მონეტას ყოველთვის რამდენჯერმე ვაგდებ, მაშინაც კი როცა პირველივე ცდაზე ვიღებ სასურველ შედეგს. პროცესი უფრო მხიბლავს ვიდრე შედეგი, ჭეშმარიტად მნიშვნელოვან საკითხებს არასოდეს ვდებ სასწორზე, მგონია რომ ერთხელ თუ მაინც ითამაშებ საკუთარი ცხოვრებით, ეს ავტომატურად ჩაითვლება ფსონად, შემდეგ კი ყველაფერი ფორტუნაზეა დამოკიდებული. კაზინოდან გამარჯვებული ვერასოდეს გამოხვალ, მთავარია მოგება შეგეძლოს და არასოდეს სთხოვო კრუპიეს კიდევ ერთხელ გაათამაშოს კარტი, იმაში დასარწმუნებლად ნამდვილად მოიგე თუ არა.

ფულზე იმიტომ ვთამაშობ, თამაშის საშუალება რომ მქონდეს, სინამდვილეში კი ყოველი ფსონის უკან ფულზე გაცილებით მეტი დგას.

მკითხავებთან სიარულის ნაცვლად კაზინოში დავდივარ, ფორტუნასთან სასაუბროდ შუამავლები არ მჭირდება.

გუშინ მოგებული ფული, დღეს, თითოეული ფსონის უკან ჩაფიქრებულ სურვილთან ერთად გავანიავე. ჯიბეგაფხეკილი და სურვილებგამოლეული დავბრუნდი სახლში.

სათამაშოდ ფულს კიდევ ვიშოვნი, მთავარია ახალი სურვილების მოფიქრება შევძლო.

***

ყოველი ფსონის ჩამოსვლისას თავი ღმერთი მგონია, ჯიბეში ჩაკუჭული თითოეული ლარი ვიღაცის სულად ვაქციე და დაუნანებლად ვანიავებ.

წერილების წერა უნდა დავიწყო, მოკლე შეტყობინებები ვაგზავნო აღმა–დაღმა „დღეს კარტში წაგაგე“ ან პირიქით.

აი წარმოიდგინე, დღეს შენი სული ფულზე გადავახურდავე, სათამაშო მაგიდას მივუჯექი და შენი დანაწევრებული ცხოვრებით რამდენიმე ხელი ვითამაშე, შენ სამომავლო გეგმებს ხაზი გადავუსვი და ფულთან ერთად, შენთან დაკავშირებული ყველა სურვილი ჩავიბღუჯე ჯიბეში. ერთ მშვენიერ საღამოს, შენი ცხოვრება დაკუჭულ და გაცვეთილ ფულის შეკვრად ვაქციე, დაუნანებლად გაგცვალე სასმელსა და სიგარეტზე, ფორტუნას გავურიგდი და გიყიდე.

ჰო, ფორტუნა სუტენიორია, მე კლიენტი.

ჩემ უკვე გვარიანად მობერებულ ვირთხას კუდში ჩავავლე ხელი და მთელი ძალით მოვქაჩე ჩემკენ, მტვრიანი თათები მაგიდის ზედაპირზე გაახახუნა და მძიმედ გამოსრიალდა ხაოიან საფარზე.  მოსუქებულ გვერდებში ხელი ჩავავლე და ცარიელ ფურცელს მივაჩერდი. ფიქრებში ისევ საკუთარი ცხოვრების ამოცანების ამოხნას შევუდექი და ციფრები გავშალე.

როცა თავში ერთი ღირებული აზრიც კი არ მომდის და დასაწერი არაფერი მაქვს , ჩემი წითელთვალება ვირთხა ისე მიძალიანდება, ადგილიდან ძლივს ვძრავ ხოლმე.

ჭიდაობა რომ მომბეზრდა, ფეხსაცმლის ყუთიდან გამოჩრილ არყის ბოთლს შევეჩეხე თვალით და გაზავებაზე ფიქრი დავიწყე, კარადებში მტვრის მეტს რომ ვერაფერს გადავეყარე, მაცივრის ზედა თაროზე შემოდებულ ნახევრად გამოწურულ ლიმონს დავავლე ხელი და საბოლოოდ ამოვხადე სული.

ტანში სითბო პირველი ყლუპისთანავე ჩამეღვარა და კმაყოფილი სახით მივუბრუნდი მაგიდას, სადაც ჩემი მსუქანი და გატრუნული ვირთხა მელოდა.

მაგიდაზე გაშლილი ციფრები უჯრაში ჩავკუჭე და ისევ ცარიელ ფურცელს მივაშტერდი. ნაცრისფერ ვირთხას თავში საჩვენებელი თითი ორჯერ ჩავუკაკუნე და საგანგებოდ შეძენილ პორტსიგარს დავუწყე თვალიერება, დარჩენილი სიგარეტის ღერები გადავთვალე, ერთი ღერი ტუჩზე ჩამოვიკიდე და სანთებელა გავაჩხაკუნე.

ზარის ხმა გაისმა, მძიმედ წამოვდექი სავარძლიდან და უკითხავად გავაღე კარები, ხელში ქანცგაწყვეტილი ფოსტალიონი შემრჩა, რომელიც უკანასკნელი ორი წლის განმავლობაში ყოველ დღე მოდიოდა ჩემთან. ზრდილობიანად გამიღიმა, მეც ცალყბად მოვიკითხე და ულაპარაკოდ მოვუწერე ხელი გზავნილის „ჩაბარებაზე“. მაგიდასთან მიბრუნებულმა მოუთმენლად დავგლიჯე კონვერტი და პატარა ფურცელი ამოვაძვრინე. წერილის ტექსტი სტანდარტული იყო „ელ.ფოსტა შეამოწმე.“

მე ელექტრონულ ურთიერთობებს ვერ ვიტანდი, ის მოძველებულ მიმოწერას, არც ერთი ვიშლიდით ჩვენსას, ჰოდა 2 წლის განმავლობაში ერთსა და იმავე ტექსტს მწერდა, მე კი დაჟინებით ვუბრუნებდი პასუხს, „მომწერე რა გინდა!“ სამსახურში მისვლისას, მისგან მოსულ ყველა გზავნილს წაუკითხავად ვშლიდი და ველოდებოდი როდის ინებებდა კეთილს და სათქმელს ადამიანური ფოსტით გამომიგზავნიდა, ის კი ყოველ ჯერზე მიბრუნებდა გაუხსნელ კონვერტებს.

ალკოჰოლი რომ მომეკიდა, თავი ვერ შევიკავე და ჩემ ვირთხას ვეცი, რა გასაკვირია რომ ის ნამდვილი ვირთხასავით მოიქცა, თათები აიშვირა და ისე თავისუფლად გამოსრიალდა მაგიდაზე, რომ რამდენიმე წამში უკვე მის ელექტრონულ გზავნილს ვუყურებდი.

ბევრი არაფერი შეცვლილა, ხელი ისევ ჩემი ვირთხის ზურგზე მქონდა შემოდებული და ისევ ცარიელ ფურცელს მივშტერებოდი. საინტერესოა მთელი ორი წელი ცარიელ ფურცელს მიგზავნიდა თუ თავიდან მაინც იწუხებდა ხოლმე თავს წერილის შინაარსზე ფიქრით.

კიდევ ერთი ილუზია მივახვრჩვე, მარჯვენა ხელში არყის ბოთლი მოვიგდე, მარცხენაში პორტსიგარი.

გატრუნული ვირთხა ისევ თათებით ებღაუჭებოდა მაგიდას.

ორზე ვიყოფით. ჩვენი მათემატიკური უნარები 2–ზე გაყოფითა და გამრავლებით შემოიფარგლება, ნებისმიერი შეკრებისას 8–ს ვიღებთ და შემდეგ თავიდან ვყოფთ ორზე.

შუბლზე გადაჭიმული კანითა და სიფხიზლისგან ამწვარი თვალებით  ჩავკირკიტებთ ციფრებს. მარტივად გასაშიფრები ვართ.

ჩვენი ცხოვრებისგან ერთუცნობიან განტოლებებს ვადგენთ, იქსი ყოველთვის ისაა, ჰოდა, ყოველთვის მას ვეძებთ.

მეუბნება რომ იგრეკი ვერასოდეს გავხდები, ასე ყველაფერს გავართულებთ და სისტემა დაგვჭირდება ამოსახსნელად, ვპასუხობ რომ ასე უფრო სამართლიანი იქნება, ერთის პოვნით მოვძებნით მეორეს, ახლა მხოლოდ მას ვეძებთ.

თავს ღირებულად გრძნობს, როცა გვერდით ტოლობას ვუწერ უაზროდ მიღიმის და მეუბნება რომ ისევ გაიყო ორზე.

 ***

მწერს „საშინელი დღეა 1–x=1“, ვპასუხობ „ცდები 1+ x=2“, მცირე ხნიანი ფიქრის შემდეგ ისევ მწერს „ახლა შენ ცდები, 1+ x=8“, „8/2 ხომ არ დაგველია?“.

სანამ ის მაგიდაზე გაბნეულ შაქრის ნამცეცებს აგროვებს თითით, მე იქსი ნაპოვნი მყავს და ჭიქების ძებნაზე ვარ გადასული.

დილიდან მწკლატე გემო მაქვს პირში და თითებზე სიგარეტის სუნი ამდის.

„მათემატიკის მასწავლებელი ვიპოვნე“ – მეუბნება სასხვათაშორისოდ.

ვეჭვიანობ სხვასთან ერთად რომ მოუწევს განტოლებების ამოხსნა.

„იქსი ვინ არის?“ – ვეკითხები იქსს.

„მათემატიკაში იქსი ადამიანი არ არის.“

„ორუცნობიან განტოლებებსაც ამოხსნით?“ – ისევ იგრეკობაზე გამექცა ფიქრი.

„ახლა არ მკითხო იგრეკი ვინ იქნებაო“ – გაღიზიანებული მიბრუნებს პასუხს.

 ***

როცა ორზე გაყოფა და ერთ უცნობიანი განტოლებების ამოხსნა გვბეზრდება, მათემატიკის მასწავლებლებს ვპოულობთ ხოლმე.

ონკანი მოუშვა, მას შემდეგ რაც ხელოსანი მოიყვანა და უწყვეტად მომდინარე ცივი წყლის ნაკადის რამენაირად გადაკეტვა სთხოვა, თბილი წყლით სარგებლობა საერთოდ შეუძლებელი გახდა, ცხელი წყალი წამის მეათასედში ჩანჩქერივით დაიწყებდა ხოლმე დენას, ცივი ნაკადი კი ან საერთოდ არ მოდიოდა ანაც ისე უხვად დაიწყებდა ჩქეფას წყალს სითბოს ნატამალსაც კი ვერავინ შეატყობდა. ნიჟარის თავზე განლაგებულ თაროზე, მტვერშემხმარი ჭიქიდან კბილის ჩოთქი ამოაძვრინა, წყალს შეუშვირა და თითებით რამდენჯერმე სცადა უკვე გადატყავებული ზედაპირის შესწორება, პირში თითქმის გაყინული წყალი ჩაიგუბა და ხეხვა დაიწყო, შუა ღამე იყო და ჩოთქის კბილებზე გასმის ხმა ექოსავით ისმოდა მთელ სააბაზანოში, თავი ფილმის პერსონაჟი ეგონა, წარმოიდგინა როგორ იჯდა მაყურებელი სრულ სიბნელეში ეკრანს მიჩერებული და როგორ უსმენდა წყლის ხმაში არეული ხეხვის ხმას. დიდი ვერაფერი მოსასმენი უნდა ყოფილიყო, სიუჟეტი კი დაუყოვნებლივ ითხოვდა განვითარებას.

3 კვირაზე მეტი იყო ენერგეტიკული სასმელის სუნი აღარ ასდიოდა, საღამოობით კი ლუდის სუნად ყარდა და მოწყვეტით ეშვებოდა ხოლმე საწოლზე. მაღვიძარას როლს თავის აუტანელი ტკივილი ითავსებდა და ინსტინქტურად გეზს პირდაპირ მაცივრისკენ იღებდა, სადაც ტკივილგამაყუჩებლის ულევი რაოდენობა ქონდა მომარაგებული.

ონკანი რომ გადაკეტა, ქაღალდს გადასწვდა, თვალებზე ჩამოყრილი თმა ყურებზე გადაიწია, ქაღალდს სველი ხელი წაუსვა და შუბლის წმენდას შეუდგა, იქამდე იხეხა სანამ ქაღალდის ნაფლეთები არ მიეწება კანზე, შემდეგ უნიტაზში ჩაუძახა, დაიცადა სანამ დარწმუნდებოდა რომ შუბლი საბოლოოდ გამოუშრა, სარკესთან მივიდა და კბილების თვალიერება დაიწყო. შუქი ისე ურტყამდა, ადვილად გაარჩევდი სად მთავრდებოდა მისი კბილები და იწყებოდა „პლომბი“, რომელსაც ის წესისამებრ „ბჟენებს“ ეძახდა, ერთი ეგ ვერ გაერკვია სწორი ფორმა ბჟენი იყო თუ ბჯენი, ან იქნებ სხვადასხვა რამ იყო, მაგრამ ეს დიდად არ ედარდებოდა, თუ საქმე წერას არ ეხებოდა, ასეთ დროს კი საკუთარი თავისგან იდეალურ ნაწერსა და გრამატიკულად სრულიად გამართულ წინადადებებს ითხოვდა. ისევე როგორც ყველაფერში, აქაც დიდ ვერაფერ წარმატებას აღწევდა და გარდა საშინლად ერთნაირი აბზაცებისა, ვერც პუნქტუაციას უხერხებდა რამეს, საშუალოდ წერდა და საშუალოდ ცხოვრობდა, კბილების ხეხვის დროს კი ეგონა რომ ფილმის პერსონაჟი იყო და ონკანიდან მომდინარე წყლის მელოდიურობას აკვირდებოდა ხოლმე.

ალკოჰოლის დაუოკებებელი სურვილისგან კბილებს მაგრად აჭერდა ერთმანეთზე და ფიქრობდა რომ მთავარი იყო კვირაში 1 დღიანი შესვენება მაინც გაეკეთებინა, 36 საათი მაინც გაეძლო სასმელის გარეშე, საკუთარი თავის ალკოჰოლიზმში დადანაშაულების მომენტებში საწინააღმდეგო არგუმენტის ქონა დასჭირდებოდა და იმიტომ.

ნახევარი კოლოფი სიგარეტი თითქმის ხელუხლებელი იყო, დაღამებას ელოდებოდა გემრიელად რომ ჩაეშვა კვამლი ფილტვებში, თუმცა გემრიელი მანამ იყო სანამ მოქაჩავდა ხოლმე, შემდეგ მხოლოდ მსუბუქ თავრუსხვევას გრძნოდა და ბარბაცით მიუყვებოდა საკუთარი ოთახისკენ მიმავალ დერეფანს.

ყველაფერს ერთდროულად ჩამორჩა, ასეთ დროს კი რაც უფრო ნაკლებად ჩქარობ დაწევას, მით უფრო მეტი საქმე გიგროვდება, საბოლოოდ კი რამის გამოსწორება შეუძლებელი ხდება და შეგუებას იწყებ, საშუალო ხდები, კბილების ხეხვით, ონკანების შეკეთებითა და შუბლის გამოშრობით კავდები. ალკოჰოლის წარმოდგენაზე კბილები გიკაწკაწებს და ერთი ნაფაზისთვის მზად ხარ სული გაყიდო.

ხელი მაშინ ჩაიქნია როცა მიხვდა „უსათვალოდ ნახევარი ადამიანი ვარო“. ვერაფრით გაეგო კარგად იქცეოდა სათვალეს რომ არ იკეთებდა თუ ამით მხოლოდ გარდაუვალ იმედგაცრუებას წელავდა დროში.

თავი ყოველთვის შორს ეჭირა, შორიდან მიესალმებოდა ხოლმე, ესეც იჯდა თავისთვის კუთხეში და ებრძოდა სათვალის გაკეთების დაუოკებელ ჟინს, სახეს კარგად ვერ ხედავდა და მისი გადღაბნილი ნაკვთები მოსწონდა.

რამდენიმეთვიანი ურთიერთობის შემდეგ მიუახლოვდა, თვალის გასწორება რომ სცადა, გადღაბნილი ნაკვთების ნაცვლად, ხელში კარგად აღქმადი მამაკაცის სახე შერჩა, ჯობდა თავიდანვე კეთებოდა სათვალე.

კვირის უალკოჰოლო დღე იყო, კოლოფში შემორჩენილ სიგარეტის ღერებს ითვლიდა და მთელდღიანი უმაქნისობისგან დამძიმებულ მუცელს აკვირდებოდა სარკეში.

როცა დარწმუნდა რომ შუბლი გამოშმრალი ქონდა, თმა ისევ თვალებზე ჩამოიყარა.

„თუ ფულს ვიშოვი აუცილებლად ვიყიდი მაღალი ხარისხის ვისკის და 1 ბოთლს მთელ კვირაზე გამოვიზოგავო“ ფიქობდა კბილების ყოველ გაკრაჭუნებაზე. 1 ბოთლი ვისკის ფული ვალებს მაინც ვერ დაუფარავდა, მთვრალზე კი პრობლემებისთვის თვალის გასწორება გაცილებით მარტივი უნდა ყოფილიყო.