Category Archives: ფსიქიატრიულზე

დიაგრამა


ტუჩები დავიმარილე, ყელზე უხეშად ამოტვიფრული გამარჯვების სიმბოლო შევისწორე, მალბოროს წითელი ქურთუკი მოვიგდე და პირში სიგარეტი გავიჩარი.

ჩემმა ფიქრებმა სათითაოდ გადაიპარსეს თავი, მძიმე ჯაჭვები დაიკიდეს ყელზე, ტუჩი გაიხვირტეს, სხეული მოიხატეს, ჰარლი დევიდსონს შემოაჯდნენ და უახლოესი ბარისკენ გააქროლეს.

ვეღარ ვთვრები და ადრინდელზე უფრო ხშირად მიღიტინებს ცხვირში რკინის სუნი, გაჭრილი თითის წყალში შეშვერისას რომ დგება ხოლმე ის, მიღიტინებს და ტუჩები უსიამოვნოდ მეკუმშება, სხეულში ჟრუანტელი მივლის და კბილებს მაგრად ვაჭერ ერთმანეთს. ჰაერში არეული ყველა ემოციის ადრესატი მე ვარ და თითოეულ მათგანს რკნით გაჯერებული სისხლის სუნი აქვს.

სპირტი მომენატრა.

საკუთარი განწყობის დიაგრამებზე აგება დავიწყე, სიხარულს სტატისტიკური ალბათობით ვვარაუდობ და ყოველ ჯერზე ვითვლი სტანდარტულ გადახრას. დეფექტური ფიქრების რაოდენობას აღვრიცხავ, სტატისტიკური კონტროლის  ლიმიტებიდან გამოსვლის ტენდენციას ვხედავ და ვფიქრობ რომ სუსტი მმართველობითი უნარები მაქვს. მალე კონტროლის ჩარჩოებს საბოლოოდ გამოანგრევს დიაგრამაზე დატანილი დეფექტური ფიქრების ხაზი და უკონტროლო პროცესად ვიქცევი.

დიაგრამებზე ხაზებად დაქასქსული მე, უფრო და უფრო ვემსგავსები კარდიოგრამას, კარდიოლოგი ამბობს რომ არითმია მაქვს, სტატისტიკური ანალიზის სპეციალისტი რომ უხარისხოდ დაგეგმილი პროცესი ვარ.

კარდიოლოგი მეუბნება რომ მთავარია შუალედურ ხაზს არ გაუთანაბრდეს მონაცემი და ბოლომდე არ გასწორდეს, სტატისტიკური ანალიზის სპეციალისტი მარწმუნებს რომ ეს კონტროლის დამყარების ნიშანი იქნება.

როდესაც კონტროლს საბოლოოდ ჩავიგდებ ხელში და სტატისტიკურად პროგნოზირებადი გავხდები, კარდიოლოგი გარდაცვალების დროს დააფიქსირებს.

Basic RGB


იშვიათი


შიშმა დამიარა, ყელამდე ფერფლში ჩაფლული ვიჯექი ჩემი ოთახის ყველაზე ბნელ კუთხეში და ნაცნობი ავადმყოფობის სიმპტომებს ვიკვლევდი. „განმეორებითი დასნებოვნება ძალზედ იშვიათია“ – გავიფიქრე და ამ აზრს მაგრად ჩავებღაუჭე.

სიმშრალე ვიგრძენი, ტუჩები ერთმანეთზე მიმეწება, მეგონა, რომ კანიდან ორთქლი ამდიოდა და ჰაერში ვიფანტებოდი წყლის ნაწილაკებად.

წამოვდექი, პირზე წყალი შევისხი, საკუთარ თავს ყალბად გავუღიმე სარკეში და სახლიდან გასასვლელად მოვემზადე.

10 წუთში უკვე ადგილზე ვიყავი, შეთანხმებისამებრ შევედი ბარში, მაგიდას მივუჯექი და ვინაიდან მივხვდი, რომ დათქმულ დროზე ადრე მომიწია მისვლა დარეკვა გადავიფიქრე, „ბენდი“ უცნაურ მუსიკას უკრავდა, ხმაურიანი გარემოსთვის შეუფერებელს, სოლისტი ქალბატონი კი მიკროფონს გადაღლილი სახით ეკვროდა და ბგერებს ნაძალადევად უშვებდა პირიდან.

სიგარეტს მოვუკიდე, მარტინი შევუკვეთე და მაგიდაზე გაშლილი შაქრის ნაწილაკების თვალიერებით გავერთე. ისე მოვიდა არ შემიმჩნევია, სახესთან ხელი მომიტანა და აქეთ–იქით გააქნია, გაღიმებულმა ავხედე, მანაც საპასუხოდ გამიღიმა, თავით მომღერალ გოგონაზე მიმანიშნა და მკითხა „რას უკრავენო?“, პასუხის გაცემა დავაპირე, თუმცა დამეზარა და მხოლოდ მხრები ავიჩეჩე, თან ხელმეორედ გავუღიმე იმის ნიშნად, რომ უჩვეულო რეპერტუარი მეც შევნიშნე.

სანამ მიმტანი მისგან შეკვეთას იღებდა, დაძაბულობის თავიდან მოსაშორებლად იმ თემებზე დავიწყე ფიქრი, რომლებზეც უნდა მესაუბრა ჩვენი შეხვედრის განმავლობაში უხერხული სიჩუმის თავიდან ასაცილებლად. ისე არაფერი მეზიზღება, როგორც ახლად გაცნობილ ადამიანებთან ხმის ამოუღებლად ჯდომა და სხვადასხვა მიმართულებით ყურება, იმის ნიშნად თითქოს ვერ ვამჩნევდეთ ერთმანეთს. ამ დროს სრულიად გაუცნობიერებლად მეც ადამიანთა უმრავლესობის მსგავსად ამინდზე ვიწყებ საუბარს და როდესაც საკუთარ ბანალურობას ვამჩნევ ლამის მთელი პროგნოზი მაქვს ხოლმე მოყოლილი, მიუხედავად იმისა, რომ ამინდის პროგნოზს არასოდეს ვადევნებ თვალს, უბრალოდ ყურით მოთრეული ყველა ჭორი მახსენდება, მეხსიერების სანაგვეებს ვჩხრეკ სანამ არ მივადგები ფრაზას „ამბობენ 25–დან უფრო აცივდებაო“, პასუხად მხოლოდ ღიმილს, რომ მივიღებ, დაუყოვნებლივ ვაყოლებ ხოლმე „ესღა გვაკლდა“, ასეთ დროს თანამოსაუბრე უმეტესად თევზის თვალებით მიყურებს და უაზროდ იღიმის, არადა ვიცი, რომ ჩვენი დიალოგის საინტერესო განვითარებაზე ფიქრობს ჩემთან ერთად, მეც ამ უაზრო ფრაზების როშვის დროს პანიკაში ჩავარდნილი ვაწყდები ტვინის უჯრედებს და ვყვირი „რეანიმაცია!!!“.

როგორც იქნა დაასრულა შეკვეთის მიცემა, ხელები მაგიდაზე დადო და შემომხედა „ჩემგან ელოდება საუბრის დაწყებას“ გავიფიქრე და ის ის იყო განგაშის ზარები უნდა შემომეკრა, რომ თავში ისევ ჩემი ავადმყოფობა ამომიტივტივდა, ტუჩები ერთმანეთზე მიმეწება და შიშნარევმა ჟრუანტელმა დამიარა, ამ დროს იმხელა თავისუფლება ვიგრძენი, რომ ყურებამდე გავიღიმე, ჩემმა შესაძლო დიაგნოზმა მასთან საუბრის დაწყების სირთულე მომენტალურად მეასეხარისხოვნად აქცია და ამით ენით აღუწერელი შვება მომგვარა.

ჩემი მიმიკის რადიკალური ცვლილება არც მას დარჩენია მხედველობის მიღმა, ვერ გაბედა ეკითხა „რა მოხდაო?“ სამაგიეროდ გულითადად გამიღიმა.

ერთი საათის განმავლობაში ვსაუბრობდით, ალაგ–ალაგ ვჩუმდებოდით და კედლებს ვათვალიერებდით შესაშური ინტერესით. მალევე მივხვდი, რომ ზრდილობის წესებით გათვალისწინებული ვადა ამოიწურა და სინდისის ქენჯნის გარეშე შემეძლო მეთქვა მეჩქარება მეთქი, ასეც მოვიქეცი, დავემშვიდობე მომავალ შეხვედრამდე და წამოვედი.

ქუჩაში უკვე გვარიანად ციოდა, მოვიბუზე და სახლისკენ ავიღე გეზი. სადარბაზოსთან შევჩერდი, ჩემ მეზობელს მოვკარი თვალი, ორ კაცს მიყავდა, ის კი მთელი ძალით ყვიროდა „ყველაფერი ფერადია, ფერადი, ცისარტყელას ფერებშია სამყარო. ფერადია, ფერადი!!!“ მივხვდი რაც ხდებოდა, თვალები დაბლა ჩავხარე და კიბეს ჩქარი ნაბიჯით ავუყევი. სახლში შევედი და კარები მაგრად დავაჯახუნე, ძლივს ვსუნთქავდი, დაძაბულობისა და გადაღლისგან, ბრონქები მტკიოდა.

ფანჯარასთან მივედი, დავინახე, როგორ დაიძრა მანაქანა. რამდენიმე წუთში კი გარედან მეზობლების საუბარი შემომესმა, კარები გავაღე და სასხვათაშორისოდ ვიკითხე „რა მოხდა?“

„ავადაა“ – მიპასუხა დედამისმა და თვალი ამარიდა.

მივხვდი რაც იგულისხმა, ამიტომ აღარ ჩავძიებივარ, სახლში შევბრუნდი და საძინებლისკენ გავემართე, ფარდები ჩამოვაფარე, საწოლში შევწექი და ჩამეძინა.

რიჟრაჟზე შევფხიზლდი, თითქმის მდუღარე შხაპი მივიღე და სახლიდან გავედი. გაუცნობიერებლად გავაჩერე ტაქსი და ჩემთვის კარგად ნაცნობ მისამართზე ვთხოვე წაყვანა.

ნახევარ საათში ადგილზე ვიყავი, ვიცოდი მიღების საათები არ იყო დაწყებული.

მიმღებში შევედი, მაგიდასთან ნაცნობი სახე დავლანდე, გულიანად გავუღიმე, თითქოს მის მოსაკითხად ვიყავი მისული, მანაც საპასუხოდ გამიღიმა, გამოვკითხე როგორ ხართ მეთქი, ორიოდე სიტყვით მიამბო თავის ამბები და კითხვის ნიშნით შემომხედა, ავუხსენი რისთვისაც ვიყავი მისული, ჩემი მეზობლის სახელი და გვარი გავუწოდე და დავამატე გუშინ მოიყვანეს მეთქი. მკაცრად მიპასუხა ხომ იცი დილით მნახველებს არ ვუშვებთო, „ძალიან მჭირდება მისი ნახვა“ – ვედრების ტონით გავიმეორე, მიმოიხედა და მანიშნა გამომყევიო, ოთახში შემიყვანა, მაგიდასთან დამსვა და მთხოვა დავლოდებოდი. 10 წუთში მასთან ერთად დაბრუნდა, საათზე მიმითითა, მანიშნა დროზე დაამთავრეო და მარტო დაგვტოვა.

მაგიდას ნელი ნაბიჯით მოუახლოვდა, გაუკვირდა ჩემი დანახვა, ამდენი წლის განმავლობაში ერთ სახლში ვცხოვრობდით, თუმცა გამარჯობაც კი არასოდეს გვითქვამს ერთმანეთისთვის, მიუხედავად ამისა მაგიდასთან დაჯდა, გადმოიხარა და ხელი გამომიწოდა, მეც გავუწოდე, თუმცა არ გავცნობივარ, ვერ ვიტანდი ამ პროცესს და იმიტომ. შემდეგ საზურგეს მიეყუდა, რითიც მანიშნა, რომ მისმენდა. სათქმელი არაფერი მქონდა, არც კი ვიცოდი რა ჭირად მივედი იქ ან იქნებ საკუთარი ეჭვების გადამოწმება მსურდა, საკუთარი თავისთვის დიაგნოზის დასმა.

სიჩუმე დაარღვია – „ფერადია მეთქი ყველაფერი!“

„მე არაფერს ვწყვეტ.“ – ვუთხარი ცინიკური ღიმილით. ვიცოდი, რომ მატყუებდა.

„ძველი, მოკლემეტრაჟიანი ფილმის კადრივით ციმციმებ შავ–თეთრად.“ – ზედმეტად მარტივად დანებდა.

ვერაფერი ვუპასუხე, მეტის გაგება მინდოდა.

„დაგიფიქსირებია, რომ ემოციები, რომლებმაც ჩვენი ცხოვრება უნდა გააფერადონ, გააყველა–ფერ–ონ, ცისარტყელასავით გადაგვეფარონ, საბოლოო ჯამში გვანაცრისფრებენ?

იცი რას მიპასუხებ ამაზე? იმას, რომ ცისარტყელა მხოლოდ წვიმის შემდეგ ჩნდება, ამით იმედს ჩამისახავ. იმედიც ფერადი გრძნობაა ხომ? ჩვენ ცხოვრებას აფერადებს, ა–მრავალ–ფერ–ოვნებს… შემახსენე შემდეგ რა ემართება?…

ეს ფერადი გრძნობები, სადღაც აგვტყორცნიან ხოლმე და შემდეგ მომენტალურად გვანარცხებენ მიწაზე.

სასაცილოა, ასე კომფორტულად არასოდეს მიგრძვნია თავი, როგორც ახლა.

ჰო, მხევდელობა შავ–თეთრი მაქვს, ოთახში შევალ, ფრანგულ შანსონებს ჩავრთავ, მივწვები საწოლზე და საკუთარი სიმშვიდის შემშურდება კიდეც.

ამასობაში შენ და შენნაირები საახალწლო შუშხუნებივით იფეთქებთ და ფერად ფერებად დაიღვრებით, მხოლოდ ესაა ზეიმს, რომ დაამთავრებთ დაუკმაყოფილებლობის შეგრძნება შეგეპარებათ და მოუსვენრობა შეგიპყრობთ ახალი ფერადი ემოციების წყურვილი გადაგრევთ…

მე მშვიდად ვარ.“

„დიდ ხანს არ გაგრძელდება შენი სიმშვიდე. მალე შენი ტვინიდან არასასურველ ფიქრებს ცივი შხაპით განდევნიან, გაიძულებენ იგრძნო საკუთარი უბედურება, სანამ არ აღიარებ, რომ სამყაროს ფერადად დანახვის სურვილით იწვი.“ – ვუპასუხე ჩემთვის უჩვეულო სინანულით.

„ჩვენ განვსხვავდებით!“ – გადმოიხარა და ამრეზით გამიღიმა – „ადამიანით იყავი ავად. ერთი და იგივე ადამიანით ორჯერ არ ავადდებიან ხომ? როგორც სამედიცინო ლიტერატურაში ვკითხულობთ – „განმეორებითი დასნებოვნება ძალზედ იშვიათია“. ძალზედ იშვიათია, ი–შ–ვ–ი–ა–თ–ი! რა ხდება ნაცნობ სიმპტომებს ატყობ საკუთარ თავს? რისთვის მოხვედი ჩემ ფონზე საკუთარი სიფერადე, რომ შეგემოწმებინა? გილოცავ, შენ ძალზედ იშვიათი ხარ!“


ქ-ნი საშლელი


ყოველ დღე სკამზე დაუფარავი ინდიფერენტულობით ვიყავი ხოლმე მიწოლილი და ვუსმენდი ადამიანებს, რომლებიც რიგ-რიგობით ყვებოდნენ იმას თუ რას ნანობდნენ.
შუა საუბარში ჩავეჩრებოდი ხოლმე და მავედრებელი ტონით ვიღებდი მოწევის ნებართვას, წარბ აწეულნი გადმომხედავდნენ შემდეგ კი უხმოდ აგრძელებდნენ ერთმანეთის ”ჭირ-ვარამის” გაზიარებას.
ყოველი ახალი წევრის შემომატებისას ფეხზე ვდგებოდი და მარი ივიტის სახელით ვეცნობოდი, ხელს გავუწვდიდი ხოლმე, მათგან კი მხოლოდ მსუბუქ სალამს ვიღებდი, შემდეგ ისინიც დანარჩენებივით ვერ მიტანდნენ, მე კი ცოცხალი თავით არ ვტოვებდი იქაურობას.

 ***

ოთახში დაგვიანებით შევედი, შარვლიდან მტვერი ჩამოვიფერთხე,  ჩვეული ”მიმიფურთხებია” სახით გავიღიმე და სკამზე მივწექი, საზურგეზე ჩამოვდე თავი, ფეხები წინ წავწიე, უდარდელად გადავაჯვარედინე და ჭერის თვალიერება დავიწყე, ცოტა ხანში სიჩუმემ შემაწუხა, წამოვჯექი, სიგარეტი ძირს დავაგდე და ფეხით გავსრისე, ხმას არავინ იღებდა.
”ან თქვი აქ რა გინდა და თითოეული ჩვენგანივით მოიქეცი ან დატოვე აქაურობა.” – მკაცრად გამოსცრა ”სინანულის დედოფალმა” კბილებიდან, თავიდან ფეხებამდე მონაზონივით შემოსილმა, წითელ ლოყება, თვალებ ჩაცვენილმა ახალგაზრდა დედაკაცმა, რომელიც ყველაზე მეტ ცრემლს ღვრიდა, ყველაზე მეტს საუბრობდა, ყველაზე მეტ რჩევას აფრქვევდა, ყველაზე მეტად იყო მონდომებული სხვების სანუგეშოდ, სეანსის დასრულების შემდგომ კი გვერდზე ბარში მიდიოდა დასალევად, ორ საათში უკვე ლამის საცვლების ამარა ცეკვავდა მაგიდაზე, მისი ”მონაზვნის ტანსაცმელი” კი აქეთ-იქით მაგიდებზე იყო მიმოფანტული. ამას სპეციალურად აკეთებდა, წინა ღამისთვის საკუთარ თავს შემდეგი ღამით სჯიდა და ასე დაუსრულებლად, სინანულის დოზის გარეშე ცხოვრება არ შეეძლო. სხვებს კი მისთვის ხელის გულები არასოდეს ენანებოდათ.
მე ჩემი საფირმო ღიმილით გადავხედე, ისევ სკამზე ჩამოვჯექი:
”ვინ არის მარი ივიტი?”
”სახელი და გვარი საჭირო არ არის.” შემაწყვეტინა სინანულის დედოფალმა.
”დამშვიდდით ქალბატონო პატიოსნებავ, ეს ფსევდონიმია.” – ვუპასუხე მე – ”საღამოს ერთად ხომ არ დაგველია?” – ვკითხე და თვალი ჩავუკარი.
პერანგის საყელოსთან ხელი მიიტანა და მაგრად მოიჭირა ყელზე. პასუხის გაცემა არ ვაცადე და განვაგრძე:
”მარი ივიტი, იგივე საშლელი, სასიამოვნოა!
რას ვნანობთ? თუმცა, ალბათ უფრო სწორი იქნებოდა მეკითხა რას ნანობთ მეთქი. ჰო, გაკვირვებულ სახეებს ნუ მიიღებთ, მე ყურადღებით გისმენთ ყოველ დღე, ვიცი თითოეული მიზეზი, რომლის გამოც აქ ხართ, თუმცა ეს კითხვა მაინც არ მაძლევს მოსვენებას. თავმოყვარეობა, თითოეულ ჩვენგანს ეს გადაჭარბებული დოზით აქვს. გზები კი რომლებითაც ვცდილობთ ჩავახშოთ შემოჩენილი შეგრძნება, ”ეს რა ჩავიდინე” შეგრძნება უმეტესად ახალი სანანებელი ქმედების ბიძგს წარმოადგენს, ამიტომაცაა წრეზე, რომ დავდივართ, დავდივართ და ყოველ საღამოს წრეზე ვსხდებით ერთმანეთის მოსასმენად.
ეს ავადმყოფობაა.
ჩვენ ყველაზე დამღუპველი ფორმით ვართ ავად. ის რასაც ვნანობთ საკმარისად საშინელი არასოდესაა იმისთვის, რომ თუნდაც მღვდელთან მივიდეთ და მოვინანიოთ, იმისთვის, რომ ერთხელ ჩავიდინოთ და შემდეგ დრომ თავის საქმე გააკეთოს. ჩვენ ისინი ვართ ვინც ყველაზე უმნიშვნელო, სასაცილოდ წვრილ მიზეზებზე ღვრის ცრემლებს და იგლეჯს ნერვებს, ჩვენ არც მიტევება გვჭირდება, ვინაიდან დანაშაული მხოლოდ საკუთარი თავის წინაშე ჩავიდინეთ, საკუთარი თავმოყვარეობის წინაშე, ამიტომაცაა, რომ ერთადერთი რასაც შეუძლია გვანუგეშოს ეს იმის გაცნობიერებაა, რომ ჩვენნაირები არსებობენ, მხოლოდ ჩვენ არ ვიმეორებთ ერთი და იგივე შეცდომას, არ ვდგამთ ერთი და იგივე ნაბიჯს ათასჯერ, ათი ათასჯერ, მილიონჯერ…
დავლიე, მოკითხვა მომინდა, გულწრფელი სიხარულით ვკითხე როგორ ხარ მეთქი, შევაქე, ტაში დავუკარი, მოვეფერე… პასუხმა არ დამაკმაყოფილა, ზედმეტად ცივი იყო, ვალის მოხდით განმსჭვალული, მობეზრებული, თავიდან მოშორებაზე ორიენტირებული… გავბრაზდი, თუმცა მალე ჩამეძინა, იმაზე ფიქრით ჩამეძინა, რომ ხვალინდელი დღე არასოდეს გათენდებოდა… რამდენიმე საათში ირიჟრაჟა, თვალები ვჭყიტე და საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ იდიოტია და ჭკუას არასოდეს სწავლობს.
კარგ ხასიათზე ვიყავი, გიჟივით ვიხარხარე, ზედმეტად ბევრი ვიცეკვე, ზედმეტად გამომწვევი ვიყავი, ცუდად გავხდი, ეს ყველამ შეამჩნია…. ვიჩხუბე, უმიზეზოდ, ან დაფარულ მიზეზს ავხადე ფარდა…
შემეცოდა, საკუთარი თავმოყვარეობისგან გამოწვეულ სიცივეზე გული ამერია და დავთბი, პასუხი არ მიმიღია…
ჩვენი თავმოყვარეობა კივის და მიძინებულ სინანულს ნემსების გაყრით აღვიძებს, მის გადასაფარად მას ახალ დარტყმას ვაყენებთ და ის ახალი ძალით იწყებს ”ეს რა ჩავიდინეს” გაღვიძებას, მალე ოთახში ”იდიოტი ვარ” შემოდის… ახალი მიზეზი გვჭირდება ამის დასავიწყებლად.
ბოლოს წუმპეში ვართ და ველოდებით მომენტს, როდესაც უარესი შეუძლებელი იქნება, ასეთი მომენტი კი არასოდეს დგება.
მარი ივიტს ყოველ დილით ხვდება წერილი მარი ივიტისგან, დალუქული კონვერტით, ბალიშის ქვეშ ამოდებული. წერილს ხსნის შიგნით კი ცარიელი ფურცელი დევს, საშლელის ნამცეცებში ამოგანგლული. ფურცლის ბოლოს კი მარი ივიტის ხელმოწერაა.
სინანულის შეგრძნება დავკარგე, მანამ სანამ ჩემი თავმოყვარეობა ლამის წიხლით შედგება ხოლმე მას, ფურცელზე ვწერ ყველა მიზეზს, რომლის გამოც მეორე დილით მარი ივიტს სიკვდილი მოენატრება, შემდეგ ვიღებ საშლელს, მთელი მონდომებით ვშლი ყველაფერს, დილით კი მარი ცარიელია, ცარიელი, თავისუფალი და მარტივი.”
სიგარეტს ვუკიდებ, სინანულის დედოფალს საშლელს ვუწვდი და კარებს ვიხურავ. 

 


არჩევანი


- სიმშვიდე, დასვენება, სიხარული ისეთი შეგრძნებებია, რომლებსაც ერთი ხელის მოსმით შეუძლიათ ყველაფრის განადგურება. დანდობა არ იციან, განსაკუთრებულად ჭირვეული ხასიათითაც კი გამოირჩევიან და ვერაფრით ეწყობიან სხვებს, ცხვირს აიბზუებენ ხოლმე და შემოსასვლელში მანამ დგანან სანამ ყველას არ გაყრიან ოთახიდან, შემდეგ კი გამარჯვებული სახით იწყებენ შენში ცხოვრებას.

ვჩუმდები, პასუხს ველოდები. თუმცა ამას არ ვაგრძნობინებ, არ მინდა მიხვდეს, რომ მასზე იმდენად ვარ დამოკიდებული, რომ საკუთარ აზრებზეც კი მისი თანხმობა მჭირდება.

ის ხმას არ იღებს, ჩვეული სერიოზულობით უყურებს მაგიდას და თითების მოძრაობით მახვდრებს, რომ შემიძლია განვაგრძო.

მეც ჯიუტად არ ვიღებ ხმას და ვცდილობ გამომეტყველებით ვანიშნო, რომ დროა მან ისაუბროს, სინამდვილეში კი სათქმელი უბრალოდ არაფერი მაქვს.

ნახევარ საათიანი დუმილის შემდეგ, ხმას იღებს, ოღონდ ამინდზე არ მესაუბრება, არა, მეუბნება, რომ ხვდება რაოდენ ძნელია ჩემთვის ამ ყველაფერზე საუბარი და მთავაზობს, რომ ყველაფერი რაც გულში მაქვს დავწერო, შემდეგ კი ნაწერის სახით გადავცე მას.

თავს ვერ ვიკავებ და მეღიმება, ის კი იმასაც ვერ ხვდება, რომ საუბარი უბრალოდ კი არ მიჭირს, არა, სასაუბრო თემა აღარ მაქვს.

მალევე ვიშორებ იდიოტურ ღიმილს სახიდან და ვეუბნები, რომ შესანიშნავი იდეაა.

საღამოს ვჯდები აივანზე, მესმის ზღვის ტალღების ხმა, ზღვიდან მონაბერ ჰაერს გამალებით ვსუნთქავ და ვფიქრობ რა დავწერო.

ცოტა ხანს გაუნძრევლად ვზივარ და უმეტყველო სახით გავყურებ ჰორიზონტს, შემდეგ კი თითქოს ტვინში რაღაც ფეთქდება და ვიწყებ წერას:

“წერა ყოველთვის მაშინებდა, რატომღაც მეგონა, რომ საუბრისას როგორი დიდი სისულელეც არ უნდა თქვა ამის გამოსწორება შეიძლება, ან ამაზე უბრალოდ არ გაამახვილებენ ყურადღებას, წერა კი სულ სხვა საქმეა, ისეთი კრიტიკული თვალით წონიან შენს ყოველ სიტყვას, რომ სულ პატარა შეცდომაც ნაცარტუტად გაქცევს.

შთაგონება (რომელიც ხშირად მუზაში მერევა, არადა ეს ორი სრულიად სხვადასხვა რამაა) ყოველთვის უდროო დროს მეწვევა ხოლმე, მაშინ როდესაც არც კალამი მაქვს, არც ფურცელი, არც სიტუაცია. ვცდილობ ხოლმე მაგრად ჩავიბეჭდო ტვინში ის რასაც იმ მომენტში დავწერდი. თუმცა ხელსაყრელი დროის დადგომისთანავე ვერაფრის გახსენებას ვახერხებ, ახლაც განუხორციელებელი იდეა, უფრო კონკრეტულად კი ფურცელზე გადატანამდე გარდაცვლილი იდეა ამომიტივტივდა თავში – იდეალებზე უნდა დამეწერა, ამაზე არასოდეს მიფიქრია, ერთხელ კი სიგარეტის დაჟინებით ქაჩვისას მეგობარმა მითხრა, რომ იდეალისტი, პერფექციონისტი ვარ, ყველასგან ყველაფერს ვითხოვ, მათ შორის საკუთარი თავისგანაც. იმ საღამოს ბევრი ვიფიქრე, მივხვდი, რომ არ ცდებოდა და იმდენი ჭეშმარიტად ლამაზი წინანდადება მომივიდა თავში, რომ ლამის იყო საკუთარი ხელები ხელები ჩამეკოცნა, ის ხელები, რომლებიც ამ წინადადებებს ფურცელზე გადაიტანდნენ. იმ ღამით გაღიმებულს ჩამეძინა, იმის მოლოდინში, რომ დილა ჩემ კიდევ ერთ ნამუშევარს გამოიტანდა დღის სინათლეზე…. გაღვიძებულს კი საკუთარი შთაგონების განყოფილება ისეთი ცარიელი დამხვდა, რომ შიგნით ობობის ქსელსაც კი ვერავინ იპოვნიდა.

ჰო, სიხარული, ბედნიერება, სიმშვიდე, უსაქმურობა, უპრობლემობა მაშინებს, ყველაფერი ის რაც ზოგადად დადებითი იდეის მატარებელია. მაშინებს ზედმეტად მზიანი ადგილები, ადგილები სადაც მხოლოდ ბედნიერი ადამიანები არიან. ჩემ შთაგონებასთან ბედნიერება (ყველა თავი შემადგენელი ნაწილით) არ მეგობრობს.

გუშინ წიგნს ვკითხულობდი თვითმკვლელობაზე, თითქმის ყველა ცნობილი თვითმკვლელი მწერლის ისოტორია იყო განხილული, მათი წინა სასიკვდილო წერილებიც ვნახე და პირველი რაც გავიფიქრე იყო ის, რომ ისინი დაუოკებელ ლტოლვას განიცდიდნენ დეპრესიისკენ. ალბათ თითოეული მათგანი ხვდებოდა, რომ უბედურება, სევდა, დაღლილობა, ბრაზი, აგრესია, რომელსაც განიცდიდნენ მათი ქმნილებებისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელი იყო. სწორედ ამიტომ ამბობდა თითოეული მათგანი უარს მედიკამენტების მიღებაზე.

აბა წარმოიდგინეთ, ცოტაც და კიდევ ერთი შედევრის ბოლო გვერდზე, ბოლო სიტყვას დაუსვამ წერტილს და გასუსული დაელოდები ტაშს, რომელიც იცი რომ არ დააყოვნებს, ამ დროს კი ექიმები გინიშნავენ პრეპარატს, რომელიც ბედნიერებასა და სიცოცხლით ტკბობას გპირდება, დილით იღვიძებ, სრულიად მოულოდნელად ხვდები, რომ ის მტანჯველი შეგრძნება გულს რომ გიჭამდა სადღაც გაქრა, არც შენი ფიქრებია საშინლად ნაცრისფერი და არც ფანჯრიდან შემოჭრილი მზის სხივები გაცოფებს, დასვენებული, გახარებული უჯდები მაგიდას და ის ისაა ბოლო თავის დაწერას უნდა შეუდგე, რომ აღმოაჩენ დასაწერი აღარაფერი გაქვს, ისეთი ცარიელი და ჩვეულებრივი ხარ როგორც არასდროს, მაგრად იხედები გონებაში და გახსენდება წუხელ როგორ მიალაგა ტვინის ყველა ოთახი ბედნიერებამ, როგორ დააწკრიალა ყველაფერი, როგორ გადწია ფარდები, როგორ გაიძულა გაგხსნოდა შუბლი და გაგეღიმა, გახსენდება და სწრაფად გარბიხარ ყველაზე ბოლო ოთახში, გული გეკუმშება, როდესაც მისკენ მიმავალი დერეფანიც თვალის მომჭრელად ნათელია და კედლებიც სხვადასხვა მხიარულ ფერებშია გადაღებილი, კარებზე აბრა აღარ არის, ადრე აშკარად გახსოვს შავით თეთრზე ეწერა “შთაგონება”, გული ყელში გიცემს და აღებ კარებს, შიგნით სიცარიელეა, ვიღაცას ვარდიფერი ფარდები ჩამოუკიდია ფანჯარაზე და სუფთა ჰაერიც ურცხვად იჭრება ოთახში. პანიკა გიპყრობს, ათასჯერ მაინც კითხულობ შენს თითოეულ ნაწერს და ძველებურ შეგრძნებებს ვეღარ იბრუნებ, თითქოს ყველაფერი რაზეც მასში საუბრობდი შენთვის ნაცნობი არასოდეს ყოფილა. იმ მომენტიდან წყვეტ მედიკამენტის მიღებას და ცოტა ხანში ნაცრისფერი ძველებურად გაღელვებს.

დიახ, თითქმის დარწმუნებული ვარ, რომ ამას გრძნობდა თითოეული მათგანი, თუმცა წერილებში ამაზე არასოდეს საუბრობდნენ.

მე არასოდეს ვყოფილვარ მწერალი, თუმცა იმისთვის, რომ დავრჩე იმად ვინც ვარ ბედნიერება არაფერში მჭირდება და თუ ოდესმე მთხოვთ არჩევანის გაკეთებას მას აუცილებლად საკუთარი თავის შენარჩუნების სასარგებლოდ გავაკეთებ, დაე მას უბედურების პირმშო უწოდეთ.

მხოლოდ ამის თქმა მინდოდნა, სამწუხაროა, რომ მეცნიერებამ დღემდე ვერ შეძლო ბედნიერებისთვის ფრთების შეკვეცა, ვერ შეძლო მისთვის აკრძალვების დაწესება, ვინაიდან ერთი დაავადების მკურნალობის შედეგად მეორეს აჩენთ, იმ ადამიანს კლავთ ვინც თქვენთან სამკურნალოდ მოიყვანეს, სხვა ბანალური, ჩვეულებრივი, არაფრით გამორჩეული სუბიექტით ანაცვლებთ და ეს გიხარიათ კიდეც.”


მაშინებს


”მისი ჩაშავებული თვალები და გაფითრებული სახე მაშინებს, მისი უაზროდ გამხდარი ხელები, გრძელი თითები და დაღლილი გამოხედვა მზარავს, მისი სილუეტი ისე მიზიდავს თითქოს ყველაზე მშვენიერ ზმანებას ვხედავდე.
მე ის მაშინებს, მაშინებს მისი დუმილი, მაშინებს მისი ჩანაწერები, რომლებსაც ბოლომდე არასოდეს ვკითხულობ, მაშინებს ის, რომ მას მე ვიზიდავ, მაშინებს, რომ არასოდეს იშურებს მისთვის ამდენად არა დამახასიათებელ სითბოს, მაშინებს ის, რომ ვალში ვარ და ვერაფრით ვახერხებ მის დავიწყებას.
მე მას ვაშინებ, ჩემი მოხორბლისფრო კანი და მზისგან გაღიავებული თვალებით, ჩემი დაუსრულებელი საუბრითა და ჩემთვის ესოდენ არა დამახასიათებელი სიცივით.
ის ვალშია, მე მისთვის ვსაუბრობ, ის ჩემთვის წერს, როგორც კი დაწერს მე მას ვპასუხობ, როგორც კი ვპასუხობ ის ისევ მწერს, როდესაც მწერს მე საბანს ვიფარებ და ვიტყუები რომ არ წამიკითხავს, ის ამას ხვდება და კედლის უკან იმალება, როგორც კი სათქმელს ჩამოვაყალიბებ მე ვაგრძნობინებ, რომ დროა მომისმონოს, ის რამდენიმე მეტრის დაშორებით დგება და გაბადრული სახით ისმენს ყველაფერს რასაც ვეუბნები, მე სათქმელს ვამთავრებ და ვალმოხდილი ვემზადები წასასვლელად, სამსახურში მისულს ის მე მწერს და მე საღამოსთვის სიტყვას ვამზადებ, ჩვენ ერთმანეთს ვაშინებთ.”
- მხოლოდ ამის სათქმელად დამიძახე?
ვდუმვარ.
- შენ ხომ იცი, რომ ყოველ დაძახებაზე აქ ვერ გავჩნდები, ამიტომ სანამ ჩემს ნახვას მოისურვებ და თან სასწრაფოდ დაფიქრდი რამდენად მნიშვნელოვანი საქმე გაქვს.
ისევ ვდუმვარ და იატაკს ვუყურებ.
მეხუტება და მიდის. მარტო დარჩენისთანავე წერას ვიწყებ.
”მას თხელი ზურგი აქვს, აშოლტილი ფეხები, კუპრივით შავი თმა და მარმარილოსავით თეთრი კანი. ის დაუნდობელია, თუმცა თბილი, მის შეუბრალებლობაში იმხელა სიყვარულია, რომ ამის წარმოდგენაც კი გაუჭირდება ადამიანს, რომელსაც ის არასოდეს უნახავს. მე მიყვარს მისი თითები, რომლებიც იშვიათად, მაგრამ მაინც მეხება, მიყვარს მისი ტუჩები, რომლებიც ყოველთვის შინდისფერ-ლურჯ-წითელია, მიყვარს მისი სიმკაცრისგან აკანკალებული ხმა და ამ ხმის გაგონებისას ენის ქვეშ გაჩენილი სირბილის შეგრძნება, აი ისეთი ”შედედებულ რძეს” რომ შეჭამ ბევრს და გადამეტებული სიტკბოსგან რომ გიჩნდება.
ის ისეთივე ახლობელია ჩემთვის, ისეთივე საყვარელი, ისეთივე იშვიათი, როგორიც ბავშვობაში გასინჯული დედაჩემის გაკეთებული ცხელი შოკოლადი.
მე ის მაშინებს.
ჩემი მჭევრმეტყველებისთვის შეუფერებელი მდუმარება ქარიშხლის მოახლოვებას ამცნობს, ჩემი უპასუხო მზერა და ჩახუტებისას უპასუხო ხელები, მუდმივად ჰორიზონტისკენ მიმართული მზერა, როლების გაცვლა, მისი ლაპარაკი და ჩემი წერა.
მე მას ვაშინებ”.
დილით ოთახის კარები იღება, ნაცნობი ჩასუქებული სილუეტი მადებს შუბლზე ხელს და თერმომეტრს იქნევს, რამდენიმე წუთი თავზე მადგას და შემდეგ თავის უაზრო ქიცინით გადის ოთახიდან, მე ბალიშის ქვეშიდან ფურცელი გამომაქვს და ვყნოსავ, მასაც უკვე საავადმყოფოს სუნი აქვს და მეზიზღება. მე ისევ ვწერ.
”მას შუქი მოაქვს, შემოსვლისთანავე ფარდებს წევს და თვალებში მიყურებს, ის ახლაზგარდაა და არასოდეს ვეკითხები ასაკს. ის ისეთი გრილი და სასიამოვნოა, როგორც სისხამ დილით სახეზე მონავარდე ჰაერი, ის ცოცხალია.
მე ის მაშინებს.
მე ხელებიც ნისლიფერი მაქვს, მზიან ამინდსაც უსიცოცხლოს ვხდი, მე მოხუცი ვარ და ის არასოდეს მეკითხება ასაკს. მე ისეთი ნაცრისფერი ვარ, როგორც გასვენების დღეს გათხრილ სამარეზე ჩამოწოლილი ბურუსი, მე მკვდარი ვარ.
მე მას ვაშინებ.”
მოსაღამოვებულს კალმით ხელში მეღვიძება და წერას ვაგრძელებ.
”ჩვენ შევიცვალეთ.
ის მე აღარ მწერს, მე აღარ ვლაპარაკობ.
ის ვალში არ არის და მე საბნის გარეშე მძინავს.
მისი თვალები გაღიავდა და კანზე მზე მოეკიდა.
მე გავფითრდი და თვალები ჩამიშავდა.
ის იშვიათად მელაპარაკება, მე იშვიათად ვწერ.
ის ისევ მშვენიერია, მე ისევ არ ვიცი როგორი ვარ.
ის გაცივდა, მე გავთბი.
ის აღარ მეხუტება, მე კი კარების ყოველი გაღებისას ვხსნი მკლავებს.
მე მზერით ვეძებ და მავიწყდება ჰორიზონტი, ის აღარ მხედავს.
ვეკითხები ასაკს და არ მპასუხობს.
ის წავიდა და აღარ მაშინებს.” 


მელანი


თვალი გავახილე, ჯერ კიდევ ბუნდოვნად ვხედავდი, ჭერს დავუწყე დაჟინებით თვალიერება, რამდენიმე ლაქა შევნიშნე, სხვადასხვა ფორმის და შეფერილობის იყო თითოეული მათგანი, თვალები დავხუჭე და შევეცადე მაქსიმალური სიზუსტით აღმედგინა მათი გარშემოწერილობა, პირველი თითქმის იდენტური იყო, მეორეზე დიდ ხანს ვიფიქრე, თვალებზე ხელი დავიფარე, იმისთვის, რომ კონტურები უფრო გასარჩევი გამეხადა და ფერი გამემუქებინა. ლაქები ნელ-ნელა უფრო გასარჩევი გახდა, თუმცა თეთრი ფონი ვერაფრით შევქმენი, ყველაფერი გულისამრევად საზიზღარ ყავისფერში იყო არეული.
გარედან ფეხის ხმა შემომესმა, უფრო და უფრო უახლოვდებოდა ოთახს, მომენტალურად გვერდი ვიცვალე, საბანი ლამის თავზე გადავიფარე და თვალები დავხუჭე. გავიგე როგორ გაიღო კარები, დაკაკუნება არც უცდიათ ”სად გაიზრდნენ?!” გავიფიქრე ბრაზმორეულმა, რამდენიმე წამში მივხვდი, რომ არც ვსუნთქავდი (არ ვიცი დაძაბულ მომენტებში რატომ ვიკრავ სუნთქვას, ამას გაუცნობიერებლად ვაკეთებ), ვიგრძენი როგორ მოუახლოვდა საწოლს ვიღაც, თვალი ოდნავ შევახილე და ფეხებზე დავხედე, შავი ფეხსაცმელი ეცვა, საშუალო ქუსლზე, საკმაოდ შეუხედავი წვივები ქონდა, კოჭი თითქმის არ ჩანდა, ფეხსაცმელს ტალახის რამდენიმე წვეთი შერჩენოდა, დღეს არ წვიმდა, ე.ი. კარგად ვერ გაწმინდა, ან არ გვთვლის იმის ღირსად, რომ ჩვენთან მოწესრიგებული მოვიდეს, იქნებ გამოსაცვლელები მოაქვს და სახლში წასვლის წინ იცვლის კიდეც, აშკარად მარტოხელა ქალის ფეხები ქონდა, მოუვლელი, ალაგ-ალაგ თმა შერჩენოდა, დაახლოებით 40 წლის უნდა ყოფილიყო, ვერაფრით მივხვდი რომელი იყო – ”ლელაა? არა ლელა იმდენად ორიენტირებულია გათხოვებაზე, რომ ასეთ ლაფსუსს არ დაუშვებდა, პაციენტებსაც კი ეპრანჭება. ანუ ”მადმუაზელ ლუიზა” უნდა იყოს? მას შემდეგ რაც ქმარს გაშორდა უფრო და უფრო შეუხედავი გახდა, მახსოვს როგორ მოვკარი ყური სამზარეულოში ლელას, რომ ეჭორავებოდა ნამდვილად ”ვიღაც ყავსო”, ლელა კი თავს იგიჟებდა გეჩვენებაო, მაშინ ვიფიქრე იქნებ ის ვინმე ლელაა მეთქი, მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ არა ლოგიკურ ჯაჭვს ვკრავდი”. ამ ფიქრებში ისე გავერთე, რომ მივხვდი ოთახში აღარავინ იყო, საწოლის გვერდით კი წყლით სავსე ჭიქა და რამდენიმე აბი წამალი დამხვდა, გამიხარდა (ყოველ დილით მიხაროდა), რომ მენდობოდნენ, იცოდნენ, რომ საკუთარ თავს არაფერს დავუშავებდი, სიამოვნებით დავლევდი ყველაფერს რასაც მომცემდნენ, ამიტომ იყო რომ არც უცდია ჩემი გაღვიძება ”საყვარელი, მადმუაზელ ლუიზა (ეეჰ, როგორ დაბრუნდა მადამობიდან, მადმუაზელობაში)”.
ძირს ფურცლები მქონდა მიმოფანტული, კალამიც სადღაც მომესროლა, ზოგზე მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა, ზოგი ცარიელი იყო, ზოგიც დაჭმუჭნული, კალამი კი თითქმის ისეთივე სავსე იყო, როგორც 1 თვის წინ. ვეღარ ვწერდი, 2 წარმატებული წიგნის შემდეგ, ვეღარაფერს დავაყენე საშველი, ორ სიტყვასაც კი ვერ ვაბამდი ერთმანეთს. მაგიდის თავზე რამდენიმე ფურცელი მქონდა კედელზე მიკრული, იდეები მეწერა, რომელთა განვითარებაც ვერაფრით მოვახერხე, ლელა ყოველ შემოსვლაზე უსირცხვილოდ ჩამოდგებოდა ხოლმე და კითხულობდა უაზრო ღიმილით, წვეტიან კბილებს შემომანათებდა და საღეჭი რეზინის ტკაცუნით მიტოვებდა წამალს. მადმუაზელ ლუიზას ვუყვარდი, მეკითხებოდა ”როგორ მიდის საქმეებიო”, ფანჯარას მიღებდა ხოლმე და გაპროტესტებას, რომ ვიწყებდი მკაცრად მიყურებდა, ”ვერ ხედავ რა ფერმკრთალი ხარ, ცოტა ჰაერი და მზე გჭირდებაო”.
წამალი დავლიე და მაგიდას მივუჯექი, არც ჩამიცვამს, პირდაპირ წერისთვის მოვემზადე, ერთი საათი ვიჯექი და ვერაფერი მოვიფიქრე, კალამს ფურცელს ვუბრახუნებდი, ალაგ-ალაგ მელნის კვალიც ეტყობოდა. უკვე 1 წელი გადიოდა მას შემდეგ რაც არაფერი, 1 ფურცელიც კი არ დამეწერა, ფეხს ნერვიულად ვურტყამდი მაგიდას ”მე არ ვარ მწერალი” ვიმეორებდი და ვგრძნობდი, როგორ მაწვებოდა ყელში ბრაზი. უცებ საწოლის უკან შენახული შპრიცი გამახსენდა, რომელიც რამდენიმე თვის წინ ამოვაცალე ლელას ჯიბიდან, გაუხსნელი იყო, არც კი ვიცოდი რაში მჭირდებოდა, თუმცა იდეამ გამიელვა თავში, ავიღე შპრიცი, კალამი გავტეხე და ”გული” ამოვიღე, შპრიცი გავუყარე და მელანი შპრიცში გადავიტანე, შემდეგ წკიპურტი მივარტყი (ისე, როგორც ექიმები ურტყამენ ხოლმე ბუშტების გასაქრობად), ვენასთან მივიტანე და ნელ-ნელა  რამდენიმე წვეთი ლურჯი სითხე შევუშვი სისხლში. კანი მომეთხვარა, შპრიცი ძირს დავაგდე და კმაყოფილი ღიმილით წავიჩურჩულე ”მე მწერალი ვარ, ძარღვებშიც კი მელანი მიჩქეფს!”


ოცნება ფსიქიატრიულ საავადმყოფოზე


19:07 სთ.-ია, კარგი ნიშანია, მიყვარს როდესაც საათში 7-იანი ურევია. მთელდღიანი შფოთვისა და ნერვიულობის შემდეგ დაღლილობამ თავისი გაიტანა და დაძაბულობის თავი აღარ მაქვს, უემოციოდ ვზივარ სავარძელში და ვოცნებობ წარმოუდგენლად იდეალურ ფსიქიატრიულ საავადმყოფოზე.
დეკემბერი ახალი დაწყებულია, პირველი დღეები ძალიან ნისლიანი აღმოჩნდა, მე უარი ვთქვი (ან ჩემმა ფსიქიკამ თქვა) ქალაქის საგიჟეთში (რა სიმბოლურია) ცხოვრებაზე და დაჟინებით მოვითხოვე ცოტა ხნით პროფესიონალების ზედამხედველობის ქვეშ მეცხოვრა. სასტუმროსავით ვარჩევდი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოს, თავიდანვე ჩამოვყალიბდი, რომ ზღვის პირას უნდა ყოფილიყო, ფანჯრებიდან ზღვის ხმა უნდა შემოსულიყო და ნისლიან ამინდებში გამოყოფილი რამდენიმე საათიანი სერიონობის დრო ზღვის პირას ჯდომასა და სიგარეტის მოწევაში უნდა დამეხარჯა.
ჩემი პალატის ფანჯარა ზუსტად ზღვაზე გადიოდა, თუ ძალიან მოინდომებდი და დიდ ხანს იდგებოდი ღია ფანჯარასთან ზღვიდან მობერილ ჰაერსაც მკვეთრად იგრძნობდი და შეძლებდი სიამოვნება მიგეღო იოდისა და მარილის ნესტიანი ჰაერის ფილტვებში ჩაშვებით.
დილით გვიანობამდე მეძინა, არადა გამაფრთხილეს ადრე გაგაღვიძებენო, არავის გავხსენებივარ, თვალი გავახილე და მივხვდი, რომ ოთახში საშინელი უჰაერობა იყო, გარეთ ზამთრისთვის შეუფერებელი მზიანი ამინდი იდგა და სწრაფად ჩამოვაფარე ფარდები, ყურსასმენების ძებნა დავიწყე და ბალიშის ქვეშ ვიპოვნე, არც კი მახსოვდა, როდის მოვიხსენი, მტკიცედ მჯეროდა რომ მუსიკის სმენის დროს ჩამეძინა და მთელი ღამე არც გამომირთავს. მუსიკა ჩავრთე, თუმცა მივხვდი, რომ საამისო განწყობაზე არ ვიყავი და ჟაკეტი შემოვიცვი, კარები გამოვაღე და დერეფანში გავიხედე, სრული სიცარიელე იყო, ვინაიდან საათი არ მქონდა ისიც კი არ ვიცოდი რა დრო იყო. ფეხაკრეფით ჩავუყევი კიბეებს, პირველ სართულს რომ მივუახლოვდი ნაცნობი ხმაური შემომესმა, სანიტრებმა, რომ დამინახეს სახეზე გაოცება აღებეჭდათ, მივხვდი, რომ დავავიწყდი, გამოვრჩი მხედველობიდან, ამიტომაც არ გავუღვიძებივარ არავის და ამიტომაც არ მესიამოვნა მუსიკა, დამამშვიდებლის დოზა არ მქონდა მიღებული და ყველაფერი გამაღიზიანებლად მოქმედებდა ნერვებზე, ისევ აგრესია მომაწვა ყელში.
მოვიდნენ და მკაცრი სახით განმიცხადეს, რომ წამლის მიღების დრო იყო, მინდოდა მეთქვა უკვე დიდი ხანია დროა, თუმცა ვის გავახსენდი მეთქი, მაგრამ თავი შევიკავე, ცოტა ხანში წამალმა მოქმედება დაიწყო და მე ისევ ძველებური სიმშვიდე დამიბრუნდა, ვიგრძენი, რომ კვლავ მინდოდა მუსიკისთვის მომესმინა, 1 ჭიქა წვენი დავლიე და კვლავ ავბრუნდი ჩემს პალატაში, ყურსასმენები მოვირგე და რამდენიმე წუთის წინ დაწუნებული მუსიკის განცხრომით მოსმენას შევუდექი, პერიოდულად ფარდებიდან ვიჭყიტებოდი იმ იმედით, რომ ღრუბლიანი ამინდი შემრჩებოდა ხელში, ისე დაღამდა ცაზე ღრუბელი ვერ დავინახე და ჩემდა გასაკვირად მზესაც გაზაფხულური ფერი ქონდა, სულ არ გავდა ზამთრის მზეს, რაღაცნაირი მკვდრის ფერი რომ არის ხოლმე და ფანჯრიდანვე, რომ ეტყობა სითბოს ნატამალს არ შეიცავს.
თავი დავიიმედე ზამთარია და ამინდიც მალე გაფუჭდება მეთქი და კვლავ წამოვწექი, წიგნი, რომლის წაკითხვასაც ვაპირებდი ხელუხლებელი იდო იქვე სკამზე, გული ვერ დავუდე, ათასჯერ მაინც წავიკითხე პირველი აბზაცი, მაგრამ აი ნანატრი ინტერესი მაინც ვერ გამოიწვია, არადა აქებდნენ, თანაც დეპრესიასა და თვითმკვლელობაზე იყო დაწერილი (მიკვირს ეს წიგნი, როგორ დამატოვებინეს), წლების განმავლობაში ვეძებდი, საქართველოში არ იყიდებოდა, მე კი ჩემი XI საუკუნისთვის სრულიად შესაფერისი ცხოვრების მიუხედავად, ე.წ. ”ონლაინ გამოწერებში” არაფერი გამეგებოდა. თუმცა მოვახერხე და მეგობარს ვთხოვე ეყიდა ჩემთვის, ხელის კანკალით ამოვიღე პარკიდან, ერთი სული მქონდა როდის გადავშლიდი და წავიკითხავდი, თუმცა რატომღაც ვერა და ვერ ჩავუჯექი, ახლა კი გული ძალიან მქონდა აცრუებული.
აგერ უკვე მერამდენედ მიჩურჩულებდა ყურსასმენებიდან ედიტ პიაფი ne me quitte pas-ო, უკვე ათასჯერ (იქნებ მეტჯერაც) მქონდა ეს სიმღერა მოსმენილი, შეგრძნება კი ყოველი მოსმენისას ისეთი მქონდა თითქოს პირველად ვუსმენდი, ყოველთვის წითელი ღვინო და სიგარეტი მინდებოდა ხოლმე, არც ახლა იყო გამონაკლისი, თუმცა ვინაიდან ალკოჰოლი აკრძალული მქონდა მხოლოდ სიგარეტის მოწევა შემეძლო, ისიც თუ გარეთ გავიდოდი, შენობაში მოწევას მიკრძალავდნენ, სასაცილოა რა დეპრესიულ პაციენტს რომ მოწევას აუკრძალავ, მასხრად აგდებაა. გარეთ გასვლაზე კი ფიქრიც არ მინდოდა, მეგონა, რომ რაღაცნაირი თბილი საღამო შემრჩებოდა ხელში და ჩემს ზედმეტად ყინვისთვის მომზადებულ განწყობას ეს გაზაფხულური სითბო იმდენად მოშხამავდა, რომ ყელში მოწოლილ აგრესიას ვეღარც დამამშვიდებლები უშველიდნენ.
ტელეფონი არ მქონდა, არც მინდოდა, რომ მქონოდა, არც ის ვიცოდი რა დღე იყო, უბრალოდ არ ვინტერესდებოდი, თუმცა ზუსტად ვიცოდი, რომ დეკემბერი იყო, სანიტარს, რომელთანაც მეტნაკლებად ვმეგრობრობდი ვთხოვე ჩემთვის ზამთრის დადგომა ეცნობებინა.
მივხვდი, რომ გარეთ უკვე ბნელოდა და ფარდები გადავწიე, ფანჯარა გამოვაღე და ზღვას გავხედე, ზედმეტად მშვიდი იყო, ტალღებს ვერც კი შეამჩნევდი, ვიფიქრე ნამდვილად მატყუებენ ჯერ დეკემბერი არ დამდგარა მეთქი, ალბათ ჩემი გაგიჟება უნდოდათ, მე ხომ მათი შემოსავლის წყარო ვიყავი. ”ისევ პარანოიამ წამოყო თავი” – სევდიანად გავიფიქრე.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 940 other followers

%d bloggers like this: