Category Archives: ჩემი აგვისტო

პროცესები


საკუთარი ხელით მომზადებულ საჭმელს გემოს ვერასოდეს ვატან, როგორ ძალიანაც არ უნდა მშიოდეს კეთების პროცესში აუცილებლად მეკარგება მადა. ვიცი, რომ ეს საკმაოდ გავრცელებული სენია და ამ „ფენომენის“ არა ერთი ახსნაც მომისმენია.

თუმცა ახლა განმარტებები არაფერში მჭირდება, უბრალოდ შევნიშნე, შემდეგ დავფიქრდი, აღვნიშნე და დავივიწყე.

თითქმის ყოველ დღე მინდა ვიტირო და არაფერი გამომდის, იმიტომ კი არა რომ ძალიან ცოდო და უბედური ვარ, არა, უბრალოდ მინდა რომ ვიტირო.. მაგრამ შენც არ მომიკვდე! წამლად რომ გინდოდეს ერთ ცრემლს ვერ გამაგდებინებს კაცი.

ამისთვის საჭიროა ბევრი ალკოჰოლი და მსოფლიოში ყველაზე იდიოტური, თუმცა ამასთანავე ძალიან სენტიმენტალური ფილმი. უბედურება კი ისაა რომ ახლა აღარც ალკოჰოლს ვეძალები დიდად და ფილმების ყურებასაც დიდი ხნის წინ მივანებე თავი. ჰოდა, ვუალა! გაურკვეველი მიზეზით მინდა ტირილი, მაგრამ ამაოდ.

ახლა მხოლოდ რამდენიმე განუხორციელებელი სურვილი მაქვს.

ჰო, სურვილებს რაც შეეხება, სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რომ ყველაფერი რაც ყველაზე ძალიან მინდა არის ერთი პატარა მომენტი, გაელვება და მეტი არაფერი. პროცესის სახით, მიმდინარედ ვერაფერი წარმომიდგენია და შესაბამისად ვერც მინდა. აი, მხოლოდ რაღაც ისეთი რაც კონკრეტულ მომენტში მგონია რომ ძალიან გამაბედნიერებს, თუმცა პროცესის სახით როგორი იქნება არ ვიცი.

ეგ კი არა, წარსულში მომხდარი ამბებიც, ჯერ კიდევ აწმყო რომ იყო მომენტებად მომწონდა, ახლა კი, მოგონებების სახით უფრო პროცესებად იქცა.

ანუ შემიძლია ვიოცნებო მომენტებზე, შევიგრძნო კონკრეტული მოვლენები დროის მკაცრად შემოსაზღვრულ პერიოდში და გავიხსენო ხანგრძლივ პროცესებად, გავიხსენო და დავტკბე.

დასკვნა: ბედნიერი პროცესები არსებობს მხოლოდ წარსულში, აწმყო და მომავალი მომენტებისგან შედგება.

არადა, ყოველთვის პირიქით მეგონა.

პროცესებად ქცეულ სურვილებს მოაქვს იმედგაცრუება, თუმცა წარსულად ქცევის შემდეგ, ცხოვრების საუკეთესო ხანად მეჩვენება ხოლმე.

სადღაც გამოკვეხებული ადამიანი ვარ. ვერ ვიტყოდი წარსულს მივტირი მეთქი, სულაც არა, სასაცილო იცი რა არის? წარსულს კი არ მივტირი, იმას მივტირი რაც წარსულში „ბედნიერების ჟამს“ (რომელიც თავის დროზე მხოლოდ პატარა გაელვება იყო, ახლა კი მთელ პროცესად იქცა) უნდა მომხდარიყო და არ მოხდა. კიდევ უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ გული კი არ მწყდება იმაზე რაც უნდა ან შეიძლებოდა მომხდარიყო და არ მოხდა, არა ის მომენტი მენატრება ჯერ კიდევ რომ არ ვიცოდი მოხდებოდა თუ არა და რომ ველოდებოდი. მოკლედ რომ ვთქვა მენატრება მომავალში მომენტებად წარმოდგენილი მოვლენების მოლოდინის პროცესი.

ისევ ავიხლართე.

tumblr_ldphhfcod71qbpwzeo1_500


მუმბაი – ბარსელონა


მუმბაი

ალბათ არ იქნება გასაკვირი რომ ვთქვა ყველაფერი თბილისში დაიწყო მეთქი, ჰო, თბილისში დაიწყო და თბილისშივე დასრულდა, ან თბილისი-მუმბაის რეისის გამოცხადებისას (მართალია პირდაპირი რეისი თბილისსა და მუმბაის შორის არ არსებობს და ამიტომ ვვარაუდობ რომ თბილისი-სტამბულის რეისზე უნდა იყოს საუბარი, თუმცა მთავარი მაინც საბოლოო დანიშნულების პუნქტია, ამიტომ იყოს მუმბაი), ან მუმბაიში დაშვებისას, ანაც დაშვებიდან რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგ, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია, რომ დასრულდა, ნუ როგორც მინიმუმ „პირველი სეზონი“ მაინც.

პრინციპში, იმას თუ რომელ ქალაქში დაიწყო ან რომელ ქალაქში დასრულდა, გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს, ვინაიდან ამ ისტორიას ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა ერქვას მუმბაი, არა იმიტომ თუ სად მოხდა, არამედ იმიტომ თუ სად უნდა გაგრძელდეს.

თვითმფრინავის აფრენისას, აი იმ მომენტში ბოინგმა (არ ვიცი ზუსტად ბოინგი იყო თუ არა, მაგრამ ახლა არც ამას აქვს მნიშვნელობა) ცხვირი რომ ასწია ჰაერში ასაფრენად, კადრი შენელდა და ფერმკრთალი ასოებით, ისე როგორც ჰოლივუდურ ფილმებშია, დაიწერა „to be continued”-ო. ისე კი უნდა ითქვას, გემრიელი დრამის გამოსაცხობად, ჯობდა “The End” დაწერილიყო, თუმცა ცხოვრებაში ყველაფერი ტიტრებით არ სრულდება.

ჰო, ვიცი, ვიცი ეს თვითმფრინავის, აეროპორტებისა და დამშვიდობების სცენები იმდენად ბანალური, გადაღეჭილ-გადმოღეჭილი და გვარიანად მობეზრებულია, რომ ისტორიის ამგვარად დაწყება, ერთის მხრივ ალბათ ყველანაირ ინტერესს დაუკარგავს ადამიანს, თუმცა ვინაიდან ყველაფერი ასე იყო, ახლა დასასრულის შეცვლას ვერ დავიწყებ, ხოლო კითხვაზე „ისტორიის ბოლოდან დაწყება რა მანერაა?“, მოგახსენებთ რომ არ ვიცი, ასე იყო საჭირო და მორჩა.

ახლა ორი სიტყვით ისიც ვთქვათ თუ ვიზეა ეს ისტორია, სულ ორი მთავარი გმირი ყავს – ატმისფერ კაბაში გამოწყობილი მომცრო ზომის, ასაკით არც თუ ისე პატარა ქალბატონი და შოკოლადისფერი, ასოციაციურად წითელ ღვინოსთან დაკავშირებული, წვერმოშვებული და ასაკით კიდევ უფრო დიდი მამაკაცი.

აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ როდესაც ცდილობ ყველაფერი ფილმის სცენარით წაიყვანო, საბოლოო ჯამში ასეც გამოდის ხოლმე, არა იმიტომ რომ ფილმებს რეალური ცხოვრების მსგავსად იღებენ, არამედ იმიტომ რომ ცხოვრების დამდგმელი რეჟისორები, ხშირად უკვე კარგად ნაცნობი ფილმების სიუჟეტებით გეგმავენ ხოლმე მოვლენებს.

ბარსელონა

ოჰ, ბარსელონა სულ სხვა რამეზეა, სულ სხვა მოქმედი პირები ყავს და სულ სხვაგვარად ვითარდება.

მუმბაი

აი შოკოლადისფერი მამაკაცის მუსიკალური გემოვნება დიდად არ მხიბლავს, მაგრამ ატმისფერს მოსწონდა და აბა მე ვინ რას მეკითხება.

პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, აკი, ვამბობდი ყველაფერი ფილმის სცენარით წარიმართა მეთქი, ჰოდა, ახლა კიდევ უფრო მეტად დარწმუნდებით ამაში და კიდევ უფრო მეტად შეგეპარებათ ეჭვი ამ ისტორიის ნამდვილობაში. იმას ვამბობდი რომ პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, ატმისფერი საკუთარი სახელისთვის შეუფერებლად ბევრს სვამდა, მე კი, ვინაიდან ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ შუამავალის როლი მეკისრებოდა თავი არ მომიკლავს ბევრს ვერ დავლევ მეთქი, შეიძლება ითქვას რომ ამდენი არასოდეს დაგვილევია, ან კი დაგვილევია მაგრამ ასე არასოდეს დავმთვრალვართ (ნუ ატმისფერი მაინც).

მერე, ეს ისტორია რა ისტორია იქნებოდა, პატარა სანაძლეოც რომ არ გარეულიყო სიუჟეტში… შოკოლადისფერი არც დაბნეული ჩანდა და არც მარტოსული, თუმცა მაინც ვერ ვიჯერებდი რომ შეიძლებოდა ასეთ საღამოს და ასეთ ადგილას სულ მარტო ყოფილიყო, ჰოდა ვინაიდან ატმისფერი თვალს არ აშორებდა, ავუხირდი მარტო არ იქნება, ალბათ ვინმეს ელოდება მეთქი, ეს კიდევ თავს იკლავდა ნამდვილად მარტოაო, ჰოდა, მთელ საღამოს ასეთ კამათში ხომ არ გავატარებდით, სანაძლეოს პირობებზე შევთანხმდით და მე დაუფიქრებლად გავეშურე გამარჯვებულის გამოსავლენად.

დიდ ხანს ხვეწნა არ დამჭირვებია ჩვენ მაგიდასთან რომ აღმოჩენილიყო, მე შევეცადე მაქსიმალურად შორს დავმჯდარიყავი, სათვალე გავიკეთე და ტელევიზორში საკმაოდ მნიშვნელოვანი საფეხბურთო მატჩის ყურება დავიწყე. ჰო, სულ დამავიწყდა მეთქვა რომ სანაძლეო წავაგე.

ატმისფერი იფიცება იმ საღამოს რა მოხდა არაფერი მახსოვსო, აი მე კი ყველაფერი მახსოვს, ცოტა ჩავარდნები კი მაქვს, მაგრამ ჯამში ყველაფერი მახსოვს.

ხოლო ვინაიდან ატმისფერს არაფერი ახსოვს, შოკოლადისფერის მოგონებებს ბევრი არაფერი წონა აქვთ.

ე.ი. ყველაფერ მესამე დღეს და მეორე შეხვედრისას დაიწყო.

მაშინ დაერქვა ატმისფერს ატმისფერი (შოკოლადისფერი ყოველთვის შოკოლადისფერი იყო), დიდ ხანს რომ იკოხტავა სარკის წინ ატმისფერ კაბაში გამოწყობილმა და შოკოლადისფერმაც ეს სახელი რომ შეარქვა.

დაუვიწყარი 1 კვირა, აფეთქებული ემოციები და დამშვიდობების წარმოდგენაზე ყელში გაჩხერილი ბურთი, მოკლედ, ყველაფერი ისე როგორც ფილმებშია.

აეროპორტი, ემოციები, აეროპორტი და სიჩუმე.

***

ყველაზე იაფი ფრენები მუმბაიში, როგორც ვნახე qatarairways-ს აქვს, თუმცა სხვა ვარიანტების მოფიქრებაც შეიძლება, იქამდე 5 წელია. რატომ 5 წელი? ატმისფერმა გადაწყვიტა ასე და იმიტომ.

ცხოვრებაში აუცილებელია გქონდეს ერთი დაუვიწყარი, ყველა ცუდ დეტალ ჩამოშორებული მოგონება და მისი გაგრძელების სავარაუდო თარიღი – თან იმედი რომ გაქვს იქამდე გადამივლისო და თან პირიქით, რომ იმედოვნებ ისევ ისე მენდომებაო.

ბარსელონა

აქ 5 წელზე მეტიც კი გავიდა, ვადა არცერთს დაგვითქვამს, განსხვავებით მუმბაისგან, ბარსელონამ საკუთარი თავი დიდი ხნის წინ გადაწყვიტა, ბევრ ქალაქს მიედ-მოედო და ბევრი წლის მერე დაირქვა ბარსელონა.

ბარსელონაზე სასაუბროდ არც არასოდეს მცხელა და არც დიდი სურვილით ვიწვი ხოლმე, თუმცა როცა მუმბაიზე ვსაუბრობ, ჯერ ბარსელონას ბილეთებს ვათვალიერებ, გეგონება ვინმე მელოდებოდეს. მუმბაი? მუმბაი უფროა მოლოდინის რეჟიმში ვიდრე ბარსელონა, ბარსელონამ არც იცის რომ თარიღებს ვარჩევ.

არადა, ამ ორ ისტორიას არაფერი აქვს საერთო, არც გეოგრაფიულად, არც ხანგრძლივობით, არც სიმძაფრით და არც პერსონაჟებით.

ბარსელონაში არც ატმისფერი კაბებია, არც შოკოლადისფერი და წითელი ღვინოსავით მამაკაცი, არც სიმთვრალე და არც სანაძლეო. ბარსელონა უფრო ძველია და თბილისთან მუმბაიზე ახლოსაა.

მუმბაის აუცილებლად გაუხარდება. ბარსელონა უბრალო აკვიატებაა, თუმცა დასასრულისთვის არც თუ ისე ურიგო.

 angel & devil


პირველი


ჯერ კიდევ აგვისტოა, მართალია გვიანი, მაგრამ მაინც აგვისტო.

ვეღარ გავსამდი, მხოლოდ ასაკი მომემატა, თუმცა დღევანდელი თარიღივით ვიყოფი სამზე.

გამადიდებელი შუშით შესწავლილი სახეების კოლექციის გადასყრელად ვემზადები და ერთი ყველაზე მეტად მენანება, ჩემი კოლექციის პირველ ნომერს ბოლოს გავუშვებ სანაგვეზე, რიგით უკანასკნელი იქნება, ნომრით პირველი.

ერთ დღეს კი აუცილებლად გადააწყდება საკუთარ სახეს ერთ–ერთი სანაგვის ძირზე, ქარისგან აფართხალებულ კუთხეს მოკრავს თვალს და ნაცნობი გამოხედვა მიიზიდავს, ჩაძვრება და ამოიღებს, წვერზე მოკიდებს ხელს, მის იდეალურად სუფთა ხელებს შემთხვევით ჭუჭყი რომ არ მოედოს. ასეა, პირველები აუცილებლად იყოფიან სამზე და ამთავრებენ სანაგვეზე.

საგულდაგულოდ შეძენილ რეზინის ხელთათმანს ვირგებ თითებზე. აქამდე თუ მეგონა რომ სახეზე შეუმჩნეველი ღიმილი დასთამაშებდა, ახლა დარწმუნებული ვარ რომ მკაცრი და ოფიციალური გამოხედვა აქვს, მეც ეტიკეტის სრული დაცვით ვუწვდი ხელთათმანში შეფუთულ ხელს ჩამოსართმევად და ყოველგვარი ღიმილის გარეშე ვეუბნები რომ სასიამოვნო იყო მისი გაცნობა.

დამშვიდობების დროა! „პირველის“ სახე სანაგვეზე, მე სახლში.

ქუჩაში მიმავალს მახსენდება, რომ ადრე სიკვდილით დასჯილებს გზაჯვარედინებზე მარხავდნენ,  გზა რომ ვერ გამოეგნოთ და ვერასოდეს დაბრუნებულიყვნენ, მეც აუღელვებლად ვიღებ გეზს პირველივე გზაჯვარედინისკენ და სიგარეტის ნამწვავებისგან ამომწვარი ნაგვის ურნის დაღებულ პირთან ვდგები შეთქმულის სახით, ვდგები და უკანასკნელად ვსწავლობ სახეს რომელიც ურნაში ჩაღვრილი „კოკა კოლის“ გაზგასულ და სიგარეტის ნამწვავებისგან შედედებულ მასაში უნდა ჩავახრჩო. ისევ იღიმის და მინდება რომ ჩვენი ოფიციალური დამშვიდობება, თბილი ჩახუტებით ჩავანაცვლო, გავუღიმო და იმაზე უკეთესი ფრაზა მოვიფიქრო ვიდრე „სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა“–ა.

არაფერი მაფიქრდება, ხელთათმანს ვიხსნი და შიშველი ხელით ვუშვებ მწვანე ურნის ხახაში.

სახლამდე დარჩენილ ნაბიჯებს ვითვლი და ყოველ ჯერზე ვფიქრობ მივბრუნდე, სასწრაფოდ გადმოვატრიალო სანაგვე, სახლში მივიტანო, გავრეცხო, გავაშრო და თავიდან გავიცნო.

სიჩუმეს გასაღების გადატრიალების ხმა არღვევს, დიდ ხანს ვიწმენდ ფეხებს შესასვლელში, ზღურბლს თუ გადავაბიჯებ აღარ დავბრუნდები, ფეხსაცმლის ძირები უხეშად ეხახუნება ხაოიან ზედაპირს, კარები ღიაა, გასაღები კი კვლავ საკეტშია გაჩხერილი. შევდივარ და კარებს მაგრად ვაჯახუნებ.

გამთენიისას სტაფილოსფერ ტანსაცმელში გამოწყობილ მამაკაცებს მიყავთ სადღაც.

არადა ჯერ კიდევ აგვისტოა, მართალია გვიანი, მაგრამ მაინც აგვისტო.

tumblr_la8v8efwuM1qzlqbho1_500


ISFP


ბრუნდება.

ჰო, ასე უნდა დამეწყო წერა, მიუხედავად იმისა რომ ჩანაფიქრიც სხვა მქონდა და ფიქრიც სხვა რამით დაკავებული.

საკუთარი თავის შეცნობის სურვილით დავვაადდი, ბევრი რამ წავიკითხე და ყველაფერს თავის კატუნით დავეთანხმე, ნამდვილად ასეა მეთქი, ჰო, ასეა და მერე?

ისიც გავიგე არასწორ ადგილზე რომ აღმოვჩენილვარ და სასწრაფოდ რომ უნდა გადავუხვიო გზიდან, ერთი ეგაა ეს გადასახვევები არსად ჩანს და თუ რამის შეცვლას გადავწყვეტ მთლიანი გზა კუდამოძუებულმა უნდა გავიარო უკან, ისევ საწყის პოზიციას დავუბრუნდე და თავიდან დავიწყო სიარული. დროულია? დროული კი არა, ისეთი დაგვიანებულია, ამაზე ფიქრიც სასაცილოდ მეჩვენება. დამაგვიანდა.

ჰო, მე დამაგვიანდა და ის ბრუნდება. ეს ორი რამ კი ერთმანეთთან კავშირში არ არის, თუ მეც დაბრუნებას არ გადავწყვეტ და საბოლოოდ არ გადავუსვამ ხაზს, ყველა იმ მცირეოდენ დეტალს, რომელიც ჯერ კიდევ მეამაყებასავით.

როგორც ფსიქოლოგები წერენ, სიამაყე და პრინციპები ჩემთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ყოფილა, მეც დაუფიქრებლად დავეთანხმე და ლამის ხელი მოვაწერე ყოველი აბზაცის ბოლოს, არადა, საბრალდებო დასკვნასავით ვკითხულობდი. ნუ, პრინციპში, მთლად მასეც არ იყო, ზოგი რამ მსიამოვნებდა კიდეც, მიყვარს როდესაც ჩემზე მესაუბრებიან, არ მიყვარს როცა მეუბნებიან რომ გავრცელებული ტიპი ვარ, თუმცა მეოთხე ადგილზე ყოფნა, დიდი უბედურება არ უნდა იყოს, ან კი რა არის მთელი მოსახლეობის 9%?! არც არაფერი.

მიუნხენში, ლუდის სმისას იმაზე კი არ ვფიქრობდი როგორც იქნა ეს ოცნებაც ავისრულე მეთქი, უფრო იმაზე ვფიქრობდი, რამდენიმე საათში რომ გამომიცხადებენ თბილისში ვეშვებითო, რა უნდა ვქნა მეთქი. სამომავლო გეგმებზე ჩამაფიქრეს და თუ აქამდე მომენტების კოლექციას ვაგროვებდი, მითხრეს დროა ხელშესახები და გრძელვადიანი ნივთების მოგროვება დაიწყოო, მიწაზე მყარად დადგე და ხვალინდელი დღის ან მომდევნო წუთის არ გეშინოდესო. თავით მივექანები 27–სკენ, მივექანები არაფრით, მიწას ოდნავ, მხოლოდ თითის წვერებით ვეხები და მომენტების შეგროვებას ვაგრძელებ.

არადა რა „დიადი მომენტები“ მე მქონია?! ერთი, ჩვეულებრივი, არაფრის მთქმელი, საღამოებისა და დღეების მცირერიცხვოვანი კოლექცია მაქვს.

რთულად „ამოსახსნელიც“ ვყოფილვარ, ჰმ, ან რა ჭირად უნდა ამომხსნას ვინმემ, დალევა მიყვარს და სიგარეტი, ფეხზე დგომაზე ვოცნებობ და მიწის ტერფებზე შეხება როგორია არც კი ვიცი, ამას ალბათ მაშინ გავიგებ მთელი ტანით რომ გავიშხლართები, აუცილებლად უნდა დავიბარო „ჯერ ფეხზე დამაყენეთ“ მეთქი.

ერთნაირი ფსიქოტიპების შეკრებაზე, ვიღაც შემოიპარა და იკითხა, აი თქვენი ტიპის ადამიანს როგორ უნდა შევაყვარო თავიო, მე კი გავიფიქრე, თუ აქ მოხვედი და ამ კითხვას სვამ, უკვე უყვარხარ მეთქი. იქ ეს არ მითქვამს და აქ რა ჭირად დავიწყე გულის გადაშლა კაცმა არ იცის.

Camera 360


თორმეტი


მკითხველად არასოდეს ვარგოდა. როდესაც ჩემი ახალი ფავორიტის ნაწერების წაკითხვა შევთავაზე მითხრა კითხვისას მეგონა შედედებულ სისხლში ვყოფდი ხელებს და თითები ერთმანეთზე მეწებებოდაო. ნაწერებში ავტორს სისხლის არსად უხსენებია, ვიფიქრე რაღაც გამომრჩა მეთქი და თავიდან დავიწყე კითხვა. ძილის წინ ვკითხულობდი და დილაობით დიდ ხანს მეგონა რომ სისხლის გუბეში ვიწექი, არ ვიცი როდიდან, მაგრამ აღმოვაჩინე რომ სისხლი სიბინძურის სინონიმი გახდა ჩემთვის და წარმოვიდგინე კითხვისას როგორ იყურებოდა თითებზე, როგორ კრავდა მუჭს და როგორ გრძნობდა რომ ხელის გაშლისას უკვე გვარიანად გაციებული სისხლი ეწელებოდა თითებზე. გულის რევა ვიგრძენი.

მას შემდეგ გამარჯვებულის სახით მხვდებოდა და ჩვეული სალმის ნაცვლად ხელს მიწვდიდა ხოლმე ჩამოსართმევად, შეუფერებლად ოფიციალური იყო და თითებზე დიდ ხანს მაკვირდებოდა, მე კი ნიშნის მოგებით ვისვამდი წითელ ლაქს, ხელის ჩამორთმევა ემოციური რომ გამეხადა.

ცოტა ხანში გავცივდით, მასაც გაუარა შოკმა და მეც აღარ ვგრძნობდი სისხლის გუბეს გაღვიძებისას. შეხვედრისას ვეხვეოდით ხოლმე ერთმანეთს, ახალ მწერალს ითხოვდა სამსხვერპლოზე. მეც არ დავაყოვნე და საკუთარი თავი მივართვი, ხელნაწერებად გავუშალე მაგიდაზე და მოუთმენლობისგან სიგარეტს მოვუკიდე.

ცხვირი აიბზუა და მითხრა „ჩამოკიდებული კაცი“ რა უაზრო თარგმანიაო, ვუთხარი უკეთესად შენ თარგმნე მეთქი და მიპასუხა „Hanged Man”– ო, გამეღიმა, იქამდე ვჭიმე ტუჩები ყურებისკენ სანამ საბოლოოდ არ დავრწმუნდი რომ საპასუხოდ გაღიმებას არ აპირებდა.

ვწერდი – „სანამ ჩემი მეგობრის ყოვლისმომცველი ზიზღი შთანთქავდა მისდამი განცდილ ემოციას, მოასწრო და მითხრა „ბედი თითოეულ ჩვენგანს აძლევს სამ მასწავლებელს, სამ მეგობარს, სამ მტერს და სამ დაუვიწყარ საყვარელს, მაგრამ ეს თორმეტი ყოველთვის ირგებს ვიღაცის როლს და ჩვენ ვერასოდეს ვხვდებით რომელი მათგანი რომელია…“ გამეღიმა, იმის ნიშნად რომ მომეწონა, შემდეგ ბევრი ვიფიქრე და ვუპასუხე უაზრობაა მეთქი, რატომო არ უკითხავს და თავადვე განვაგრძე „ვინ დაადგინა რომ მაინც და მაინც სამნი უნდა იყვნენ თუ ვერასოდეს ვიგებთ ვინ ვინაა, ვინ დაადგინა რომ გადაცმულები ანაც სხვის ნიღაბ მორგებულები გვხვდებიან თუ შეუძლებელია მათი ნამდვილი ვინაობის გარკვევა. თუ ადამიანს იმდენად აქვს შესისხლხორცებული ნიღაბი, რომ მისი მოხსნის შემდეგ სახე აღარ ექნება, ეს ნიშნავს რომ მას ნიღაბი არ აქვს.“ ისევ არაფერი მიპასუხა, მეც გავჩუმდი და მივხვდი რომ ეს ფრაზა ზედმეტად გამოვშიგნე და სასიამოვნო მოსასმენისგან ორგანოების ამაზრზენ კორიანტელად ვაქციე.“

თითებზე დაიხედა, მივხვდი რომ ისევ სისხლმა გაუელვა თავში და ნიშნის მოგებით ვუთხარი: „მხოლოდ იმიტომ რომ ავტორს სიტყვა „გამოშიგვნა“ აქვს გამოყენებული, მისი ნაწერის კითხვისას თავს სისხლის გუბეში არ უნდა გრძნობდე.“

კითხვა განაგრძო და ისე რომ არ შემოუხედავს მიპასუხა: „გუშინ სახლიდან გასვლისას ხელი მომყვა კარებში, მტკივა და პერიოდულად ვაკვირდები ხოლმე.“ რამდენიმე წინადადება წაიკითხა და შემდეგ დაამატა „პარანოიას მკურნალობა სჭირდება, სპეციალისტის შერჩევაში დაგეხმარები.“

პასუხი არ გამიცია.

წერა დიდი ხნის დავიწყებული მქონდა, ამიტომ იყო ნელ–ნელა სიმშვიდე რომ შემეპარა და ვიფიქრე „ის რისი კეთებაც არ ვიცი, შეძულებელია ვინმეს მოეწონოს მეთქი“… ფიქრებში სიჩუმე რომ ჩამოვარდა და განცხრომას რომ მივეცი, მოულოდნელად გველივით შემომეპარა იმედი: „ეს ისეთი უკუღმართია…“

კითხვა დაამთავრა და მთხოვა კარტი გამიშალეო.

სიგარეტს მოვუკიდე და გავიფიქრე თუ გაშლისას მაგიდაზე ბოლო კარტად „ჩამოკიდებული კაცი“ დაჯდება საკუთარ თავს ერთ სურვილს შევუსრულებ მეთქი.

„ისე მართლაც რა უაზრობაა…“ სიგარეტის კვამლს გამოაყოლა სიტყვები.

„რა?“ ვკითხე ისე რომ კარტისთვის თვალი არ მომიცილებია.

„აი წარმოიდგინე. შენ თუ ვიღაცის მასწავლებელი ხარ ის შენთვის საპასუხოდ აუცილებლად მასწავლებელი უნდა იყოს? მოსწავლეების რაოდენობაზე არაფერი ეწერა, არც ურთიერთდამოკიდებულებაზე. მაგ. ჩემი დაუვიწყარი სამი საყვარლისთვის მე შეიძლება მასწავლებელი ვიყო?“

ორივეს გაგვეცინა, თემა მე გავაგრძელე:

„ან ეს სამი რა საჭიროა? იქნებ ფაზებად გადიან? ანუ მთელი ცხოვრების მანძილზე ჯამში სულ 3 მნიშვნელოვან ადამიანს ხვდები, ყველაფერი მეგობრობით იწყება, შემდეგ ჩხუბობთ და სამკვდრო–სასიცოცხლოდ ეკიდებით ერთმანეთს, შემდეგ რატომღაც ისე ხდება რომ მისი საყვარლები ხდებით და ბოლოს რაღაცას ასწავლით ერთმანეთს.“

„მეტი რაღა უნდა გასწავლოს თუ მეგობარიც იყო, მტერიც და შეუდარებელი საყვარელიც?!“ – აღშფოთდა.

„დანარჩენები?“

„ვინ დანარჩენები? 3 არ არის საკმარისი?“

გამეცინა და ვუპასუხე – „დანარჩენი ადამიანები ჩვენ გზაზე, დანარჩენებს რა როლი აქვთ? ზეროები არიან და მხოლოდ ამ თორმეტი პერსონაჟის ირგვლივ ვტრიალებთ?“

„ამაზე სიბრძნე დუმს!!“ – მიპასუხა ღიმილით.

მეათე კარტი გავხსენი და ცალი ფეხით დაკიდებული კაცის ფიგურა შემრჩა ხელში.

„შენ რომელი ხარ?“ – ვკითხე სიგარეტის ქაჩვით.

„მთელი იდეა ისაა რომ არ უნდა იცოდე.“ – მიპასუხა და ხელებზე დაიხედა.


მკითხველი


კითხვას მივეჩვიე, მკითხველად ჩამოვყალიბდი, სხვების აზრებით გამოვიტენე თავი და შედეგად წერა დამავიწყდა.

კინოთეატრებში დარიგებული პიტნის წითელი კანფეტები არ ამომდის თავიდან, წარწერით – „როდის მომიყვანთ?“ „შემოდგომაზე!“

გადავერთე, ისევ მეორე პლანზე გადავწიე საკუთარი თავი და სხვების თავბრუდამხვევი ცხოვრებით დავიწყე არსებობა.

ეჭვები მკლავს, მგონია რომ ჩემი რჩეული პერსონაჟი უჩემოდ უტყდება სიყვარულში ჩემზე გვარიანად ახალგაზრდა ქალბატონს, დაუსრულებლად იმეორებს ერთსა და იმავეს და მეც დაუსრულებლად ვიმედოვნებ რომ სხვა პასუხს მიიღებს, არადა არაფერი იცვლება.

***

ყურადღებით მისმენს, ლამის ვევედრები რომ რამე დამინიშნოს, ისეთი სიცოცხლის სურვილს რომ დამიბრუნებს. მაცდის საუბარს, არ მაწყვეტინებს, ასე მგონია არსად ეჩქარება მეთქი და ვცდილობ მისი უჩვეულო სიმშვიდიდან აზრი გამოვიტანო, თუმცა ამაოდ.

ბოლოს შეუმჩნევლად მიღიმის და მეუბნება: – ეს თქვენი ხასიათია, საკუთარი თავისგან ვერავინ განგკურნავთ.

მეც ვიღიმი საპასუხოდ, ვიღიმი იმიტომ რომ არასოდეს მეგონა ამას სხვა თუ მეტყოდა, არადა ეს სცენარი ათასჯერ მაინც მქონდა გათამაშებული გონებაში.

სიტყვა სიყვარულზე ვარდება, მისგან ისევ ორაზროვან დუმილს ვიღებ პასუხად. მცირე ხნიანი პაუზის შემდეგ მპასუხობს – თქვენთვის სიყვარული, ჩვენ კი ამას აკვიატებას ვეძახით.

ვინ თქვენ მეთქი ვაპირებ ვკითხო, მაგრამ ვხვდები რომ პასუხი ისედაც ნათელია.

საკუთარ თავზე დაკვირვება უნდა ვაწარმოო, ამას მირჩევს და ვხვდები რომ მართალია, მეუბნება – „გაიხსენე ყველა ის პერიოდი როდესაც თავს კარგად, ბედნიერად გრძნობდი, შემდეგ დაფიქრდი მიზეზებზე რომლებიც გაიძულებდნენ ასე ყოფილიყავი, მერე დაჯექი და პარალელები გაავლე, საერთო იპოვნე. საკუთარ თავზე უკეთ ვერავინ დაგეხმარება, სხვების მოდელს შენზე ვერავინ მოარგებს, პირველ რიგში ზუსტად უნდა იცოდე რა გინდა ბედნიერებისთვის, ნუ შეიზღუდავ თავს, თამამი მიზნები დაისახე.“

კარგი რეცეპტია – ვფიქრობ ჩემთვის – ჰო კარგი რეცეპტია, მაგრამ საკუთარი თავის უუნარობას რა მოვუხერხო?!

***

–        ხომ იცი გაზაფხული ყველა ქუჩაზე ერთად არასოდეს დგება, ასე რომ იყოს აუცილებლად დაიწყებოდა ტიტრები და ცხოვრების დასასრულს ვიზეიმებდით კადრის კუთხეში მიკუჭულები. შენ სიგარეტით ხელში იდგებოდი, თავი გექნებოდა მაღლა აწეული და ხელები ცისკენ აშვერილი, მე იქვე ვიქნებოდი ჩამომჯდარი, იდიოტური ღიმილით დაგაკვირდებოდი, იდიოტური ოღონდ ბედნიერი ღიმილით.

–        და ფონად აუცილებლად დაუკრავდა რომელიმე სიმღერა ალბომიდან Odessey & Oracle. – ვპასუხობ მე.

–        და მაინც რამდენი წყვილი გამოუტყდა ერთმანეთს სიყვარულში პიტნის კანფეტით?

–        და შემოდგომაზე რამდენმა იქორწინა?

ალჟირში წასვლა მომინდა.


თინათინ


„თინათინ“ – წაიჩურჩულა და გულიანად გაეღიმა, იფიქრებდი ელოდება როდის უპასუხებსო, სიგარეტი მოქაჩა და გაიმეორა „თინათინ!“ – ტონი უფრო მომთხოვნი გაუხდა, თითქოს გამოღვიძებას ცდილობდა. ახლა უკვე ხმით გაეცინა და სავარძელზე გემრიელად მოკალათდა.

„თინათინ, იდგებოდი ახლა კარებთან ფოსტალიონის მოლოდინში. მისი ყოველი გამოჩენისას გარეთ გავარდებოდი და კითხავდი „ჩემთვის არაფერია?“ უარის ნიშნად თავს გააქნევდა, შემდეგ კი გულითადი მეგობარივით გეტყოდა „იქნება თინათინ, აუცილებლად იქნება“-ო. შენც მოხუცი ფოსტალიონის სიტყვებით დაიმედებული შებრუნდებოდი სახლში და ჩაის დაისხამდი მოჩუქურთმებულ ჭიქაში. შემდეგ საწერ მაგიდას მიუჯდებოდი და კიდევ ერთი წერილის წერას დაიწყებდი. დიდ ხანს იფიქრებდი შესავალზე, ათასჯერ მაინც გადაშლიდი ერთი და იგივე წინადადებას, ბოლოს მოაბამდი თავს დასაწყისს და დაწერდი. „საკუთარი სახელის ვნებიან სიყვარულში გამოვიჭირე თავი, ასე მგონია მე რომ მიხდება ისე არავის მოუხდება მეთქი, ვზივარ ახლა გიჟივით სავარძელზე და საკუთარ თავს ვუმეორებ „თინათინ, თინათინ, თინათინ….“ სახლში ჯდომა არ უხდება ჩემ ფრიად პრეტენზიულ განწყობას, იფეთქებს ხოლმე და შემდეგ ყელი მტკივაო წუწუნებს, ავად ვარო იჩემებს და მიმეორებს ნამდვილად დავიხოცებითო. იქამდე არ ჩერდება სანამ ამის დაჯერებას არ დავიწყებ, შიში, რომ შემეპარება ხოლმე მეცინება ყველაფერზე რასაც გადამეტებულ ყურადღებას ვანიჭებდი.

ჩემთვის ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა დასასრულზე გადის, მთავარია აღფრთოვანება მეჩქარებოდეს, ჩვეულებრივ დღეებში კი ვგრძნობ, რომ თავბრუდამხვევი ბედნიერების მოსაპოვებლად ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი დრო მაქვს, ჰოდა რაღას ვიჩქარო?!

ოჰ, როგორ ვერ ვიტან კითხვას რა არის ბედნიერება? თქვენ ალბათ პირიქით ხომ? რატომღაც მგონია, რომ თქვენში აღმოჩენილი სრულყოფილება სხვა ადამიანების საუკეთესო თვისებების მსგავსებაზე გადის. უაზროდ ვპრანჭავ წინადადებებს, სინამდვილეში კი მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ თქვენ თქვენი დახვეწილი ნორმალურობის ხარჯზე იზიდავთ ყველას. რა არის მეთქი ბედნიერება? ბავშვობაში ბედნიერება მუსიკალური ზარდახშა იყო, რომელშიც ბალერინა ცეკვავდა და რომელიც არასოდეს მქონია. დღეს გამახსენდა და ისე მომინდა თითქოს ისევ პატარა ბავშვი ვიყო. მაშინვე გავიფიქრე საკუთარ თავს ვუყიდი და გავახარებ მეთქი, მაგრამ მგონია, რომ მისი მაგიური დატვირთვისთვის აუცილებელია ის საჩუქრად მივიღო. სულელურად ჟღერს ხომ? კი ნამდვილად ასეა, ამიტომაცაა, რომ ვზივარ და ვიმეორებ „თინათინ! თინათინ! თინათინ…“

წინა წერილში ჩემ ახალ გატაცებაზე გწერდით, არაფრით გგავთ და ამით მომნუსხა მეთქი, დღეს დავიჩემე, რომ ზედმეტად ფემინურია, ქალური კი არა, ფემინური! ძვირფასი კახპასავით გამომწვევი და მაცდური, ღამეს, რომ გაატარებ და ამრეზით, რომ დატოვებ საწოლში, მოსაღამოვებისას კი ისევ მასთან რომ გაექანები ისეთი. ჰოდა, სანამ მოსაღამოვდება გეტყვით, რომ შემზიზღდა.“

მორჩებოდი წერილის წერას და სასწრაფოდ დალუქავდი კონვერტს. მეზობელი გესტუმრებოდა დის შვილთან ერთად, გოგონას შენ ოთახში შეიპატიჟებდი და გამოკითხავდი „უცხოეთის“ ამბებს, გამომწვევი ღიმილით გეტყოდა შენ „ადრესატს“ გადავეყარე ქუჩაში ახალგაზრდა ქალბატონთან ერთადო, დაამატებდა ბედნიერები ჩანდნენო და მოჩუქურთმებულ ჭიქას მიიტანდა ტუჩის წვერთან.

ჰო, ყველაფერი გაცილებით უკეთესი იქნებოდა ასეთი მარტივი, რომ არ გაეხადათ.“

გაჩუმდა, წამოიზლაზნა სავარძლიდან, მაგიდასთან მივიდა, Facebook-ის ფანჯარა გაშალა და Sent messages კიდევ ერთხელ გადაიკითხა, შემდეგ search-ში სახელის პირველი რამდენიმე ასო ჩაწერა.

Image


11 აგვისტო


ავდგები, გამოვაღებ ფანჯარას, ცოტა ხანს ვუყურებ ჰორიზონტს, სიგარეტს მოვუკიდებ, ვიფიქრებ არაფერზე და შემდეგ წასასვლელად დავიწყებ მზადებას. ქუჩაში გასულს მზე თვალს მომჭრის და ვიფიქრებ მიმდინარე დღის აუტანლობაზე. ხალხის თვალიერებით გართულს დამავიწყდება ყველაფერი რაც არ მაძლევს მოსვენებას. შემაწუხებს მოსალოდნელი დადებითი ემოციების აუტანლობა და ვიოცნებებ დღეზე როდესაც ყველაფერი წარსულის მაღალ თაროებზე აღმოჩნდება ”უახლესი ისტორიის” განყოფილებაში. მომენატრება დღე, წამი, როდესაც კოჭამდე წყალში ვიდექი, ვუყურებდი როგორ მეცლებოდა ფეხქვეშ სილა, მაშინ ყველაზე მძაფრად ვიგრძენი აწმყო.
გავიხსენებ როგორ ველოდი ამ დღეს და გავიმეორებ, რომ მოლოდინი არასოდეს ემთხვევა რეალობას. ისევ ისეთი ურჩი ვიქნები, როგორც ყოველთვის და დავგმობ ყველა დაკისრებულ მოვალეობას, ვიფიქრებ რომ ყველაფრის სანაგვეზე მოსროლა ნიშნავს თავისუფლებას, შემდეგ კი საკუთარ თავს ირონიულად შევახსენებ, რომ დღეს მაინც არ მაქვს მისი მოტყუების უფლება.
ჩემი კახპად წოდებული მუზა წაისისინებს, რომ მას გულს ურევს ყველაფერი რაც ბედნიერების ნიშანს ატარებს, მეტყვის, რომ თუ არ მოვიშლი ამ დადებითი ემოციებით ცხოვრების მცდელობის მავნე ჩვევას ისე გაუჩინარდება, რომ მის კვალს ვერასოდეს მივაგნებ, მე ვუპასუხებ, რომ შეუძლია ახლავე წავიდეს, სინამდვილეში კი შემაშინებს აზრი – მის გარეშე ფიქრი არაფერზე, ისეთი ცარიელი იქნება, რომ ის საკუთარი სახელის გამართლებას დაიწყებს. ის მე წამიკითხავს და ამაზრზენი ღიმილით მაგრძნობინებს, რომ კიდევ ერთხელ გაიმარჯვა, მე შევწყვეტ პროტესტს, თუმცა წავიჩურჩულებ ”ზოგჯერ მჭირდება მისი ნაცრსიფერი კლანჭებიდან თავის დაღწევა.”
შემაწუხებს ატმის, კოფეინისა და ნიკოტინის ერთმანეთში არეული გემო, პირველივე შემხვედრ სახლში ვიქირავებ ოთახს და საბანში გავეხვევი. ტელეფონი აწკრიალდება, დიდ ხანს ვიფიქრებ ვუპასუხო თუ არა, ბოლოს იძულებით ვიტყვი დაზეპირებულ ”გისმენთ”-ს და შემდეგ, ისე, რომ ერთ სიტყვასაც ვერ გავიგებ, დაზეპირებულ ”გმადლობთ”-ს ვაჩუქებ თანამოსაუბრეს და დავემშვიდობები.
გაღვიძებულს შემაწუხებს ფიქრი ადამიანებზე, რომლებიც მეძებენ, სარკესთან დავდგები ნახევრად გახდილი და დიდ ხანს ვუყურებ საკუთარ სილუეტს, ბოლოს როდესაც დავრწმუნდები, რომ შევიცვალე ჩავიცვამ ყველაზე არაფრით გამორჩეულ ტანსაცმელს და საწოლთან ჩამოვჯდები.
შემაშინებს საღამოს მოახლოვება.
დიდ ხანს ვიჯდები ფიქრებში გართული, შემდეგ წინა დღით შერჩეულ კაბას ჩავიცვამ, სარკეს თვალს ავარიდებ და წავალ იქ სადაც სანიმუშოდ ვითამაშებ მორგებულ როლს.
სახლიდან გასულს თავში გამიელვებს იმედიანად ნათქვამი ”რაღაც მოხდება.” ჩემი კახპა კი უჩვეულოდ თბილი ხმით მეტყვის ”გილოცავ”, რამდენიმე წამით გაჩუმდება და დააყოლებს ”დღეს შენ გაქვს უჩემოდ ცხოვრების უფლება”. მე მას მოღალატეს ვუწოდებ, თუმცა მივხვდები, რომ ის მართალია.
ქუჩაში შემხვედრ ნაცნობს გამარჯობის ნაცვლად ვეტყვი, რომ ”დღეს 11 აგვისტოა”, ის დაბნეული გამიღიმებს და მეტყვის ”დიახ”, დამშვიდობებას ვერ მოასწრებს ისე გავცდები და საკუთარ თავს გავუმეორებ ”დღეს 11 აგვისტოა”.
აღარ შემაწუხებს ფიქრი შეუსრულებელ მოვალეობებზე, პირველივე მაღაზიაში ვიყიდი სასმელს და ოთახში დავბრუნდები. მაშინ კი როდესაც სისხლი გამალებით დაიწყებს ძარღვებში დუღილს, ავდგები და წავალ იქ სადაც ვიცი, რომ მელოდებიან.

3 წლით უკან


თითქოს მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვიღაც ხელს მკრავდა და ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე მაბრუნებდა წარსულში. უხილავ წრეზე დავდიოდი და ყოველ ჯერზე უფრო მეტად მიჭირდა თავ აწეულს გამევლო ათასჯერ გავლილი გზა.
მეგონა, რომ ამას გადავაბიჯე, რომ შევძელი თავი შემეკავებინა, რომ ამჯერად ვერავინ შეძლებდა (როგორ ძლიერადაც არ უნდა ეკრა ხელი) ისევ იმ ჭაობში აღმოვჩენილიყავი, რომელშიც ვცხოვრობდი.
სამწუხაროდ რამდენიმე დღის წინ მივხვდი, რომ ვცდებოდი, მოვლენების მართვა ხშირად შეუძლებელია, უმეტესად ფაქტის წინაშე გვიწევს დგომა და თავის მტვრევა იმაზე თუ რისი გაკეთება შეგვიძლია.
3 წელი, ზუსტად ეს დრო სჭირდება იმას, რომ წარსული შემოიჭრას აწმყოში. შარშან ამაში ცუდს ვერაფერს ვხედავდი, პირიქით მიხაროდა კიდეც, ოღონდ არავის ვუტყდებოდი, ალბათ ხვდებოდნენ მაგრამ ეს არასოდეს გამიხმოვანებია (ან იქნებ გავახმოვანე კიდეც, ამ წინადადების წერისას 1 წლის წინანდელი სცენა დამიდგა თვალწინ: – მე აივანზე ვზივარ, გრილად, სიგარეტს ვეწევი მოკუნტული, უმეტყველოდ გავყურებ სივრცეს და სიტყვები ყელში მეჩხირება, თუმცა მეშინია, რომ უკვე გადღეჭილ თემაზე საუბრით ყველას ვაბეზრებ თავს, სიტყვებს ვწონი და ისე ვამბობ, თუმცა რაღაც მომენტში კონტროლს ვკარგავ და ვაცხადებ, რომ ”მიხარია”. ჰო, ჰო ნამდვილად ასე ვთქვი, ანუ არა მხოლოდ საკუთარ თავს არამედ სხვებსაც გამოვუტყდი).
ვერ გავთვალე, გამომრჩა, რომ 1 წელიწადში კიდევ ერთი 3 წლიანი ციკლი დასრულდებოდა და თავიდან მომიწევდა წარსულში დაბრუნება, ოღონდ ამჯერად სიტყვა ”მიხარია” ისეთი უადგილო იქნებოდა, როგორც არასდროს.
არ მიხარია, არა თუ არ მიხარია, არამედ ამას ყველაფერი მირჩევნია.
* * *
მაისია, 2011 წლის მაისი, მუსიკა მაქვს ჩართული და აუხსნელ ბედნიერებას ვგრძნობ (აქვე მინდა განვაცხადო, რომ ახსნადი ბედნიერება მგონი არასდროს მიგრძვნია), მეგობარს ვწერ ”იმდენად კარგად ვარ ნამდვილად რაღაც მოხდება” მეთქი, რამდენიმე წუთში ტელეფონი რეკავს, მე ვპასუხობ, იქიდან კი მეუბნებიან ”კეთილი იყოს თქვენი დაბრუნება 3 წლის წინანდელ ზაფხულში, თქვენ ყველაფრის თავიდან გავლა მოგიწევთ, მხოლოდ გაორმაგებულ ხარისხში”. მე ვჩუმდები და ინერციით ვიმეორებ ”უი, ვაიმე..” შემდეგ ვემშვიდობები და ვრთავ მუსიკას. მეგობარს ვწერ, ”მე ისეთი მართალი ვიყავი, როგორც არასდროს” (ეს ”ისე აგიხდეს ყველაფრის” ჩემებური ვერსიაა). იგივე სიმღერას ვუსმენ, იმ სიმღერას, რომელიც სულ რამდენიმე წუთის წინ მაიძულებდა წარმოსახვით ვმდგარიყავი მაგიდაზე და მეცეკვა, სიმღერა იგივეა განცდა რადიკალურად განსხვავებული, ვხვდები, რომ მას აწი სხვა დატვირთვა ექნება, მისი ყოველი მოსმენისას საშინელ სიმძიმეს ვიგრძნობ, ”მე კიდევ ერთი მხიარული სიმღერა მოვკალი” ვიმეორებ.
საღამოა, სახლში მისულს სახიდან ყალბი ღიმილი არ მშორდება, ვემზადები მთელი დღის დამუშავებული ტექსტის სათქმელად, რომლის ლაიტმოტივიც ”ყველაფერი კარგად იქნებაა”. -არადა, როგორ მეზიზღება ეს არაფრის მთქმელი ფრაზა – ვილანძღები სადარბაზოში. ოთახში შესვლისთანავე ვიწყებ მონოლოგს, ბოლოსკენ ვგრძნობ, რომ საკუთარი თავიც კი დავაჯერე ამ აბსურდული გამოსვლის ჭეშმარიტებაში.
* * *
1 თვე ისე გადის ვერაფერზე ვყალიბდები, თითქოს მასხრად მიგდებენ, ვიღაც იმედის ნაპერწკალს გამიჩენს, მეორე კი მაშინვე ფეხქვეშ თელავს.
სამშაბათია და ვგრძნობ, რომ ”დღეს გამადწყვეტ სიტყვას მოვისმენ”.
ამ ”გადამწყვეტი სიტყვის ავტორი” (დახეულ იასამნისფერ მაისურში გამოწყობილი, ექსტრავაგანტული მამაკაცი) მხარზე ხელს მადებს და მეუბნება ”კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 3 წლის წინანდელ ზაფხულში, წელს ყველაფერი ორმაგად რთული იქნება”.
* * *
ეგოისტი ვარ, ვოცნებობ იმაზე, რომ მის ადგილზე მე ვიყო, მაშინ დეპრესიის უფლებას საკუთარ თავს აუღელვებლად მივცემდი.
 

უღიმღამო


აუჩქარებლად ავდივარ კიბეზე, საათს ვუყურებ და კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ არსად მეჩქარება, წინ 9 საათი მაქვს, დამღლელი 9 საათი.
ზაფხულის მოსვლას არ ვაღიარებ, თითქოს არ მინდა დავიჯერო, რომ კიდევ ერთი უღიმღამო ზაფხული დადგა ჩემ ცხოვრებაში, ვიხსენებ რა ხდებოდა შარშან ზუსტად ამ დროს და მეღიმება, მაშინ ჯერ კიდევ ვერ ვხვდებოდი, რომ წინ გადასარევი დასვენება და ემოციებით სავსე დღეები მქონდა, უღიმღამოდ ვფიქრობდი დამღლელ სიცხეზე და თავს ვაჯერებდი ბედნიერი ხარ, ახალი საყვარელი სიმღერა გაქვს მეთქი, საყვარელი და მოგონებებით აღსავსე.
დღეს ის სიმღერა მობეზრებული მაქვს, არ გავუფრთხილდი, გავახუნე, აღარაფერს მაგონებს, მხოლოდ ხელოვნურად თუ წარმოვიდგენ ხოლმე როგორ ვწევარ შუა დღის სიცხეში სასტუმროს ნომერში თვალდახუჭული, მეღიმება, ბედნიერი ვარ, სევდიანად ბედნიერი, ისეთი როგორიც იქ ვარ ხოლმე სადაც ვიყავი, ვგრძნობ, რომ გარეთ სიცარიელეა, ჯერ აქ ყოფნის სეზონი არ დამდგარა და მე ერთადერთი ვარ ვინც ჩათვალა, რომ დრო იყო თუნდაც ცოტა ხნით ჩამომჯდარიყო ზღვის სანაპიროზე, მიუხედავად იმისა, რომ წყალი გაყინულია და სანაპირო ცარიელი, ვგრძნობ, რომ ეს ზუსტად ის მომენტია, რომელიც წარსულში დარჩენისთანავე ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი მოგონება გახდება. თითქოს სულ ცოტაღა მაკლია იქამდე, რომ ეს აწმყოში ვიგრძნო, მაგრამ ვფიქრობ, რომ არ ღირს, მეშინია, რომ ამით შემდგომ მისი გახსენება უღიმღამო არ გავხადო, ამიტომ თავს ვიკავებ და დაღლილობას ვიჩემებ.
ისევ რეალობას ვუბრუნდები, ოთახს თვალს ვავლებ, ვცდილობ ჟალუზებს მიღმა რაიმე საინტერესო აღმოვაჩინო, თუმცა ახალს ვერაფერს ვხედავ, მოპირდაპირე სახლის სახურავი უცვლელია, კვლავ მზეს ირეკლავს.
ახალი სიმღერა იწყება, თუმცა შეიძლება ძველიც ეწოდოს, ძველი, რომელიც ახლებურად ჟღერს მას შემდეგ, რაც თავიდან აღმოვაჩინე, ამოვიკითხე, ჰო, უცნაურად ჟღერს თუმცა ნამდვილად ასე იყო, იმ წიგნში ამოვიკითხე, რომელმაც თითქმის ყველა აქამდე ცნობილი ”ჩემი საყვარელი წიგნი” ჩაანაცვლა და სტატუსი ამაყად მოირგო.
წელს სხვანაირი ზაფხული იქნება, აგვისტომ ისე დაკარგა ძველებური შარმი, რომ ჯერ არც კი დამდგარა, წინასწარ ვიცი რა და როგორ იქნება და ის რაც არ ვიცი ბევრს არაფერს შეცვლის.
აივანზე გასულს ისევ იმედგაცრუების შეგრძნება მაქვს, კვლავ ვერ შევარჩიე შესაფერისი დრო, ვერაფრით მოვახერხე მარტო დარჩენა.
ჩუმად ვათვალიერებ, რატომღაც დარწმუნებული ვარ, რომ ჩემ დაჟინებულ მზერას ვერ ამჩნევს, ჰოდა ვფიქრობ, რომ ვიღაცას მაგონებს, ოღონდ ვერაფრით ვიხსენებ ვის, ალბათ თავის თავს, ვფიქრობ ირონიით, შეუმჩნევლად მეღიმება კიდეც, ან მგონია, რომ მეღიმება, შემდეგ ყურადღება გადამაქვს, ვგრძნობ, რომ არავითარ ინტერესს არ იწვევს ახალგაზრდა ქალბატონი, რომელიც არავის მაგონებს.
ოთახში შემოსულს სახეზე გრილი ჰაერი მხვდება და სიამოვნებისგან ლამისაა თვალები დავხუჭო და გემრილეად ვთქვა მმმმმ… თუმცა თავს ვიკავებ, ოფიციალურ გამომეტყველებას ვინარჩუნებ და მაგიდას ვუბრუნდები, პირი სიცხისგან გამომშრალი მაქვს, თუმცა წყალს არ ვეკარები, არ მხიბლავს ეს იდეა.
რამდენიმე წუთის წინანდელ შეხვედრას ვატრიალებ დაუსრულებლად მეხსიერებაში, გამხდარია, წვერი მოუშვია, ისევ ისე ხუმრობს, როგორც წლების წინ, ისევ დაბალია – ვხუმრობ - ოთახის ბოლოდან ყვიროდა ჩემ სახელს, არ უნდა მეკითხა აქ რას აკეთებ მეთქი და მითუმეტეს ორჯერ არ უნდა დამესვა ეს კითხვა, რა ჩემი საქმეა?! სიტუაციის გასანეიტრალებლად, რომ ვერაფერი მოვიფიქრე ვთქვი მომენატრე მეთქი, ან ეს რამ მათქმევინა, ვიგრძენი როგორი გაკვირვებით შემომხედეს, არა რა, ეს უადგილო ხელოვნური სითბოს გამოხატვა ძალიან მეხერხება! ბავშვები მოვიკითხე, არც ერთის სახელი არ მახსოვს, ვერც იმას ვიხსენებ სამი ყავს თუ ორი, გოგოები თუ ბიჭები, თუმცა მეუღლის სახელი მახსოვს, არ ვიცი რატომ, ალბათ იმიტომ, რომ რამდენჯერმე მყავს ნანახი და რამდენჯერაც ვნახე ორსულად იყო, ისევ ირონიით ვფიქრობ. მოორჩა გავიარეთ! ყოფილი თანამშრომლის ნახვა და რამდენიმე ზედმეტი სიტყვა ნამდვილად არ არის ამ ეტაპზე მნიშვნელოვანი!!!
წინა ორშაბათს დავუბრუნდეთ, სეირნობას, წინათგრძნობას, რომელიც არ მასვენებდა, ჰალუცინაციებს, რომლებსაც ახლა წინასწარ განჭვრეტის უნარს ვეძახი, უცნობი ადამიანების ნაცნობ სილუეტებს, შესახვევს, რომელთანაც ან 5 წუთის შემდეგ უნდა გამევლო ან 5 წუთით ადრე, თუმცა ვერ განვსაზღვრე დრო, ან კი როგორ უნდა განმესაზღვრა, რა ვიცოდი, რომ ამდენი ხნის შემდეგ მაინც და მაინც იქ, ფეხით ხეტიალის დროს… ყველაფერი უაზროდ დაემთხვა, წიგნი, რომლის კითხვაც დავიწყე, საკუთარი თავის მთავარ პერსონაჟთან გაიგივება (საერთო მართლა ბევრი გვაქვს - ერევა გონება), მისი მეორე პერსონაჟთან გაიგივება (მათაც ბევრი აქვთ საერთო, თუმცა მან უფრო ღრმად შეტოპა და გაცილებით ინდიფერენტულია – არ იშურებს კომენტარს).
ამასობაში ტელეფონი იწყებს წკრიალს, უკმაყოფილო სახით დავყურებ და წინასწარ ვემზადები მომაბეზრებელი საუბრისთვის ვცდილობ არ დამავიწყდეს რაზე ვფიქრობდი, რომ საუბრის დამთავრების შემდეგ ისევ იმ ადგილს დავუბრუნდე.
გული მწყდება, რომ ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე, კიდევ უფრო მეტად მწყდება გული იმის გამო, რომ ორჯერ წაკითხვაც მოვასწარი, თუმცა სახლში მისულს ვერაფერი შემაჩერებს! კიდევ ერთხელ წავიკითხავ (და არ მაინტერესებს გახუნდება თუ არა ჩემი უსაზღვრო სიყვარული).
წელს უღიმღამო ზაფხული იქნება – იჩემებს გონება, ცდილობს რეალობას არ ავცდე, იცის, რომ შემდეგ მისთვისაც ორმაგად რთული იქნება ფაქტების გადახარშვა და ემოციების მართვა – იქნებ ისევ ამას დავუბრუნდეთ!
მე ვნებდები და ერთი ამოსუნთქვით წარმოვიდგენ როგორ ვზივარ სიცხისგან დატანჯული ფანჯარასთან, ვეწევი ისე, რომ ამას ვერც კი ვაფიქსირებ და ვფიქრობ - წელს უღიმღამო ზაფხულია და კიდევ უფრო უღიმღამო აგვისტო. 


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 944 other followers

%d bloggers like this: