Category Archives: ვერთობი

The Solar System Really Turns Me On


შესასვლელთან შეკრებილი, ოფისებში მცხოვრები, ჰალსტუხიანი ადამიანები. ოფიციალური მისალმება:

-გამარჯობა. – ჰალსტუხის შესწორებით და მობილურის ეკრანისკენ თვალის გაპარებით.

-გამარჯობა – უაზრო ღიმილი. თავში – “The rings of Saturn are so sexy“.

მორიგი ოფიციალური ფრაზების მიმოცვლა.

წუწუნი ამინდზე.

-აგვიცივდა.

-ჰო. – ისევ უაზრო და „აციების“ კონსტანტირებისთვის სრულიად შეუფერებელი ღიმილი. თავში – “and Jupiter’s got that red spot”. “mniam” მზერა…

კომპიუტერში ჩარგული თავები და ზედმეტად საქმიანი ატმოსფერო. ასეთ ამინდებში კომპიუტერის გამოსხივება თვალებს მიჭრელებს.

თავში – “Pluto and Eres are just dwarves”.

კლავიატურის გულისგამაწვრილებელი წკაპუნი. წითლად მოციმციმე ტელეფონი და საუბრები იმაზე თუ რაზე ისაუბრებენ დღეს 14:00 საათზე.

თავში – “But they get me twice as hot”.

ჯერ კიდევ მაღვიძარას აუტანლად სასიამოვნო მელოდიისგან მოშხამული განწყობის რეაბილიტირების მცდელობა.

ამასობაში – “Oh, planet porn…”

მაუსის გაწკაპუნება და “The solar system really turns me on”

ძალიან საქმიან კითხვაზე, ძალიან არასაქმიანი მზერით გაცემული, ძალიან საქმიანი პასუხი.

თავში “I’m floating through your galaxy…”

ცოტა უადგილო ღიმილის შესაკავებლად მოკვნეტილი ტუჩი (სხვა რამეც შეიძლება იფიქროს კაცმა).

“your milky ways are all over me.” მცდელობა წარუმატებლად სრულდება, მიდი და ნუ გაგეღიმება.

დაღლილობის ნიშნად ღრმად ჩასუნთქვა.

ყურებში “I’ll spread my legs for venus”.

ჰო, კაცმა არ იცის ის ღრმად ჩასუნთქვა მართლა დაღლილობის იყო თუ არა.

“and I’d like to live on Mars”.

ფიქრები ვერძ მამაკაცზე.

რაღადროს ვერძია – “I’ll take Neptune or Uranus”.

ან იქნებ მთვარე… მოიცა, რა დროს მთვარეა! “or any of the countless stars”…

რამდენი საქმე მაქვს, ეს ოხერი ტელეფონიც რომ არ ჩერდება?!…

“And Mercury’s the hottest…”

-მერკური?

-რა მერკური?… – აი, ძაალიან დაბნეული ხმა.

-რა მერკური?! – ტუჩის კვნეტა.

თავში “being closest to the Sun” – რა არის გაუგებარი?!

მაუსზე და კლავიატურაზე გაწოლილი თითები და სხვა განზომილებაში წასული მზერა.

ჩემი სახელის სამჯერ გამეორების შემდეგ მიწაზე დაბურნების ნიშნად სკამზე გასწორება და აჭრელებულ თვალებში ოფიციალური მზერის ჩაყენების მცდელობა.

ფონად – “and if that gets you off, you know you’re not the only one”.

დაულაგებელი პასუხები და ისევ წითლად მოციმციმე ტელეფონი.

საქმიანი ადამიანები, ჰალსტუხები და საოფისე სახეები.

წარმოსახვითი ფურცლების ცვენა თავზე.

მეილები, მეილები, მეილები….

ფონად:

“Oh, planet porn

The solar system really turns me on

I’m floating through your galaxy

Your milky ways are all over me”

სასიამოვნო დღეს გისურვებთ! გარშემომყოფებს ხომ წარმოდგენა არ აქვთ რაზე ფიქრობთ როცა გელაპარაკებიან… ან რა სიმღერა უკრავს ფონად..


28 და სხვა სისულელეები


ეს სიმღერა სულ სხვა რამეზეა.

მაშინაც სხვა რამეზე იყო როცა პირველად მოვისმინე და ახლაც, ეს მაშინაც ვიცოდი და ახლა ხომ ვიცი და ვიცი.

აკვიატებები რომ ხშირად მაქვს ეს ადრეც მითქვამს, ერთ-ერთი მორიგი აკვიატება კი ჩემი მოახლოვებული 25-ე დაბადების დღე იყო. ათასი რამ წავიკითხე იმაზე რა იცვლებოდა ცხოვრებაში (სხვების ცხოვრებაში) 25 წლის შემდეგ, სიაც შევადგინე რა უნდა მომესწრო სანამ 25 წლის გავხდებოდი, დღიურის წერაც კი განვაახლე (ო, ღმერთო ჩემო) და ამ დღეების საუნდთრეკის ძიებას შევუდექი.

რატომღაც იმ პერიოდში ამოჩემებული მქონდა Lorene Scafaria, ჩემი აღმოჩენა იყო და ორმაგად მიყვარდა (საზიარო სიყვარულს ვერ ვიტან), დაუსრულებლად ვატრიალებდი “we can’t be friends”-ს და ვეძებდი მუსიკას 25-ზე. უცნაურია, მაგრამ პირველი რაც ფრიად ჭკვიანმა google-მა შემომთავაზა სწორედ Lorene Scafaria-ს სიმღერა იყო, ოღონდ 25-ზე კი არა, „28“-ზე. აი, მაშინ ვთქვი რომ 28 წლის სანამ გავხდებოდი, რამდენიმე დღით ადრე თავიდან ამოვქექავდი ამ სიმღერას და აუცილებლად მოვუსმენდი (უახლოეს 3 წელიწადში Lorene Scafaria რომ მომბეზრდებოდა გადაბმული მოსმენისგან ეს ისედაც ცხადი იყო). რაღაცნაირად გულიც კი მწყდებოდა რომ 3 წელი უნდა მომეცადა სანამ ამ სიმღერას ოფიციალურად ჩემად ვცნობდი, მოუთმენლობა დამემართა იმის გამო რომ „მაგიური დატვირთვა“ მივეცი და სულმოუთქმელად დავიწყე 28-ის ლოდინი.

მჯერა, ჰო, რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს მჯერა ერთი შეხედვით არაფრისმთქმელი მოვლენების და მგონია რომ ყველაფერში აუცილებლად დევს აზრი. ამიტომ მჯეროდა, რომ ჩემი, Lorene Scafaria-ს და 28-ს შეხვედრა შემთხვევითი არ იქნებოდა და ამიტომ გადავწყვიტე რომ 28 ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე დიდი ცვლილებების ასაკი, ყველაზე მაგარი პერიოდი იქნებოდა.

ახალს არაფერს ვიტყვი, თუ განვაცხადებ რომ 3 წელი ერთი შეხედვით ძალიან სწრაფად გავიდა და საკუთარ თავთან შეთანხმებისამებრ რამდენიმე დღით ადრე ამოვქექე ეს სიმღერა.

2 თვეზე ოდნავ ნაკლებია რაც ჩემი ჯადოსნური 28 დაიწყო…

 ***

წარმოდგენა არ მაქვს რაზეა ეს პოსტი, რას ვწერ და რატომ ვწერ, უბრალოდ დღეს ყველაზე მეტად მჯერა სამყაროსგან გამოგზავნილი პატარა მინიშნებების.

 ***

ერთი უაზრო თამაშია ისეთ ბანალურ თემაზე, როგორიცაა „ვინ იყავი წინა ცხოვრებაში“, ზუსტად რას ამბობს წესები არ ვიცი, თუმცა დაახლოებით მახსოვს რომ უნდა აიღო შენი დაბადების ზუსტი თარიღი და google-ში ჩაწერო died (დაბადების თარიღი), ჰოდა პირველი ვისაც განახებს ეგ არის შენი წინა ინკარნაცია.

ხომ სისულელეა? სისულელეა.

ვიცი რომ სისულელეა? ვიცი!

ჰოდა, ერთით მეტი სისულელე ჩაწერეთ ჩემ ანგარიშზე.

ჩემი ბოლო გატაცების, ნელის ისტორია რომ დავასრულე “მუსკოსის” გამოჩენისას, ესეც ხომ აღვნიშნე ცოტა ხნის წინ?!

დიახ, ოფიციალურად გადავერთე მუსიკოსზე, ჰოდა, აბა მე რისი ფინიკი ვიქნებოდი, რომ არ მენახა ვინ იყო მუსიკოსი წინა ცხოვრებაში (არ ვწითლდები მაინც ამ სისულელეს რომ ვაღიარებ?!), საინტერესო ის კი არ არის ვინ აღმოჩნდა, უფრო ის რომ „მისი წინა ცხოვრება“ დაიბადა „ნელის“ დაბადების დღეს და გარდაიცვალა ზუსტად „მუსიკოსის“ დაბადების დღეზე.

მოუსმინეთ ხოლმე სამყაროს, გაერთობით.


ვისაუბროთ (და)ქორწინებაზე


სასაუბრო თემას დიდ ხანს ვარჩევდი, არ მინდოდა არასწორად დამეწყო დიალოგი და შემდეგ მცდარი მიმართულებით წავსულიყავით. დრო საკმარისზე მეტი მქონდა, ჯერ მე მივედი, დაველოდე და შემდეგ ისიც გამოჩნდა.

არ მიყვარს როდესაც უაზრო კითხვებს ვსვამ და შემდეგ დაუსრულებლად ვატრიალებ თავში იმას, თუ რა უნდა მეთქვა და რა არა. ამიტომ კარგად დავფიქრდი სანამ აქტიურად გადავიდოდით ჩემ მიერ შეთავაზებული თემის განხილვაზე.

დანიშნულების ადგილზე პირველი რომ მივედი ეს არ ვიკმარე, შეხვედრისთვის შესაფერისი ადგილიც თავად შევარჩიე, მორცხვად ჩამოვჯექი სკამის კიდეზე და თმის ნერვიული სწორებით დავიწყე ლოდინი.

ცოტა ხანში შემომიერთდა, ჰო, ჰო, კი არ მოვიდა შემომიერთდა, ასე ქვია იმას რაც სინამდვილეში მოხდა, არ ვიცი რატომ, თუმცა მგონია რომ დიდად არც უნერვიულია და არც განსაკუთრებული დაძაბულობა უგრძვნია, როცა ოთახში შემოვიდა და სახელით მომმართა.

მე რომ მიყვარს ზუსტად ის სახელი დამიძახა, თუმცა ეს სახელიც მე შევირჩიე და ვაიძულე მხოლოდ ასე დაეძახა ჩემთვის. უჩვეულოდ დამყოლი გამოდგა, დამყოლი და ზრდილობიანი, არადა არც დამყოლი ადამიანები მიყვარს და არც ზედმეტად ზრდილობიანი. ეს გამონაკლისი შემთხვევა იყო. მე სახელით არ მიმიმართავს, ვიფიქრე საუბრის ბოლოს, დამშვიდობებისას დავუძახებ მეთქი სახელს და ასეც მოვიქეცი.

დღეს პირველად ვისაუბრეთ ქორწინებაზე, უფრო ოფიციალური კუთხით წავიდა საუბარი და სანამ ორგანიზების მომაბეზრებელ საკითხებს განვიხილავდით, მკითხა მინდოდა თუ არა საზეიმო ცერემონია. გავჩუმდი, დიდ ხანს ვიფიქრე იმაზე თუ რა მინდოდა და მინდოდა თუ არა საერთოდ რამე, ვიფიქრე და ვუპასუხე არა მეთქი (არადა რატომაც არა, აი რატომაც არა?!).

არაფერი უთქვამს, კითხვაზე პასუხი მიიღო და ისევ ორგანიზების საკითხებს დავუბრუნდით, მე კი ისევ ცერემონიაზე ვფიქრობდი და ვრწმუნდებოდი რომ არასწორი პასუხი გავეცი, ჯობდა მეთქვა მინდა მეთქი, ჰო, ნამდვილად ასე ჯობდა, უნდა მეთქვა რომ ძალიან მინდოდა საზეიმო ცერემონია.

მეჯვარეებზე გადავედით, მე მეჯვარეებს ვეძახი, ის კი მოწმეებს, უფრო ოფიციალურია და იმიტომ, რელიგიურ ქორწინებას არ ცნობს და მხოლოდ სამოქალაქო ქორწინებაზე მესაუბრება, ისიც ისეთი ტერმინებით როგორიცაა მოწმეები. ამაზეც ბევრი ვიფიქრე და დავრწმუნდი რომ საერთოდ არ ვიყავი მზად ამ საუბრისთვის, წარმოდგენა არ მქონდა ვინ იქნებოდნენ მეჯვარეები, არადა როდესაც ქორწინებაზე საუბრობ, ასეთი მნიშვნელოვანი საკითხები აუცილებლად უნდა გქონდეს გარკვეული და გადაწყვეტილი.

ზოგადი პასუხით შემოვიფარგლე, დიდი არაფერი, რაოდენობა ვუთხარი და სხვა ოფიციალური დეტალები.

ბევრი იფიქრა კიდევ რა უნდა ეკითხა ჩემთვის, იფიქრა და შემდეგ აღმიწერა რა და როგორ ჩაივლიდა, მთელი დღის გეგმა გაწერა და მხოლოდ საათები შემითანხმა, მეც დავეთანხმე (იმ იმედით რომ თუ რამე არ მომეწონებოდა შემდეგ როგორმე შევცვლიდი).

თითქოს შევთანხმდით, ყველაფერი განვიხილეთ, დავგეგმეთ და ჩამოვყალიბდით, ღიმილიანი ტონით გადავუხადე მადლობა და ბოლოსთვის შემონახული სახელითაც მივმართე.

ისიც დამემშვიდობა.

პირველი მე წამოვედი, არა ამას უფრო გამოსვლა ქვია, თითის ღილაკზე დაჭერით დავასრულე „იუსტიციის სახლის ონლაინ დახმარების ფანჯარაში“ გამართული დიალოგი ჩემი მეგობრის ძმის ქორწინების დეტალებზე.

WeddingPlanning_606web


ვითამაშოთ


მონეტას ყოველთვის რამდენჯერმე ვაგდებ, მაშინაც კი როცა პირველივე ცდაზე ვიღებ სასურველ შედეგს. პროცესი უფრო მხიბლავს ვიდრე შედეგი, ჭეშმარიტად მნიშვნელოვან საკითხებს არასოდეს ვდებ სასწორზე, მგონია რომ ერთხელ თუ მაინც ითამაშებ საკუთარი ცხოვრებით, ეს ავტომატურად ჩაითვლება ფსონად, შემდეგ კი ყველაფერი ფორტუნაზეა დამოკიდებული. კაზინოდან გამარჯვებული ვერასოდეს გამოხვალ, მთავარია მოგება შეგეძლოს და არასოდეს სთხოვო კრუპიეს კიდევ ერთხელ გაათამაშოს კარტი, იმაში დასარწმუნებლად ნამდვილად მოიგე თუ არა.

ფულზე იმიტომ ვთამაშობ, თამაშის საშუალება რომ მქონდეს, სინამდვილეში კი ყოველი ფსონის უკან ფულზე გაცილებით მეტი დგას.

მკითხავებთან სიარულის ნაცვლად კაზინოში დავდივარ, ფორტუნასთან სასაუბროდ შუამავლები არ მჭირდება.

გუშინ მოგებული ფული, დღეს, თითოეული ფსონის უკან ჩაფიქრებულ სურვილთან ერთად გავანიავე. ჯიბეგაფხეკილი და სურვილებგამოლეული დავბრუნდი სახლში.

სათამაშოდ ფულს კიდევ ვიშოვნი, მთავარია ახალი სურვილების მოფიქრება შევძლო.

***

ყოველი ფსონის ჩამოსვლისას თავი ღმერთი მგონია, ჯიბეში ჩაკუჭული თითოეული ლარი ვიღაცის სულად ვაქციე და დაუნანებლად ვანიავებ.

წერილების წერა უნდა დავიწყო, მოკლე შეტყობინებები ვაგზავნო აღმა–დაღმა „დღეს კარტში წაგაგე“ ან პირიქით.

აი წარმოიდგინე, დღეს შენი სული ფულზე გადავახურდავე, სათამაშო მაგიდას მივუჯექი და შენი დანაწევრებული ცხოვრებით რამდენიმე ხელი ვითამაშე, შენ სამომავლო გეგმებს ხაზი გადავუსვი და ფულთან ერთად, შენთან დაკავშირებული ყველა სურვილი ჩავიბღუჯე ჯიბეში. ერთ მშვენიერ საღამოს, შენი ცხოვრება დაკუჭულ და გაცვეთილ ფულის შეკვრად ვაქციე, დაუნანებლად გაგცვალე სასმელსა და სიგარეტზე, ფორტუნას გავურიგდი და გიყიდე.

ჰო, ფორტუნა სუტენიორია, მე კლიენტი.

brothel


please, please, please, let me, let me, let me


„წინ აღარაფერი გვიდგას. ისევ ისეთი ღარიბები ვართ როგორებიც დასაწყისში ვიყავით, ისევ ისეთი თავისუფლები როგორებიც მაშინ როდესაც ვიცოდით რომ არაფერი გვქონდა.

ვიღაც მეუბნებოდა რომ ყველაზე საშიშები ისინი არიან ვისაც დასაკარგი არაფერი აქვთ, მე კი ვიტყოდი რომ ყველაზე ბედნიერები ისინი არიან ვისაც არაფრის დაკარგვა შეუძლიათ.

თავიდან რომ დამეწყო ყველაფერი, უყველაფრო ვიქნებოდი, ანუ ნაცრისფერი, თუნდაც შავ–თეთრი, შავ–თეთრი და თავისუფალი.

ძველი ფილმის მსგავსად უხარისხო გამოსახულება მექნებოდა, თუმცა შინაარსიანი ვიქნებოდი, აზრი მექნებოდა და ზოგჯერ ავციმციმდებოდი.“ – მითხრა და თავისუფლების ჟინით დამაავადა.

ვუპასუხე რომ სასოწარკვეთასაც სჭირდებოდა მიზეზი, მე სასოწარკვეთაში ვიყავი ზუსტად იმიტომ რომ არ მქონდა მიზეზი, რომ მინდოდა რომანტიული დასახელების მქონე ბაქტერიით გამოწვეული რთულ სახელიანი დაავადება მქონოდა, ვსვამდი იმიტომ რომ დამევიწყებინა დაუოკებელი სურვილი მქონოდა სურვილი…

ვუთხარი რომ მინდოდა მეცადა ყველა ადამიანის ბედნიერების მოდელი და შემერჩია საჩემო, ვუთხარი რომ საკუთარი არაფერი გამაჩნდა და ბედნიერებაც სხვების წესებით უნდა მეგრძნო, რომ ვიპარავდი სურვილებს იმისთვის რომ მქონოდა საკუთარი, ვუთხარი რომ სურვილების გასაჩენად მზად ვიყავი ეშმაკთან წავსულიყავი გარიგებაზე და შემდეგ ღმერთისთვის მეთხოვა მათი ასრულება, მზად ვიყავი მელოცა და შემდეგ ისევ მას მივდგომოდი.“

ფეხზე წამოდგა, მეც ავედევნე, ორივემ მოვუკიდეთ სიგარეტს, მაგრად მოვქაჩეთ და ცხოვრებაში პირველად დავლიეთ სადღეგრძელო ალკოჰოლის გარეშე, ჭიქაში ჩასხმული, გამთბარი ალუბლის წვენით ვისურვეთ თავისუფლება და მე ვუთხარი რომ წინ აღარაფერი გვედგა, რომ ისეთი ღარიბები ვიყავით როგორც თავიდან, რომ კარგად დავიწყებული თავისუფლება ვიგრძენით და გაფრენამდე არაფერი გვაკლდა.

მიპასუხა რომ თავისუფლები ვიყავით სურვილისგან გვქონოდა სურვილი.

რომ აღარ ვოცნებობდით გვქონოდა რომანტიული დასახელების მქონე ბაქტერიით გამოწვეული რთულ სახელიანი დაავადება.

და მე დანანებით ვკითხე:

–        არც ლისტერია?

–        ლამაზი სახელი აქვს მაგრამ არა.

–        არც ბორელია?

–        ღმერთმა დაგვიფაროს.

–        იქნებ ბორტადელა, ეშერიხია კოლი, ლეგიონელა, ლეპტოსპირია, ფსევდომონა?

–        ფსევდომონა?

–        ჰო ფსევდომონა.

–        საინტერესო სახელია ფსევდო მონა.

–        ე.ი. გვინდა?

–        არა!

–        სალმონელა? თუმცა არა კვერცხთან და ქათამთან რაც ასოცირდება არაფერი გვინდა. იქნებ სერატია, ვიბრიო… ვიბრიო ხოლერას ბაქტერია ყოფილა, იქნებ გვინდა? სიყვარული ხოლერას დროს გახსოვს?

–        იქნებ ბუბონებიანი შავი ჭირი გვეცადა ალბერ კამიუს საპატივსაცემოდ?

–        იერსინია? ჰო, ჰო, იერსინია, მივაგენი! შავი ჭირის ბაქტერია, იერსინია.

–        მერედა ჩვენი კლებსიელა?

–        კლებსიელა იყო უკვე, იერსინიას დროა!

წიგნი გვერდზე გადავდე. ალუბლისგან გალურჯებულ ტუჩებთან მივიტანე სიგარეტი და ვიფიქრე რომ თავისუფალი ვიყავი, რომ ასეთი უყველაფრო არასოდეს ვყოფილვარ.

–        მოდი ვილოცოთ! – წამოიყვირა მოულოდნელად.

ასეთი არასოდეს მინახავს, ერთად არასოდეს გვილოცია, საერთოდაც მგონი არასოდეს უთქვამს ლოცვა.

გაკვირვებულმა შევხედე.

–        ჰო, ჰო ვილოცოთ! ოღონდ ოფიციალური მიმართვა არ გვინდა, ღმერთია ჩვენი დირექტორი ხომ არა?! მოდი დავსხდეთ და ვილოცოთ!

ორივე დივანზე ჩამოვჯექით, სიგარეტის ჩაქრობა რომ დავაპირე გამიმეორა „ღმერთია ჩვენი დირექტორი ხომ არა?“

ის ის იყო თვალები უნდა დამეხუჭა და ლოცვა უნდა დამეწყო, რომ მუსიკის ხმა შემომესმა.

მითხრა, რომ ამაზე გულწრფელად ვერასოდეს ვილოცებდით.

„Good times for a change
See, the luck I’ve had
Can make a good man
Turn bad

So please please please
Let me, let me, let me
Let me get what I want
This time „

მართალი იყო.


ELLA


გამოუცხადებელი ომის პირობებში ვიყავით.

თეთრი დროშის აწევას არ ჩქარობდა და დაუსრულებლად მიმეორებდა ხოლმე „ელა… ელა… ელა…“

***

ადამიანების აკვიატება საშიში გატაცება იყო. ეს ვიცოდით და მაინც ვერ ვჩერდებოდით, ყოველთვის ვეძებდით ვიღაც ახალს, ვის დანახვაზეც სუნთქვა შეგვეკვრებოდა, ვიზე ფიქრიც წაგვლეკავდა, თავს დაგვაკარგვინებდა და საბოლოოდ გვაპოვნინებდა ცხოვრების აზრს.

ჯერ კიდევ მაშინ ელაზე არაფერი ვიცოდით.

ლიტერატურულ ჟურნალებს ვყიდულობდით ხოლმე, დამწყები მწერლების მოთხრობების კითხვა გვიყვარდა, შემდეგ ვიკრიბებოდით, სათვალეს ვიკეთებდით და დაყენებული ტონით ვმართავდით ინტელექტუალურ საუბრებს.

ანგელუს ტიბურონას პირველი მოთხრობა 14 აპრილს წავიკითხეთ. შეხვედრა საღამოს 8 საათზე გვქონდა დათქმული.

ჩემ სახლთან რომ გამოჩნდა წითელი ყელსახვევი ქონდა მოხვეული და ჰაეროვნად მოაბიჯებდა, ერთი ორი ბრუნიც გააკეთა სანამ ზარს დარეკავდა, მე ჭუჭრუტანიდან ვუყურებდი და ვერთობოდი მისი ამაღლებული განწყობით.

გეზი პირდაპირ ჩემი მინი ბიბლიოთეკისკენ აიღო, ცეკვა–ცეკვით გაემართა, დატრიალდა და მითხრა „დღეს ჰაეროვანი ვარ.“

ჩვენი ადგილები დავიკავეთ და ჩვეულებისამებრ სიგარეტს მოვუკიდეთ. ისეთი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე მივხვდი, რომ საუბარი მას უნდა დაეწყო.

„ანგელუს ტიბურონა…“ – წამოიძახა და თვალები აენთო.

„ჰო, ანგელუს ტიბურონა.“ – ვუპასუხე ღიმილით.

სახეზე აშკარა აღტაცება ეტყობოდა. ჩემზე კი ამ ახლად გამომცხვარმა, იაფფასიანი ფსევდონიმის მქონე მწერალმა დიდი ვერაფერი შთაბეჭდილება მოახდინა.

„მისი ფსევდონიმი გაშიფრე?“ – ვკითხე გამომწვევი ღიმილით.

„შენ რა გაშიფრე?“ – წამოყვირებით დამიბრუნა კითხვა.

„ჰო, ოღონდ ნუ გგონია რომ რამის მომცემი ინფორმაციაა. ყველაფერი ძალიან მარტივია – ანგელუს ლათინურად ანგელოზს ნიშნავს…“

„მაგას მეც მივხვდი!“ – შემაწყვეტინა საუბარი და იმედგაცრუების ნიშნად გადმოაბრუნა ქვედა ტუჩი.

„არ დამიმთავრებია!“ – ვუთხარი ბრაზმორეული ტონით და განვაგრძე – გვარზე ბევრი ვიწვალე თუმცა ვერაფრით მივხვდი რას ნიშნავდა, საიდან მოიტანა და რატომ მაინც და მაინც ტიბურონა. ბოლოს ვიფიქრე რაც პირზე მოადგა ის დაწერა მეთქი და ის ის იყო ხელი უნდა ჩამექნია, რომ ისევ სახელს შევხედე, ანგელუს, ანგელუს, ანგელუს, ანგელო, ანგელო, ანგელო… ანჯელო, მიქელანჯელო ბ–უ–ო–ნ–ა–რ–ო–ტ–ი – ანგელუს ტ–ი–ბ–უ–რ–ო–ნ–ა.“ – ტაშის მოლოდინში გავჩუმდი.“

დიდი აღტაცება არ გამოუხატავს. მხრები აიჩეჩა და მითხრა რომ ანგელუს ტიბურონა სწორედ ისაა ვისაც ვეძებდით.

იმ დღიდან „ტიბურონამ“ წაგვლეკა.

ჟურნალის რედაქციასთან ვათენ–ვაღამებდით, იქნებ გამოჩენილიყო, იქნებ გვეცნო.

 ***

14 ივლისის ნომერში ტიბურონას სურათს დაბეჭდავენ.

არადა არ დგება ეს 14 ივლისი.

იმაზე უკეთესია ვიდრე წარმოგვედგინა.

 ***

15 ივლისი – ოფიციალურად მიცხადებს რომ ტიბურონა უყვარს!

 ***

14 აგვისტო. აუხსნელად ანერვიულებული ვშლი ჟურნალს ტიბურონას პირველი ჩანაწერის მოლოდინში.

„ელა ივნისში გამოჩნდა. უკითხავად შემომისახლდა, სუნთქვა შემიკრა, ჟრუანტელი მომგვარა და ცეცხლი მომიკიდა. მისი გამოჩენის შემდეგ მოსვენება დავკარგე, ძილი არ მეკარება, ხან მგონია რომ ჩემშია, სადღაც ჩამისახლდა, ხან მგონია რომ ჰაერშია გაბნეული პატარა ნაწილაკებად და ვსუნთქავ.

იისფერი ტუჩები აქვს, ბუნებრივად იისფერი და წითელ საცხს ისვამს.

სახლიდან აღარ გავდივარ, ავადმყოფური ფერი მაქვს სახეზე.

მგონია რომ საწოლზე მიყრილი ძვლების გროვა ვარ, ელა კი ჩემი საძინებლის სარკესთან დგას და დაუღალავად იღებება წითლად.

ჩაძინებისას შუბლზე მკოცნის და გვერდით მიწვება, მაშინვე ციება მიტანს და ხველა მეწყება, თავზე ხელს მისვამს და ჩურჩულებს „არ გვინდა ავე!“

გადაადგილების უნარი მიჩლუნგდება, არეულად ვფიქრობ და ექიმს ვურეკავ.

ოთახში შემოსულს მტრულად უყურებს, წითლად შეღებილ ტუჩებს გაბრაზების ნიშნად ბურცავს და სიგარეტს ეწევა, მგონია რომ პირდაპირ ჩემ ფილტვებში უშვებს კვამლს, ჰაერს მიკეტავს და მწამლავს.

ექიმი მეუბნება რომ „ავე აუცილებელია“.

გონება არეული მაქვს, ვიცი ვინ არის ელა, ვიცი რა არის ავე.

ელა თავის მოსაკლავად მექაჩება და ისევ ჩემ ფილტვებში უშვებს კვამლს.

ვენებზე მიყურებს და მეუბნება რომ სისხლი ავეს გამო ჩამექცა. დალურჯებულ ხელებს ვუყურებ და ვფიქრობ რომ მართალია, უნდა დავნებდე, უნდა დავნებდე ელას“.

ვამთავრებ კითხვას და დაუკმაყოფილებლობის შეგძნება არ მტოვებს, ინტერესი მკლავს და ჩანაწერის სიმცირე მაღიზიანებს.

მას ისევ წითელი ყელსახვევი აქვს მოხვეული, თუმცა ნაბიჯებს მძიმედ ადგამს, ბრუნს არ აკეთებს და ზარს რეკავს.

ორივე ვეჭვიანობთ ელაზე. ის უფრო ვიდრე მე, მაგრამ მეც. გამოუცხადებელი ომის პირობებში ვართ, ტიბურონას გამო „ვიბრძვით ელასთან“, ისე რომ არც ტიბურონას ვიცნობთ და არც ელას.

„იქნებ ჩვენც გვიჭრდება ეს ოხერი ავე, ამ ტიბურონას სენისგან თავის დასახსნელად?“ – ვეკითხები სიგარეტის ნელი ქაჩვით.

„და რა არის ავე?“ – მიბრუნებს კითხვას.

 ***

სახელი: „ანგელუს ტიბურონა“, დიაგნოზი: პნევმონიის კლებსიელა. დანიშნული მკურნალობა: აველოქსი 400 მგ. ინტრავენურად.

პაციენტის მიმდინარეობა დამაკმაყოფილებელი.

კლებსიელა: გრამ უარყოფითი ბაქტერია, რომელიც გრამის შეღებვის მეთოდით წითლად იღებება.


ზეროები


„რამდენიმე წითელი ლაქა ჩემ თეთრ საყელოზე და კვამლით გვარიანად გაჯერებული ტუჩები“. – მომწერა და თითქმის ვიგრძენი როგორ შეწყვიტა სუნთქვა პასუხის მოლოდინში. მაშინ მივხვდი რომ არსებობს შემთხვევები როდესაც პასუხი აუცილებელია, თუმცა შეუძლებელი.

მე როგორც წესი არც საუბრის დაწყება ვიცი, არც დაწყებულ საუბარში ჩართვა და არც ჩართვის შემდეგ მისი დასრულება. თავის ქნევა და უადგილო ღიმილი კი იცოცხლე, შესისხლხორცებული მაქვს და ამ ჟესტების ჭეშმარიტი პროფესიონალი ვარ.

დახურული სივრცის არ მეშინია და ვერც ინტელექტუალის სახით ვიტყვი „კლაუსტროფობია“ მჭირს მეთქი, თუმცა დახურულ სივრცეში სხვა ადამიანებთან ყოფნას ვერ ვიტან, რატომღაც ყოველთვის მგონია რომ ვალდებული ვარ გავართო სანამ ერთად ვიქნებით, თან ერთმანეთი კი არ უნდა გავართოთ, არა, როგორ გეკადრებათ?! მე უნდა ვიტვირთო საუბრის წამომწყების, გამგრძელებლისა და დამსრულებლის როლი, თუმცა ვინაიდან არც ერთი მეხერხება, არც მეორე და თქვენ წარმოიდგინეთ არც მესამე მხოლოდ უცნაურად ვცმუკავ ხოლმე და ზოგჯერ გასაღებს ვაჩხრიალებ ხელში, ჩემ გატეხილ ბრელოკს ვუყურებ, უფრო სწორად სამ ფეხიან ეიფელის კოშკს და ნაძალადევად ვიხსენებ როგორ ვიყიდე ის პარიზში. პარიზი რომ ნაძალადევად გასახსენებელი გაგიხდება ადმიანს…

მწირი მოგონებების მქონე ადამიანებს მოგონებებში ქექვა განსაკუთრებულად უყვართ და დიდ ძალისხმევასაც ხარჯავენ რომ ერთი და იგივე ფაქტი რამდენჯერმე არ მოყვნენ ერთსა და იმავე საზოგადოებაში, იმათ კი ვისაც მწირი მოგონებები და ფრიად ვიწრო საზოგადოება ყავთ, სხვა გზა არ რჩებათ და ფიქრობენ რომ „მთვრალზე განმეორებით მოყოლილი ისტორიაც წავა“ რა თქმა უნდა განახლებული დეტალებით, მაგ. იმ დღეს გადასარევი ამინდი და ლურჯი ცა კი არ იყო, არა რაღაც გერევათ, ქარი უბერავდა სამხრეთ–დასავლეთის მიმართულებით და ღრუბლებს ნაგლეჯ–ნაგლეჯ მიერეკებოდა თქვენს თავზე.

ამინდის ხსენებას არ ვაპირებდი, მაგრამ რახან სიტყვამ მოიტანა არ შემიძლია ამას არ შევეხო, ამინდი რომ არ არსებობდეს ჩემნაირებს არაფერი ეშველებოდათ, ლიფტში მეზობელთან აღმოჩენისას, გმინვის შემდეგ ნამდვილი ხსნაა იმის თქმა თუ როგორ დაცხა, ან რომ შარშან ამ დროს კიდევ უფრო ცხელოდა ან კიდევ უკეთესი „ამბობენ ხვალ უფრო ცხელი დღე იქნებაო“, ჰო ეს უკანასკნელი ნამდვილად ყველას ჯობია, ამ დროს აუცილებლად უნდა შემოგხედოს „თანამოსაუბრემ“ ნაძალადევად გაფართოვებული თვალებით და კიდევ უფრო ნაძალადევად შეწუხდეს შენ მიერ ყურით მოთრეულ ინფორმაციაზე. ყურით მოთრეული ეძახეთ და მზად ვარ დავიფიცო, რომ ვისგანაც ეს გავიგე მან თავად ნახა ამინდის პროგნოზი. აჰ, ახალ თემასაც მივადექით, უხერხულობის მოსაკლავად იუმორი ხომ საერთოდ გადასარევი რამაა, ჰოდა იხუმრებ „ამ ბოლო დროს სინოპტიკოსები დიდი სიზუსტით გამოირჩევიანო“ (აქ მთავარია ინტონაცია იყოს სწორად შერჩეული, რას გაუგებ ამ ხალხს, ვაი და სერიოზულად მიიღონ), ისიც გაგიღიმებს საპასუხოდ და თუ ძალიან გაგიმართლებს პირზე ხელსაც მიიფარებს ზრდილობიანი გადაკისკისებისთვის. არადა არ ეცინება, ვის ატყუებს საერთოდ ეს ნაძირალა და ეს კომუნისტების გადმონაშთი ლიფტიც რომ ძლივს მიათრევს სხეულს (ჩვენ სხეულებზე რომ აღარაფერი ვთქვა).

რა მაგის პასუხია და ჩემი მეგობარი ამბობდა ადამიანები ორ ტიპად იყოფიანო, გვიან აღმოვაჩინე რომ ადამიანებზე კი არა კონკრეტულად მდედრობით სქესზე საუბრობდა, მითხრა არსებობენ პირველები და სათადარიგოები. ვკითხე მე რომელი ვარ მეთქი და მიპასუხა „არც ერთიო“, ყოველთვის ასეა უჯგუფოდ უნდა დამტოვონ ხოლმე, სადღაც გამაკვეხონ, წრეში ჩამაყენონ და თაყვანი მცენ იმის გამო რომ ყველაფერზე მაღლა ვდგავარ. მე რომ მკითხოთ თუ არც პირველი ხართ და არც სათადარიგო უეჭველად ზეროების ჯგუფში გაგაერთიანეს. ჰოდა, რომში მეორე კაცად ყოფნა ჯობია თუ სოფელში პირველობა? მე რომ მკითხოთ ზეროების ჯგუფის დედოფლობა დანარჩენ ორ მსხვილ ჯგუფში გაერთიანებას აშკარად ჯობია, ჰო კიდევ უფრო მეტს თუ მკითხავთ ხშირად სათადარიგოები იმაზე მეტად არიან პირველები ვიდრე თავად პირველები, ან ეს პირველები რომის პიველებთან საერთოდ რა მოსატანები არიან.


თორმეტი


მკითხველად არასოდეს ვარგოდა. როდესაც ჩემი ახალი ფავორიტის ნაწერების წაკითხვა შევთავაზე მითხრა კითხვისას მეგონა შედედებულ სისხლში ვყოფდი ხელებს და თითები ერთმანეთზე მეწებებოდაო. ნაწერებში ავტორს სისხლის არსად უხსენებია, ვიფიქრე რაღაც გამომრჩა მეთქი და თავიდან დავიწყე კითხვა. ძილის წინ ვკითხულობდი და დილაობით დიდ ხანს მეგონა რომ სისხლის გუბეში ვიწექი, არ ვიცი როდიდან, მაგრამ აღმოვაჩინე რომ სისხლი სიბინძურის სინონიმი გახდა ჩემთვის და წარმოვიდგინე კითხვისას როგორ იყურებოდა თითებზე, როგორ კრავდა მუჭს და როგორ გრძნობდა რომ ხელის გაშლისას უკვე გვარიანად გაციებული სისხლი ეწელებოდა თითებზე. გულის რევა ვიგრძენი.

მას შემდეგ გამარჯვებულის სახით მხვდებოდა და ჩვეული სალმის ნაცვლად ხელს მიწვდიდა ხოლმე ჩამოსართმევად, შეუფერებლად ოფიციალური იყო და თითებზე დიდ ხანს მაკვირდებოდა, მე კი ნიშნის მოგებით ვისვამდი წითელ ლაქს, ხელის ჩამორთმევა ემოციური რომ გამეხადა.

ცოტა ხანში გავცივდით, მასაც გაუარა შოკმა და მეც აღარ ვგრძნობდი სისხლის გუბეს გაღვიძებისას. შეხვედრისას ვეხვეოდით ხოლმე ერთმანეთს, ახალ მწერალს ითხოვდა სამსხვერპლოზე. მეც არ დავაყოვნე და საკუთარი თავი მივართვი, ხელნაწერებად გავუშალე მაგიდაზე და მოუთმენლობისგან სიგარეტს მოვუკიდე.

ცხვირი აიბზუა და მითხრა „ჩამოკიდებული კაცი“ რა უაზრო თარგმანიაო, ვუთხარი უკეთესად შენ თარგმნე მეთქი და მიპასუხა „Hanged Man”– ო, გამეღიმა, იქამდე ვჭიმე ტუჩები ყურებისკენ სანამ საბოლოოდ არ დავრწმუნდი რომ საპასუხოდ გაღიმებას არ აპირებდა.

ვწერდი – „სანამ ჩემი მეგობრის ყოვლისმომცველი ზიზღი შთანთქავდა მისდამი განცდილ ემოციას, მოასწრო და მითხრა „ბედი თითოეულ ჩვენგანს აძლევს სამ მასწავლებელს, სამ მეგობარს, სამ მტერს და სამ დაუვიწყარ საყვარელს, მაგრამ ეს თორმეტი ყოველთვის ირგებს ვიღაცის როლს და ჩვენ ვერასოდეს ვხვდებით რომელი მათგანი რომელია…“ გამეღიმა, იმის ნიშნად რომ მომეწონა, შემდეგ ბევრი ვიფიქრე და ვუპასუხე უაზრობაა მეთქი, რატომო არ უკითხავს და თავადვე განვაგრძე „ვინ დაადგინა რომ მაინც და მაინც სამნი უნდა იყვნენ თუ ვერასოდეს ვიგებთ ვინ ვინაა, ვინ დაადგინა რომ გადაცმულები ანაც სხვის ნიღაბ მორგებულები გვხვდებიან თუ შეუძლებელია მათი ნამდვილი ვინაობის გარკვევა. თუ ადამიანს იმდენად აქვს შესისხლხორცებული ნიღაბი, რომ მისი მოხსნის შემდეგ სახე აღარ ექნება, ეს ნიშნავს რომ მას ნიღაბი არ აქვს.“ ისევ არაფერი მიპასუხა, მეც გავჩუმდი და მივხვდი რომ ეს ფრაზა ზედმეტად გამოვშიგნე და სასიამოვნო მოსასმენისგან ორგანოების ამაზრზენ კორიანტელად ვაქციე.“

თითებზე დაიხედა, მივხვდი რომ ისევ სისხლმა გაუელვა თავში და ნიშნის მოგებით ვუთხარი: „მხოლოდ იმიტომ რომ ავტორს სიტყვა „გამოშიგვნა“ აქვს გამოყენებული, მისი ნაწერის კითხვისას თავს სისხლის გუბეში არ უნდა გრძნობდე.“

კითხვა განაგრძო და ისე რომ არ შემოუხედავს მიპასუხა: „გუშინ სახლიდან გასვლისას ხელი მომყვა კარებში, მტკივა და პერიოდულად ვაკვირდები ხოლმე.“ რამდენიმე წინადადება წაიკითხა და შემდეგ დაამატა „პარანოიას მკურნალობა სჭირდება, სპეციალისტის შერჩევაში დაგეხმარები.“

პასუხი არ გამიცია.

წერა დიდი ხნის დავიწყებული მქონდა, ამიტომ იყო ნელ–ნელა სიმშვიდე რომ შემეპარა და ვიფიქრე „ის რისი კეთებაც არ ვიცი, შეძულებელია ვინმეს მოეწონოს მეთქი“… ფიქრებში სიჩუმე რომ ჩამოვარდა და განცხრომას რომ მივეცი, მოულოდნელად გველივით შემომეპარა იმედი: „ეს ისეთი უკუღმართია…“

კითხვა დაამთავრა და მთხოვა კარტი გამიშალეო.

სიგარეტს მოვუკიდე და გავიფიქრე თუ გაშლისას მაგიდაზე ბოლო კარტად „ჩამოკიდებული კაცი“ დაჯდება საკუთარ თავს ერთ სურვილს შევუსრულებ მეთქი.

„ისე მართლაც რა უაზრობაა…“ სიგარეტის კვამლს გამოაყოლა სიტყვები.

„რა?“ ვკითხე ისე რომ კარტისთვის თვალი არ მომიცილებია.

„აი წარმოიდგინე. შენ თუ ვიღაცის მასწავლებელი ხარ ის შენთვის საპასუხოდ აუცილებლად მასწავლებელი უნდა იყოს? მოსწავლეების რაოდენობაზე არაფერი ეწერა, არც ურთიერთდამოკიდებულებაზე. მაგ. ჩემი დაუვიწყარი სამი საყვარლისთვის მე შეიძლება მასწავლებელი ვიყო?“

ორივეს გაგვეცინა, თემა მე გავაგრძელე:

„ან ეს სამი რა საჭიროა? იქნებ ფაზებად გადიან? ანუ მთელი ცხოვრების მანძილზე ჯამში სულ 3 მნიშვნელოვან ადამიანს ხვდები, ყველაფერი მეგობრობით იწყება, შემდეგ ჩხუბობთ და სამკვდრო–სასიცოცხლოდ ეკიდებით ერთმანეთს, შემდეგ რატომღაც ისე ხდება რომ მისი საყვარლები ხდებით და ბოლოს რაღაცას ასწავლით ერთმანეთს.“

„მეტი რაღა უნდა გასწავლოს თუ მეგობარიც იყო, მტერიც და შეუდარებელი საყვარელიც?!“ – აღშფოთდა.

„დანარჩენები?“

„ვინ დანარჩენები? 3 არ არის საკმარისი?“

გამეცინა და ვუპასუხე – „დანარჩენი ადამიანები ჩვენ გზაზე, დანარჩენებს რა როლი აქვთ? ზეროები არიან და მხოლოდ ამ თორმეტი პერსონაჟის ირგვლივ ვტრიალებთ?“

„ამაზე სიბრძნე დუმს!!“ – მიპასუხა ღიმილით.

მეათე კარტი გავხსენი და ცალი ფეხით დაკიდებული კაცის ფიგურა შემრჩა ხელში.

„შენ რომელი ხარ?“ – ვკითხე სიგარეტის ქაჩვით.

„მთელი იდეა ისაა რომ არ უნდა იცოდე.“ – მიპასუხა და ხელებზე დაიხედა.


იღბალი


–        იმ იდიოტს რომ არ გადაეწყვიტა ჩემთან ერთად თამაში „ფლორენსა“ აუცილებლად იქნებოდა პირველი. – გამოსცრა კბილებში და ბილეთი ნაკუწებად აქცია.

ვიცოდი ვისაც გულისხმობდა და გამეღიმა.

–        შემომიჩნდა და აღარ შემეშვა. – განაგრძო – შემეცოდა ისეთი საწყალი სახით მიყურებდა. ყველაფერი წავაგეო იქამდე იზლუქუნა სანამ არ დამიყოლია, არადა ვიცოდი, ვიცოდი რომ ამ ნაძირალას ყველაზე მეტად ღალატობდა იღბალი.

–        იღბალი ყველას გვღალატობს ხოლმე. – ვუპასუხე ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით.

–        ფლორენსა პირველი რომ უნდა ყოფილიყო შენც ხომ იცოდი? არ გინდა ეს ფილოსოფია, ყველაფერი მაგის ბრალია და დამთავრდა!

არადა მეც ყოველთვის ასე ვიქცეოდი ხოლმე, თუ იღბლიანი მაისურის გარეშე მივჩანჩალდებოდი ფორტუნასთან სათამაშოდ და წავაგებდი აუცილებლად ამას ვაწმენდდი ხელს, ყველაფერი ჩემი წინდაუხედავობის ბრალი იყო, ამეღო ის დაწყევლილი წითელი მაისური განა რა გახდებოდა?!

ჰო, მეც ასე ვიქცეოდი ხოლმე და ვიცოდი რომ ორივე ვცდებოდით მეც და ისიც, ჰო კიდევ ისიც ვინც ფლორენსას პირველობაზე დადო უკანასკნელი გროშები და წააგო, ისიც ცდებოდა როდესაც ამბობდა რომ ყველაფერი მისი უიღბლობის ბრალი იყო.

–        ლუდი დავლიოთ. – ვუთხარი სიტუაციის განმუხტვის მიზნით, თან ყელი გამომიშრა და მშვიდად მოწევა მინდოდა.

არაფერი უთქვამს, მხოლოდ დამეთანხმა და რამდენიმე მეტრში მდებარე ჩვენი საყვარელი ლუდხანისკენ ავიღეთ გეზი.

შესვლისთანავე თავი სახლში ვიგრძენი, ყველა ფლორენსას ლანძღავდა, არადა კი არ იცოდნენ რომ ფლორენსაც ისეთივე განწირული იყო როგორც ისინი, ყველაფერი კი ჩემი მეგობრისთვის რომ გეკითხათ იმ წყალწაღებულის ბრალი იყო, მისმა უიღბლობამ დაგვღუპა ყველა.

„ჩვენ მაგიდას“ მივუსხედით, რატომღაც ყოველთვის ცარიელი იყო, არ ვიცი ჩვენთვის ინახავდნენ თუ ყველაზე მოუხერხებელ ადგილად თვლიდნენ, მაგრამ ფაქტია რომ ისეთ ხალხმრავალ საღამოსაც კი როგორიც დღეს იყო ჩვენი მაგიდა ჩვენ გველოდა.

ლუდი შევუკვეთეთ, მე ლუდს ვეძახდი ის კი დაჟინებით იმეორებდა ლუდი კი არა ALE–ო, რა მნიშვნელობა ქონდა არ ვიცი მაგრამ ამაზე ისევ ფორტუნა ამომიტივტივდა თავში. ადრე ერთი წიგნი წავიკითხე, ბანალური სასიყვარულო ისტორია იყო, ბანალური „ჰეფი ენდით“, ჰოდა მეც ბანალურად ავჩუყდი მისი კითხვისას. არც ერთი თავი არ ყოფილა ისეთი სადაც ამ ჩემ სათაყვანებელ წყვილს ლუდი არ დაელიათ და ყველგან ერთსა და იმავეს უკვეთავდნენ, ლუდი “Newcastle”, ყოველთვის მიყვარდა ასეთი უაზრო დეტალების ამოჩემება, ჰოდა რაღა ეს შემთხვევა იქნებოდა გამონაკლისი?! ლამის მთელი ქალაქის ლუდხანები დავიარე, მაგრამ ყველგან უარით გამომისტუმრეს. ჰოდა სხვა გზა რომ არ მქონდა ხელი ჩავიქნიე, აბა ამის გამო დიდ ბრიტანეთს ხომ არ მივაშურებდი ანაც ამერიკას (წიგნი სხვათაშორის ამერიკელი მწერლის იყოს). ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ამ ორი კვირის წინ მეგობრებმა შეკრება გადავწყვიტეთ, ვაგვიანებდი, სამსახურში რაღაც საქმე გამომედო გასვლის წინ და დარჩენა მომიწია. 40 წუთის დაგვიანებით მივაღწიე, სასმელი უკვე შეკვეთილი ქონდათ, ყურადღება ლუდის უცნაურმა ფერმა და ჭიქაზე გამოსახულმა უცნაურმა ლოგომ მიიქცია, სათვალე არ მეკეთა და გულითაც რომ მომენდომებინა ვერ წავიკითხავდი რა ეწერა, სასხვათაშორისოდ ვიკითხე რომელ ლუდს სვამთ მეთქი და ასევე სასხვათაშორისოდ მიპასუხეს “Newcastle”, ენა ჩამივარდა, შემდეგ გამეღიმა და დამეზარა იმის ახსნა რამხელა რამეს ნიშნავდა ამ ლუდის დასახელება ჩემთვის.

ჰოდა, ფორტუნა გამახსენდა ჩემი ამოჩემებული ლუდი რომ შევუკვეთეთ, ლუდი კი არა “ALE” მაპატიეთ.

ის ის იყო კათხა მოვიყუდე და კმაყოფილი სახით მივწექი სკამზე რომ კარებში „ფლორენსას“ წაგებაში ბრალდებული, წყალწაღებული და როგორც ჩემი მეგობარი ეძახდა „უიღბლო ნაძირალა“ გამოჩნდა. ჩვენი მაგიდისკენ გამოემართა, გვარიანად დავიძაბე, აყალ–მაყალის თავი არ მქონდა, მაგრამ რას ვიზამდი, რამდენიმე წამში უკვე თავზე გვედგა. სხვა გზა რომ არ იყო დაჯდომა შევთავაზე, უსიტყვოდ გამოწია სკამი და მოუჯდა მაგიდას.

–        ყველაფერი ჩემი უიღბლობის ბრალია. მე რომ არ მეთამაშია „ფლორენსა“ აუცილებლად მივიდოდა პირველი ფინიშთან. – დაიწყო ვერბალური „მათრახის რტყმა“. ზოგადად ეს მისი სტილი იყო.

არც ერთმა გავეცით ხმა, ან რა უნდა გვეთქვა, მართლა ჩხუბს ხომ არ დავიწყებდით.

–        ყოველთვის ასე ხდება, ყოველთვის, ყოველთვის! სამი დღის წინ არავისთვის მითქვამს ისე წავედი ტოტალიზატორში, დიდი ამბით გავაკეთე ფსონი, ლამის 100%–ით ვიყავი დარწმუნებული რომ მოვიგებდი, აბა რა ჭირად შეიძლებოდა წამეგო, მილიონპროცენტიან ფავორიტზე ჩამოვდიოდი ფულს, საკუთარ მოედანზე თამაშობდნენ ფარერის კუნძულებთან.

ერთმანეთს გადავხედეთ, ორივე მივხვდით რა თამაშზე იყო საუბარი, ორი დღის წინანდელი სენსაცია ყველას პირზე ეკერა, ის თამაში 0:1 მოიგო ფარერის კუნძულებმა.

აღარაფერი უთქვამს, სამივე ჩუმად ვისხედით და ვეწეოდით მონოტონურად.

არ ვიცი რა ეშმაკი შემომიჩნდა, მაგრამ ახლა მე დავიწყე მონოლოგი:

–        არადა სამივე რომ სრულ აბსურდს ვლაპარაკობთ ხვდებით ხომ? აბა წარმოიდგინეთ, საქართველოში, ქალაქ თბილისში, ე.წ. ოქროს უბანში მცხოვრები უიღბლო ნაძირალას გამო ამდენი ადამიანის ბედი შეიცვალა? ჯერ მარტო ფეხბურთელების რაოდენობა აიღე, შემდეგ მათი გულშემატკივრები მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, შემდეგ იმ ადამიანების იღბალზე დაფიქრდით ვინც ან ერთ გუნდზე გააკეთა ფსონი ან მეორეზე, მოკლედ გაიაზრეთ სიტუაცია და ახლა გაიმეორეთ რომ ფარერის კუნძულების მოგება ამ წყალწაღებულის მიერ გაკეთებული 5 ლარიანი ფსონის დამსახურებაა.

სამივეს გაგვეცინა. რამდენჯერ დაგვიდანაშაულებია საკუთარი იღბალი მაშინ როდესაც ჩვენი იღბლიანობა ან უიღბლობა მილიონობით ადამიანის იღბლიანობა უიღბლობის პირდაპირპროპორციული იყო.


ფინიკის ნაიარევები


ადრე მეგონა რომ ყველაფრის მოსწრება შეიძლებოდა ერთ დღე–ღამეში. ჰო, ადრე და არა ბავშვობაში, ან ბავშვობაშიც და ადრეც. მეგონა რომ კორპუსების და სახლების აშენებას მხოლოდ იმიტომ ანდომებდნენ თვეებსა და წლებს რომ ზედმეტად ბევრს ისვენებდნენ, ვერავინ, ვერასოდეს დამარწმუნებდა რომ 24 საათიანი თავდაუზოგავი შრომის შედეგად ვერ აშენდებოდა კორპუსი/სახლი, ვერ დაიწერებოდა თუნდაც 500 გვერდიანი რომანი და ა.შ.

ცოტა ხანში ასე აღარ მეგონა, ან ამაზე საერთოდ აღარ ვფიქრობდი. 50 გვერდიანი ანალიზის წერის პროცესში კი, ღამის 2 საათი რომ გახდა მივხვდი რომ 24 საათი საკმარისი არა თუ კორპუსების ასაშენებლად არამედ 50 გვერდის დასაწერადაც კი არ იყო.

იმ ბაღის პატრონი დარწმუნებული ვარ 24 საათზე მეტ ხანს შრომობდა როდესაც მთელ ღობეს ეკლებითა და წვეტიანი მავთულით აფორმებდა, ჰო, ჰო დარწმუნებული ვარ რომ ეს მხოლოდ ვიზუალური იერისთვის სჭირდებოდა და ზედმეტად ცნობისმოყვარე ბავშვების ხაფანგში მოქცევასთან არავითარი კავშირი ქონია.

დღემდე თვალუწვდენელ სივრცედ მახსოვს იქაურობა და ლამისაა დავიჯერო რომ არა ერთი დალაშქვრის მიუხედავადაც კი ის ბოლომდე არასოდეს მომივლია. არ ვიცი როგორ მოახერხა რომ ბაღში დარგული ხის ტოტები ერთმანეთში ისე გადაიხლართნენ იქ შესული ცას ვერსაიდან დაინახავდი, თუმცა ამით ისეთი მიმზიდველობა შესძინა ერთი შეხედვით უბრალო ხეხილის ბაღს, რომ დღეს მუხლებზე დარჩენილი ნაიარევების მიუხედავად ერთი წუთითაც არ ვნანობ ბაღის ღობეებთან დაღვრილ სისხლს. ეს ამად ღირდა.

პატრონი არასოდეს მინახავს, მისი ვინაობა დღემდე საიდუმლოა ჩემთვის, ამბობდნენ მოხუცი ქალიაო, ისე არ გამიკვირდებოდა ქალები უფრო სასტიკები არიან ხოლმე რატომღაც, თუმცა მე ფსონს მაინც ხანში შესულ მამაკაცზე გავაკეთებდი.

იქ შესულს არც ერთი ხის ნაყოფისთვის თითიც არ დამიკარებია, ყოველ ჯერზე ერთადერთი მიზანი მამოძრავებდა გამეუმჯობესებინა იქ ყოფნის რეკორდი სანამ გამომააშკარავებდნენ. რატომღაც მახსოვს რომ ერთხელ გამომედევნა კიდეც ის აუხსნელი არსება ბაღის მფლობელად რომ მოიაზრებოდა, თუმცა დარწმუნებული არ ვარ, ამ მოგონებებში ფანტაზია მრავლადაა არეული.

ცოტა ხანში ის „გუდრონამ“ შეცვალა. ძირს დაყრილი ვაშლი მიზიდავდა ხეზე გამობულზე მეტად, შევიპარებოდი ხოლმე და ვკრეფდი სანამ ჰორიზონტზე „გუდრონას“ სისხლის მსმელ სახეს დავინახავდი.

ვიღაც კაცი იყო კიდევ იქ, კბილი სტკიოდა და მაჯაზე ნიორი შეიბა, მერე არაყი დალია და ამბობდა გამიყუჩდებაო, მაშინ არ ვიცოდი, არადა უნდა მეთქვა სრული ეფექტისთვის სიგარეტის კვამლიც შეიგუბეთ პირში ამბობენ უებარი საშუალებაა მეთქი, ჰოდა ამ თეორიის სისწორესაც გამოვცდიდი.

მისია დიადი და ნათელი იყო, უმცროსი ძმა არასოდეს უნდა ჩავარდნოდა კლანჭებში „გუდრონას“, როგორც მახსოვს ერთხელ დამისხლტა სიტუაციის კონტროლი ხელიდან და დღემდე რაღაცნაირი სინანულის შეგრძნება მაქვს რომ მახსენდება როგორ ჩააბარა იმ უზურპატორმა ჩემი პატარა ძმა დედაჩემს გამწვანებული სახით.

„ფოლადა“ სხვანაირი იყო, არც ბაღი ქონდა და არც ბავშვებზე ნადირობით ქონია სახელი განთქმული, ერთი ცხენი ყავდა და სოფელ–სოფელ დადიოდა ხოლმე, ფოლადი მწვანეაო იცოდა ჩემმა ძმამ და კითხა „მწვანე რატომ არ ხარ?“ პასუხი –  „მწვანე რა, სვეტაფორი ვარ?!“ ჰო, ფოლადა „სვეტაფორი“ ნამდვილად არ იყო.

სიმინდი არასოდეს მომიპარავს, არა თუ არ მომიპარავს შემწვარიც კი არასოდეს გამისნჯავს, ჰო შემწვარ სიმინდზე არასოდეს დავუპატიჟებივარ ვინმეს.

ფაქიზო სხვანაირი იყო, ბაღი არ ქონია, ან რა ჭირად უნდოდა მისი სახლიდან მთელი ტყე იშლებოდა თავისი ხეხილით, ველური მარწყვითა და უშველებელი მინდვრებით. მარტო ცხოვრობდა და მის სახლთან მიახლოვებას მგონი ფოლადაც ვერ ბედავდა. გიჟიაო, ჰო გიჟი იყო ქმარი მაგას არ ყავდა და მარტო ცხოვრობდა იმხელა სახლში, ნორმალური როგორ იქნებოდა?! გამხდარი იყო და თავისი ასაკისთვის (რომელიც სხვათაშორის არ ვიცოდი) არც თუ ისეთი მოხუცი. შეუხედავი იყო? არ მახსოვს, სილუეტად ჩამრჩა გონებაში, სახეს ვერაფრით აღვიდგენ.

ოტიას თავგადასავლების მოყოლა უყვარდა, მომიყვა როგორ ნადირობდა დათვზე და როგორ დაადგა დათვს კუდზე ფეხი. „აფერისტს“ ეძახდნენ, „აფერსიტები“ თავი ებათ, ოტიას უყვარდა ისტორიები და ცოლი, თან ისეთი ფანტაზია ქონდა ყველა დათვებზე მონადირეს ჩაისვამდა ჯიბეში.

ცუცუნას უცხო პლანეტელები უნახავს ძროხების სახლში მორეკვისას. ვაიმე იცით რა სახალისო იყო საძოვარზე გაშვებული ძროხების ძებნა? თან თუ ვერ იპოვნიდი და თავზე დაგაღამდებოდა, სავარაუდოდ მეორე ტყეში წაგიყვანდნენ და გეტყოდნენ ყური დაუგდე ზარების ხმა ხომ არ გესმისო. ჰო ცუცუნას გზაზე უცხო პლანეტელები შეხვდნენ, თუ მფრინავი თეფში ნახა, არ მახსოვს ზუსტად.

სათიბში ყოფნისას მდელოზე რომ დასძინებია ვიღაცას და ხვრინვისას გველი ჩასძვრომია კუჭში იცოდით? შემდეგ რძე რომ აუდუღებიათ და რძის სუნზე ამოუყვანიათ გველი უკან ეგეც იცოდით? მე არ ვიცოდი და სათიბში ყოფნისას ვერავინ ვერასოდეს მაიძულებდა დაძინებას.

დიყაზე გსმენიათ რამე? ყვავილია, შეუხედავი, დიდი იზრდება და ღერო აქვს მილივით, ისეთი ბედნიერი ვიყავი ეს აღმოჩენა რომ გავაკეთე, აწი მდინარეში ჩასაყვინთად გამოვიყენებ მეთქი. შემდეგ რა მოხდა? დიყას თურმე ნაიარევის გასაჩენად იყენებდნენ ჭეშმარიტად მამაკაცური გარეგნობის ვაჟკაცები, გადავრჩი, რაღაც მცენარისგან მომზადებული მალამოთი მიმკურნალეს და იმ ვაჟკაცების რიგებს არ შევუერთდი.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 943 other followers

%d bloggers like this: