აპოკალიფსამდე შორია


პარანოია, ტოტალურ კონტროლზე შეშლილი ადამიანების სენია.

სახელმწიფოც თვითონ ვარ, მმართველიც, უშიშროების გენერალური მდივანიც, დაზვერვის თანამშრომელიც, ანალიტიკოსიც, მოსამართლეც და პროკურორიც. ღმერთი? ღმერთიც ვარ, მაგრამ ამაზე ახლა არ გვინდა. ღმერთობა რწმენასთან გადაჯაჭვული საკითხია, ხოლო ის რაზეც ახლა მინდა საუბარი, ჩემი არსებობის დაჯერება/უარყოფით არ იცვლება.

ჰო, მაინც დავაზუსტებ რომ ვარსებობ და ვისაც არ გჯერათ დიდად არ იდარდოთ, მე იმ სამყაროს ღმერთი ვარ, რომელიც თავად ვარ და სხვა ღმერთებისგან აღიარება, რომ არ დაგიმალოთ, დიდად არ მაღელვებს. თქვენს არეულ და აპოკალიფსის მიჯნაზე მისულ სამყაროებს მიხედეთ თუ შეიძლება!

რა არის აპოკალიფსი? აპოკალიფსი ღმერთის სიკვდილია, როცა სამყარო ქრება, ღმერთის არსებობაც აზრს კარგავს, შესაბამისად არ არსებობს სამყარო ღმერთის გარეშე და არ არსებობს ღმერთი სამყაროს გარეშე. სიკვდილის შემდეგ, ენერგიის სახით ვრჩებით სამყაროში, იმ სამყაროში რომლის ღმერთიც ჯერ ცოცხალია.

სამყაროები განსხვავდებიან ღმერთების აღქმით, იმიტომ რომ თავად ღმერთები განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.

-ღმერთი გაგიჟდა.

-ნუ ბოდავ, ყველას ჯოჯოხეთში გვიკრავს თავს.

ჩემი სამყაროს შემადგენელი ნაწილების ჯოჯოხეთი იქ იწყება, სადაც მათი ღმერთი გაჩენილი ეჭვების საფუძველზე მრისხანებს.

ზედმეტად მესაკუთრე, ეჭვიანი და ხასიათებიანი ღმერთი ყავს ჩემს სამყაროს. როგორც ამბობენ, ასეთი ხალხი იმ სამყაროს ღმერთს არ უყვარს, რომელშიც მე ერთ-ერთი მიკრო სამყაროს ღმერთი ვარ.

ჰოდა, რას ვამბობდი? იმას რომ ადამიანების აბსოლუტური და ტოტალური ფლობა მჭირდება. მერე რა თუ ეს ადამიანებიც თავიანთი სამყაროების ღმერთები არიან და შეუძლებელია მხოლოდ მე მეკუთვნოდნენ.

ავიჭერი!

love and death

Comment Ça Va


ყველაფერი გადის.

იკარგება საათებში, დღეებში, კვირებში, თვეებში. მოკლედ ცვდება. ემოციები ასლების ასლებად იქცევიან.

სამყაროც დუმს, ის სამყარო, ერთ დროს დაშიფრულ შეტყობინებებს რომ მიგზავნიდა ახალ-ახალი სიმღერების სახით.

ისევ გამოვყოველდღიურდი (აქ თუ სხვა სიტყვას წაიკითხავთ, დიდად ნუ შეიცხადებთ და ნუ შეწუხდებით, ეგრეც შეიძლება) და მხოლოდ ის ემოციები დარჩა ცოცხალი, რომლებიც იმ ნივთების და ადგილების გახსენებისას ჩნდება, ყუთში რომ ჩავალაგე და აღარ შევხებივარ, რომ დავაკონსერვე და მეტჯერ აღარ წავსულვარ.

უსულო საგნები უფრო ერთგულად ინახავენ ემოციებს, ვიდრე ადამიანები.

ზოგჯერ იმდენად მინდა მეათასედი სიცხადით მაინც გავიხსენო ის რაც იყო და აღარ არის, რომ ყუთის გახსნა მინდება.

მენანება! ჯერ კიდევ შემრჩა რაღაცები, ყუთი მაშინ უნდა გავხსნა, როცა სრულ სიცარიელეს ვიგრძნობ.

დიდი ხანია აღარ გვისაუბრია, დიდი ხანია აღარაფერი გითქვამს და არაფერი გიკითხავს.

დღეს ახალი შეტყობინება მივიღე, ისე როგორც ადრე, მაშინ, ყუთი რამდენიმე დღის დალუქული რომ მქონდა.

ჰოდა, როგორი კითხვაც დამისვი, პასუხიც ეგეთი იქნება.

-როგორ მიდის საქმეები?

-რა ვიცი, მიდის.. ისე რა.. კარგად.. იმაზე უკეთესად ვიდრე წარმომედგინა, ჰო, იმაზე ბევრად უკეთესად. გამარჯობა.

კითხვაზე როგორ მიდის საქმეები, აწი ყოველთვის ერთნაირი პასუხი მექნება – მიდის, მიდის, მიდის. დრო არ გაჩერებულა.

იმედია შენც კარგად ხარ.

Comment ça va, ça va, ça va, ça va
Sur ma planète
J’te répondrai ça va, ça va, ça va
Comme-ci comme-ça

7 თვე


როცა რაღაც რეალურ რეალობაში არ გამოდის, გამოვა წარმოსახვითში. ან არ გამოვა, მაგრამ ვინაიდან წარმოსახვითია, ილუზიას შეიქმნი რომ გამოდის და ამ რეალობაში არსებულ შენ თავს მიეკედლები.

ვიღაცების გაზიარებულ წარმოსახვით რეალობებში დავეხეტები და თავი მათი ამბების გმირი მგონია, ან რატომ გმირი? დამკვირვებელი, პრინციპში როგორც ყოველთვის.

ორშაბათიც მივახრჩვეთ, არადა, დილიდან მგონია რომ სამშაბათია, გეგონება რამე იცვლებოდეს ამით.

წუხელ მთელი ღამე მეგონა რომ დამწვარი ხის სუნი იდგა ჩემს ოთახში, იმ დონემდე მივედი, ვიფიქრე სახლი იწვოდა. მერე, ჩავთვალე ვინაიდან თმა 2 დღის წინ შევიღებე, ე.ი. საღებავის სუნი მცემს მეთქი და ნამდვილი მანიაკივით დავიწყე თმების ყნოსვა. საღებავის სუნს, დამწვარი ხის სუნთან საერთო არაფერი აქვს.

დამწვარი ხის სუნი, სინამდვილეში ზამთრის სუნია, ე.ი. გაზაფხულის მოსვლასთან მაქვს პრობლემა, ისევე როგორც ორშაბათთან, რომელიც სამშაბათი მგონია.

ვბოდავ.. “კონსტრუქციული ელემენტები”.. რა დროს კონსტრუქციული ელემენტებია, სამშაბათი, ფუ, სამშაბათი რა იყო და ორშაბათი გავიდა.

არ მიყვარს როცა ფინიკისთან გავლებულ ზღვარს ვშლი და ფინიკის თინიკოსთან ვაიგივებ. ფინიკის და თინიკოს საერთო რომ არაფერი აქვთ, ამაზე დიდი ხნის წინ შევთანხმდით და ფინიკიმ თავისთვის დაიტოვოს ყველა ისტორია, რომელთანაც თინიკოს არავითარი კავშირი არ აქვს.

სადაც მთავარ გმირს ფინიკი წარმოადგენს, იმის ქვეშ ხელი თინიკომ არ უნდა მოაწეროს და დავიშალეთ რა!

ანტიდეპრესანტის აბს ვათამაშებ ხელში და თავი ეგზორცისტი მგონია, აი, წუთი წუთზე ცუდი განწყობის განდევნის რიტუალი რომ უნდა დაიწყოს.

თუ ანტიდეპრესანტის მიღების შემდეგ ეგრევე გეძინება, რა გამოდის? ნეგატივის განდევნის შემდეგ შენგან არაფერი რჩება?

არაფერიც არ გამოდის, ქიმიური შემადგენლობის შედეგია და თუ ბოდვას იმ ადამიანებთან ერთად გაეშვები, რომლებიც მხოლოდ ფინიკის ცხოვრების შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენენ, ფინიკიც მოისვენებს და შენც.

ჰო, საზეიმოდ უნდა დავდო პირობა იმის თაობაზე რომ თინიკოს და ფინიკის ცხოვრებების გადაკვეთას არ დავუშვებ, მერე გიჟივით რომ არ ველაპარაკო ჭერში ფინიკის ძველ ნაცნობებს, მის ახალ ნაცნობებთან დაკავშირებულ პრეტენზიებთან დაკავშირებით.

არ დაიძინო! ანუ Sleep Paralysis


თავიდან გგონია რომ გღვიძავს, არ იცი რა მომენტში გაიღვიძე, მაგრამ ფაქტია რომ გღვიძავს, შენს ოთახში ხარ, შენს საწოლში, ჭერზე შენი მიწებებული ვარსკვლავები აღარ ანათებს (ანუ დაძინების შემდეგ არც თუ ისე ცოტა დროა გასული). შიშის შეგრძნება გაქვს, სადღაც ფიქრობ რომ კოშმარი დაგესიზმრა და ჯერ კიდევ ვერ გამოხვედი მდგომარეობიდან, თუმცა აშკარად გღვიძავს, ყველაფერს ხედავ, აცნობიერებ, გრძნობ. დამპალ შიშის შეგრძნებას რომ ვერაფერს უხერხებ, ცდილობ გადაბრუნდე, წამოჯდე, შუქის ასანთებად ადგე, წყალი დალიო, მაგრამ ვერ ინძრევი, გგონია რომ რაღაც ან ვიღაც გბოჭავს და განძრევის საშუალებას არ გაძლევს, შიშის შეგრძნება ასმაგდება, გინდება იყვირო, ვინმეს დაუძახო, მაგრამ ვერ ლაპარაკობ, აცნობიერებ რომ ვერ ლაპარაკობ და თავს ძალას ატან, გული გიჩქარდება, თავში ათასი ფიქრი გიტრიალებს, შემდეგ პანიკა…

თვალებს აქეთ-იქით აცეცებ, ცდილობ დაინახო ოთახში შენ გარდა კიდევ ვინმე არის თუ არა, გეჩვენება რომ მარტო არ ხარ, გეჩვენება რომ ეს დასასრულია, რომ მოკვდი ან მოკვდები, ისევ ყვირილის უშედეგო მცდელობა, ხელების განძრევის, წამოჯდომის მცდელობა, თავის დაჯერება რომ სიზმარში ხარ და უნდა გაიღვიძო, სიზმარში ხარ რომელშიც გესიზმრება რომ გაგეღვიძა, არადა გძინავს, ისევ პანიკა..

დრო უსასრულოდ იწელება, თავის დაწყნარებას ცდილობ, ცდილობ თვალები დახუჭო რომ დაგეძინოს ან თუ გძინავს გაგეღვიძოს, ასეთ მომენტებში ყოველთვის გეღვიძება ხოლმე, აი კოშმარში მდგომარეობა კულმინაციას რომ აღწევს აუცილებლად გეღვიძება, ახლა ასე არ არის, ამ კულმინაციას გრძნობ, გადიხარ და არაფერი იცვლება.

გგონია რომ ყველა შენი შიში უცებ გარეალურდა.

ზუსტად არასოდეს იცი ეს რამდენ ხანს გრძელდება და როგორ, რა მომენტში სრულდება. უცებ გიბრუნდება მოძრაობის საშუალება, კუნთები ცოცხლდება, პირსაც ამოძრავებ და ლაპარაკსაც ახერხებ, ოთახი ისევ ცარიელია, როგორც იქნა ისევ “მარტო” დარჩი.

დილით აღარ გახსოვს მეორედ როდის ჩაგეძინა, ზუსტად აღარ გახსოვს კოშმარი დაგესიზმრა, თუ რაც მოხდა მართლა მოხდა, ცდილობ გაიხსენო დეტალები, გაიხსენო თუ სიზმარი იყო რა მომენტში და როდის გაგეღვიძა, თუ სიზმარი არ ყოფილა, როდის ჩაგეძინა. დეტალებში ვერაფერს იხსენებ, სხეულს ახსოვს, აი კუნთებს ახსოვთ უძრაობის განცდა, ტვინს უმწეობის შეგრძნება, პირს ლაპარაკის შეუძლებლობა.

ეს ადრეც მომხდარა, როდის, როგორ არ იცი, მაგრამ ნაცნობი განცდაა და იცი რომ ეს ადრეც მომხდარა და თუ აქამდე ერთხელ მაინც მომხდარა, კიდევ მოხდება.

არ დაიძინო!

იქნებ ანტიდეპრესანტებს უნდა დაუბრუნდე, ისე გაითიშო რომ დილამდე ვერაფერმა გაგაღვიძოს, ან იქნებ ეს უარესია?!

არ დაიძინო!

***

Sleep Paralysis-ის ზუსტი ქართული თარგმანი მგონი ძილის დამბლაა, თუმცა იმდენად საშინელი სახელია მირჩევნია ისევ Sleep Paralysis გამოვიყენო.

რა არის Sleep Paralysis, ესაა მდგომარეობა როდესაც იღვიძებ, სხეულს კი ჯერ კიდევ ძინავს, შესაბამისად კუნთები მოშვებულია და მოძრაობა და საუბარი შეუძლებელი. ანუ წარმოიდგინეთ თვალებს ახელთ, აცნობიერებთ რა ხდება და ამ დროს ვერც განძრევას ახერხებთ და ვერც საუბარს/ხმის ამოღებას. ეს ის კოშმარია, რომელიც კოშმარი არ არის, ამ კოშმარს მეცნიერული ახსნა კი გააჩნია და საუკუნეების გასვლის შემდეგ არც დემონებთანაა დაკავშირებული, არც ეშმაკით შეპყრობასთან და არც ფოლკლორის სხვა პერსონაჟებთან (ინკუბუსი და სუკუბუსი), მაგრამ ზუსტი გამომწვევი მიზეზები უცნობია, უცნობია მკურნალობის მეთოდებიც და ისეთი ზოგადი სიკეთეებით შემოიფარგლება, როგორებიცაა ნაკლები სტრესი, ჯანსაღი ძილი, კვება და საერთოდაც ჯანსაღი ცხოვრება მისი ყველა შემადგენელი ნაწილით. კი, ესაა ზოგადი რჩევები, თუმცა განკურნების, ასეთი ეპიზოდების დადგომისგან თავის აცილების სრულ გარანტიას არაფერი გაძლევს.

სხვადასხვა წყაროებში განსხვავებული ინფორმაცია გვხვდება, ზოგან წერია რომ Sleep Paralysis-ით მოსახლეობის დაახლოებით 8% იტანჯება, ზოგან კი მითითებულია რომ მოსახლეობის 40% ცხოვრებაში ერთხელ მაინც გადის ამ კოშმარს.

ზუსტი სტატისტიკის წარმოება ალბათ შეუძლებელია, ვინაიდან არსებობს მაღალი ალბათობა იმისა, რომ გათენების შემდეგ, პაციენტს მომხდარი აღარ ახსოვდეს.

რამდენიმე ჯგუფში გავწევრიანდი, სადაც ის ადამიანები არიან, რომლებსაც ეს ან ერთხელ განუცდიათ ან პერმანენტულად იტანჯებიან Sleep Paralysis-ით. სიხშირიდან გამომდინარე, ეპიზოდების სიმწვავე კლებულობს, უფრო სწორად, კლებულობს პანიკის სიმწვავე, ვინაიდან დროთა განმავლობაში მდგომარეობა ნაცნობი ხდება.

ეპიზოდი რამდენიმე წამიდან, რამდენიმე წუთამდე შეიძლება გაგრძელდეს, თუმცა მისი მიმდინარეობისას დრო უსასრულოდ იწელება და მისი ადეკვატურად აღქმის უნარი არ არსებობს. შესაძლოა ჩამოყალიბდეს დაძინების შიში, რაც სავსებით ლოგიკურია.

ერთის მხრივ მნიშვნელოვანია რომ დეტალურად გაეცნო ყველა მასალას Sleep Paralysis-ის შესახებ, იმისთვის რომ რაციონალური დამოკიდებულება ჩამოიყალიბო, მეორეს მხრივ, ამ თემაზე ზედმეტი კონცენტრირება შესაძლოა გახდეს მორიგი ეპიზოდის კატალიზატორი.

ამ საკითხზე შევიშალე და შესაბამისად, სანამ აბსოლუტურად ყველა წყაროს არ გავეცნობი და ყველაფერს არ გამოვიძიებ, ვერ შევეშვები.

***

მშვიდი ძილი ფინიკი!

sleep-paal-x

Hello Astronomer!


თინიკოს ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ადამიანებს ფინიკის ბლოგზე საკუთარი Tag აქვთ. ფინიკის ბლოგის არსებობის 7 წლიან ისტორიაში იმდენმა ადამიანმა იცხოვრა აქ, ყველას გახსენება გამიჭირდება თუ Tag-ებს სათითაოდ არ ჩავივლი. Tag-ების სიხშირეები უნდა დავთვალო პერიოდების მიხედვით და ჩემი ემოციური დამოკიდებულებების ხანდაზმულობის ვადის საშუალო მაჩვენებელი გამოვიყვანო.

საინტერესო ისაა, რომ Tag-ებად მხოლოდ ის ადამიანები იქცევიან, რომლებიც ფინიკისთვისაც “მნიშვნელოვანი”-ს სტატუსს ატარებენ, იმიტომ რომ რამდენიმე ადამიანი, რომელიც თინიკოსთვის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ფინიკისთვის უინტერესოა და შესაბამისად აქ ადგილსაც ვერ ეღირსა.

გამოდის რომ ფინიკი და თინიკო ვერასოდეს გადაიკვეთებიან, ან არა, გამოდის რომ ფინიკი, თინიკოს არაოფიციალური ვერსიაა, თუ როგორ ქვია მაგას? აი, ის ვერსია Vermillion Lies – The Astronomer -ს რომ უსმენს.

სიხშირეებს თუ დავუბრუნდებით, საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ ცვლიან Tag-იანები ერთმანეთს, უმეტესად ერთის გაქრობა მეორეს დაბრუნებას ნიშნავს და არა ახალი Tag-იანის გამოჩენას. ე.ი. ფინიკის ერთგვაროვანი ემოციები ბეზრდება და საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ იქექება წარსულში.

ახალი Tag-ები იშვიათობაა, თუმცა დღეს ეგ დღეა, Hello Astronomer! 4 თვეზე მეტ ხანს გაძლებას გისურვებ.

წარმოსახვითი მწერები კოსმოსიდან


დივანზე წოლისას, როცა თავში ათასობით ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ფიქრი ირევა, მე ისევ წარმოსახვითი მწერების გადაფრენას ველოდები თავზე და ვფიქრობ სავახშმოდ აეროპორტში წავიდე.

არ გამოვა, მგონი ერთადერთი საკვები ობიექტი მხოლოდ საზღვრის გადაკვეთის შემდეგაა და ახლა საზღვარზე გადასვლა-გადმოსვლის მინიმუმ თავი არ მაქვს.

ის, ვიზეც წარმოსახვითი მწერების გადაფრენისას ვფიქრობ, მგონი ჩინეთიდან ჯერ ინდოეთში გადაბარგდა, შემდეგ კი საერთოდ გაუჩინარდა დედამიწიდან და ნასას რომელიღაც მისიას გაყვა კოსმოსში. ახლა ალბათ იოზეა წამოსკუპებული და იქიდან აკვირდება იუპიტერს.

იქნებ მაინც ღირდეს აეროპორტში წასვლა და ყველა ავიაკომპანიის სერვის ცენტრის შემოვლა მარტივი კითხვით – “უახლოესი რეისი როდის გაქვთ იუპიტერზე?” თუ პასუხის ღირსად არ ჩამთვლიან, დათმობაზე წავალ და ვეტყვი: “კარგი, ჯანდაბას, იყოს იო ან კალისტო, ევროპა არ მინდა, მაგრამ თუ სხვა გზა არ გვაქვს, რა გაეწყობა. მეჩქარება, ხომ გესმით?!”

თუ არც ამაზე გამცემენ პასუხს, ვკითხავ: “აქ გემრიელად სად ვივახშმებ?”

ვახშმის შემდეგ, აეროპორტის შესასვლელთან რომელიმე ტაქსის მძღოლს მოველაპარაკები ფასზე და ადგილიდან რომ დავიძვრებით ვკითხავ: “იუპიტერთან ვიზალიბელარიზაციაზე როდის ვიწყებთ მოლაპარაკებას? საინფორმაციო გამოშვებებში რას ამბობენ?

რა მაგის პასუხია და იცით რომ პლუტონი 87 წლის წინ აღმოვაჩინეთ? აღმოვაჩინეთ რა, აღმოაჩინეს და ჩვენ სულ ახლახანს ვიხილეთ როგორ გამოიყურება. გული რომ ახატია იცით?

აეროპორტში სავახშმოდ მოსვლა არ ღირს, ზედმეტად ძვირი და არაფრით გამორჩეული საჭმელი აქვთ. ვერც ბილეთი ვიყიდე.

რა მკითხეთ? დიახ, ახალი გზით გავიდეთ.”

მეძინება ჰანს


დასვენების დღეებში მოწეულ სიგარეტს სხვანაირი გემო აქვს და სხვანაირად აბრუებს.

ახლა ზუსტად ისე მეძინება როგორც ჰანს კასტორფს ეძინებოდა მაშინ როცა მსოფლიოში “მეძინება”-ს ყველაზე მაგარი აღწერა შეიქმნა. მე რომ მკითხო უძილობის წამლადაც შეიძლება ამ აღწერის გამოყენება, შეუძლებელია კითხვის დროს ძილი არ მოგერიოს. აი, იმ მომენტში ქუთუთოები ტყვიასავით რომ უმძიმდება..

ძილთან პრობლემები არ მაქვს, უფრო სწორად უძილობასთან. ახლა პრობლემა სიგარეტის უგემურობასთან უფრო მაქვს.

ფონად ჩართული მუსიკა გამოსაფხიზლებლად არ გამოდგება, მაგრამ რა ვქნათ რომ დილიდან “The Virgin Suicides” ამეკვიატა?! არაფერიც არ უნდა ვქნათ, უნდა ვიჯდეთ და ვუყუროთ როგორ ზანტად გადაადგილდებიან თითები კლავიატურაზე, როგორ იდღაბნება გამოსახულება ეკრანისკენ თვალის გაპარებისას და როგორ გვაწუხებს ნახევრად მოწეული სიგარეტის სუნი, იმ სიგარეტის საბოლოოდ რომ მოგვწყვიტა კისერი და ჰანს კასტორფის გზას გაგვიყენა.

მგონი გადავიღალე.

ასე მგონია ახლა ჩემ გარდა ყველას სძინავს და უკანასკნელი ადამიანი ვარ ვინც ბოლომდე იბრძვის რომ არ დაეძინოს. აი ფილმებში რომაა “Wake up, don’t fall asleep!” და მერე ზლუქუნი.

მეძინება ჰანს!

Anytime, anyway
You’re my Playground Love

Don’t Hide in Your Shell


თითქმის ყოველ ღამე მესიზრმრება რომ ბათუმში ისევ ზაფხულია, რომ ისევ გადავსებულია სანაპირო ნაირ-ნაირი ადამიანებით, ისევ რაღაცები ხდება, ისევ ცხელა, ისევ კონცერტები ტარდება, ყველა ისევ იქაა.. მოკლედ ბათუმში ყველაფერი ისევ ისეა. აი, სარეკლამო კლიპები რომაა, კამერა ჯერ სანაპიროს რომ დაუყვება მხიარული მუსიკის ფონზე, მერე ბარებს რომ დაივლის, მერე ველოსიპედები და ბულვარი, ღამის ცხოვრება… ზუსტად ეგრე ვნახულობ ზაფხულს ყოველ ღამე.

შემდეგ ვიაზრებ, რომ კიდევ ერთი ზაფხული გავიდა და ჩაიარა, რომ სანაპირო ისევ ცივი და ცარიელია, ისევ შემოდგომაა და შემდეგ წლამდე ისევ დიდი დროა დარჩენილი.

ზაფხულის დადგომის მეშინია, არ ვიცი საიდან და რატომ გამიჩნდა ასეთი შეგრძნება, მაგრამ ვიაზრებ რომ ზაფხულის დადგომის და მისი თვალის ერთ დახამხამებაში გასვლის მეშინია.

გადავწყვიტე რომ წელს აუცილებლად უნდა უნდა ვისწავლო ველოსიპედის ტარება და რაც მთავარია აუცილებლად ბათუმში. ეს “სანამ 30 წლის გავხდები” გეგმის ნაწილი იყო, მაგრამ ვინაიდან არ გამოვიდა, 2017 წლის ზაფხულის ბოლომდე გამოვა. მასწავლებელიც არაფერში მჭირდება, თითქმის ყოველთვის, ყველაფერს ჩემით ვსწავლობ. თან ვინაიდან ეს ერთი კონკრეტული ადამიანის “პრივილეგია” უნდა ყოფილიყო, ახლა ამის სხვაზე გადაბარების არავითარი სურვილი არ გამაჩნია.

2016-ში ბათუმი ჭარბი რაოდენობით იყო და აქამდე თუ მხოლოდ ზაფხულში ვიყავი ნამყოფი, 2016-ში გაზაფხულზეც ჩავედი და შემოდგომაზეც, თან რამდენჯერმე, ლამის, ყოველ შაბათ-კვირას და დასვენების დღეს იქ ვიყავი. მოკლედ, ერთადერთი ზამთარი იყო დარჩენილი და ამ “უიკენდზე” ამასაც “გავაპლიუსებ” როგორც შესრულებულს.

ბათუმზე ყოველთვის შერეული შეგრძნებები მქონდა, ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე შეგრძნებების გასამძაფრებლად ან ყველაფრის მოსახარშად ვლაგდები და ბათუმში მივდივარ ხოლმე, ჰოდა, 2016-ში ეს განცდა გაათმაგდა.

2016 რთული წელი იყო, დასამახსოვრებელი და გამორჩეული ზაფხულით, 2017 სხვანაირი იქნება, ოღონდ როგორი ჯერ არ ვიცი.

რაღაც x თარიღებიდან გასული დროის გადათვლას ვერ მოვეშვი, დღესაც გავიღვიძე, თარიღს შევხედე და გამახსენდა რომ ზუსტად 5 თვის წინ ძალიან კარგი დღე იყო, საშინლად მაგარი განწყობა მქონდა და ყველაფერი მიხაროდა. ალბათ ამიტომ მესიზმრება ზაფხული და ალბათ ზუსტად ამიტომ მეშინია კიდევ ერთი ზაფხულის დადგომის, რომელსაც აუცილებლად მოყვება შემოდგომა.

არ მიყვარს როცა მეკითხებიან რა ხდება ამა თუ იმ საკითხზე, საერთოდაც კითხვები არ მიყვარს, თუ თავად მინდა რამეზე საუბარი, ვსაუბრობ, თუ არა, მაშინ კითხვების დასმა უბრალოდ გამაღიზიანებს და რა აზრი აქვს?! თან როგორც წესი, გაცემული პასუხების მიხედვით, ადამიანები ჩემს ისტორიებს საკუთარი ინტერპრეტაციით იმახსოვრებენ, ისეთით რომელიც რეალობასთან ან არის კავშირში და ან არა. ჰოდა, აბა რაში მჭირდება ჩემი ცხოვრების ნაირ-ნაირი ინტერპრეტაციები?

ახლა, საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვის დრო არ არის, ძველი წესების აღდგენის დრო არ არის, 2016 ცვლილებების წელი იყო და უნდა მივიღო, აი ასე, უნდა ავდგე და გავიაზრო რომ ყველაფერი შეიცვალა. სადამდე მიმიყვანს ცვლილებები, ამას 2017 წელი გვანახებს, მანამდე კი შეგვიძლია ვიცხოვრობთ, დაგვესიზმროს ზაფხული, შეგვეშინდეს, მაგრამ მაინც დაველოდოთ.

გაეხსენით სამყაროს, ჩაიფიქრეთ ხოლმე სურვილები 11:11 საათზე, ათასი სისულელის ასრულებას დაპირდით საკუთარ თავს, ხშირად ჩალაგდით და წადით სადმე, გამიჯნეთ თქვენი ცხოვრება ყოველდღიური რუტინისგან, მიიღეთ ცვლილებები და Don’t hide in your shell!

Hear me
I know exactly what you’re feeling
‘Cause all your troubles are within you
Please begin to see that I’m just bleeding to
Love me, love you
Loving is the way to
Help me, help you
Why must we be so cool, oh so cool?
Oh, we’re such damn fools.

თაფლის თბილი სუნი


სახლში გვიან მოვედი. კარი გავაღე თუ არა, მაშინვე თაფლის თბილი სუნი მეცა. ე.ი. 2017 სადღაც აქვეა, დედაჩემის გამომცხვარ თაფლის ნამცხვარში, ნაძვის ხეზე ჩემს ყურმოტეხილ გარმონიან დათუნიაში, იმ ბოთლებში ძლივს რომ მოვათრიე სახლამდე, ღვინის ჭიქაში ამაყად რომ წამოვჭიმე წიგნების თაროზე.. მოკლედ აქაა.

დღეს იმდენი დავლიე, ლამისაა დავიფიცო ამდენი არასოდეს დამილევია მეთქი, მაგრამ დამილევია და მოდი ახლა ამაზე ნუ შევჩერდებით!

რაღაცით მოვიწამლე და სასოწარკვეთილმა გადავწყვიტე ალკოჰოლი კარგს არაფერს მომიტანს და მოდი ზრდილობისა და იმიჯისთვის მხოლოდ ერთ ჭიქას დავლევ მეთქი. ჯერ “როზეს” მივეპარე, ჰოდა, აბა მე რა ფინიკი ვიქნებოდი დამატებაზე რომ არ მეფიქრა და ერთ ჭიქაზე გავჩერებულიყავი, თან პარასკევს, 30 დეკემბერს?! “როზე” რომ აღარ დამხვდა, დიდი მსჯელობის შედეგად მივედი დასკვნამდე “ტვიში” ლოგიკური გაგრძელება იქნება მეთქი და ორი ჭიქა წრუპვა-წრუპვით დავამატე. ცოტა დრო რომ გავიდა, სადღესასწაულო განწყობისთვის შუშხუნა ღვინოსაც წავეპოტინე, ბოლოს კი ვისკიანი ჭიქა მედგა და კოკა-კოლაში ვაზავებდი (ცუდი კი არაფერი იფიქროთ, მითხრეს მოწამლულზე კარგიაო და ვმკურნალობდი). ბევრი რომ არ გავაგრძელო, დღის ბოლოს ლუდხანაში ამოვყავი თავი და საღამო გაუფილტრავი პაულანერით დავაგვირგვინე. ჰო, არ გინდათ ახლა ეს თავის ქნევა, ახალი წელი მოდის და მეპატიება, თან ხომ ვთქვი ვმკურნალობდი მეთქი.

ეს პოსტი დალევაზეა? ეშმაკმა უწყის რაზეა, რაზეც მომინდება იმაზე იქნება!

8 საათზე ფილარმონიაში ვიყავი დაბარებული, დიდი ხნის ნანატრ კონცერტზე. ერთი პირობა კი ვიფიქრე ისე მაცვია ასეთ “ვიდზე” ფილარმონიაში კი არა, პურის რიგში დასადგომად არ უნდა მივდიოდე მეთქი, მაგრამ მუსიკის მოსმენა მინდოდა და აი, სულ ფეხებზე მეკიდა რა ვიდზე ვიყავი.

მსოფლიო კინო-მუსიკის შედევრების კონცერტზე (ეროვნული სიმფონიური ორკესტრის შესრულებით) ხომ გსმენიათ?! ჰოდა, რამდენიმე წლის შემდეგ, როგორც იქნა მოვახერხე დასწრება. ბევრი რომ არ გავაგრძელო, როგორც მოსალოდნელი იყო, საკმარისზე მეტად ვაღვარღვარე ცრემლები, ბოლოსკენ მრცხვენოდა თვალებიდან ცრემლების ისტერიულად წმენდა და იქამდე დავიკიდე, სანამ ლამის ჭიპამდე არ დავსველდი. არადა, კაცმა რომ თქვას გულჩვილი არ ვარ, არც სახალხოდ ტირილი მჩვევია, აქ კი თავი ვერ შევიკავე. ყველაფერი მაინც ალკოჰოლის ბრალი მგონია მე (არ დაიწყოთ ახლა ეგ რა შუაშია იმასთან შენ რომ ასაკში შეხვედიო!).

გამიმართლა რომ მესამე რიგში ვიჯექი და ორკესტრის ყველა წევრს მაქსიმალური სიზუსტით ვხედავდი (რაღაცას ვბოდავ). ორკესტრის თითოეული წევრის ხელის (ერთი შეხედვით უმნიშვნელო) მოძრაობა რომ მუსიკას ქმნის, ნამდვილი სასწაულია. კიდევ უფრო საინტერესოა იმაზე დაკვირვება ვინ იღებს სიამოვნებას ამ პროცესისგან და ვინ იხდის ვალს. ჩემგან მარცხნივ, ახალგაზრდა ბიჭი უკრავდა ვიოლინოზე, არ ვიცი მუსიკა ყელში ქონდა თუ არა ამოსული, მაგრამ დაკვრა რომ სიამოვნებდა ამაში ეჭვსაც კი არ შევიტან. საშინლად მაგარია იმ ადამიანების ყურება, რომლებიც საკუთარი საქმით “კაიფობენ”! მიყვარს განსხვავებული და მასიდან ამოვარდნილი ადამიანები, აი ისეთები, შავ კლასიკურ შარვალ-კოსტუმზე (ვიცი რომ სწორი არაა) ჭრელი წინდები (თუ გინდათ “ნასკები” რომ აცვიათ). ეს კონცერტი მუსიკად ხომ ღირს, მაგრამ ამ ბიჭის და მისი დაკვრის ნახვად ცალკე ღირს. მართლა! არ ვბოდავ! გადაეცით რომ ვგიჟდები!

ახალი წლის განწყობას სულ სხვადასხვა რამეები გვიქმნის, ძირითადად კი ჩვენთვის უჩვეულო რამეების კეთება.

მთვრალი და გულაჩუყებული ვარ, ღრმად ვისუნთქავ თბილი თაფლის სუნს და მიხარია ახალი წელი.

Smile though your heart is aching!

Give a Little Bit of Your Love in 2017


წლის ბოლომდე სულ რამდენიმე დღეღაა დარჩენილი, ამიტომ სუფთა სინდისით ვიწყებ წლის შემაჯამებელი და წინასაახალწლო პოსტის წერას.

საჩუქრების კეთებაზე ვგიჟდები, ასე ძალიან მგონი არაფერი მიყვარს. რამდენად გამომდის ეს მეორე საკითხია. იქიდან გამომდინარე რომ ყოველთვის ვცდილობ ადამიანებს ის საჩუქარი გავუკეთო, რაც მათ ყველაზე მეტად გაუხარდებათ, ლამის თვეებით ადრე ვიწყებ ფიქრს ვის რა ვუყიდო.

წელს, ჩემთვის თითქმის სრულიად უცნობი ადამიანისთვის მიწევს საჩუქრის ჩუქება, ამიტომ წარმოდგენა არ მაქვს რა გაუხარდება. შაბათ-კვირას ლამის ყველა მაღაზია მოვიარე შესაფერისი საჩუქრის ასარჩევად. უკვე დანებებას ვაპირებდი რომ “ბიბლუსში” ფამუქს და მის მუზეუმს გადავეყარე. როდესაც არ იცი კონკრეტულ ადამიანს რა გაუხარდება, ისეთი რამ უნდა აჩუქო რაც შენთვისაა განსაკუთრებული და საყვარელი. ცოტა უცნაურად კი ჟღერს მაგრამ ასეა. საჩუქარი მნიშვნელოვანი შეიძლება იყოს იმის გამო რომ ის ვინც ამ საჩუქარს გჩუქნის, ასაბუთებს ამ საჩუქრის უნიკალურობას.

კარგი, დიდად რომ არ ჩავხლართოთ, ორჰან ფამუქის “ნივთების უმანკოება” ვიყიდე, თანაც 2, ისე მომეწონა ვერც ჩემ თავს ვუთხარი უარი ამ საჩუქარზე. წინგი უმანკოების მუზეუმის კატალოგივითაა, თითოეული ნივთის მნიშვნელობა და ისტორიაა აღწერილი. მოკლედ, ესაა წიგნი უმნიშვნელო ნივთებისა და უმნიშვნელო მოვლენების მნიშვნელობაზე. ჰოდა, ეს საჩუქარი ჩუქების შემდეგ თავის მხრივ ზუსტად ასეთი ნივთი გახდება, ნივთი რომელსაც საკუთარი უმნიშვნელო ისტორია ექნება.

2016 სწორედ უმნიშვნელო მოვლენებისა და უმნიშვნელო ნივთების მნიშვნელობების აღმოჩენის წელი იყო ჩემთვის.

აგვისტოს მიწურულს სწორედ ასეთი ნივთები ჩავალაგე ერთ პატარა ყუთში, ნივთები, რომლებიც ერთი შეხედვით უმნიშვნელოა, ნივთები რომლებსაც ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, მაგრამ პატარა ისტორიებს ყვებიან, ისტორიებს რომლებიც ერთი დიდი ისტორიის ნაწილს წარმოადგენენ, იმ ისტორიის, რომლის დასაწყისიც უმნიშვნელო და არაფრით გამორჩეული მოვლენა იყო, საბოლოოდ კი ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.

ყუთი, რომელშიც მაგალითად სანახევროდ გამოცლილი Jack Daniel’s-ის ბოთლი დევს, რომელიც იმ დღეს დავლიე, როცა ცოტა მეტი გამბედაობა მჭირდებოდა თინიკო რომ ფინიკიდ მექცია. მოკლედ წელს მეც ნივთების უმანკოება აღმოვაჩინე.

გადავწყვიტე თითოეული ისტორიის დასასრულს ასეთი ყუთები გავაკეთო. ნივთები რომლებიც კონკრეტულ ისტორიას ყვებიან ყუთში უნდა ჩავალაგო და შევინახო, იმისთვის რომ შემდეგ, ოდესმე ამოვალაგო და თავიდან განვიცადო ისტორიები რომლებიც ამ ნივთებმა შეინახეს. ნივთების უმანკოება და ნივთების მეხსიერება იმით უნდა შევინარჩუნო, რომ ეს ნივთები სხვა ისტორიებით არ დავამძიმო, არ გავაუფერულო და უმანკოება არ წავართვა.

ახლა ისევ 2016-ს დავუბრუნდეთ. ჰო, როგორც აქამდეც ვთქვი, 2016 ნამდვილად მაიმუნური წელი იყო, მაგრამ არ შემიძლია აქვე არ ვაღიარო, რომ ყველა ამ მაიმუნობამ ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოახდინა ჩემს ცხოვრებაში. 2017-ს სრულიად ახალი ადამიანი ხვდება, ადამიანი, რომელიც წინა წლებში ბლოგზე “ფინიკის” სახელს ამოფარებული იმალებოდა.

ბევრი ისეთი ნაბიჯი გადავდგი, რასაც არასოდეს გადავდგამდი, ბევრი ისეთი ემოცია განვიცადე, რომელიც არასოდეს განმიცდია. ჰოდა, ხომ იცით, ერთ ნაბიჯს რომ გადადგამ, მერე უკან დაბრუნება უფრო რთულია, ვიდრე წინ წასვლა, ჰოდა, მივდივართ წინ.

წელს სხვანაირი ახალი წელია, მე არ მაქვს თვითმფრინავის ბილეთი ბუდაპეშტის მიმართულებით. არც იმ განცდის დადგომას ველოდები, რომელიც მხოლოდ მაშინ დგება როცა გაფრენის ღამეს ტაქსი მოგაკითხავს, მანქანაში ჩაჯდები და აი, უცებ ყველაფერი უკან დარჩება. წელს სხვანაირი წელი იყო და ახალი წელიც სხვანაირი იქნება.

აკვიატებული მაქვს რომ 2007 წელი ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი იყო. აი, წარმოდგენა არ მაქვს ნამდვილად ასეა თუ არა, მაგრამ ასე მჯერა და მორჩა. ნუმეროლოგიის მიხედვით მე 7 ვარ, წინ კი 2017 წელია, ძალიან რთული 2016 წლის შემდეგ მოდის 7 და მე, სრულიად შეცვლილი ვხვდები წელს, როდესაც ბედნიერების 10 წლის თავი უნდა ვიზეიმო.

უკანასკნელი 3 წლის განმავლობაში, ყველა საახალწლო პოსტს კონკრეტული სიმღერის მოტივებზე ვწერ და ასე გამოვხატავ მოლოდინებს მომავალი წლის მიმართ. 2014 რომ დგებოდა my sweet lord-ს ვღიღინებდი, 2015-ს ground control-ითა და სასურველი ცვლილებების დადგომის უიმედობით ველოდებოდი, 2016-ს remember-ს ვმღეროდი და ისე გამოვიდა რომ ეს წელი, თავისი პატარა ისტორიებით, მართლა ყველაზე მნიშვნელოვან მოგონებად იქცევა მომდევნო წლების განმავლობაში.

რამდენიმე დღის წინ ვფიქრობდი რომ წლევანდელი ახალი წლის სიმღერა Other lives – End of the year უნდა ყოფილიყო და უნდა მეთქვა this time of the year, won’t bring us tears, მაგრამ გადავიფიქრე, ეს სიმღერა უკვე იყო, იყო აგვისტოში, როდესაც 30 წლის დადგომა ჩემთვის სწორედაც რომ ახალი წლის მოსვლას ნიშნავდა. ახლა, სხვა რამ გვჭირდება, არ უნდა გავმეორდეთ, წინ მნიშვნელოვანი წელი გვაქვს და პოზიტიური, ენერგიული განწყობით უნდა შევხვდეთ.

ჰოდა, წარმოგიდგენთ 2016 წლის დეკემბრის სიმღერას, რომლითაც ველოდებით 2017 წელს. Supertramp 2016 წელს აღმოვაჩინე, რაც ძალიან დიდ აღმოჩენად იქცა ჩემთვის (ბევრი მიზეზის გამო), ამიტომ ლოგიკური იქნება რომ წლევანდელი დეკემბრის ჰიმნად სწორედ Supertramp-ის სიმღერა იქცეს.

Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
Send a smile and show you care.

ძალიან ბევრ პოზიტივს, დადებით ემოციას, სიყვარულს და ბედნიერებას გისურვებთ 2017 წელს!