ღამდებოდა, სამსახურიდან დროულად გამოსვლას ვერ ვასწრებდი, საქმე უნდა დამემთავრებინა, ვინაიდან სამსახურის გარეშე ვეღარც თამაშს შევძლებდი, შესაბამისად ყველანაირად ვცდილობდი შემენარჩუნებინა შემოსავლის წყარო, რომელიც საშუალებას მაძლევდა ყოველ საღამოს სანატრელ მრგვალ მაგიდსთან ვმჯდარიყავი და ხელში კარტი მჭეროდა.
იმ დღეს ვერ ვასწრებდი სათამაშოდ წასვლას, ვიფიქრე მოვრჩები მუშაობას და შემდეგ სასმელს ვიყიდი იქნებ დიდი ფიქრის გარეშე დამეძინოს მეთქი. მეორე დღეს კიდევ უფრო მძიმე დღე მელოდებოდა, ვერ ვიტანდი ბევრ სიარულს და ვიცოდი რომ მთელი დღე ხეტიალი მომიწევდა, კატასტროფულად მინდოდა მეორე დღის საღამო რაც შეიძება მოკლე დროში დამგარიყო.
ლუდი ვიყიდე, ყველაზე მეტად ლუდი მეხმარებოდა დაძინებაში, 2 კოლოფი ხელუხლებელი სიგარეტიც მქონდა, მეტი ნამდვილად არ დამჭირდებოდა გათენებამდე.
ლუდს ვსვამდი და აშკარად ვხვდებოდი, რომ მუსიკა შეუფერებელი იყო იმ სიტუაციისთვის, ფრანგული შანსონების ფონზე ლუდის დალევა აშკარად არ იყო კარგი არჩევანი. მუსიკის გამოცვლა სასტიკად არ მინდოდა, განწყობას სრულიად შეესაბამებოდა, ბოლოს ნანახი ფილმი მახსენდებოდა, შესაბამისად ცხოვრებაში განხორციელებული კიდევ ერთი სიუჟეტისგან სიამოვნებას ვღებულობდი, თუმცა სრული ეფექტისთვის 1 ბოკალი წითელი ღვინო იყო აუცილებელი, მე კი პირდაპირ ბოთლიდან ვსვამდი ლუდს. ყოველთვის ძალიან დიდ ყურადღებას ვაქცევდი დეტალებს, ღვინო აუცილებლად ღვინის ჭიქით უნდა დამელია შესაბამის სიტუაციაში, შესაბამისი მუსიკის ფონზე, ყველა ალკოჰოლურ სასმელს თავის სასმისი და თავის გარემო შეესაბამებოდა და ვცდილობდი არასოდეს დამერღვია აღნიშნული წესი, დღეს კი აშკარა შეუსაბამობა იყო გარემოსა და ალკოჰოლს შორის, თუმცა უკვე ვეღარაფერს გავაწყობდი და გადავწყვიტე ფიქრები სხვა მიმართულებით წამეყვანა.
კომპიუტერთან ვიჯექი, ფანჯარა ღია მქონდა, შუქი ოდნავ ბჟუტავდა, დაძინებაზე საუბარიც ზედმეტი იყო, უკვე ბევრჯერ ნანახი ფილმების კიდევ ერთხელ ყურება ვცადე, თუმცა მივხვდი, რომ აშკარად არავითარ ინტერესს არ იწვევდა და იძულებით ღონისძიებას გავდა.
ცოტა ხანში გამახსენდა, რომ ჩვენი ზრდილობიანი მოთამაშის სახელი და გვარი ვიცოდი, სრულიად შემთხვევით გავიგე და აბა რაღა დამავიწყებდა, საერთოდ მოთამაშეები ერთმანეთის შესახებ არავითარ ინფორმაციას არ ვფლობდით, სახელით მიმართვაც კი არ გვჭირდებოდა, უბრალოდ ვიცოდით რომ ყველას თამაშის სურვილი გვქონდა, მეტი არაფერი. მისი სახელი და გვარი კი ვიცოდი.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ ყოველთვის დიდი წარმატებით ვაგროვებდი საჭირო ინფორმაციას იმ ადამიანებზე, რომლებიც მაინტერსებდა, ყოველგვარი დაბრკოლებების გარეშე სულ რამდენიმე დღეში შემეძლო სრული დოსიე შემედგინა ნებისმიერ ადამიანზე, ჰოდა გადავწყვიტე გამომეყენებინა ეს ნიჭი და უფრო მეტი გამეგო.
ბევრი არაფერი, გავიგე მისამართი, დაბადების თარიღი, სამუშაო ადგილი, ტელეფონის ნომერი, ოჯახური მდგომარეობა, ელ.ფოსტა.
ვუყურებდი ამ ინფორმაციას და ვერ ვხდებოდი როგორ მოვქცეულიყავი, რა გამეკეთებინა ან გაკეთებინა თუ არა რამე საერთოდ. ეს ადამიანი რაღაცნაირ შიშისა და რიდის შეგრძნებას იწვევდა, თითქოს ერთ-ერთი ჩვენგანი იყო, მაგრამ განსაკუთრებულ აზარტულობაშიც ვერ დასდებდით ბრალს, უბრალოდ ეცვა, თუმცა ძალიან მოწესრიგებულად და გემოვნებით, ხელში ყოველთვის ყვითელი ბლოკნოტი ეჭირა, არასოდეს დამინახავს შიგნით რამე ჩაეწერა, მაგრამ მუდმივად თან დაჰქონდა, რამდენჯერ მიფიქრია იქნებ დარჩეს და ვნახო რა წერია შიგნით მეთქი, მაგრამ ხელიდან არ უშვებდა. მუხედავად იმისა, რომ ჩვენგან ამდენად განსხვავდებოდა, უნდობლობას მაინც არ იწვევდა, უბრალოდ ზოგჯერ ძალიან გამაღიზიანებელი ხდებოდა მისი დახვეწილი საუბრის მანერა.
გადამეტებული ყურადღებით არასოდეს გვაკვირდებოდა, თითქოს არც ანაღვლებდა ირგვლივ რა ხდებოდა, თუმცა მაინც ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ ჩვენზე ყველაფერი იცოდა.
ბოლო 1 კვირის მანძილზე სათამაშოდ შავი ხელთათმანით დავდიოდი, ხელიდან არასოდეს ვიხსნიდი, ესეც რა თქმა უნდა ერთ-ერთი ბოლო ფილმის გავლენა იყო, ის პერსონაჟი კი ვისაც ვბაძავდი ქალბატონი იყო, რომელიც გაგიკვირდებათ და ჩემსავით პოკერს თამაშობდა, თუმცა უნდა ვაღიარო, რომ ის ჩემთან შედარებით გაცილებით წარმატებული იყო. ერთ ხელზე მუდმივად ეკეთა შავი ხელთათმანი, არასოდეს იხსნიდა, ამის გამო მასზე ლეგენდები დადიოდა, რას აღარ ამბობდნენ, ჰოდა გადავწყვიტე ცოტა ხნით ეს როლი მომერგო, იქნებ წარმატებაც მოეტანა. ეს ცვლილება ყველამ შეამჩნია, ყველას აინტერესებდა რა იყო აღნიშნული ნივთის (თუ აქსესუარის) დატვირთვა, კითხვის საპასუხოდ კი ჩემგან მხოლოდ ორაზროვან ღიმილს იღებდნენ, მას კი არაფერი უკითხავს, არც დაინტერესებულა, თუმცა ვიცი რომ შეამჩნია ცვლილება, ან კი როგორ შეიძლებოდა არ შეემჩნია, როდესაც რამდენიმე დღის მანძილზე ეს ყველას სალაპარაკო თემა იყო.
მოკლედ ვიჯექი მაგიდასთან, უკვე მეორე ბოთლ ლუდს ვცლიდი, ფონად ისევ ფრანგული შანსონები უკრავდა. ყოველთვის ასე იყო, როგორი ერთი შეხედვით გიჟური იდეაც არ უნდა ამკვიატებოდა, ვიცოდი, რომ მას აუცილებლად განვახორციელებდი, ბევრს ვიფიქრებდი თუ ცოტას, მაინც მოვიყვანდი სისრულეში.
დილის 5 საათი ხდებოდა, მე მას პირველად მივწერე წერილი ანონიმურად, დიდი არაფერი უბრალოდ მივესალმე.
finiki
