Category Archives: ძვირფასო ადრესატო

წარსულში ძვირფას ადრესატს


მცირე შესავალი:

დღეს კვირაა, სულ მალე კი 00:00 საათი გახდება და ორშაბათიც მოვა.

ძველი წერილების კითხვით დავკავდი და სრულიად შემთხვევით, უკვე დავიწყებულ წერილს გადავაწყდი, რომელიც არც არავისთვის გამიგზავნია და დაწერის შემდეგ მეც კი დავივიწყე.

ამას რომ ვწერდი ალბათ ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე გავბედავდი მის გამოქვეყნებას (გამოგზავნაზე საუბარიც ზედმეტია). იმდენი დრო გავიდა, რომ ახლა ამ წერილის კითხვისას უბრალოდ მეღიმება და რაღაცნაირად გული მწყდება, რომ მას დღის სინათლე არასოდეს უნახავს.

ჰოდა, რახან შევინახე ე.ი. მინდოდა რომ ოდესმე გადავწყდომოდი, ხოლო რას ვიზამდი მისი წლების შემდეგ წაკითხვის მერე მაშინ ნამდვილად ვერ მეცოდინებოდა (ახლაც არ ვიცი).

ბევრი რამ გადაჭარბებული, გაზვიადებული და სასაცილო მგონია, ბევრ სიტყვასაც შევცვლიდი და ჩემი ნება რომ იყოს ამ წერილს საერთოდ არ დავწერდი, მაგრამ რახან დავწერე ე.ი. როგორც მინიმუმ ყველაფრის მონელება მინდოდა.

ჰოდა, სანამ წავშლი და გავაქრობ, სანამ ამ საკითხზე ჯერ კიდევ მეცინება (წლების მერე შეიძლება არც კი გამახსენდეს საერთოდ რაზე ვწერდი და რატომ), გადავწყვიტე შეულამაზებლად, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გამოვაქვეყნო.

თუმცა გადავწყვიტე მაინც გადაჭარბებული ნათქვამია, ვინაიდან მაინც ეჭვი მეპარება ამ გადაწყვეტილების სისწორეში და ჯერ მხოლოდ ნიადაგს ვსინჯავ, ანუ დრაფტებში ვაგდებ, ხოლო თუ საღ გონებაზე კვლავ ჩავთვლი, რომ ეს საკითხი ამჟამად იმდენად უმნიშვნელოა რომ მისი გამოქვეყნება ჩემთვის არაფერს შეცვლის, მაშინ გამოვაქვეყნებ.

დღე მეორე – საღ გონებაზე:

ჰოდა, მაშ ასე, ვაქვეყნებ შემდეგი მიზეზით – მიყვარს როდესაც უკვე დავიწყებულ ემოციებს ვაწყდები ხოლმე და სასიამოვნოდ მეღიმება იმის წარმოდგენისას დრო როგორ შველის ყველაფერს. ვაქვეყნებ იმიტომაც რომ შესაძლოა დროთა განმავლობაში სხვა უსარგებლო ხარახურასთან ერთად შემომეშალოს (რაც არ მინდა), იმიტომაც ვაქვეყნებ რომ მგონია ოდესღაც არსებული ემოციები უკვალოდ არ უნდა გაუჩინარდნენ და იმიტომაც რომ წერის მომენტში ვიცოდი ჩემ გარდა მას არავინ წაიკითხავდა და ამიტომ აბსოლუტურად გულწრფელი ვიყავი (სხვა ასეთი პოსტი ჩემ ბლოგზე არ მოიძებნება).

ძვირფასო ადრესატო, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გიგზავნი ჩემ საკმაოდ ძველ და შენთვის მოწერილ უკანასკნელ წერილს, რომელიც დათარიღებულია 23.03.2011 წლით.

“სასაცილოა, გადავწყვიტე ჩემი მეგობრის რჩევა გამომეყენებინა და დამეწერა ის რისი არც თქმა შემიძლია და  შენ წარმოიდგინე არც ფიქრი.

მე დავიღალე, ჰო როგორც ადრეც აღვნიშნე დავიღალე, ჩემდა გასაკვირად კი სულ რამდენიმე თვის წინ აღმოვაჩინე, რომ შენც იცოდი ჩემი ზედმეტად გადაღლილი და გულგრილი განწყობის შესახებ, მდგომარეობას ჯოჯოხეთიც კი უწოდე. მე არ გიპასუხე, რამდენიმე მიზეზის გამო, მთავარი ის იყო რომ ვერაფრით ვიჯერებდი მე მომწერა მეთქი, ვფიქრობდი, რომ რაღაც შეცდომა იყო, ამიტომ უბრალოდ აღელვებული ვიყავი რამდენიმე დღის განმავლობაში, შემდეგ კი დავმშვიდდი, ამას შეცდომა ვუწოდე და ისიც კი ვიფიქრე დავივიწყებ მეთქი. თუმცა არც შენ დააყოვნე და მეორედ გამოჩნდი, ეს კი უკვე აღარ იყო შეცდომა, არა ეს ნამდვილად შეეფერებოდა სინამდვილეს, თუმცა კვლავ ეჭვი მღრღნიდა და ამიტომ გადავწყვიტე თავი მომეჩვენებინა, ვერაფერს ვხვდები მეთქი, ჰოდა ჩავალაგე და ბათუმში წავედი, თან ღიმილიანი სახით მივდიოდი, ისეთ განწყობაზე მხოლოდ შენ რომ შეგიძლია ჩემი დაყენება. საღამოს ვიჯექი მეგობრებთან ერთად და შენგან კიდევ ერთი წერილი მივიღე, ეს რა თქმა უნდა აღარ იყო დამთხვევა და მეც გადავწყვიტე იგივე სტილით მეპასუხა, იქნებ გონს მოეგო მეთქი, შენ დაიკარგე, მეც რა თქმა უნდა მომენტალურად ვინანე და დავიწყე ფიქრი იმაზე, რომ იგივე შეცდომა დავუშვი რაც წლების წინ, თუმცა შემდეგ 27 აგვისტო დადგა და მე ისევ შენი გამოჩენით გამწვეული ბედნიერება ვიგრძენი. ვერაფრით შევძელი ამის უბრალოდ დავიწყება, თუმცა ვერც ის შევძელი რომ რეალური ვყოფილიყავი, გამეკეთებინა ის რაც მინდოდა, თავი ვაიძულე მეპასუხა უხეშად, შემდეგ კი საკუთარი თავის მიმართ დაუშრეტელი ზიზღი ვიგრძენი, თუმცა 28 აგვისტო დაუვიწყარი იყო, ბედნიერი და დაუვიწყარი. სასაცილოა, ისე ჟღერს თითქოს თავდავიწყებით ვარ შეყვარებული, არადა ეს საერთოდ არ შეეფერება სინამდვილეს, უბრალოდ საუბარი მიყვარდა შენთან, მეტი არაფერი.

შენ დაიკარგე ან კი ამას რა გამოცნობა უნდოდა, ჩემი პასუხი არც კორექტული იყო, არც განსაკუთრებულად გამჭრიახი როგორც თავიდან მეგონა და არც ისეთი, რომელიც რეალობასთან კავშირში იქნებოდა. ყოველი ახალი დღის გათენებასთან ერთად ვგრძნობდი, რომ ეს შეთხზული გამოგონილი პიროვნება, რომელსაც ჩემს თავს ვეძახდი სინამდვილეში არ არსებობდა და მოგონილი წესებით ცხოვრობდა, სამწუხაროდ არაფრის გამოსწორება შემეძლო, მე ხომ შენთან მიმართებაში რაღაც აუხნელ შიშს განვიცდიდი ყოველთვის, მუდმივად ვგრძნობდი რომ გაწუხებდი, თავს გაბეზრებდი, უკანასკნელი საქციელით კი საერთოდ გადავუსვი ხაზი ყველაფერს. საკმაო დროის შემდეგ, შენი მორიგი და როგორც შემდეგ აღმოჩნდა უკანასკნელი ნაბიჯით მივხვდი, რომ ვერც შენ შეძელი ჩემი საკმაოდ თავხედური გამოხტომის ატანა და ნუ დიდად ჭკვიანურად არა, მაგრამ მაინც მიპასუხე, ისე როგორც საჭირო იყო, ზუსტად ის გააკეთე რაც იცოდი ყველაზე მეტად მომიშლიდა ნევრებს, მე კი შემდეგ იმაზე უარესი სისულელე გავაკეთე ვიდრე მანამდე, მართალია, ვერაფრით ვსწავლობ ჭკუას.

საკმაო დრო გავიდა, თითქმის უკვე მონელებულიც მქონდა ყველაფერი, როდესაც ჩემმა მეგობარმა მომწერა შენზე, საკმაოდ უსიამოვნოდ და საკმაოდ ცუდი ახალი ამბავი, მე მეწყინა, აუხსნელად მეწყინა, გული დამწყდა, მე ხომ რატომღაც მუდმივად გგულშემატკივრობდი, აი ისე ნამდვილი მეგობარი, რომ განიცდის შენს ამბავს, ჰოდა საკუთარი თავის მიმართ კიდევ უფრო დიდი ზიზღი ვიგრძენი, მივხვდი, რომ შესაძლო იყო ცუდად იყავი მე კი არ გავითვალისწინე, ჰოდა ვერაფრით მოვიშორე იდეა, რომ ბოდიში უნდა მომეხადა, უბრალოდ მეთქვა, რომ ვხვდებოდი ცუდად მოვიქეცი მეთქი, მეთქვა ეს არა იმისთვის, რომ ან პატიება მიმეღო ან თუნდაც მეგობრული ჟესტი, არამედ იმიტომ რომ საკუთარი თავის წინაშე მომეხადა ვალი, მე უბრალოდ არ შემიძლია ვიყო ცუდი, დამპალი, ცივსისხლიანი ან უბრალოდ შენთან მიმართებაში არ შემიძლია. არ ვიცი, შენ ამ ყველაფერს რა ინტერპრეტაცია მიეცი, თუმცა მე ყველანაირად ვეცადე გეგრძნო, რომ ამას ვაკეთებდი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს სიმართლე იყო და არა იმიტომ, რომ შენგან საპასუხო ჟესტი მიმეღო.

ჰოდა ყველაფერი ძალიან მარტივადაა, დღეს ამ წერილს იმიტომ ვწერ, რომ როგორც წესი, როდესაც რაღაცაზე საუბარი ან განტვირთვა მინდა, ადრესატისთვის უაზრო წერილის წერის სურვილი მიჩნდება, ადრესატი კი შენ ხარ, ყველაზე მარტივი, უპრობლემო, ის ვინც არაფერს მკითხავს და არაფერს მეტყვის, ის ვისაც არასოდეს გავუგზავნი წერილს, ჰოდა, მე დავიღალე.”


წამო, მოვწიოთ


დღეს დაახლოებით სამჯერ მაინც გამიელვა თავში ფიქრმა რომ „დროა“. არ ვიცი კონკრეტულად რის დროს ვგულისხმობდი, მაგრამ უკვე ნათლად ვხვდები რომ დროა, დროა და მორჩა.

სინამდვილეში ზღვართან დიდი ხნის წინ აღმოვჩნდი, ერთი ეგაა ვერაფრით შევძელი ნაბიჯის გადადგმა და ახლა ერთ ადგილზე გაყინული ყოველ დღე ვუმეორებ საკუთარ თავს რომ „დროა“.

დღეს ყველაფერმა თავი ამოწურა, ჩქარმა ნელიმაც კიდევ ერთხელ გადაუსვა საკუთარ თავს ხაზი ან კი არ გადაუსვა, ერთხელ გადასმული ხაზი გაამუქა და თავის თავს მსუქანი წერტილიც დაუსვა.

მე ვიცი, რომ როცა ნელისნაირები საკუთარ თავს წერტილს უსვამენ, ახალი აბზაცი უნდა დავიწყო, ისიც ვიცი რომ როცა ნელი ბარიკადების მეორე მხარესაა და მისგან მტრის ხატი მყავს შექმნილი, ეს უკვე დასასრულია და ვიცი რომ „დროა.“

ერთი შეხედვით ყველაფერი ვიცი და „დროას“ ძახილში აუტანლად ვწელავ დროს. პატარა ბავშვივით ვარ, კიდეზე რომ დადგება უნდა გადავხტეო და ნახტომამდე დარჩენილ წამებს რომ ითვლის „ერთი, ორი და სააამი“, გადამწყვეტ მომენტში კი გადახტომას ვერ ბედავს და შემდეგ ისევ თავიდან იწყებს დათვლას.

ოდესმე მეც გადავხტები.

ყველაფერში იმდენად „ზედმეტად…“ ვარ,რომ საბოლოო ჯამში ყველგან ზედმეტი ვხდები ხოლმე. ეს ოხერი ემოციების მართვაც რომ ვერ ვისწავლე, ვერც ბოლო სიტყვის თქმის სიამოვნებაზე რომ ვამბობ უარს? ჰო, სიამოვნება აქ აშკარად ზედმეტი იყო, ბოლო სიტყვის თქმით სიამოვნება არასოდეს განმიცდია, უფრო პირიქით, ყოველთვის მე მაქვს ეს პატივი და ყოველთვის ერთნაირი დამპალი შეგრძნება მრჩება ხოლმე.

არადა, დროა.

მაინც როდის გადავედით შენობით ფორმაზე, ნელი?

წამო, მოვწიოთ.

tumblr_lwbk0xtuEt1qk0ftso1_500


ძვირფასო ნელი!


სწრაფი ფიქრები ნელიზე, რამდენიმე წინასწარ კარგად დაგეგმილი ტყუილი და რითმა რომელიც ლექსზე მეტად „შაირს“ გავს (რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს).

დავიწუნე და დაუდგენელი ვირუსით დაიმფიცირებული სხეულის ჯერ კიდევ მედგრად მომუშავე ტვინის, რომელიღაც უჯრედში მოვისროლე, იმ უჯრედში „სანაგვე“ რომ აწერია.

აი, ნაგავში ქექვას კი ვერაფრით გადავეჩვიე და ყველა ლპობის პროცესში მყოფი ფიქრის ამოთრევით დავკავდი (პრინციპში როგორც ყოველთვის).

დღეს ნელისთვის სურათი უნდა გადამეღო და თითების ჩქარი მოძრაობით მემცნო მსოფლიოსთვის მისი არსებობის შესახებ, ნაცვლად ამისა, როგორც მჩვევია ხოლმე, ჩქარი ფიქრებით ნელიზე სიგარეტს მოვუკიდე და ტელეფონით საკუთარ თავს დიალოგი გავუბი. რაზე ვლაპარაკობდით არც მე ვიცი და არც იმან, ვინც ყურმილის მეორე მხარეს იდგა და მპასუხობდა.

ჰო, მერე რომ არ დამავიწყდეს, აქვე ვიტყვი რომ ნელის სურათი ისევე არ უნახავს მსოფლიოს, როგორც მე არ მისაუბრია სიგარეტის ქაჩვისას ვინმესთან. სინამდვილეში ყველაფერი მოვიგონე. არადა, დიდი ხანია აღარაფერი მომიგონია, წარმოსახვის უნარი ან გავფლანგე და ან სიგარეტისა და ალკოჰოლის გადაჭარბებული დოზის მიღებით მიყენებულ ზიანს შევწირე. ჰო, გავფლანგე, დავლიე, ფილტვებში ჩავუშვი და გავანიავე.

ფილტვები ხველებით მეთანხმება, ღვიძლი დუმს და ვიღაც ისევ დასალევად მეპატიჟება.

სიგარეტის ახალ ღერს ვიღებ, “ნელი”–ს ვაწერ და საზეიმო ვითარებაში ვაგიზგიზებ სანთებელის ნელ ცეცხლზე.

ფილტვებში კუპრთან, ნიკოტინთან და მხუთავ აირთან ერთად მელანსაც ვუშვებ და საკუთარი ტუჩები მეუგემურება.

ძვირფასო ნელი, ვჩქარობ გაცნობო, იმის მაგივრად რომ სურათი გადამეღო, მოგწიე.

I felt nothing


მწეველები


დღეს დაახლოებით 63–ჯერ გამოვუშვი კვამლი და ორჯერ არ ვთქვი გამარჯობა. სამჯერ შემეძლო გამეღიმა და სამჯერვე ხელი ავიფარე სახეზე.

63–ჯერ გამოშვებულ კვამლში გაგანიავე, ამიტომაც მეწვოდა ენა სიგარეტის ყოველი მოქაჩვისას.

სიგარეტის კოლოფს აუცილებლად უნდა ეწეროს „მწეველები კვდებიან ადრე, ურთიერთობები მწეველებზე ადრე“.

ასეთი კოლოფი რომ მქონდეს აუცილებლად გამოგიგზავნიდი და თითოეულ ღერს მივაწერდი „გამანიავე“.

tumblr_le3d0rmHC11qzi8hgo1_500


პირველი


ჯერ კიდევ აგვისტოა, მართალია გვიანი, მაგრამ მაინც აგვისტო.

ვეღარ გავსამდი, მხოლოდ ასაკი მომემატა, თუმცა დღევანდელი თარიღივით ვიყოფი სამზე.

გამადიდებელი შუშით შესწავლილი სახეების კოლექციის გადასყრელად ვემზადები და ერთი ყველაზე მეტად მენანება, ჩემი კოლექციის პირველ ნომერს ბოლოს გავუშვებ სანაგვეზე, რიგით უკანასკნელი იქნება, ნომრით პირველი.

ერთ დღეს კი აუცილებლად გადააწყდება საკუთარ სახეს ერთ–ერთი სანაგვის ძირზე, ქარისგან აფართხალებულ კუთხეს მოკრავს თვალს და ნაცნობი გამოხედვა მიიზიდავს, ჩაძვრება და ამოიღებს, წვერზე მოკიდებს ხელს, მის იდეალურად სუფთა ხელებს შემთხვევით ჭუჭყი რომ არ მოედოს. ასეა, პირველები აუცილებლად იყოფიან სამზე და ამთავრებენ სანაგვეზე.

საგულდაგულოდ შეძენილ რეზინის ხელთათმანს ვირგებ თითებზე. აქამდე თუ მეგონა რომ სახეზე შეუმჩნეველი ღიმილი დასთამაშებდა, ახლა დარწმუნებული ვარ რომ მკაცრი და ოფიციალური გამოხედვა აქვს, მეც ეტიკეტის სრული დაცვით ვუწვდი ხელთათმანში შეფუთულ ხელს ჩამოსართმევად და ყოველგვარი ღიმილის გარეშე ვეუბნები რომ სასიამოვნო იყო მისი გაცნობა.

დამშვიდობების დროა! „პირველის“ სახე სანაგვეზე, მე სახლში.

ქუჩაში მიმავალს მახსენდება, რომ ადრე სიკვდილით დასჯილებს გზაჯვარედინებზე მარხავდნენ,  გზა რომ ვერ გამოეგნოთ და ვერასოდეს დაბრუნებულიყვნენ, მეც აუღელვებლად ვიღებ გეზს პირველივე გზაჯვარედინისკენ და სიგარეტის ნამწვავებისგან ამომწვარი ნაგვის ურნის დაღებულ პირთან ვდგები შეთქმულის სახით, ვდგები და უკანასკნელად ვსწავლობ სახეს რომელიც ურნაში ჩაღვრილი „კოკა კოლის“ გაზგასულ და სიგარეტის ნამწვავებისგან შედედებულ მასაში უნდა ჩავახრჩო. ისევ იღიმის და მინდება რომ ჩვენი ოფიციალური დამშვიდობება, თბილი ჩახუტებით ჩავანაცვლო, გავუღიმო და იმაზე უკეთესი ფრაზა მოვიფიქრო ვიდრე „სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა“–ა.

არაფერი მაფიქრდება, ხელთათმანს ვიხსნი და შიშველი ხელით ვუშვებ მწვანე ურნის ხახაში.

სახლამდე დარჩენილ ნაბიჯებს ვითვლი და ყოველ ჯერზე ვფიქრობ მივბრუნდე, სასწრაფოდ გადმოვატრიალო სანაგვე, სახლში მივიტანო, გავრეცხო, გავაშრო და თავიდან გავიცნო.

სიჩუმეს გასაღების გადატრიალების ხმა არღვევს, დიდ ხანს ვიწმენდ ფეხებს შესასვლელში, ზღურბლს თუ გადავაბიჯებ აღარ დავბრუნდები, ფეხსაცმლის ძირები უხეშად ეხახუნება ხაოიან ზედაპირს, კარები ღიაა, გასაღები კი კვლავ საკეტშია გაჩხერილი. შევდივარ და კარებს მაგრად ვაჯახუნებ.

გამთენიისას სტაფილოსფერ ტანსაცმელში გამოწყობილ მამაკაცებს მიყავთ სადღაც.

არადა ჯერ კიდევ აგვისტოა, მართალია გვიანი, მაგრამ მაინც აგვისტო.

tumblr_la8v8efwuM1qzlqbho1_500


ISFP


ბრუნდება.

ჰო, ასე უნდა დამეწყო წერა, მიუხედავად იმისა რომ ჩანაფიქრიც სხვა მქონდა და ფიქრიც სხვა რამით დაკავებული.

საკუთარი თავის შეცნობის სურვილით დავვაადდი, ბევრი რამ წავიკითხე და ყველაფერს თავის კატუნით დავეთანხმე, ნამდვილად ასეა მეთქი, ჰო, ასეა და მერე?

ისიც გავიგე არასწორ ადგილზე რომ აღმოვჩენილვარ და სასწრაფოდ რომ უნდა გადავუხვიო გზიდან, ერთი ეგაა ეს გადასახვევები არსად ჩანს და თუ რამის შეცვლას გადავწყვეტ მთლიანი გზა კუდამოძუებულმა უნდა გავიარო უკან, ისევ საწყის პოზიციას დავუბრუნდე და თავიდან დავიწყო სიარული. დროულია? დროული კი არა, ისეთი დაგვიანებულია, ამაზე ფიქრიც სასაცილოდ მეჩვენება. დამაგვიანდა.

ჰო, მე დამაგვიანდა და ის ბრუნდება. ეს ორი რამ კი ერთმანეთთან კავშირში არ არის, თუ მეც დაბრუნებას არ გადავწყვეტ და საბოლოოდ არ გადავუსვამ ხაზს, ყველა იმ მცირეოდენ დეტალს, რომელიც ჯერ კიდევ მეამაყებასავით.

როგორც ფსიქოლოგები წერენ, სიამაყე და პრინციპები ჩემთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ყოფილა, მეც დაუფიქრებლად დავეთანხმე და ლამის ხელი მოვაწერე ყოველი აბზაცის ბოლოს, არადა, საბრალდებო დასკვნასავით ვკითხულობდი. ნუ, პრინციპში, მთლად მასეც არ იყო, ზოგი რამ მსიამოვნებდა კიდეც, მიყვარს როდესაც ჩემზე მესაუბრებიან, არ მიყვარს როცა მეუბნებიან რომ გავრცელებული ტიპი ვარ, თუმცა მეოთხე ადგილზე ყოფნა, დიდი უბედურება არ უნდა იყოს, ან კი რა არის მთელი მოსახლეობის 9%?! არც არაფერი.

მიუნხენში, ლუდის სმისას იმაზე კი არ ვფიქრობდი როგორც იქნა ეს ოცნებაც ავისრულე მეთქი, უფრო იმაზე ვფიქრობდი, რამდენიმე საათში რომ გამომიცხადებენ თბილისში ვეშვებითო, რა უნდა ვქნა მეთქი. სამომავლო გეგმებზე ჩამაფიქრეს და თუ აქამდე მომენტების კოლექციას ვაგროვებდი, მითხრეს დროა ხელშესახები და გრძელვადიანი ნივთების მოგროვება დაიწყოო, მიწაზე მყარად დადგე და ხვალინდელი დღის ან მომდევნო წუთის არ გეშინოდესო. თავით მივექანები 27–სკენ, მივექანები არაფრით, მიწას ოდნავ, მხოლოდ თითის წვერებით ვეხები და მომენტების შეგროვებას ვაგრძელებ.

არადა რა „დიადი მომენტები“ მე მქონია?! ერთი, ჩვეულებრივი, არაფრის მთქმელი, საღამოებისა და დღეების მცირერიცხვოვანი კოლექცია მაქვს.

რთულად „ამოსახსნელიც“ ვყოფილვარ, ჰმ, ან რა ჭირად უნდა ამომხსნას ვინმემ, დალევა მიყვარს და სიგარეტი, ფეხზე დგომაზე ვოცნებობ და მიწის ტერფებზე შეხება როგორია არც კი ვიცი, ამას ალბათ მაშინ გავიგებ მთელი ტანით რომ გავიშხლართები, აუცილებლად უნდა დავიბარო „ჯერ ფეხზე დამაყენეთ“ მეთქი.

ერთნაირი ფსიქოტიპების შეკრებაზე, ვიღაც შემოიპარა და იკითხა, აი თქვენი ტიპის ადამიანს როგორ უნდა შევაყვარო თავიო, მე კი გავიფიქრე, თუ აქ მოხვედი და ამ კითხვას სვამ, უკვე უყვარხარ მეთქი. იქ ეს არ მითქვამს და აქ რა ჭირად დავიწყე გულის გადაშლა კაცმა არ იცის.

Camera 360


ვითამაშოთ


მონეტას ყოველთვის რამდენჯერმე ვაგდებ, მაშინაც კი როცა პირველივე ცდაზე ვიღებ სასურველ შედეგს. პროცესი უფრო მხიბლავს ვიდრე შედეგი, ჭეშმარიტად მნიშვნელოვან საკითხებს არასოდეს ვდებ სასწორზე, მგონია რომ ერთხელ თუ მაინც ითამაშებ საკუთარი ცხოვრებით, ეს ავტომატურად ჩაითვლება ფსონად, შემდეგ კი ყველაფერი ფორტუნაზეა დამოკიდებული. კაზინოდან გამარჯვებული ვერასოდეს გამოხვალ, მთავარია მოგება შეგეძლოს და არასოდეს სთხოვო კრუპიეს კიდევ ერთხელ გაათამაშოს კარტი, იმაში დასარწმუნებლად ნამდვილად მოიგე თუ არა.

ფულზე იმიტომ ვთამაშობ, თამაშის საშუალება რომ მქონდეს, სინამდვილეში კი ყოველი ფსონის უკან ფულზე გაცილებით მეტი დგას.

მკითხავებთან სიარულის ნაცვლად კაზინოში დავდივარ, ფორტუნასთან სასაუბროდ შუამავლები არ მჭირდება.

გუშინ მოგებული ფული, დღეს, თითოეული ფსონის უკან ჩაფიქრებულ სურვილთან ერთად გავანიავე. ჯიბეგაფხეკილი და სურვილებგამოლეული დავბრუნდი სახლში.

სათამაშოდ ფულს კიდევ ვიშოვნი, მთავარია ახალი სურვილების მოფიქრება შევძლო.

***

ყოველი ფსონის ჩამოსვლისას თავი ღმერთი მგონია, ჯიბეში ჩაკუჭული თითოეული ლარი ვიღაცის სულად ვაქციე და დაუნანებლად ვანიავებ.

წერილების წერა უნდა დავიწყო, მოკლე შეტყობინებები ვაგზავნო აღმა–დაღმა „დღეს კარტში წაგაგე“ ან პირიქით.

აი წარმოიდგინე, დღეს შენი სული ფულზე გადავახურდავე, სათამაშო მაგიდას მივუჯექი და შენი დანაწევრებული ცხოვრებით რამდენიმე ხელი ვითამაშე, შენ სამომავლო გეგმებს ხაზი გადავუსვი და ფულთან ერთად, შენთან დაკავშირებული ყველა სურვილი ჩავიბღუჯე ჯიბეში. ერთ მშვენიერ საღამოს, შენი ცხოვრება დაკუჭულ და გაცვეთილ ფულის შეკვრად ვაქციე, დაუნანებლად გაგცვალე სასმელსა და სიგარეტზე, ფორტუნას გავურიგდი და გიყიდე.

ჰო, ფორტუნა სუტენიორია, მე კლიენტი.

brothel


ვირთხა


ჩემ უკვე გვარიანად მობერებულ ვირთხას კუდში ჩავავლე ხელი და მთელი ძალით მოვქაჩე ჩემკენ, მტვრიანი თათები მაგიდის ზედაპირზე გაახახუნა და მძიმედ გამოსრიალდა ხაოიან საფარზე.  მოსუქებულ გვერდებში ხელი ჩავავლე და ცარიელ ფურცელს მივაჩერდი. ფიქრებში ისევ საკუთარი ცხოვრების ამოცანების ამოხნას შევუდექი და ციფრები გავშალე.

როცა თავში ერთი ღირებული აზრიც კი არ მომდის და დასაწერი არაფერი მაქვს , ჩემი წითელთვალება ვირთხა ისე მიძალიანდება, ადგილიდან ძლივს ვძრავ ხოლმე.

ჭიდაობა რომ მომბეზრდა, ფეხსაცმლის ყუთიდან გამოჩრილ არყის ბოთლს შევეჩეხე თვალით და გაზავებაზე ფიქრი დავიწყე, კარადებში მტვრის მეტს რომ ვერაფერს გადავეყარე, მაცივრის ზედა თაროზე შემოდებულ ნახევრად გამოწურულ ლიმონს დავავლე ხელი და საბოლოოდ ამოვხადე სული.

ტანში სითბო პირველი ყლუპისთანავე ჩამეღვარა და კმაყოფილი სახით მივუბრუნდი მაგიდას, სადაც ჩემი მსუქანი და გატრუნული ვირთხა მელოდა.

მაგიდაზე გაშლილი ციფრები უჯრაში ჩავკუჭე და ისევ ცარიელ ფურცელს მივაშტერდი. ნაცრისფერ ვირთხას თავში საჩვენებელი თითი ორჯერ ჩავუკაკუნე და საგანგებოდ შეძენილ პორტსიგარს დავუწყე თვალიერება, დარჩენილი სიგარეტის ღერები გადავთვალე, ერთი ღერი ტუჩზე ჩამოვიკიდე და სანთებელა გავაჩხაკუნე.

ზარის ხმა გაისმა, მძიმედ წამოვდექი სავარძლიდან და უკითხავად გავაღე კარები, ხელში ქანცგაწყვეტილი ფოსტალიონი შემრჩა, რომელიც უკანასკნელი ორი წლის განმავლობაში ყოველ დღე მოდიოდა ჩემთან. ზრდილობიანად გამიღიმა, მეც ცალყბად მოვიკითხე და ულაპარაკოდ მოვუწერე ხელი გზავნილის „ჩაბარებაზე“. მაგიდასთან მიბრუნებულმა მოუთმენლად დავგლიჯე კონვერტი და პატარა ფურცელი ამოვაძვრინე. წერილის ტექსტი სტანდარტული იყო „ელ.ფოსტა შეამოწმე.“

მე ელექტრონულ ურთიერთობებს ვერ ვიტანდი, ის მოძველებულ მიმოწერას, არც ერთი ვიშლიდით ჩვენსას, ჰოდა 2 წლის განმავლობაში ერთსა და იმავე ტექსტს მწერდა, მე კი დაჟინებით ვუბრუნებდი პასუხს, „მომწერე რა გინდა!“ სამსახურში მისვლისას, მისგან მოსულ ყველა გზავნილს წაუკითხავად ვშლიდი და ველოდებოდი როდის ინებებდა კეთილს და სათქმელს ადამიანური ფოსტით გამომიგზავნიდა, ის კი ყოველ ჯერზე მიბრუნებდა გაუხსნელ კონვერტებს.

ალკოჰოლი რომ მომეკიდა, თავი ვერ შევიკავე და ჩემ ვირთხას ვეცი, რა გასაკვირია რომ ის ნამდვილი ვირთხასავით მოიქცა, თათები აიშვირა და ისე თავისუფლად გამოსრიალდა მაგიდაზე, რომ რამდენიმე წამში უკვე მის ელექტრონულ გზავნილს ვუყურებდი.

ბევრი არაფერი შეცვლილა, ხელი ისევ ჩემი ვირთხის ზურგზე მქონდა შემოდებული და ისევ ცარიელ ფურცელს მივშტერებოდი. საინტერესოა მთელი ორი წელი ცარიელ ფურცელს მიგზავნიდა თუ თავიდან მაინც იწუხებდა ხოლმე თავს წერილის შინაარსზე ფიქრით.

კიდევ ერთი ილუზია მივახვრჩვე, მარჯვენა ხელში არყის ბოთლი მოვიგდე, მარცხენაში პორტსიგარი.

გატრუნული ვირთხა ისევ თათებით ებღაუჭებოდა მაგიდას.

tumblr_lb6hedzxSu1qbo784o1_500


ახალივით


სანამ გარიგებაზე წასვლას შემომთავაზებდა, კარგად შემათვალიერა, ოთახის ყველა კუთხე–კუნჭული გულდასმით შეისწავლა და ჩამოსაჯდომად შესაფერისი ადგილის ძებნა დაიწყო. მისი მოსვლა არ გამკვირვებია, ვერ ვიტყვი ველოდი მეთქი, თუმცა ვიცოდი რომ დაბრუნდებოდა, ადრე თუ გვიან ისევ ჩამომიჯდებოდა საწერ მაგიდასთან და ფურცლების მთელ დასტას გამომიწვდიდა ხელმოსაწერად. ჰო, ნამდვილად ვიცოდი რომ გამოჩნდებოდა, თუმცა ბოლომდე მჯეროდა რომ ამჯერად მაინც ვიტყოდი უარს მასთან ხელშეკრულების გაფორმებაზე, სიმკაცრენარევი ტონით მივახვედრებდი რომ მისი დრო წავიდა, ამაყად გავუსვამდი ხაზს საკუთარ ასაკსა და ჩემი აზრით უკვე „საკმარის“ გამოცდილებას, იმასაც დავამატებდი რომ ყელამდე ვარ და დიდი ხანია ახალი ცხოვრება დავიწყე, ახალი ცხოვრება მის მიერ შემოთავაზებული, საეჭვო ტექსტით შედგენილი კონტრაქტების გარეშე.

ჰოდა იმას ვამბობდი რომ მოურიდებლად ჩამომიჯდა, ფეხი ფეხზე გადაიდო და უკითხავად მოუკიდა სიგარეტს, არადა ოთახში აღარ ვეწეოდი, განსაკუთრებული სისუსტის ჟამს თუ გამოვაღებდი ხოლმე ფანჯარას და მთელი ტანით გადაწოლილი გამოვუშვებდი კვამლს ქუჩაში, მან კი თავხედურად ამოაძვრინა ჯიბიდან სანთებელა, სიგარეტის ღერიც ჩვეულებისამებრ რამდენჯერმე დააკაკუნა მაგიდაზე და მილულული თვალებით მოქაჩა კიდეც. არც ეს გამიპროტესტებია, გადაღლას ვუჩიოდი და ახალ, დამყოლი ადამიანის როლს ვირგებდი მთელი მონდომებით.

მაგიდის კუთხეში საგულდაგულოდ მიჭუჭყნულ ბანქოს შეკვრას მოკრა თვალი, სიგარეტი კბილებით დაიჭირა და ორივე ხელით გადაწვდა, თან ცალი თვალი ფრთხილად მოჭუტა, აქაოდა კვამლი არ შემივიდესო. კოლოფიდან გადმოსრიალებული კარტი სათითაოდ გაშალა მაგიდაზე და ტუზები გადაარჩია, რაღაც ჩაიბუტბუტა და ისევ ერთმანეთში არია, აალებული ღერი სახელდახელოდ მიცუნცულებული საფერფლის კიდეზე ჩამოდო და გამომწვევად გამომხედა, ვიცოდი რაც უნდა ეთქვა, ჰოდა არ ვაცადე, დავასწარი, „უკვე ჩავიფიქრე“ მეთქი ვუთხარი და ტანში უსიამოვნო ჟრუანტელი ვიგრძენი. ოთახი ისედაც სავსე იყო კვამლით და დასაკარგი რომ აღარაფერი მქონდა მეც მადიანად დავიწყე სიგარეტის ქაჩვა, თან ყოველი ნაფაზის შემდეგ აალებულ ბოლოს ვაკვირდებოდი და თვალით ვზომავდი კიდევ რამდენ ხანს მეყოფოდა მოკიდებული ღერი. აუჩქარებლად, სიამოვნებისთვის მოწევა ვერ ვისწავლე, ყოველ ჯერზე ისტერიულად ვეწაფებოდი ხოლმე ფილტრიდან ნაზად გადმოკლაკნილ კვამლს და გახშირებული სუნთქვით ვუშვებდი პირდაპირ ფილტვებში, ფილტვებიდან კი დაუყოვნებლივ გარეთ.

საფერფლეს ოდნავ შევეხე თითებით, ფერფლი ამეკიდა ხელზე და უსიამოვნოდ მომემანჭა სახე, მეორე ხელით დავიწყე კანის წმენდა და სულ გადამავიწყდა რომ სურვილი მქონდა ჩაფიქრებული. არადა მართლა ჩავიფიქრე, დიდი მცდელობის მიუხედავად ვერაფრით ვთქვი უარი ტვინში გაელვებულ და ტანში გაჟრიალებულ სურვილზე, ჩავიფიქრე და სიგარეტის ისტერიული ქაჩვით გავისუსე ვერდიქტის მოსასმენად. ცხვირი აიბზუა, კარტი მაგიდაზე დაყარა და თავი დანანებით გააქნია, „ასეც ვიცოდი“ მეთქი ჩავილაპარაკე ჭვარტლიანი ტუჩებით და მის მოსასმენად მივწექი სკამის საზურგეზე.

თავზე ხელი გადაისვა, აუჩქარებლად გადმოიხარა ჩემკენ და სათნოდ გამიღიმა, ისედაც წვრილი ტუჩები ძაფებად ექცა, მე კი მის ნაოჭებად ქცეულ სახის კანზე შევაჩერე მზერა, შუაზე გაყოფილი ნიკაპიდან ლოყებზე ავცოცდი, თვალის ჩაცვენილ უპეებზე ღარები დავთვალე და ჩაყვითლებულ სკლერებზე გავიყინე, სანამ რამეს იტყოდა პიჯაკის ჯიბეს დასწვდა ხელით და თეთრი, სათუთად დაკეცილი ცხვირსახოცი ამოიღო, პირთან მიიტანა და ჩაახველა, პასუხად თავი რამდენჯერმე გავაქნიე იმის ნიშნად სასმელი არაფერი მაქვს მეთქი, სასწრაფოდ მოიშორა ცხვირსახოცი გალურჯებული ტუჩებიდან და ისევ კარგად ნაცნობი ღიმილი მესროლა.

ასე ხდება ხოლმე, შეჩვევევას ვუთამამდებით, ბოლოს კი ისე გვიჯდება სისხლში მის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოგვიდგენია, ამაზე ვერაგი რამ არ არსებობს, გველივით გვეპარება, გვამშვიდებს, შიშის ზარებსაც ნელ–ნელა ადუმებს და ადამიანებს ისეთ ახლობლებად აქცევს ლამისაა მათ ყოველ გამოჩენაზე სიხარულით ტაში შემოვკრათ, ძნელია ჩვევაში გადასული ადამიანების გარეშე ცხოვრება, დიდი ხანია მისი ძაფებად ქცეული ტუჩებისგან მოხაზული ღიმილი აღარ მინახავს, მიუხედავად იმისა რომ ენით აღუწერლად მძულდა, თან ისეთი მონატრების შეგრძნება მქონდა მზად ვიყავი იქვე გადავხვეოდი, მაგრად ჩამეკრა გულში და ყურში მეჩურჩულა „სად იყავი ამდენ ხანს“ მეთქი.

არეულ ფიქრებს წესრიგისკენ რომ მოვუწოდე, თავის ხელში აყვანის ნიშნად შეკრული მუშტი მივიტანე პირთან და ორჯერ ჩავახველე, საუბრის დაწყებას არც ის ჩქარობდა და მეც მისი დროულად გასტუმრებისა და მასთან კიდევ დიდ ხანს დარჩენის სურვილს შორის გახლეჩილი ჩამოყალიბებას ვლამობდი.

თავი ხელში რომ ავიყვანე კიდევ ერთხელ მივხვდი რისთვისაც მესტუმრა, გაღიმებულმა მოვუკიდე სიგარეტს და ვუთხარი „არაფერში მჭირდება!“

ისევ ღიმილმა გადაუსერა სახე, წარბი აწია და ძირს მიგდებულ საქაღალდეს წაეპოტინა, რამდენიმე გვერდიანი, აკინძული ხელშეკრულება გამომიწოდა და გულის ჯიბიდან მუქი მწვანე, პრიალა ზედაპირის მქონე კალამი ამოიღო, მე კი რამდენიმე წუთის წინ საკუთარი სურვილის წინააღმდეგ ჩაფიქრებული სურვილის მსგავსად მივიტანე მარჯვენა ხელი თითქოს ზეპირად ნასწავლი ტექსტით სავსე ფურცლებთან და ხელი მოვაწერე, წერტილი დავსი და ტანში მონატრებულმა ჟრუანტელმა დამიარა.

საკუთარი სურვილით დავთანხმდი იგივე სენის შეყრას რამაც უკანასკნელი რამდენიმე წლის განმავლობაში შხამით უხვად გამიჯერა სხეულის თითოეული უჯრედი. ვადაგასული ხელშეკრულების პირობით ნაყიდ ადამიანს იმდენ ხანს ვებღაუჭე სანამ ნაცრისფერ, ფანქრით მოხაზულ ჩონჩხს არ დავამსგავსე, სანამ სიცოცხლის ყველა ნიშანი არ გამოვწოვე, სანამ სიმშვიდე არ შემეპარა მისგან შემორჩენილი უკანასკნელი ემოციის ტანჯვით გარდაცვალების მომენტში. ისეთი ბედნიერი არასოდეს ვყოფილვარ როგორც მაშინ, აგონიაში მყოფ გრძნობას რომ დავაფარე ბალიში სახეზე და ერთი საათი ვაჭერდი ცხვირზე იმის შიშით შემთხვევით არ გადარჩეს მეთქი, ერთდროულად გამოშიგნულიც, გარდაცვლილიც, დამპალიც ვიყავი და ახალდაბადებულიც. მიწაც კი არ მიმიყრია ისე გაიხრწნა ჩემ ბალიშზე, ძვლებზე გადაკრული დაფლეთილი კანის გროვად იქცა და ოთახი ააყროლა.

ყველაფერი თავიდან დავიწყე, საკუთარი სურვილით მოვიყუდე შხამით სავსე ჭიქა და გემრიელად გამოვცალე, ისევ სურვილების ჩაფიქრება დავიწყე და არაფრის მთქმელი ნიშნებით არსებობას მივეცი. შვიდიანების შემორჩენილი ყუთი მოვიკიდე ზურგზე და ბაზარში ხუთიანების მცირე გროვაზე გადავცვალე. გავწითლდი და ხელშეკრულების ტექსტი ავიკრიფე ტანზე, ხელი მოვიწერე და ჯერ კიდევ სიცოცხლით სავსე სული ვიყიდე.


ბრუნი


ზაფხული კვამლივით დაიკლაკნება ჩემ ირგვლივ, მხურვალე ტუჩები მოაქვს ყურთან და მეუბნება რომ „მხოლოდ ერთი ნაბიჯი დაგვრჩა“.

ნაბიჯებში დღეებს გულისხმობს, უკუღმა ათვლა დაიწყო, სულ ცოტაც და „სტარტ“–ზე ვიქნებით.

რამდენიმე დღეა იღბალი არსად შემხვედრია. ალბათ ავცდით ერთმანეთს, ან მე გამოვედი ზედმეტად გვიან, ან ის გავიდა ზედმეტად ადრე. პირველად ჩემ დაბადების დღეზე გამოჩნდა, მოტეხილი ფეხით, მთვრალ მდგომარეობაში გადავეყარეთ ერთმანეთს, მაშინ დიდი ყურადღება არ მიმიქცევია, მხოლოდ გავიფიქრე მეცნობა მეთქი. იმ დღეს ბედნიერი ვიყავი, თუმცა დამავიწყდა რომ ჩემი ბედნიერების მაცნე კოჭლია, რომ სიმთვრალეში მეორე სართულიდან გადავარდა, თუმცა იღბლიანი იყო და გადარჩა, შემდეგ ჩემი ბედნიერების მაცნე გახდა და ჯოხი გადააგდო.

ნაბიჯები ვახსენე, მას შემდეგ რაც 00:00 საათი ოფიციალურად შესრულდა და 3 ივლისი დადგა, ყოველი ახალი წამი დანიშნულების პუნქტთან მაახლოვებს, სულ ცოტაც და მყარად დავდგები, წინსვლას შევწყვეტ და გავიყინები.

თავი უკან მაქვს გადახრილი და გაშლილი ხელებით ვტრიალებ, ბრუნებს ვაკეთებ და ყოველ წერტილს თავიდან ვუბრუნდები, ემოციებიც ისე ცოცხლდება თითქოს არასდროს გამნელებია. წარმოიდგინე მთელ ცხოვრებას ერთ ადგილზე რომ ატარებდე, ბრუნავდე დაუსურლებლად და ამასობაში კედლები იცვლებოდეს, ახალი ფერები, ნახატები, სურათები, დეტალები ჩნდებოდეს, ცვლილებებს ეძახდე მაგრამ მაინც იმავე ადგილზე ტრიალებდე სადაც პირველად დადექი და ნელა აიღე „სტარტი“, ნიადაგი მოსინჯე და შემდეგ სისწრაფეს მოუმატე. ერთხელ თუ დაიწყე ვეღარ გაჩერდები, რომც გაჩერდე ყველაფერი მაინც განაგრძობს ტრიალს და გულის რევის სპაზმს გაგძნობინებს.

დღეს მე და იღბალი ვერ შევხვდით ერთმანეთს, მე მისი სახლის კარები ვიცი და საღამოს უნდა ვესტუმრო, თუ სხვა გამიღებს უნდა ვთხოვო დაუძახონ, სახელს თუ მკითხავენ ოდნავ გავწითლდები და ვეტყვი რომ არ ვიცი, იმედი მაქვს პასუხად გამიღიმებენ და ცხვირწინ არ მომიხურავენ კარებს, დღეს ყველაზე მეტად მჭირდება ბედნიერების მაცნე, დანიშნულების პუნქტთან პირისპირ აღმოჩენამდე აუცილებლად უნდა ვნახო. ხელოვნურად, წინასწარი განზრახვით არასოდეს შევხვედრივართ ერთმანეთს, ალბათ ამით გაუფასურების განაჩენი გამომაქვს, ვაუფასურებ და თავად არ იცის.

მორიგ ბრუნამდე რჩება საათები.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 919 other followers

%d bloggers like this: