ჩანს. გიფიქრია რომ ადამიანებს მხოლოდ საკუთარ თავზე საუბრის უფლება გვაქვს? რომ მხოლოდ საკუთარი ისტორიების მოყოლის უფლება გვაქვს და სხვებისას მანამ არ უნდა შევეხოთ, სანამ ისინი არ მოგვცემენ ამის უფლებას? მეტიც, იმაზეც კი არ ვსაუბრობ რაც შეიძლება “ჩვენის” სტატუსით განვიხილოთ, იმიტომ რომ ესეც საერთოა, ორი ადამიანის საკუთრებას წარმოადგენს და მხოლოდ ერთ მხარეს არ აქვს უფლება მიიღოს გადაწყვეტილება მის გასაჯაროებაზე.

როცა ვსვამ, ან უფრო სწორი იქნება ვთქვა, როცა ბევრს ვსვამ და შენზე ლაპარაკის სურვილი მიჩნდება, ვსაუბრობ მხოლოდ ჩემზე, მხოლოდ იმაზე რაც მომწონს ან რაც მომწონდა.

როცა ვყვები შენზე, რეალურად ვყვები მხოლოდ ჩემ თავზე, ვცდილობ არასოდეს შევეხო იმას რაც შენია, რაც შენ გეხება, რაც შენი ისტორიაა, რისი უფლებაც არ მოგიცია.

შესაძლოა დანარჩენები (აი, ის დანარჩენები, რომელთა ნაწილადაც არ მინდა მოვიაზრებოდე) ფიქრობენ, რომ აუცილებელია ვისაუბროთ სხვებზე, მით უფრო თუ მათზე მხოლოდ კარგს ვსაუბრობთ, ვინაიდან შეუძლებელია კარგის საუბრით რამეს ვაშავებდეთ, არადა, ვაშავებთ. ამ სხვებისგან მოსმენილი “კარგით” იმდენი არც თუ ისე კარგი რამ გავიგე შენზე, რომ ამას ვერც ამ ისტორიების მთხრობელები წარმოიდგენენ და ვერც შენ. როცა ერთ ადამიანზე, ბევრი სხვადასხვა წყაროდან ისმენ ისტორიებს, შემდეგ კი ამ ყველაფერს აერთიანებ, იმ ყველაფერთან რაც შენ გაქვს მოსმენილი პირველი წყაროდან, უნებურად გამოგაქვს დასკვნები, რომლებიც არც საჭიროა და არც სასიამოვნო.

ბოლოს და ბოლოს, კარგსაც იმ ადამიანებთან და იმ დოზით ვამჟღავნებთ, ვისთანაც და როგორც საჭიროდ ვთვლით, სწორედ იმ დაშვებით, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ამ ადამიანთან დარჩება და იმ ისტორიის ნაწილი იქნება რომელსაც “ჩვენ” ქვია.

სინამდვილეში კარგი იცი რა არის? ის რაც შენ გამო მე ჩემ თავზე უნდა ვილაპარაკო. კარგი მხოლოდ ისაა, რითაც მე არ დავარღვევ შენს პირად სივრცეს.

გადარჩეულ და შელამაზებულ ამბებს ვყვები ჩემზე, ისიც მხოლოდ იმათთან, ვინც შენზე არაფერი იცის.

რა მაგის პასუხია და ეს სიმღერა ავიკვიატე, ძალიან გგავს, მაგრამ ესეც ჩემი ისტორიაა მხოლოდ.

ახლა არაფერში მჭირდება სხვების ისტორიები, არაფერში მჭირდება ჩემი, ჩვენი, შენი, თქვენი ისტორიების ერთმანეთში არევა, იმიტომ რომ ყველას უნდა გვჯეროდეს იმის რისიც გვჯერა.

I hear only what I want to hear
But, I have to believe in something
Have to believe just one thing

Oh, Sister Robinson, you’re all washed up,
Collecting teardrops in a paper cup,
Can someone tell me what I need to know?
Can someone help me to get on with the show?

6-10-15-16


ახლა თითქმის ყოველი დღე მრგვალი თარიღია.

ჰო, ახლა ისეთი პერიოდია, ყოველი გათენება “ზუსტად ერთი წლის წინ..” ფიქრით რომ იწყება.

მომავალ წელს ცოტა უფრო ადრე დადგება ეს დრო, მაისიდან დაიწყება და შემოდგომამდე გაგრძელდება, შემოდგომიდან კი გავორდები და დავიწყებ ფიქრს იმაზე თუ რა ხდებოდა ზუსტად ორი წლის წინ. საინტერესო ისაა, ცხოვრების რა ეტაპამდე იქნება ასე, რამდენ ხანს არ მომბეზრდება თვლა, როდის გამომრჩება მხედველობიდან რომ მაგ. “ზუსტად 10 წლის წინ” იყო რაღაც.

ალბათ დადგება დღე როცა ამ პერიოდში ვიფიქრებ “ზუსტად 30 წლის წინ, როცა 30 წლის ვხდებოდი” და თუ დადგება ეს დღე, საინტერესოა სად იქნება ის ყუთი, რომელშიც ყველა ეს დღე მაქვს ჩალაგებული ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ნივთების სახით.

ახლა ის პერიოდია, როცა ვფიქრობ რა იდიოტი ვიყავი ზუსტად 1 წლის წინ, ის პერიოდია რომლის შეცვლაზეც ვერასოდეს ჩამოვყალიბდები, ის პერიოდია რომელზეც ვერასოდეს გადავწყვეტ მინდა თუ არა უკან დაბრუნება, მინდა თუ არა რამის შეცვლა.

ის პერიოდია, რომელიც მომავლიდან უნდა ვიცხოვრო წარსულში, იმიტომ რომ ამ პერიოდის აწმყოში სულ სხვა პერიოდს ვცხოვრობდი, თან ისევ მომავლიდან წარსულში.

დღეს 6 ოქტომბერია, უკანასკნელი დღე რომელზეც შემონახული მაქვს ჩემი მოგონებების ნამდვილობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, დღეს 6 ოქტომბერია, დღე როდესაც ზღვარი მოვშალე და იქ გადავედი, სადაც მხოლოდ ჩემი მეხსიერების იმედი შეიძლება მქონდეს. იმ მეხსიერების იმედი უნდა მქონდეს, რომლის სანდოობის გადამოწმების დაწყებისთანავე, წარმოსახვასა და რეალობას შორის არსებული, უმცირესი საზღვარიც კი მოვშალე. ხვალიდან ის პერიოდი იწყება, რომელზეც მგონია, რომ ორი პარალელური ფინიკის მოგონებები შემომრჩა, რომელიც ყოველი წლის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო ბუნდოვანი გახდება.

ახლა ის მრგვალი თარიღებია, რომლებიც ყოველი წლის გასვლასთან ერთად, შემონახულ მოგონებებს გააცამტვერებს და ყველა ემოციას საბოლოოდ უხარისხო ქსეროასლის, ქსეროასლად აქცევს.

ის პერიოდია, ბავშვობაში ვიდეოზე ნანახი “სუპერმენი” რომ მახსენდება, ის პერიოდია, როცა ვიხსენებ როგორ ატრიალებდა სუპერმენი დედამიწას უკუღმა.

Don’t leave me now
All alone in this crazy world
When I’m old and cold and grey and time is gone

Acceptable, Respectable, Presentable, a Vegetable!


ახლა კითხვების პერიოდია, იმ კითხვების, რომლებიც ცვლილებებს ახლავს თან. ასეა, ცვლილებები უპასუხო კითხვების ორომტრიალში დგება.

ცვლილებები საკუთარი თავის დაკარგვას ნიშნავს? ან კი რა არის ეს “საკუთარი თავი” ან “მე”, ჯამში რისგან შევდგებით? თუ ცხოვრების მანძილზე ჩვენ ირგვლივ მიმდინარე მოვლენების გამო ტრანსფორმაციას განვიცდით, საბოლოოდ ვინ ვართ და რას წარმოვადგენთ?

რამდენიმე სიტყვით რომ დაგვახასიათონ, რა იარლიყებს მოგვაწებებენ? ჩვენ რა იარლიყებს ვიწებებთ და რისგან გვინდა რომ შევდგებოდეთ? როგორ უნდა აღვწეროთ საკუთარი თავი? ის უნდა ვთქვათ ვინ ვართ თუ ის ვინ გვინდა რომ ვიყოთ?

დაჟინებით ვცდილობ ცხოვრებას ის პასუხები გამოვგლიჯო, რომლებიც სინამდვილეში აღარ არსებობს. ჰო, ვცდილობ დავიჯერო, რომ სადღაც პარალელური სამყაროს მიმდინარე რეალობაში ყველა ამ კითხვას პასუხი უკვე გაცემული აქვს, რომ სადღაც ის ამოუხსნელი ამოცანები უკვე ამოიხსნა, რომლებზეც თავს ყოველ დილით, საწოლში წოლისას ვიმტვრევ. იმ ფინიკის მშურს, რომელიც ახლა იქაა, სადაც სხვა მოვლენები ხდება, სადაც კითხვებს პასუხები აქვს, მშურს და ვფიქრობ, რომ სავარაუდოდ ისიც ზის ახლა და წერს პოსტს იმაზე, რომ ჯობია ზოგ კითხვას არასოდეს გაეცეს პასუხი, რომ ზოგჯერ ჯობია პასუხები თავად მოიგონო და ის დაიჯერო რისი დაჯერებაც გინდა.

ყოველი დღე ახალ პასუხს მაფეთებს სახეში, რომელიც თავის მხრივ კიდევ უფრო მეტ კითხვას აჩენს.

ზოგ კითხვაზე პასუხის ცოდნა არ მინდა, ან არა, მინდა, უბრალოდ მინდა ჯერ გავიგო და შემდეგ გადავწყვიტო გავუცვალო თუ არა რეალობა იმ ფინიკის, რომელიც ჯერ კიდევ კითხვებზე პასუხების ძებნითაა დაკავებული და ოცნებობს იმასთან როლის გაცვლაზე, ვისაც პასუხები უკვე აქვს.

ზოგ კითხვაზე ჯობდა პასუხი არ მიმეღო.

Watch what you say or they’ll be calling you a radical,
Liberal, fanatical, criminal.
Won’t you sign up your name, we’d like to feel you’re
Acceptable, respectable, presentable, a vegetable!