ბრუნდება.

ჰო, ასე უნდა დამეწყო წერა, მიუხედავად იმისა რომ ჩანაფიქრიც სხვა მქონდა და ფიქრიც სხვა რამით დაკავებული.

საკუთარი თავის შეცნობის სურვილით დავვაადდი, ბევრი რამ წავიკითხე და ყველაფერს თავის კატუნით დავეთანხმე, ნამდვილად ასეა მეთქი, ჰო, ასეა და მერე?

ისიც გავიგე არასწორ ადგილზე რომ აღმოვჩენილვარ და სასწრაფოდ რომ უნდა გადავუხვიო გზიდან, ერთი ეგაა ეს გადასახვევები არსად ჩანს და თუ რამის შეცვლას გადავწყვეტ მთლიანი გზა კუდამოძუებულმა უნდა გავიარო უკან, ისევ საწყის პოზიციას დავუბრუნდე და თავიდან დავიწყო სიარული. დროულია? დროული კი არა, ისეთი დაგვიანებულია, ამაზე ფიქრიც სასაცილოდ მეჩვენება. დამაგვიანდა.

ჰო, მე დამაგვიანდა და ის ბრუნდება. ეს ორი რამ კი ერთმანეთთან კავშირში არ არის, თუ მეც დაბრუნებას არ გადავწყვეტ და საბოლოოდ არ გადავუსვამ ხაზს, ყველა იმ მცირეოდენ დეტალს, რომელიც ჯერ კიდევ მეამაყებასავით.

როგორც ფსიქოლოგები წერენ, სიამაყე და პრინციპები ჩემთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ყოფილა, მეც დაუფიქრებლად დავეთანხმე და ლამის ხელი მოვაწერე ყოველი აბზაცის ბოლოს, არადა, საბრალდებო დასკვნასავით ვკითხულობდი. ნუ, პრინციპში, მთლად მასეც არ იყო, ზოგი რამ მსიამოვნებდა კიდეც, მიყვარს როდესაც ჩემზე მესაუბრებიან, არ მიყვარს როცა მეუბნებიან რომ გავრცელებული ტიპი ვარ, თუმცა მეოთხე ადგილზე ყოფნა, დიდი უბედურება არ უნდა იყოს, ან კი რა არის მთელი მოსახლეობის 9%?! არც არაფერი.

მიუნხენში, ლუდის სმისას იმაზე კი არ ვფიქრობდი როგორც იქნა ეს ოცნებაც ავისრულე მეთქი, უფრო იმაზე ვფიქრობდი, რამდენიმე საათში რომ გამომიცხადებენ თბილისში ვეშვებითო, რა უნდა ვქნა მეთქი. სამომავლო გეგმებზე ჩამაფიქრეს და თუ აქამდე მომენტების კოლექციას ვაგროვებდი, მითხრეს დროა ხელშესახები და გრძელვადიანი ნივთების მოგროვება დაიწყოო, მიწაზე მყარად დადგე და ხვალინდელი დღის ან მომდევნო წუთის არ გეშინოდესო. თავით მივექანები 27–სკენ, მივექანები არაფრით, მიწას ოდნავ, მხოლოდ თითის წვერებით ვეხები და მომენტების შეგროვებას ვაგრძელებ.

არადა რა „დიადი მომენტები“ მე მქონია?! ერთი, ჩვეულებრივი, არაფრის მთქმელი, საღამოებისა და დღეების მცირერიცხვოვანი კოლექცია მაქვს.

რთულად „ამოსახსნელიც“ ვყოფილვარ, ჰმ, ან რა ჭირად უნდა ამომხსნას ვინმემ, დალევა მიყვარს და სიგარეტი, ფეხზე დგომაზე ვოცნებობ და მიწის ტერფებზე შეხება როგორია არც კი ვიცი, ამას ალბათ მაშინ გავიგებ მთელი ტანით რომ გავიშხლართები, აუცილებლად უნდა დავიბარო „ჯერ ფეხზე დამაყენეთ“ მეთქი.

ერთნაირი ფსიქოტიპების შეკრებაზე, ვიღაც შემოიპარა და იკითხა, აი თქვენი ტიპის ადამიანს როგორ უნდა შევაყვარო თავიო, მე კი გავიფიქრე, თუ აქ მოხვედი და ამ კითხვას სვამ, უკვე უყვარხარ მეთქი. იქ ეს არ მითქვამს და აქ რა ჭირად დავიწყე გულის გადაშლა კაცმა არ იცის.

მკითხველად არასოდეს ვარგოდა. როდესაც ჩემი ახალი ფავორიტის ნაწერების წაკითხვა შევთავაზე მითხრა კითხვისას მეგონა შედედებულ სისხლში ვყოფდი ხელებს და თითები ერთმანეთზე მეწებებოდაო. ნაწერებში ავტორს სისხლის არსად უხსენებია, ვიფიქრე რაღაც გამომრჩა მეთქი და თავიდან დავიწყე კითხვა. ძილის წინ ვკითხულობდი და დილაობით დიდ ხანს მეგონა რომ სისხლის გუბეში ვიწექი, არ ვიცი როდიდან, მაგრამ აღმოვაჩინე რომ სისხლი სიბინძურის სინონიმი გახდა ჩემთვის და წარმოვიდგინე კითხვისას როგორ იყურებოდა თითებზე, როგორ კრავდა მუჭს და როგორ გრძნობდა რომ ხელის გაშლისას უკვე გვარიანად გაციებული სისხლი ეწელებოდა თითებზე. გულის რევა ვიგრძენი.

მას შემდეგ გამარჯვებულის სახით მხვდებოდა და ჩვეული სალმის ნაცვლად ხელს მიწვდიდა ხოლმე ჩამოსართმევად, შეუფერებლად ოფიციალური იყო და თითებზე დიდ ხანს მაკვირდებოდა, მე კი ნიშნის მოგებით ვისვამდი წითელ ლაქს, ხელის ჩამორთმევა ემოციური რომ გამეხადა.

ცოტა ხანში გავცივდით, მასაც გაუარა შოკმა და მეც აღარ ვგრძნობდი სისხლის გუბეს გაღვიძებისას. შეხვედრისას ვეხვეოდით ხოლმე ერთმანეთს, ახალ მწერალს ითხოვდა სამსხვერპლოზე. მეც არ დავაყოვნე და საკუთარი თავი მივართვი, ხელნაწერებად გავუშალე მაგიდაზე და მოუთმენლობისგან სიგარეტს მოვუკიდე.

ცხვირი აიბზუა და მითხრა „ჩამოკიდებული კაცი“ რა უაზრო თარგმანიაო, ვუთხარი უკეთესად შენ თარგმნე მეთქი და მიპასუხა „Hanged Man”– ო, გამეღიმა, იქამდე ვჭიმე ტუჩები ყურებისკენ სანამ საბოლოოდ არ დავრწმუნდი რომ საპასუხოდ გაღიმებას არ აპირებდა.

ვწერდი – „სანამ ჩემი მეგობრის ყოვლისმომცველი ზიზღი შთანთქავდა მისდამი განცდილ ემოციას, მოასწრო და მითხრა „ბედი თითოეულ ჩვენგანს აძლევს სამ მასწავლებელს, სამ მეგობარს, სამ მტერს და სამ დაუვიწყარ საყვარელს, მაგრამ ეს თორმეტი ყოველთვის ირგებს ვიღაცის როლს და ჩვენ ვერასოდეს ვხვდებით რომელი მათგანი რომელია…“ გამეღიმა, იმის ნიშნად რომ მომეწონა, შემდეგ ბევრი ვიფიქრე და ვუპასუხე უაზრობაა მეთქი, რატომო არ უკითხავს და თავადვე განვაგრძე „ვინ დაადგინა რომ მაინც და მაინც სამნი უნდა იყვნენ თუ ვერასოდეს ვიგებთ ვინ ვინაა, ვინ დაადგინა რომ გადაცმულები ანაც სხვის ნიღაბ მორგებულები გვხვდებიან თუ შეუძლებელია მათი ნამდვილი ვინაობის გარკვევა. თუ ადამიანს იმდენად აქვს შესისხლხორცებული ნიღაბი, რომ მისი მოხსნის შემდეგ სახე აღარ ექნება, ეს ნიშნავს რომ მას ნიღაბი არ აქვს.“ ისევ არაფერი მიპასუხა, მეც გავჩუმდი და მივხვდი რომ ეს ფრაზა ზედმეტად გამოვშიგნე და სასიამოვნო მოსასმენისგან ორგანოების ამაზრზენ კორიანტელად ვაქციე.“

თითებზე დაიხედა, მივხვდი რომ ისევ სისხლმა გაუელვა თავში და ნიშნის მოგებით ვუთხარი: „მხოლოდ იმიტომ რომ ავტორს სიტყვა „გამოშიგვნა“ აქვს გამოყენებული, მისი ნაწერის კითხვისას თავს სისხლის გუბეში არ უნდა გრძნობდე.“

კითხვა განაგრძო და ისე რომ არ შემოუხედავს მიპასუხა: „გუშინ სახლიდან გასვლისას ხელი მომყვა კარებში, მტკივა და პერიოდულად ვაკვირდები ხოლმე.“ რამდენიმე წინადადება წაიკითხა და შემდეგ დაამატა „პარანოიას მკურნალობა სჭირდება, სპეციალისტის შერჩევაში დაგეხმარები.“

პასუხი არ გამიცია.

წერა დიდი ხნის დავიწყებული მქონდა, ამიტომ იყო ნელ–ნელა სიმშვიდე რომ შემეპარა და ვიფიქრე „ის რისი კეთებაც არ ვიცი, შეძულებელია ვინმეს მოეწონოს მეთქი“… ფიქრებში სიჩუმე რომ ჩამოვარდა და განცხრომას რომ მივეცი, მოულოდნელად გველივით შემომეპარა იმედი: „ეს ისეთი უკუღმართია…“

კითხვა დაამთავრა და მთხოვა კარტი გამიშალეო.

სიგარეტს მოვუკიდე და გავიფიქრე თუ გაშლისას მაგიდაზე ბოლო კარტად „ჩამოკიდებული კაცი“ დაჯდება საკუთარ თავს ერთ სურვილს შევუსრულებ მეთქი.

„ისე მართლაც რა უაზრობაა…“ სიგარეტის კვამლს გამოაყოლა სიტყვები.

„რა?“ ვკითხე ისე რომ კარტისთვის თვალი არ მომიცილებია.

„აი წარმოიდგინე. შენ თუ ვიღაცის მასწავლებელი ხარ ის შენთვის საპასუხოდ აუცილებლად მასწავლებელი უნდა იყოს? მოსწავლეების რაოდენობაზე არაფერი ეწერა, არც ურთიერთდამოკიდებულებაზე. მაგ. ჩემი დაუვიწყარი სამი საყვარლისთვის მე შეიძლება მასწავლებელი ვიყო?“

ორივეს გაგვეცინა, თემა მე გავაგრძელე:

„ან ეს სამი რა საჭიროა? იქნებ ფაზებად გადიან? ანუ მთელი ცხოვრების მანძილზე ჯამში სულ 3 მნიშვნელოვან ადამიანს ხვდები, ყველაფერი მეგობრობით იწყება, შემდეგ ჩხუბობთ და სამკვდრო–სასიცოცხლოდ ეკიდებით ერთმანეთს, შემდეგ რატომღაც ისე ხდება რომ მისი საყვარლები ხდებით და ბოლოს რაღაცას ასწავლით ერთმანეთს.“

„მეტი რაღა უნდა გასწავლოს თუ მეგობარიც იყო, მტერიც და შეუდარებელი საყვარელიც?!“ – აღშფოთდა.

„დანარჩენები?“

„ვინ დანარჩენები? 3 არ არის საკმარისი?“

გამეცინა და ვუპასუხე – „დანარჩენი ადამიანები ჩვენ გზაზე, დანარჩენებს რა როლი აქვთ? ზეროები არიან და მხოლოდ ამ თორმეტი პერსონაჟის ირგვლივ ვტრიალებთ?“

„ამაზე სიბრძნე დუმს!!“ – მიპასუხა ღიმილით.

მეათე კარტი გავხსენი და ცალი ფეხით დაკიდებული კაცის ფიგურა შემრჩა ხელში.

„შენ რომელი ხარ?“ – ვკითხე სიგარეტის ქაჩვით.

„მთელი იდეა ისაა რომ არ უნდა იცოდე.“ – მიპასუხა და ხელებზე დაიხედა.

კითხვას მივეჩვიე, მკითხველად ჩამოვყალიბდი, სხვების აზრებით გამოვიტენე თავი და შედეგად წერა დამავიწყდა.

კინოთეატრებში დარიგებული პიტნის წითელი კანფეტები არ ამომდის თავიდან, წარწერით – „როდის მომიყვანთ?“ „შემოდგომაზე!“

გადავერთე, ისევ მეორე პლანზე გადავწიე საკუთარი თავი და სხვების თავბრუდამხვევი ცხოვრებით დავიწყე არსებობა.

ეჭვები მკლავს, მგონია რომ ჩემი რჩეული პერსონაჟი უჩემოდ უტყდება სიყვარულში ჩემზე გვარიანად ახალგაზრდა ქალბატონს, დაუსრულებლად იმეორებს ერთსა და იმავეს და მეც დაუსრულებლად ვიმედოვნებ რომ სხვა პასუხს მიიღებს, არადა არაფერი იცვლება.

***

ყურადღებით მისმენს, ლამის ვევედრები რომ რამე დამინიშნოს, ისეთი სიცოცხლის სურვილს რომ დამიბრუნებს. მაცდის საუბარს, არ მაწყვეტინებს, ასე მგონია არსად ეჩქარება მეთქი და ვცდილობ მისი უჩვეულო სიმშვიდიდან აზრი გამოვიტანო, თუმცა ამაოდ.

ბოლოს შეუმჩნევლად მიღიმის და მეუბნება: – ეს თქვენი ხასიათია, საკუთარი თავისგან ვერავინ განგკურნავთ.

მეც ვიღიმი საპასუხოდ, ვიღიმი იმიტომ რომ არასოდეს მეგონა ამას სხვა თუ მეტყოდა, არადა ეს სცენარი ათასჯერ მაინც მქონდა გათამაშებული გონებაში.

სიტყვა სიყვარულზე ვარდება, მისგან ისევ ორაზროვან დუმილს ვიღებ პასუხად. მცირე ხნიანი პაუზის შემდეგ მპასუხობს – თქვენთვის სიყვარული, ჩვენ კი ამას აკვიატებას ვეძახით.

ვინ თქვენ მეთქი ვაპირებ ვკითხო, მაგრამ ვხვდები რომ პასუხი ისედაც ნათელია.

საკუთარ თავზე დაკვირვება უნდა ვაწარმოო, ამას მირჩევს და ვხვდები რომ მართალია, მეუბნება – „გაიხსენე ყველა ის პერიოდი როდესაც თავს კარგად, ბედნიერად გრძნობდი, შემდეგ დაფიქრდი მიზეზებზე რომლებიც გაიძულებდნენ ასე ყოფილიყავი, მერე დაჯექი და პარალელები გაავლე, საერთო იპოვნე. საკუთარ თავზე უკეთ ვერავინ დაგეხმარება, სხვების მოდელს შენზე ვერავინ მოარგებს, პირველ რიგში ზუსტად უნდა იცოდე რა გინდა ბედნიერებისთვის, ნუ შეიზღუდავ თავს, თამამი მიზნები დაისახე.“

კარგი რეცეპტია – ვფიქრობ ჩემთვის – ჰო კარგი რეცეპტია, მაგრამ საკუთარი თავის უუნარობას რა მოვუხერხო?!

***

–        ხომ იცი გაზაფხული ყველა ქუჩაზე ერთად არასოდეს დგება, ასე რომ იყოს აუცილებლად დაიწყებოდა ტიტრები და ცხოვრების დასასრულს ვიზეიმებდით კადრის კუთხეში მიკუჭულები. შენ სიგარეტით ხელში იდგებოდი, თავი გექნებოდა მაღლა აწეული და ხელები ცისკენ აშვერილი, მე იქვე ვიქნებოდი ჩამომჯდარი, იდიოტური ღიმილით დაგაკვირდებოდი, იდიოტური ოღონდ ბედნიერი ღიმილით.

–        და ფონად აუცილებლად დაუკრავდა რომელიმე სიმღერა ალბომიდან Odessey & Oracle. – ვპასუხობ მე.

–        და მაინც რამდენი წყვილი გამოუტყდა ერთმანეთს სიყვარულში პიტნის კანფეტით?

–        და შემოდგომაზე რამდენმა იქორწინა?

ალჟირში წასვლა მომინდა.

„თინათინ“ – წაიჩურჩულა და გულიანად გაეღიმა, იფიქრებდი ელოდება როდის უპასუხებსო, სიგარეტი მოქაჩა და გაიმეორა „თინათინ!“ – ტონი უფრო მომთხოვნი გაუხდა, თითქოს გამოღვიძებას ცდილობდა. ახლა უკვე ხმით გაეცინა და სავარძელზე გემრიელად მოკალათდა.

„თინათინ, იდგებოდი ახლა კარებთან ფოსტალიონის მოლოდინში. მისი ყოველი გამოჩენისას გარეთ გავარდებოდი და კითხავდი „ჩემთვის არაფერია?“ უარის ნიშნად თავს გააქნევდა, შემდეგ კი გულითადი მეგობარივით გეტყოდა „იქნება თინათინ, აუცილებლად იქნება“-ო. შენც მოხუცი ფოსტალიონის სიტყვებით დაიმედებული შებრუნდებოდი სახლში და ჩაის დაისხამდი მოჩუქურთმებულ ჭიქაში. შემდეგ საწერ მაგიდას მიუჯდებოდი და კიდევ ერთი წერილის წერას დაიწყებდი. დიდ ხანს იფიქრებდი შესავალზე, ათასჯერ მაინც გადაშლიდი ერთი და იგივე წინადადებას, ბოლოს მოაბამდი თავს დასაწყისს და დაწერდი. „საკუთარი სახელის ვნებიან სიყვარულში გამოვიჭირე თავი, ასე მგონია მე რომ მიხდება ისე არავის მოუხდება მეთქი, ვზივარ ახლა გიჟივით სავარძელზე და საკუთარ თავს ვუმეორებ „თინათინ, თინათინ, თინათინ….“ სახლში ჯდომა არ უხდება ჩემ ფრიად პრეტენზიულ განწყობას, იფეთქებს ხოლმე და შემდეგ ყელი მტკივაო წუწუნებს, ავად ვარო იჩემებს და მიმეორებს ნამდვილად დავიხოცებითო. იქამდე არ ჩერდება სანამ ამის დაჯერებას არ დავიწყებ, შიში, რომ შემეპარება ხოლმე მეცინება ყველაფერზე რასაც გადამეტებულ ყურადღებას ვანიჭებდი.

ჩემთვის ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა დასასრულზე გადის, მთავარია აღფრთოვანება მეჩქარებოდეს, ჩვეულებრივ დღეებში კი ვგრძნობ, რომ თავბრუდამხვევი ბედნიერების მოსაპოვებლად ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი დრო მაქვს, ჰოდა რაღას ვიჩქარო?!

ოჰ, როგორ ვერ ვიტან კითხვას რა არის ბედნიერება? თქვენ ალბათ პირიქით ხომ? რატომღაც მგონია, რომ თქვენში აღმოჩენილი სრულყოფილება სხვა ადამიანების საუკეთესო თვისებების მსგავსებაზე გადის. უაზროდ ვპრანჭავ წინადადებებს, სინამდვილეში კი მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ თქვენ თქვენი დახვეწილი ნორმალურობის ხარჯზე იზიდავთ ყველას. რა არის მეთქი ბედნიერება? ბავშვობაში ბედნიერება მუსიკალური ზარდახშა იყო, რომელშიც ბალერინა ცეკვავდა და რომელიც არასოდეს მქონია. დღეს გამახსენდა და ისე მომინდა თითქოს ისევ პატარა ბავშვი ვიყო. მაშინვე გავიფიქრე საკუთარ თავს ვუყიდი და გავახარებ მეთქი, მაგრამ მგონია, რომ მისი მაგიური დატვირთვისთვის აუცილებელია ის საჩუქრად მივიღო. სულელურად ჟღერს ხომ? კი ნამდვილად ასეა, ამიტომაცაა, რომ ვზივარ და ვიმეორებ „თინათინ! თინათინ! თინათინ…“

წინა წერილში ჩემ ახალ გატაცებაზე გწერდით, არაფრით გგავთ და ამით მომნუსხა მეთქი, დღეს დავიჩემე, რომ ზედმეტად ფემინურია, ქალური კი არა, ფემინური! ძვირფასი კახპასავით გამომწვევი და მაცდური, ღამეს, რომ გაატარებ და ამრეზით, რომ დატოვებ საწოლში, მოსაღამოვებისას კი ისევ მასთან რომ გაექანები ისეთი. ჰოდა, სანამ მოსაღამოვდება გეტყვით, რომ შემზიზღდა.“

მორჩებოდი წერილის წერას და სასწრაფოდ დალუქავდი კონვერტს. მეზობელი გესტუმრებოდა დის შვილთან ერთად, გოგონას შენ ოთახში შეიპატიჟებდი და გამოკითხავდი „უცხოეთის“ ამბებს, გამომწვევი ღიმილით გეტყოდა შენ „ადრესატს“ გადავეყარე ქუჩაში ახალგაზრდა ქალბატონთან ერთადო, დაამატებდა ბედნიერები ჩანდნენო და მოჩუქურთმებულ ჭიქას მიიტანდა ტუჩის წვერთან.

ჰო, ყველაფერი გაცილებით უკეთესი იქნებოდა ასეთი მარტივი, რომ არ გაეხადათ.“

გაჩუმდა, წამოიზლაზნა სავარძლიდან, მაგიდასთან მივიდა, Facebook-ის ფანჯარა გაშალა და Sent messages კიდევ ერთხელ გადაიკითხა, შემდეგ search-ში სახელის პირველი რამდენიმე ასო ჩაწერა.