(არც თუ ისე) ტკბილი ნოემბერი


შარვლიდან მზის სხივებს ვიწმენდ. მგონი გადავიღალე.

Advertisements

Arrivals


ცაში ღრუბლები ატომური აფეთქების იმიტირებას ახდენენ, მე გვერდზე მჯდომს ვუტრიალდები, მხარზე ხელს ვადებ და ვეუბნები: “ნახე, სოკო ამოსულა.”

აფრენისას მაგრად შეგვაჯანჯღარებს და ვარშავაში, წვიმის შემდეგ, სოკოებივით ამოსულ ყველა ფიქრს გამოგვიფერთხავს თავიდან. მოსახარშად შემოდგმულ ფიქრებში ვერცხლის კოვზს ჩავაგდებ, გაშავებას დაველოდები და თუ აღმოჩნდა რომ შხამიანი შემყვა, მთელ პარტიას სანაგვეზე მოვისვრი. სახლში ისევ სახსრების ჭრაჭუნით მივალ, მშობლიურ ლოგინში შევწვები და თითქმის გათენებულ ოთხშაბათზე ფიქრით დამეძინება.

როგორც ამბობენ ყველაზე მეტი ბედნიერი სახის ერთდროულად ნახვა მხოლოდ აეროპორტის arrivals დარბაზშია შესაძლებელი.

ცუდ ხასიათზე ყოფნისას უცხო ადამიანებს უნდა დავხვდე ხოლმე ბუშტებით.

აფრენამდე დარჩა 3 საათი

940-დან 2401-მდე


სასტუმროს ნომრებს თავის აურა აქვთ. თითქოს სტერილურები უნდა იყვნენ, სინამდვილეში კი ბევრი ადამიანის ემოციების ნარევს გახვედრებენ შესვლისას. სადღაც მეც ვირევი, უცნაურ ფერებად ვეხლართები სხვა ადამიანების დატოვებულ ნაწილებს. 2401-ში ჩემი აღმოჩენები, იმედგაცრუება, მოლოდინები და დაღლილობა დახვდებათ შემდეგ 2401-იანელებს (სექტასავით ჟღერს). ისიცაა, რომ უმეტესად ერთსა და იმავე ოთახებს პირველად და უკანასკნელად ვსტუმრობთ ხოლმე.

16 წლის რომ ვიყავი სლოვაკეთში წავედი დებატების პროგრამით (ისე ჟღერს თითქოს მიღწევებს ვთვლიდე, სერთიფიკატიც ხომ არ გაჩვენოთ?!), პოდბანსკში, 940-ე ნომერში ვიცხოვრე 2 კვირის განმავლობაში (ოთახის ნომერი მახსოვს, სასტუმროს სახელს ვერაფრით ვიხსენებ), ათასნაირი გარდატეხა ხდებოდა მაშინ ჩემში. ძალიან პატარა ვიყავი, 16 წლისთვისაც კი შეუფერებლად პატარა, ლამის 10 ზომით დიდი ცისფერი მაისური მეცვა, გვარიანად ჩაპუტკუნებული ვიყავი და ვმალავდი. ჰოდა, პატარა ვიყავი, ბევრი კომპლექსით, ერთ დღეს კი გავიგე რომ უახლოესი 2 კვირის განმავლობაში ლატვიელ და ხორვატ გოგოსთან ერთად უნდა მეცხოვრა. ლატვიელს თმა წითლად ქონდა შეღებილი, ხორვატი კი მარცხენა თვალის ქვეშ ვარდისფერ ხაზს იკეთებდა ხოლმე. ისე მომეწონა ეს ვარდისფერი ხაზი, დღესაც დილაობით გავისვამ ხოლმე სახეზე.. არადა, არ მიხდება. მაშინ პირველად ვიმღერე კარაოკეში (sweet dreams are made of this), პირველად გავაცნობიერე რომ 16 წლის ადამიანები ბავშვები აღარ არიან, ვიდებატე ინგლისურად, შემიყვარდნენ ესტონელები, გავიგე რომ იატაკზე ჯდომა არ ტეხავს, ვისაუბრე გლობალიზაციის უარყოფით ფაქტორებზე, მოვხიბლე ამერიკელი ტრენერი ჩემი სამოტივაციო სიტყვით და ჩამოვიტანე ჩემპიონი გუნდის სუპერ ტაქტიკა ჯვარედინი დაკითხვისას.

2 კვირა რომ გავიდა ჩემოდანი ჩავალაგე, გამოვიხურე ოთახის კარები და შევხედე 940-ს, ვიფიქრე რომ ამ ოთახში აღარასოდეს დავბრუნდებოდი, ამიტომ დიდ ხანს ვიდექი გაუნძრევლად.

იმის შემდეგ ბევრი ნომერი იყო, მგონი არც ერთში დავბრუნებულვარ. 940-ში ისევ ცხოვრობს 16 წლის ფინიკი, ისევ ცისფერი მაისური აცვია და ისევ ადრე იძინებს.

ახლა 2401-ში ვსვამ ცხელ შოკოლადს, თეთრი ღუნღულა ხალათი მაცვია, დილით ადრე ასადგომად ვემზადები და ვეგუები რომ შემდეგი ღამის თვითმფრინავში გატარება მომიწევს. აღარც ოთახის უჯრაში ნაპოვნი ახალი აღთქმა მექაჩება, არც ვარშავას ხედები. საწოლი მიხმობს, საწოლი მეძახის. ეს 2401-ც პირველია და სუპერ მაღალი ალბათობით უკანასკნელიც. აი, 940-ში დაბრუნება კი კვლავ მიღიტინებს ტვინში, იმ ფინიკის ნარჩენების ნახვა მინდა იქ რომ დავტოვე.

ცხოვრებაში იმაზე მეტ ადამიანთან იხლართება ჩვენი გზა ვიდრე გვგონია, ყველა ვისაც ერთ ოთახში გვიცხოვრია აურებით ავიხლართეთ და ერთმანეთის ემოციების ნარჩენებში გვეძინა.

მათე 6:7


საშინლად გრძელი და უძილო ღამის შემდეგ სიცივე ძვალ-რბილში მაქვს გამჯდარი და ასე მგონია სახსრები მომეყინა და ვჭრიალებ.

სასტუმროს 24-ე სართულიდან ვარშავა ხელის გულზე მეშლება, თუმცა მე ფარდებს ვაფარებ და ვოცნებობ რომ ძილი მომერიოს.

უზარმაზარ და მსოფლიოში ყველაზე რბილ ლოგინში ვწვები და თვალებს მაგრად ვხუჭავ ჩაძინების იმედით. აღარ მეძინება!

საწოლის გვერდზე მდგარი “კომოდის” პირველივე უჯრაში აღმოჩენილი ახალი აღთქმა ტვინში მიღიტინებს, გვერდს მაცვლევინებს და თავისკენ მექაჩება.

ვერ ვისვენებ! თავში ათასნაირი ფილმის სცენა მიტრიალებს, ამ დროს კი ჩაბნელებულ ოთახში მხოლოდ ცენტრალური გათბობის სისტემის ხმა  და საწოლში მოუსვენარი ტრიალისგან, ნახევრად გამლღვარი სახსრების ჭრიალი ისმის.

საწოლის გვერდზე, ხელის ერთ გაწვდენაზე მოთავსებულ სანათს ვანთებ, კომოდისკენ ვტრიალდები, ახალ აღთქმას ვიღებ და ვამბობ: შემთხვევით არაფერი ხდება! თვალებს ვხუჭავ, ვშლი და თითს გაუაზრებლად ვადებ რომელიღაც აბზაცს. “And when you pray, do not use vain repetitions as the heathen do. For they think that they will be heard for their many words!” მათე 6:7 (ხოლო ლოცვისას ნუ იტყვით ზედმეტს, წარმართთა მსგავსად, რომელთაც ჰგონიათ, რომ სიტყვამრავლობის გამო შესმენილ იქნებიან).

შემთხვევით არაფერი ხდება მეთქი! ხუთოსანივით ვიცი ხოლმე ლოცვა, პრინციპში როგორც ყველაფერი. პერფექციონიზმის მანიით შეპყრობილი “ღმერთთან (აქ რაც გინდათ ის იგულისხმეთ თქვენი რწმენის შესაბამისად) სალაპარაკოდაც” წინასწარ ვამზადებ სიტყვას და მერე სარკეში ვვარჯიშობ. არც ძირითადი “ფოინთები” მავიწყდება და არც სავარაუდო წინააღმდეგობების განეიტრალების გეგმის წინასწარ დამუშავება. შემაწუხებელი ვარ!

მე რომ მწერალი ვიყო, ფინიკი კი ჩემი პერსონაჟი, დავწერდი: ვარშავაში ნისლიანი და ცივი დღეა, ფინიკი სასტუმროში დაბინავდა, ფარდები ჩამოაფარა და დასაძინებლად მოემზადა.

“ძვირფასო ღმერთო, ისევ მე ვარ, ფინიკი, რაზეც ახლა უნდა გველაპარაკა, შენთვის უკვე ცნობილია. ყველაფერი კარგად იქნება! დროებით.”

Suck It Up!


დღევანდელი დღის მოკლე შინაარსი.

We suck it up უკეთესი დღეების იმედით. ასეთიც ყოფილა, ისეთიც, უარესიც და უკეთესიც. კიდევ იქნება. ვითვლით სამამდე და მივდივართ წრეზე!

Wine


“This sublime nectar is quite simply incapable of lying.  Picked well or picked too late, it matters not, the wine will always whisper in your mouth unabashed honesty every time you take a sip.”

ღვინოს თავის ხასიათი აქვს, ზოგჯერ მძიმე და ბუზღუნა, ზოგჯერ პირიქით, მსუბუქი და პოზიტიური, ზოგჯერ კი ჰაეროვანი და ქარაფშუტა. დღეს შევურიე, დავმძიმდი და შევმსუბუქდი, მებუზღუნა და ვებუზღუნე, ზედმეტად სერიოზულიც ვიყავი და გადაჭარბებულად ბევრიც ვიცინე. დღეს ბევრნაირ ღვინოს შევხვდი და ყველასთან გამოვნახე ენა, ადამიანებისგან განსხვავებით.

ადამიანები რომ ღვინოები იყვნენ იმაზე მეტს ვიკონტაქტებდი მათთან, ვიდრე ახლა. ცოტა უფრო გულწრფელიც ვიქნებოდი და ცოტა უფრო ქარაფშუტაც, ცოტა უფრო ხშირად ვიქნებოდი ფინიკი ვიდრე თინიკო.

უხასიათო ღვინოები მიყვარს, ლაპარაკი რომ ეზარებათ, არც შენი სახელი რომ აინტერესებთ და არც გვარი, არც ის რომ ზედმეტად ცოტას ლაპარაკობ და არც ის რომ მათ მხოლოდ დასალევად შეხვდი. ორივეს გესმით რომ თქვენი ურთიერთობა მხოლოდ დღევანდელი საღამოთი შემოიფარგლება, განმეორებით შეხვედრას არც ერთი ელით და თუ ისე მოხდა რომ რამდენიმე დღეში ისევ შეხვდით ერთმანეთს, არც ერთს გექნებათ პრეტენზია იმაზე თუ რას აკეთებდა აქამდე მეორე და ამდენ ხანს რატომ არ დარეკა.

22.09.15.16.17


დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2015 წლის 22 სექტემბერია.

დღეს პირველად ვილაპარაკეთ, ველოსოპედებზე და ეკლერებზე, ეკლერებზე უფრო მეტი, მაგრამ ველოსიპედებზეც, ცოტა ბათუმზეც, ეს რა თქმა უნდა ჩემი ინიციატივით. ბათუმი რომ ყველგან არ ჩავაკვეხო ხომ არ შემიძლია. დიახ, ბათუმი და აგვისტო!

მერე პინოჩეტიზე, ჩილეზე, მიკ ჯაგერზე, ინკვიზიციაზე, პირად ჰოროსკოპზე, ტაროზე, მუსიკაზე (აბა როგორ?!), ჩემს გეგმაზე გალუთერანების შესახებ, ღვინოზე, ლუდზე, კატებზე, ისევ ველოსიპედზე, ჩემს ასაკზე, 30-ზე და ბუღალტერიაზე (ასეთზეც და ისეთზეც), ავსტრიაზე და უნგრეთზე, ბაჭიებზე და ბატებზე, ვისკიზე და პესიმიზმზე, ფეხბურთზე და გერმანიაზე, ტაქსისტებზე და ტატუებზე, მაგიაზე და კუდიანებზე..

მოკლედ რაზე არ ვილაპარაკეთ.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2016 წლის 22 სექტემბერია, თვეზე მეტია აღარ გვილაპარაკია. არც ბათუმზე და არც აგვისტოზე, არც ველოსიპედზე და არც მუსიკაზე, არც ლუდზე და არც ლუთერანობაზე, არც ჩემი კლასელების შეკრებაზე და არც იმაზე რომელ სკოლაში ვსწავლობდი. დღეს 2016 წლის 22 სექტემბერია, მე ველოსიპედებზე და ეკლერებზე ვფიქრობ. თითებზე ვითვლი რამდენი დღე გავიდა.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017 წლის 22 სექტემბერი, წელიწადზე მეტია აღარ გვილაპარაკია და ნუ, ვეღარც ვილაპარაკებთ.

როცა ძვირფასი, შენთვის ძალიან ახლობელი ადამიანები კვდებიან, ყველა თემა რომელზეც საუბრობდით, ერთი, დახურული, ტაბუ დადებული ამბის ნაწილი ხდება, იმ ადამიანის ექსკლუზივი, რომელთანაც ამ თემებზე ვეღარასოდეს ილაპარაკებ. ილუქება წარწერებიან ყუთში იმ ნივთებთან, სუნებთან და ტანსაცმელთან ერთად, რომლებიც თქვენი ისტორიის ნაწილი იყო.

Go Gentle


თუ ცუდი ან მძიმე დღე გქონდათ.

თუ რამეზე ნერვიულობთ ან უბრალოდ დაიღალეთ.

თუ ახლა ცოტა პოზიტივი გჭირდებათ.

ჩართეთ და იფიქრეთ ადამიანებზე, რომლებიც ყოველთვის will be there for you!

მზესავით სიმღერაა.

31


ბავშვობის მეგობრებთან “ჩაჯდომის” მუღამებიდან, ერთ-ერთი ყველაზე მაგარი იმის გახსენებაა, როგორი წარმოგედგინა მაშინ შენი თავი ამ ასაკში.

აი, შენ რომ შვილი გეყოლება! აუ, ნათლია ხომ მე ვიქნები? – უკვე მეორე “წრეზე” მიდის. პირველის ნათლია მე ვარ.

აუ, აზრზე ხარ 30 წლისები რომ ვიქნებით?! – 31 წლისები ვართ.

სკოლას რომ დავამთავრებთ და ბოლო ზარი რომ გვექნება! – 14 წლის წინ დავამთავრეთ.

მარტოებს რომ გაგვიშვებენ დასასვენებლად! აი, 18 წლისები რომ ვიქნებით! – ჰაჰ!

რამდენ ღამესაც გვინდა იმდენს გავათენებთ. – დამაძინეთ!

არც ერთი ფილმი რომ აღარ იქნება რომელსაც ჩუმად უნდა უყურო.

ტატუს ჩუმად გაკეთება რომ აღარ გჭირდება, არც ყურზე 5 საყურის დამატებისთვის განსაკუთრებული გამბედაობა, არც სიგარეტის დამალვა და არც შეგროვილი ფულით ყველაზე იაფიანი ალკოჰოლური სასმელის ყიდვა.

სტატიებს რომ ასეივებთ რა იცვლება 40 წლის ასაკიდან, 9 წლის შემდეგ დაგვჭირდება, 30-ს გადავაბიჯეთ და.

აი, ძალიან სიმპატიურ და უტვინო ბიჭებზე რომ აღარ ბოდავთ. მაგრამ “შენი ქმარი” ისევ ღადაობა რომაა. შენი მეგობრების შვილები თქვენობით მაინც არ მოგმართავენ ^^

შვილს რომ რაღაცებს უკრძალავს და ყველაფერში რომ ეთანხმები, რა თქმა უნდა, რა სისულელეა!

აი, 18 წლის რომ ვიქნები, თმას იმ ფერად შევიღებავ, რაც მომინდება! – დიახაც!

შენთან ღამე დარჩენაზე დედაჩემის თანხმობა აღარ დამჭირდება.

რა დავარქვა ბავშვს?! – და რომ არ გეცინებათ, სერიოზულად რომ განიხილავთ.

აი, ყველაზე მაგარ ასაკში ვართ. დიახაც. ყველაზე მეტად ახლა მომწონს ჩემი თავი!

მაგარი ადამიანები არა სასიკვდილო განაჩენით


თითქმის 7 წლის წინ დავწერე პოსტი კიბოს დიაგნოზზე და ამ დიაგნოზის დასმის შემდგომ განვითარებად მოვლენებზე, ჩემი გადასახედიდან, ჩემი წარმოდგენით განვითარებად მოვლენებზე. მაშინ ალბათ განსაკუთრებული სიხშირით მიწევდა ამასთან შეხება და ფიქრი.

არ მიყვარს იმ პოსტის კითხვა, დღემდე არ ვკითხულობ, რამდენიმე წელია არ წამიკითხავს.

მაშინ, ერთი ადამიანის კომენტარი განსაკუთრებულად მომხვდა, მომხვდა იმიტომ, რომ პოსტის შინაარსიც ნაცნობი იყო ამ ადამიანისთვის და განცდებიც, თან არა მხოლოდ წარმოსახვის დონეზე. ნამდვილი იყო, ხელშესახები, გამოვლილი და მიმდინარე. მაშინ ვიფიქრე რამდენად სწორად შევეხე ამ თემას და საერთოდ უნდა შევხებოდი თუ არა.

ეს ადამიანი და მისი ისტორია არ დამვიწყებია. 7 წელი გავიდა და დღეს ვორდპრესის აპლიკაციის “ნოტიფიკაციამ” მაცნობა რომ ამავე პოსტზე, ამავე ადამიანის ახალი კომენტარი იყო. ყველაზე მაგარი კომენტარი 7 წლის შემდეგ. ბრძოლა ყოველთვის ღირს, ბრძოლა აუცილებელია და როგორც ეს ადამიანი ამბობს “ეს სასიკვდილო განაჩენი არაა!” მე არც უფლება მაქვს და არც შესაბამისი გამოცდილება ამაზე ვისაუბრო, მაგრამ ძალიან მინდა ვუთხრა: “ძალიან მაგარი ხარ! და გავიმეორებ შენს სიტყვებს იმათთვის ვისაც ეს ახლა სჭირდება “ეს სასიკვდილო განაჩენი არაა!””