Category Archives: უბრალოდ

T11.8


თანდაყოლილი გაუბედაობით ვარ ავად და უკვე წლებია აღარ მიჩქარდება პულსი.

არადა ზუსტად ახლა, ამ მომენტში, შემიძლია ისე გავცოცხლდე, ისე ამიჩქარდეს პულსი, რომ რეანიმაციაში ამოვყო თავი.

სამწუხაროა რომ დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით მე როგორც ავადმყოფობას ჩემი პატარა კოდი არ მაქვს (ჩემი ვერსია T11.8 იქნებოდა).

პ.ს. დაავადაებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით კოდი T11.8 გულისხმობს  – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე.

ხომ ვამბობდი დაუზუსტებელი, გაურკვეველი, ჩამოუყალიბებელი და საერთოდ „სხვა“-ში გასაერთიანებელი ადამიანი ვარ მეთქი.


20 წამი


ადრე ჩემ პატარა ოთახს არც ნომერი ქონდა და არც ჩემი გვარი იყო კარებზე გამოჭიმული, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ყოველი ღია კარის დღე უამრავი ნაცნობი ადამიანის სტუმრობით სრულდება და მეც სერიოზული მზადება მიწევს სტუმრების მისაღებად. ყველაფერი ზედმეტად სუფთა და სხვების გემოვნებაზე მორგებული გავხადე, საკუთარი თავი ყველა კუთხე-კუნჭულიდან გამოვგავე, გადაწმენდილ მტვერს გავაყოლე და ფანჯრიდან დაფერთხილ ჩვარზე მიკრული ფიქრები ჰაერში გავანიავე.

ისევ სხვების მიერ წინასწარ გამზადებულ ჩარჩოში გამოჭიმული უსახური პორტრეტი გავხდი, ნაძალადევად რომ იღიმება ისეთი.

უეცარი აფეთქება:

ყველას, ვისაც ეს ეხება,

მოგახსენებთ რომ ფეხებზე მკიდია თქვენი ზედმეტად მაღალ საფეხურზე მდგომი პერსონა, კიდევ უფრო მეტად მიმიფურთხებია იმისთვის თუ რა წარმოდგენა გაქვთ საკუთარ თავზე და რა წარმოდგენა გაქვთ მათზე ვისაც აიძულებთ არჩევანი გააკეთონ. ფეხებზე მკიდია, რამდენით უსწრებთ მათ ვისაც თავისუფლებაში ზედმეტად ბევრი ადამიანის გადახდა უწევთ და რამდენი კილომეტრით ჩამოგრჩებით.

არა, გმადლობთ ნუ გამაცილებთ, უკვე იმდენჯერ დავაპირე აქედან გასვლა, კარებს თვალდახუჭული მივაგნებ.

20 seconds


მუმბაი – ბარსელონა


მუმბაი

ალბათ არ იქნება გასაკვირი რომ ვთქვა ყველაფერი თბილისში დაიწყო მეთქი, ჰო, თბილისში დაიწყო და თბილისშივე დასრულდა, ან თბილისი-მუმბაის რეისის გამოცხადებისას (მართალია პირდაპირი რეისი თბილისსა და მუმბაის შორის არ არსებობს და ამიტომ ვვარაუდობ რომ თბილისი-სტამბულის რეისზე უნდა იყოს საუბარი, თუმცა მთავარი მაინც საბოლოო დანიშნულების პუნქტია, ამიტომ იყოს მუმბაი), ან მუმბაიში დაშვებისას, ანაც დაშვებიდან რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგ, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია, რომ დასრულდა, ნუ როგორც მინიმუმ „პირველი სეზონი“ მაინც.

პრინციპში, იმას თუ რომელ ქალაქში დაიწყო ან რომელ ქალაქში დასრულდა, გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს, ვინაიდან ამ ისტორიას ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა ერქვას მუმბაი, არა იმიტომ თუ სად მოხდა, არამედ იმიტომ თუ სად უნდა გაგრძელდეს.

თვითმფრინავის აფრენისას, აი იმ მომენტში ბოინგმა (არ ვიცი ზუსტად ბოინგი იყო თუ არა, მაგრამ ახლა არც ამას აქვს მნიშვნელობა) ცხვირი რომ ასწია ჰაერში ასაფრენად, კადრი შენელდა და ფერმკრთალი ასოებით, ისე როგორც ჰოლივუდურ ფილმებშია, დაიწერა „to be continued”-ო. ისე კი უნდა ითქვას, გემრიელი დრამის გამოსაცხობად, ჯობდა “The End” დაწერილიყო, თუმცა ცხოვრებაში ყველაფერი ტიტრებით არ სრულდება.

ჰო, ვიცი, ვიცი ეს თვითმფრინავის, აეროპორტებისა და დამშვიდობების სცენები იმდენად ბანალური, გადაღეჭილ-გადმოღეჭილი და გვარიანად მობეზრებულია, რომ ისტორიის ამგვარად დაწყება, ერთის მხრივ ალბათ ყველანაირ ინტერესს დაუკარგავს ადამიანს, თუმცა ვინაიდან ყველაფერი ასე იყო, ახლა დასასრულის შეცვლას ვერ დავიწყებ, ხოლო კითხვაზე „ისტორიის ბოლოდან დაწყება რა მანერაა?“, მოგახსენებთ რომ არ ვიცი, ასე იყო საჭირო და მორჩა.

ახლა ორი სიტყვით ისიც ვთქვათ თუ ვიზეა ეს ისტორია, სულ ორი მთავარი გმირი ყავს – ატმისფერ კაბაში გამოწყობილი მომცრო ზომის, ასაკით არც თუ ისე პატარა ქალბატონი და შოკოლადისფერი, ასოციაციურად წითელ ღვინოსთან დაკავშირებული, წვერმოშვებული და ასაკით კიდევ უფრო დიდი მამაკაცი.

აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ როდესაც ცდილობ ყველაფერი ფილმის სცენარით წაიყვანო, საბოლოო ჯამში ასეც გამოდის ხოლმე, არა იმიტომ რომ ფილმებს რეალური ცხოვრების მსგავსად იღებენ, არამედ იმიტომ რომ ცხოვრების დამდგმელი რეჟისორები, ხშირად უკვე კარგად ნაცნობი ფილმების სიუჟეტებით გეგმავენ ხოლმე მოვლენებს.

ბარსელონა

ოჰ, ბარსელონა სულ სხვა რამეზეა, სულ სხვა მოქმედი პირები ყავს და სულ სხვაგვარად ვითარდება.

მუმბაი

აი შოკოლადისფერი მამაკაცის მუსიკალური გემოვნება დიდად არ მხიბლავს, მაგრამ ატმისფერს მოსწონდა და აბა მე ვინ რას მეკითხება.

პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, აკი, ვამბობდი ყველაფერი ფილმის სცენარით წარიმართა მეთქი, ჰოდა, ახლა კიდევ უფრო მეტად დარწმუნდებით ამაში და კიდევ უფრო მეტად შეგეპარებათ ეჭვი ამ ისტორიის ნამდვილობაში. იმას ვამბობდი რომ პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, ატმისფერი საკუთარი სახელისთვის შეუფერებლად ბევრს სვამდა, მე კი, ვინაიდან ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ შუამავალის როლი მეკისრებოდა თავი არ მომიკლავს ბევრს ვერ დავლევ მეთქი, შეიძლება ითქვას რომ ამდენი არასოდეს დაგვილევია, ან კი დაგვილევია მაგრამ ასე არასოდეს დავმთვრალვართ (ნუ ატმისფერი მაინც).

მერე, ეს ისტორია რა ისტორია იქნებოდა, პატარა სანაძლეოც რომ არ გარეულიყო სიუჟეტში… შოკოლადისფერი არც დაბნეული ჩანდა და არც მარტოსული, თუმცა მაინც ვერ ვიჯერებდი რომ შეიძლებოდა ასეთ საღამოს და ასეთ ადგილას სულ მარტო ყოფილიყო, ჰოდა ვინაიდან ატმისფერი თვალს არ აშორებდა, ავუხირდი მარტო არ იქნება, ალბათ ვინმეს ელოდება მეთქი, ეს კიდევ თავს იკლავდა ნამდვილად მარტოაო, ჰოდა, მთელ საღამოს ასეთ კამათში ხომ არ გავატარებდით, სანაძლეოს პირობებზე შევთანხმდით და მე დაუფიქრებლად გავეშურე გამარჯვებულის გამოსავლენად.

დიდ ხანს ხვეწნა არ დამჭირვებია ჩვენ მაგიდასთან რომ აღმოჩენილიყო, მე შევეცადე მაქსიმალურად შორს დავმჯდარიყავი, სათვალე გავიკეთე და ტელევიზორში საკმაოდ მნიშვნელოვანი საფეხბურთო მატჩის ყურება დავიწყე. ჰო, სულ დამავიწყდა მეთქვა რომ სანაძლეო წავაგე.

ატმისფერი იფიცება იმ საღამოს რა მოხდა არაფერი მახსოვსო, აი მე კი ყველაფერი მახსოვს, ცოტა ჩავარდნები კი მაქვს, მაგრამ ჯამში ყველაფერი მახსოვს.

ხოლო ვინაიდან ატმისფერს არაფერი ახსოვს, შოკოლადისფერის მოგონებებს ბევრი არაფერი წონა აქვთ.

ე.ი. ყველაფერ მესამე დღეს და მეორე შეხვედრისას დაიწყო.

მაშინ დაერქვა ატმისფერს ატმისფერი (შოკოლადისფერი ყოველთვის შოკოლადისფერი იყო), დიდ ხანს რომ იკოხტავა სარკის წინ ატმისფერ კაბაში გამოწყობილმა და შოკოლადისფერმაც ეს სახელი რომ შეარქვა.

დაუვიწყარი 1 კვირა, აფეთქებული ემოციები და დამშვიდობების წარმოდგენაზე ყელში გაჩხერილი ბურთი, მოკლედ, ყველაფერი ისე როგორც ფილმებშია.

აეროპორტი, ემოციები, აეროპორტი და სიჩუმე.

***

ყველაზე იაფი ფრენები მუმბაიში, როგორც ვნახე qatarairways-ს აქვს, თუმცა სხვა ვარიანტების მოფიქრებაც შეიძლება, იქამდე 5 წელია. რატომ 5 წელი? ატმისფერმა გადაწყვიტა ასე და იმიტომ.

ცხოვრებაში აუცილებელია გქონდეს ერთი დაუვიწყარი, ყველა ცუდ დეტალ ჩამოშორებული მოგონება და მისი გაგრძელების სავარაუდო თარიღი – თან იმედი რომ გაქვს იქამდე გადამივლისო და თან პირიქით, რომ იმედოვნებ ისევ ისე მენდომებაო.

ბარსელონა

აქ 5 წელზე მეტიც კი გავიდა, ვადა არცერთს დაგვითქვამს, განსხვავებით მუმბაისგან, ბარსელონამ საკუთარი თავი დიდი ხნის წინ გადაწყვიტა, ბევრ ქალაქს მიედ-მოედო და ბევრი წლის მერე დაირქვა ბარსელონა.

ბარსელონაზე სასაუბროდ არც არასოდეს მცხელა და არც დიდი სურვილით ვიწვი ხოლმე, თუმცა როცა მუმბაიზე ვსაუბრობ, ჯერ ბარსელონას ბილეთებს ვათვალიერებ, გეგონება ვინმე მელოდებოდეს. მუმბაი? მუმბაი უფროა მოლოდინის რეჟიმში ვიდრე ბარსელონა, ბარსელონამ არც იცის რომ თარიღებს ვარჩევ.

არადა, ამ ორ ისტორიას არაფერი აქვს საერთო, არც გეოგრაფიულად, არც ხანგრძლივობით, არც სიმძაფრით და არც პერსონაჟებით.

ბარსელონაში არც ატმისფერი კაბებია, არც შოკოლადისფერი და წითელი ღვინოსავით მამაკაცი, არც სიმთვრალე და არც სანაძლეო. ბარსელონა უფრო ძველია და თბილისთან მუმბაიზე ახლოსაა.

მუმბაის აუცილებლად გაუხარდება. ბარსელონა უბრალო აკვიატებაა, თუმცა დასასრულისთვის არც თუ ისე ურიგო.

 angel & devil


წამო, მოვწიოთ


დღეს დაახლოებით სამჯერ მაინც გამიელვა თავში ფიქრმა რომ „დროა“. არ ვიცი კონკრეტულად რის დროს ვგულისხმობდი, მაგრამ უკვე ნათლად ვხვდები რომ დროა, დროა და მორჩა.

სინამდვილეში ზღვართან დიდი ხნის წინ აღმოვჩნდი, ერთი ეგაა ვერაფრით შევძელი ნაბიჯის გადადგმა და ახლა ერთ ადგილზე გაყინული ყოველ დღე ვუმეორებ საკუთარ თავს რომ „დროა“.

დღეს ყველაფერმა თავი ამოწურა, ჩქარმა ნელიმაც კიდევ ერთხელ გადაუსვა საკუთარ თავს ხაზი ან კი არ გადაუსვა, ერთხელ გადასმული ხაზი გაამუქა და თავის თავს მსუქანი წერტილიც დაუსვა.

მე ვიცი, რომ როცა ნელისნაირები საკუთარ თავს წერტილს უსვამენ, ახალი აბზაცი უნდა დავიწყო, ისიც ვიცი რომ როცა ნელი ბარიკადების მეორე მხარესაა და მისგან მტრის ხატი მყავს შექმნილი, ეს უკვე დასასრულია და ვიცი რომ „დროა.“

ერთი შეხედვით ყველაფერი ვიცი და „დროას“ ძახილში აუტანლად ვწელავ დროს. პატარა ბავშვივით ვარ, კიდეზე რომ დადგება უნდა გადავხტეო და ნახტომამდე დარჩენილ წამებს რომ ითვლის „ერთი, ორი და სააამი“, გადამწყვეტ მომენტში კი გადახტომას ვერ ბედავს და შემდეგ ისევ თავიდან იწყებს დათვლას.

ოდესმე მეც გადავხტები.

ყველაფერში იმდენად „ზედმეტად…“ ვარ,რომ საბოლოო ჯამში ყველგან ზედმეტი ვხდები ხოლმე. ეს ოხერი ემოციების მართვაც რომ ვერ ვისწავლე, ვერც ბოლო სიტყვის თქმის სიამოვნებაზე რომ ვამბობ უარს? ჰო, სიამოვნება აქ აშკარად ზედმეტი იყო, ბოლო სიტყვის თქმით სიამოვნება არასოდეს განმიცდია, უფრო პირიქით, ყოველთვის მე მაქვს ეს პატივი და ყოველთვის ერთნაირი დამპალი შეგრძნება მრჩება ხოლმე.

არადა, დროა.

მაინც როდის გადავედით შენობით ფორმაზე, ნელი?

წამო, მოვწიოთ.

tumblr_lwbk0xtuEt1qk0ftso1_500


ძვირფასო ნელი!


სწრაფი ფიქრები ნელიზე, რამდენიმე წინასწარ კარგად დაგეგმილი ტყუილი და რითმა რომელიც ლექსზე მეტად „შაირს“ გავს (რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს).

დავიწუნე და დაუდგენელი ვირუსით დაიმფიცირებული სხეულის ჯერ კიდევ მედგრად მომუშავე ტვინის, რომელიღაც უჯრედში მოვისროლე, იმ უჯრედში „სანაგვე“ რომ აწერია.

აი, ნაგავში ქექვას კი ვერაფრით გადავეჩვიე და ყველა ლპობის პროცესში მყოფი ფიქრის ამოთრევით დავკავდი (პრინციპში როგორც ყოველთვის).

დღეს ნელისთვის სურათი უნდა გადამეღო და თითების ჩქარი მოძრაობით მემცნო მსოფლიოსთვის მისი არსებობის შესახებ, ნაცვლად ამისა, როგორც მჩვევია ხოლმე, ჩქარი ფიქრებით ნელიზე სიგარეტს მოვუკიდე და ტელეფონით საკუთარ თავს დიალოგი გავუბი. რაზე ვლაპარაკობდით არც მე ვიცი და არც იმან, ვინც ყურმილის მეორე მხარეს იდგა და მპასუხობდა.

ჰო, მერე რომ არ დამავიწყდეს, აქვე ვიტყვი რომ ნელის სურათი ისევე არ უნახავს მსოფლიოს, როგორც მე არ მისაუბრია სიგარეტის ქაჩვისას ვინმესთან. სინამდვილეში ყველაფერი მოვიგონე. არადა, დიდი ხანია აღარაფერი მომიგონია, წარმოსახვის უნარი ან გავფლანგე და ან სიგარეტისა და ალკოჰოლის გადაჭარბებული დოზის მიღებით მიყენებულ ზიანს შევწირე. ჰო, გავფლანგე, დავლიე, ფილტვებში ჩავუშვი და გავანიავე.

ფილტვები ხველებით მეთანხმება, ღვიძლი დუმს და ვიღაც ისევ დასალევად მეპატიჟება.

სიგარეტის ახალ ღერს ვიღებ, “ნელი”–ს ვაწერ და საზეიმო ვითარებაში ვაგიზგიზებ სანთებელის ნელ ცეცხლზე.

ფილტვებში კუპრთან, ნიკოტინთან და მხუთავ აირთან ერთად მელანსაც ვუშვებ და საკუთარი ტუჩები მეუგემურება.

ძვირფასო ნელი, ვჩქარობ გაცნობო, იმის მაგივრად რომ სურათი გადამეღო, მოგწიე.

I felt nothing


while my guitar gently weeps


სხვა ტალღაზე ვარ.მალე დამშვიდობების დრო მოვა, მე კი უკვე რამდენიმე დღეა ვემშვიდობები, ეს წუთი რომ დადგება ყველაფერი უკვე მრავალჯერ გადაღეჭილ სცენად რომ მომეჩვენოს.

ალბათ არასოდეს შემეძლო ვყოფილიყავი იქ და მეცხოვრა იმ კონკრეტული მომენტით, რომელსაც ვცხოვრობდი. ფიქრები ყოველთვის ან უკან მრჩება ან წინ გამირბის. ანუ არასოდეს მიცხოვრია.

დავბრუნდები, ისევ ენერგეტიკული სასმელის გემო, სიგარეტის სუნი და წითლად შეღებილი ტუჩები მექნება.

წინასწარ დავიყენებ სახეს  და შევარჩევ ტონს რომლითაც ვიტყვი  “ძალიან მომენატრე! როგორ მიხარია შენი ნახვა”. მართლა გამიხარდება? რა თქმა უნდა გამიხარდება, თუმცა ახლა ამის წარმოდგენაზე my thoughts gently weep.

უკუღმა ათვლა დავიწყე.

ჰო, მიუხედავად მრავალჯერ განცდილი “არ ცხოვრებისა”, ახლა მაინც სხვანაირად “არ ვცხოვრობ”.

სხვა ტალღაზე ვარ.


გასვლამდე


დღეს წვიმს. რაც აქ ვარ აუხსნელი ფორიაქის განცდას ვებრძვი, თუმცა უშედეგოდ. მოზღვავებული და ერთმანეთში არეული ემოციებით ვცხოვრობ. ხან მძინავს და ხან მგონია რომ მძინავს. მესიზმრება ის რისგანაც უნდა დამესვენა.  მგონია რომ თუ რამდენიმე დღით უკან მოტოვებულ ფიქრებს აღარ ვიფიქრებ, თუ არ ჩავერევი იქ სადაც ჩემ მაგივრად ჩემი ავტომოპასუხე უნდა ერეოდეს, რაღაცას დავაშავებ, მგონია რომ თუ მუდმივად პულსზე არ მეჭირება ხელი, რეანიმაციაში შეკრებილი ექიმები სიკვდილის დროს დააფიქსირებენ და სახეზე თეთრ ზეწარს წამაფარებენ.

ეჭვები მღრღნის, ყველაზე მეტად კი საკუთარ თავს ვაყენებ ეჭვქვეშ. წელიწადის ამ დროს ყველაზე მეტად ვარ ადამიანი, ყველაზე კარგად მესმის ამ სიტყვის მნიშვნელობა, თუმცა მგონია რომ სადღაც, პარალელურ განზომილებაში ჩემთვის განაჩენი გამოაქვთ, ან უბრალოდ მე თავად გამომაქვს საკუთარი თავისთვის განაჩენი და მავიწყდება, რომ ახლა ახალი მიზნების დასახვის დროა, ფასეულობების გადაფასების, საკუთარ ცხოვრებაზე დაფიქრების, იმედების გაცრუების და ახალი იმედების გაჩენის დრო.

საკუთარი ცხოვრება (ან ის რაც ყველაზე ახლოსაა ცხოვრების განმარტებასთან) მარიონეტების თეატრია და თუ ერთხელ მაინც დამისხლტება თოკები ხელიდან, შემდეგ ვეღარაფერს შევცვლი, ყველაფერი თავის ჭკუაზე განაგრძობს არსებობას და ფარდა კი არ დაეშვება, არა, ფარდის დაშვებას ვინ ჩივის, პირიქით ნამდვილი წარმოდგენა სწოედ ამ დროს დაიწყება და მეც მაყურებლის როლში აღმოვჩნდები. არადა, რატომღაც მჯერა, რომ სცენარის ავტორიც ვარ, დამდგმელი რეჟისორიც, მუსიკალურ გაფორმებაზეც თავად ვზრუნავ, ბილეთებსაც თავად ვყიდი და პოპ–კორნის დახლთანაც თავად ვარ წამოჭიმული, ყველაფერს ვმართავ და მაინც, მგონია რომ სადღაც, პარალელურ განზომილებაში, ჩემთვის განაჩენი გამოაქვთ.

მთავარია მჯეროდეს რომ მშვიდ ძილსა და დიდ მოლოდინებს ვიმსახურებ, მთავარია სხვებთან ერთად მეც არ დავაყენო საკუთარი თავი ეჭვქვეშ, მე ხომ სადღაც მართლა მჯერა, რომ ამას ვიმსახურებ.

გასვლის დროა. დღევანდელი ფორიაქისა და ბედნიერი გულის ცემის დასაწყისი: სადგური szell kalman ter, პირველი დანიშნულების პუქნტი: Ferenc Liszt International Airport, Terminal 2B, დანიშნულების პუნქტი 2: Aéroport de Charleroi Brussels. შეხვედრის ადგილი: Bruxelles- Central. დიდი ხნის უნახავი მეგობარი და არასდროს ნანახი ბრიუსელი.

და მაინც, ბოლო 12 დღეა ბედნიერი ვარ.

პ.ს. გილოცავთ ყველაფერს ერთად!


Hare Krishna!


-Hare Krishna! კიდევ ერთ ღერს მოვწევ.

-Hare Rama! ერთიც და მორჩა.

-My sweet Lord! ახლა ნამდვილად ჩავაქრობ.

დერეფანში ხალხის ნაკადის საპირისპირო მხარეს ვდგები, მუსიკას მაგრად ვიმაგრებ ყურებში, 30–მდე ვითვლი და პირში ჩაგუბებულ კვამლს ვუშვებ წამლის სუნით გაჟღენთილ ჰაერში. კრემისფერ, კუთხეებში ჭუჭყშეპარულ იატაკს ვუყურებ  და ამ ფონზე ჩემი წითელი ფეხსაცმელი სასაცილოდ მეჩვენება.

1 სართულით ქვემოთ.

ისევ დერეფანი, მუსიკა და კვამლისგან დამწვარი, წითლად შეღებილ ტუჩებში გამოკეტილი ენა.

-Hare Krishna! ჯობდა კიდევ ერთი ღერი მომეწია.

-Hare Rama! ერთით მეტი, ერთით ნაკლები.

-My sweet Lord! ვაგვიანებ.

თუ ნახევრად დაგლეჯილ ფურცელზე გაკეთებულ ნაჯღაბნს დავუჯერებთ, კიდევ 1 სართულით ქვემოთ, „რადიოლოგიის განყოფილებაში მოსული პაციენტები ჩადით მიწის ქვეშ.“

-Hare Krishna! მგონი მანდ ყველა ჩავალთ.

-Hare Rama! ახლა თუ გამეცინა, მერე ვეღარაფერი გამაჩერებს.

-My sweet Lord! მგონი აქ უნდა შევიდე.

ისევ დამავიწყდა! უნდა გავიხადო თუ არ უნდა გავიხადო?! მომკალი და არ მახსოვს. არადა ახლა საკუთარი სისულელეების თავი არ მაქვს, ისიც მეყოფა ვიღაც ჭკვიანმა მიწის ქვეშ რომ გამისტუმრა მხოლოდ იმიტომ რომ რენტგენი მაქვს დანიშნული.

ვიკითხავ. ვის არ მოსვლია?! ყოველ დღე კი არ დავდივარ აქ, გადაუდებელი აუცილებლობა რომ არ ყოფილიყო კიდევ რამდენ წელს არ მოვიდოდი კაცმა არ იცის.

–სიგარეტს ეწევი? – აჰა, ეგრევე შენობითი ფორმით და ეგრევე ასეთი „ჩამჭრელი“ კითხვა. ხომ ღირსია ვუთხრა არა მეთქი.

–დიახ.

–ნწუ… – თავის უაზრო ქნევა.

-Hare Krishna! თქვენ ღვიძლი უნდა ნახოთ.

-Hare Rama! მოკეტე და ილოცე.

-My sweet Lord! მგონი მართლა რაღაც დაინახა.

–მოდი კვამლი განახო. – აჰა, ისევ შენობითი ფორმა. მოიცა, რა დროს შენობითი ფორმაა, მგონი გაგიჟდა, შენი ჭირიმე, ეს თუ მანდ ახლა კვამლს ხედავს, ან ჩემი საქმე ვერაა კარგად და ან მაგისი.

ნუ თავხედობ! მიდი და შეხედე.

სასწრაფოდ მოსაფიქრებელია შეცხადების შესაფერისი ფორმა.

–უი!..

ახლა საპასუხოდ მიქიცინებს თავს და უკმაყოფილო სახით მიყურებს. მგონი უნდა შემრცხვეს!

-Hare Krishna! ცუდად ვიქცევი.

-Hare Rama! ბევრს ვეწევი.

-My sweet Lord! კიდევ უფრო მეტს ვსვამ.

–რა დღეში გაქვს ფილტვები!

ეგ ყველაფერი კარგი მაგრამ, ამ „რა დღეში“–ში კონკრეტულ დიაგნოზს გულისხმობთ თუ უბრალოდ ვიზუალით ვერ მოიხიბლეთ?!

რახან აღარაფერს ამბობს, ე.ი. ვიზუალმა დიდი ვერაფერი სასიამოვნო ეფექტი მოახდინა.

როგორც იქნა დასრულდა.

ახლა აკურატულად დახატული ისარი მანიშნებს რომ გასასვლელი ზემოთაა.

ამას ქვია მკვდრეთით აღდგომა.

დერეფანს იმავე მიმართულებით მივუყვები რა მიმართულებითაც სხვები, აღარც ჩემი წითელი ფეხსაცმელი მგონია უადგილო და ენაც დიდად აღარ მეწვის.

ისევ მუსიკა. ახლა ვედრების ნაცვლად, ფიქრებს მადლობის ტონში ვაყოლებ.

-Hare Krishna! მგონი ამჯერად გადავრჩი.

-Hare Rama! მწეველი არასოდეს უნდა გაუშვა გულმკერდის რენტგენზე.

-My sweet Lord! ერთ ღერსაც მოვწევ და წავალ.

ბინძურ საფერფლესთან ვდგები და ვუკიდებ, ასე გემრიელად არასოდეს მომიწევია.

ფიქრები უკვე სხვა მიმართულებით გამირბიან.

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

images


ჩამოფერთხილი


„ყველაზე საინტერესო ისტორიები არაფრით გამორჩეული ადამიანების, არაფრით გამორჩეულ დღეებზე იწერება.“ – ვაჟღერებ იდეას და წამის მეათსედში ვიწყებ საკუთარი თავის ლანძღვას (რაც, კაცმა რომ თქვას ყველაზე კარგად მეხერხება). ცხადია რომ საუბრის დაწყება მინდა და ისიც ცხადია, რომ ამ საქმეში უკიდურესად უნიჭო ვარ. დასანანია!

დუმილი.

ვფიქრობ – “ეს თანხმობის დუმილია, თუ წინააღმდეგობის გაწევის თავი არ აქვს?!” როგორც მჩვევია, არჩევანს მეორე ვარიანტზე ვაჩერებ, პირველი ზედმეტად ოპტიმისტურია, რაც ჩემ ხასიათში სრულიადაც არ ჯდება.

ასეთ მომენტებში ნათქვამის გამოსწორების საოცარი ჟინი მიპყრობს, რაც ძირითადად კიდევ უფრო მეტი სისულელის წამოყრანტალებაში გამოიხატება ხოლმე.

„გრანდიოზული და მნიშვნელოვანი დღეები ყველა ადამიანის ცხოვრებაში თითქმის ერთნაირად მიმდინარეობს, ერთსა და იმავე მოვლენას ეხება და არაფრით გამოირჩევა ხოლმე“. – აქ კი უკვე პლაგიატით ვკავდები და ყველა ძაღლისა თუ მამაძაღლისთვის ცნობილი, მე რომ მკითხო არც თუ ისე ბრძნული აზრის ერთგვარ პერიფრაზს ვაკეთებ.

დუმილი.

პირველი წინადადება გავანეიტრალე, დროა კიდევ რამე წამოვაყრანტალო.

„ადამიანების უნიკალური ხასიათი, ის რის გამოც შეიძლება მათ მიმართ რაიმე ემოცია გაგიჩნდეს, ჩვეულებრივი დღეების რუტინაში, არაფრით გამორჩეულ დეტალებში ჩნდება ხოლმე.“ – აქ ვერც აზრი დავალაგე და ვეჭვობ ვერც წინადადების გრამატიკულად გამართვა შევძელი.

დუმილი.

გვარიანად გამოლანძღული (თუმცა როგორც ჩანს არა საკმარისად), უკვე საკუთარი ენის კბილებს შორის გაჩრითა და ტუჩების ისტერიული კვნეტით ვკავდები.

არადა ჯერ მხოლოდ ეშხში შევდივარ.

„სიამოვნებით დავწერდი ისტორიას შენს ერთ ჩვეულებრივ, რუტინულ დღეზე“. – ახლა კი ნამდვილად ვიმსახურებ გემრიელ შემოლაწუნებას, თუმცა ვინაიდან შერაცხადის სტატუსს შეძლებისდაგვარად ვუფრთხილდები, დამტვრეული ფრჩხილების ხელის გულებში  ჩასობით ვკმაყოფილდები (შემდეგი აუცილებლად იქნება ხორცის ამოგლეჯვის მცდელობა, რომელიც მხოლოდ პატარა სისხლჩაქცევით დასრულდება, არც ამაში ვვარგივარ).

ნამდვილად ავად ვარ, ჯერ ჯორივით შევდგები ხოლმე და ნაბიჯს ვერავინ გადამადგმევინებს, შემდეგ კი თუ ერთი წავიჩოჩე, ვერანაირი ძალა ვეღარ მაჩერებს, სულ ხრიგინ–ხრიგინით მივგორავ დაღმართზე და ბოლოს ათას ნაწილად ვიფშვნები, რის შემდეგაც დგება ლოგიკური შედეგი – ის ვის გამოც აღტკინებული ჩავხრიგინდი ამ დაღმართზე, აუღელვებელი გამომეტყველებით მიფერთხავს ტანსაცმლიდან და თუ ძალიან გამიმართლებს, მტვრის მიმართ ალერგიული რეაქციის გამო აცემინებს კიდეც (სულ არაფერს ჯობია).

დუმილი.

„ჯანმრთელობა!“ – ვეუბნები მე.

არადა მტვრისა და იდიოტების მიმართ აშკარად იმუნიტეტი აქვს.

frankly my dear


მკა


ამბობენ რომ იმაზე ნერვიულობას, რისი შეცვლაც უკვე აღარ შეიძლება, აზრი არ აქვს და უბრალოდ უნდა შეეგუო, დაივიწყო.

ასეცაა, რასაც ვერ შეცვლი, ვერ შეცვლი. მომხდარის შეცვლისკენ მიმართული ყველა მცდელობა იქნება ფუჭი და დროის უაზრო კარგვად შეირაცხება.

ჰოდა, სწორედ ამიტომ ფრაზის მეორე ნაწილზე უნდა გადახვიდე, სადაც საუბარი შეგუებასა და დავიწყებაზე მიდის.

დავიწყება ბოლო სტადიაა, მანამდე კი საკმაოდ ხანგრძლივი პროცესია გასავლელი.

იმისთვის რომ შეუცვლელი და უკვე მომხდარი მოვლენები მეხსიერების მტვრიან თაროზე შემოალაგო, პირველ რიგში აუცილებელია იმდენ ხანს იფიქრო მომხდარზე სანამ არ მიხვდები, რომ ახალს ვეღარაფერს აღმოაჩენ, რომ ყველა შესაძლო სცენარი უკვე მოფიქრებულ, განცდილ, გადატანილი გაქვს, რომ გული უკვე საკმარისზე მეტჯერ გაგიჩერდა, რომ საკმარისზე მეტჯერ გაუმეორე საკუთარ თავს თუ როგორი იდიოტი, არა იდიოტი კი არა, სრული იდიოტი და სამარცხვინო ადამიანია.

ყოველ ასეთ ფრაზას, პასუხად აუცილებლად მოყვება არგუმენტი „შეცდომა ყველას მოსდის“, „მერე რა“, „ვის არ მოსვლია“, „რა არის ამაში განსაკუთრებული“, „რატომ გადარდებს ასე ძალიან“ და ამგვარი, სრულიად უშედეგო განაცხადები, რომლებსაც მხოლოდ იმისთვის იმეორებ, რომ ნერვული შეტევისგან დაიცვა თავი (რაც არც თუ ისე შორ პერსპექტივაშია).

ყოველი დილა დაიწყება მომხდარზე ფიქრით, დაღამებისას დაქანცვამდე იფიქრებ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ერთი შეხედვით უკვე წარსულად ქცეული მოვლენის გამოსწორება, იფიქრებ მანამ, სანამ ისევ არ მიადგები ე.წ. ჭეშმარიტებას, იმ ჭეშმარიტებას, რომლის მიხედვითაც ის რისი შეცვლაც არ შეგიძლია, ნერვიულობად არ ღირს. ამ მომენტში ისევ სტარტზე ხარ და უკვე დაზეპირებული სცენარებისა და ლანძღვის წრეზე მიდიხარ.

მდგომარეობა განსაკუთებით მძიმდება მაშინ, როდესაც უკვე შეგუებულ და დავიწყებულ ანალოგიებს აღმოაჩენ, იმ თაროებზე, რომელზე შემოდებასაც უპირებ ამ, ჯერ კიდევ ცინცხალ მოვლენას. ჰო, ანალოგიები აორმაგებს საკუთარი იდიოტიზმის (იდიოტიზმი ვთქვი? უფრო მართებული იქნებოდა სრული იდიოტიზმი მეთქვა) განცდას.

არადა, გასახსენებელი ძირითადად ისაა ხოლმე, რის გამოც გვარიანად გყავს გამოლანძღული საკუთარი თავი. დანარჩენი არაფერი გამახსოვრდება.

რას ვაგროვებ? ვაგროვებ მომენტებს, რომლებიც შემეშალა და რომელთა გამოც საკუთარ თავს ყველანაირი სალანძღავი სიტყვა ვუწოდე.

***

მოვლენა: განსაცდელად „მხიარული მთები“, გასახსენებლად სასიამოვნო, დასაკვალიფიცირებლად რთული, გამოსასწორებლად დაგვიანებული, დასავიწყებლად ჯერ შესაგუებელი.

მდგომარეობა: გვარიანად (თუმცა არა საკმარისად) გამოლანძღული.

კომენტარი: „მოვლენა“ გადაჭარბებული ნათქვამია.

პროცესი: შედეგების მომკის პროცესში ყოფნისას შეგუების უაზრო მცდელობა.

კითხვა: რამდენი დარჩა დასასრულამდე?

საპასუხო კითხვა: მინდა დასასრული?

პასუხი: მინდა იმისთვის რომ შევეგუო, არ მინდა იმიტომ რომ ისეთი დასასრულის იმედი მაქვს, სადაც შესაგუებელი არაფერი იქნება.

დასკვნა: როგორც ყოველთვის ვაზვიადებ. არაფრისგან მობეზრებული ადამიანები, უმნიშვნელო შეცდომისგან ქვეყნიერების დასასრულს ქმნიან.

ხელს აწერს ზერო.

tumblr_lswssi15hX1qdyundo1_500


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 919 other followers

%d bloggers like this: