ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

11/08


არ ვიცი ამ პოსტის წერა რატომ დავიწყე, რას ემსახურება და რისი თქმა მინდა. უბრალოდ აგვისტოს „განვიცდი“, ჰო, განვიცდი და ვინც როგორც უნდა ეს ისე გაიგოს, განვიცდი პოზიტიურადაც, შიშითაც, შფოთვითაც და ყველა ძლიერი ემოციით.

თავს ვერაფერზე დავდებ, თუმცა მგონია რომ აგვისტოს ადამიანები ყველაზე მეტად განიცდიან აგვისტოს, სხვანაირი თვეა, ყოველთვის ძალიან დატვირთული და სხვანაირად ბედნიერი. ჩემთვისაც კი გაუგებარია რას ვგულისხმობ ამ „ბედნიერებაში“, მაგრამ ფაქტია რომ ეს შერეული, ერთმანეთში გადახლართული ემოციები ყველაზე მეტად გავს ბედნიერებას ან იმას რაც მე მგონია ბედნიერება.

ყოველთვის ვიცი, დაუსაბუთებლად, ჩემთვის და აუხსნელად, როდის ვიყავი ბედნიერი, როდის და აგვისტოში, ამიტომაცაა რომ ყოველი აგვისტოს დადგომა მოლოდინებთან ასოცირდება და როგორც არ უნდა გავიზარდო, როგორ კარგადაც არ უნდა გავიაზრო, რომ მოლოდინები „კლავს“, თავს მაინც ვერაფერს ვუხერხებ.

ხვალ 11 აგვისტოა, ის დღე ვერაფრით რომ გამიგია ძალიან მიყვარს, თუ უბრალოდ ავიკვიატე, მართლა გარდამტეხია, თუ უბრალოდ მე მინდა რომ ასე იყოს, მოკლედ ის დღეა ძალიან რომ ველოდები და რომ ვერ გამიგია რატომ.

თითქმის მთელი ბავშვობის განმავლობაში 11 აგვისტოს მამაჩემის მანქანაში ვატარებდი ხოლმე, ხან მივდიოდი დასასვენებლად და ხან ვბრუნდებოდი, თუმცა ნებისმიერ შემთხვევაში მანქანაში ვიჯექი და ყოველთვის გზასთან ასოცირდებოდა. გზა კი ყველაზე მეტად მიყვარს, ამიტომ ყოველთვის გზისკენ მიჭირავს თვალი როდესაც ეს თარიღი ახლოვდება. მამაჩემიც „აგვისტოს ადამიანია“, მისთვისაც ზუსტად ისეთია აგვისტო როგორიც ჩემთვის, თუმცა ამაზე არასოდეს გვისაუბრია.

მოკლედ, 11 აგვისტო ყოველთვის იყო თარიღი, ასეთი თუ ისეთი, არ აქვს მნიშვნელობა, თარიღი იყო და ერთგვარი “milestone” ჩემთვის. დღე როდესაც ან რაღაც იწყებოდა და ან რაღაც მთავრდებოდა, დღე რომლის მოსვლასაც ყოველთვის ველოდებოდი.

ისეც ხდებოდა, რომ მამაჩემს „დასასვენებლად“ ვყავდით დატოვებული და შანსი რომ არ იყო სამსახურიდან გამომდინარე 11 აგვისტოს ჩამოსულიყო, მაინც ჩამოსულა, მითქვამს ჩამოვა მეთქი და ჩამოსულა. შეიძლება ამიტომაც, დღესაც მუდმივად ველოდები რაღაცას, „მამაჩემის ჩამოსვლის“ მსგავსს.

მამაჩემი კი ჩამოდიოდა, მაგრამ ახლა გაჩენილ მოლოდინებს ზუსტად რა ბედი ეწევა წარმოდგენა არ მაქვს, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მოლოდინებში მთავარი ის დღე და მომენტი კი არ არის რომელსაც ელოდები, მთავარი ამ მოლოდინით გამოწვეული, ბედნიერების მსგავსი „შფოთვაა“. ეს შეგრძნება იმ იმედგაცრუებებსაც გადაწონის, რომლებიც მოლოდინებისა და რეალობის გადაკვეთისას ჩნდება.

არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს რა იცვლება წელს, რა იცვლება აგვისტოს დადგომასთან ერთად, რა იცვლება 11 აგვისტოს და რა იცვლება 29 წლის ასაკში, მნიშვნელობა იმ ემოციების ნაზავს აქვს, ახლა რომ განვიცდი.

no-idea

||


ყველა იმ პატარა აღმოჩენად ღირს ცხოვრება, რომელიც სულ ცოტა ხნით, მაგრამ მაინც გვაბედნიერებს. აი იმ აღმოჩენებად, რომლების გამოც გვგონია რომ დღე “შედგა“, ასე იყო თუ ისე, შედგა, იმიტომ რომ ის სიმღერა მოვისმინეთ, უახლოესი პერიოდი ჩვენს “საყვარელ სიმღერად“ რომ იქცევა. დიდი ხომ არაფერი? მაგრამ საკმარისია.

მგონია, რომ ყურებში წყნარად, აუღელვებლად მიმდინარე ახალი სიმღერები ცხოვრებას ცოტა ამარტივებს, ამ დროს ხომ ფილმის პერსონაჟი მგონია თავი.

კედელზე გაკრული “სომბრეროს გალაქტიკის“ სურათიც ამ სერიიდანაა, დავხედე და თავი ისე პატარად ვიგრძენი, მივხვდი რომ ჩემი პრობლემები ამ სამყაროსთან მოსატანიც არ იყო და რაღაცნაირად დავმშვიდდი. შეუძლებელია ამხელა სამყაროში ჩემი პრობლემის გადასაჭრელად ერთი გზა მაინც არ მოიძებნოს და თუ არ მოიძებნება დავჯდები და უბრალოდ ვუყურებ, ვუყურებ მანამ, სანამ თავად არ გადაიჭრება, საბოლოო ჯამში, ჩვენი უმოძრაობით სამყაროც ხომ არ ჩერდება.

Mama someday you’ll be so proud of me
You’ll see me hanging in a New York gallery
Someday I’m gonna draw from the left side of my brain
People are gonna ask, “is it brilliant or plain?”

ასეთი მოშვებული არასოდეს ვყოფილვარ, დედამიწა ჩემი სიმღერების რიტმში ტრიალებს, ტრიალებს და თან ჩემ გარშემო, ზუსტად ისე როგორც კამერა იტრიალებდა ახლა ჩემ ირგვლივ, ჩემი ცხოვრება მართლა ფილმი რომ იყოს. ზუსტად ისეთი ფილმი იქნებოდა, მე რომ მიყვარს, არაფერი რომ ხდება, ბევრი ერთფეროვანი სცენა რომაა, კამერა მთავარი გმირის ირგვლივ რომ აკეთებს წრეებს და სასიამოვნო მუსიკა რომ უკრავს.

ოსკარს ნამდვილად არ მომცემდნენ, საოსკარე არც სცენარი მექნებოდა, არც კოსტიუმების დიზაინი და არც რეჟისურა, მაგრამ ისეთი ფილმი იქნებოდა ჩემნაირებს რომ უყვართ, ეს კი საკმარისია.

დღეს ისეთი მარტივი ვარ, ასე მგონია ყველაფერი გაჩერდა და მარტო მე, სომბრეროს გალაქტიკა და little joy დავრჩით.

ზოგჯერ აუცილებელია გავჩერდეთ, დავიჯეროთ რომ ყველაფერმა სხვამ შეწყვიტა არსებობა, მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი ყურსასმენები დავრჩით და უცებ, ერთი ხელის მოსმით ყველაფერი გამარტივდა.

არ არსებობს არანაირი მოლოდინი, რომელიც შეიძლება გაგვიცრუვდეს, იმიტომ რომ არ არსებობს არაფერი ამ მომენტის გარდა, მომენტი კი დროში როგორ გამოისახება მხოლოდ ჩვენზეა დამოკიდებული.

აღარ არსებობს დღეები, რომლებიც 11 აგვისტომდე დარჩა, აღარ არსებობს ასაკი, არც შვებულება, არც სამსახურის ელ.ფოსტაზე მოსული გაწითლებული დავალებები, აღარც იმათ სტკივათ რამე, ვიზეც გული შეგვტკივა, ყველა კარგადაა, ყველა გაჩერდა ჩვენთან ერთად, “ფლეიერზე“ “ფლეი“-ს სამკუთხედ ღილაკს რომ დავაწექით სამყარო მაშინ გადავიდა “პაუზის“ ორხაზიან რეჟიმში, ჰოდა, რახან დავაპაუზეთ, ე.ი. დაგველოდება.

Astronomy-Picture-Of-The-Day-The-Sombrero-Galaxy-From-Hubble2

გარიგებების სიმარტივე


უარყოფითის პოვნის მანიით ვართ ავად, ამ ვართ-ში კი პირველ რიგში საკუთარ თავს ვგულისხმობ.

ყველაფერში, რაზეც არ უნდა იყოს საუბარი და რაოდენ მომგებიანიც არ უნდა იყოს შემოთავაზება ჩემთვის, მაინც ვცდილობ დავინახო ამით მეორე მხარე როგორ იხეირებს, ამის გამო ვადანაშაულებ კიდეც და ეჭვი მაქვს რომ უიშვიათესი ნაძირალაა, “გაბედა“ და ჩემთვის ხელსაყრელი შემოთავაზება ისე გამიკეთა, მისთვისაც რომ სასარგებლო იყოს (აქ ვიბნევი და ვცდილობ უფრო სიღრმისეულად გავაანალიზო).

სინამდვილეში არავინ თითსაც არ ვანძრევთ ისე, რომ აქედან ჩვენ, თავად არ ვიღებდეთ რაიმე სარგებელს. საჩუქარს ვჩუქნით საყვარელ ადამიანს? ჩვენი სარგებელი ისაა რომ თუ მოეწონება და გაუხარდება, ჩვენ ვიგრძნობთ ემოციურ კმაყოფილებას, დიახ, ამ გარიგებაში ჩვენც აუცილებლად ვხეირობთ. დედას ვუკეთებთ რამეს? იმიტომ ვუკეთებთ რომ გვიყვარს და გვინდა რომ კარგად იყოს, რატომ გვინდა რომ კარგად იყოს? იმიტომ რომ ის თუ არ იქნება კარგად, ჩვენ არ ვიქნებით კარგად, ხოლო ეს უკანასკნელი ბუნებრივია არ გვინდა, შესაბამისად ყველაფერი რასაც ვუკეთებთ დედას, კეთდება იმისთვის რომ ჩვენ ვიყოთ კარგად და რა? ეს რაიმენაირად ჩრდილს აყენებს ჩვენს მიერ გაკეთებულ საქმეს, აკნინებს? მომენტალურად ნაძირალად გვაქცევს? ქვეშქვეშა და გათახსირებული ვართ ამის გამო? არავითარ შემთხვევაში. სხვებს იმიტომ ვეხმარებით რომ ამით კმაყოფილებას ვგრძნობთ, გვიხარია და ბედნიერი ვართ. კანონებს იმიტომ ვიცავთ რომ ან სასჯელის გვეშინია და ან მორალურად შეუთავსებელია ქმედება ჩვენთვის, პირველ შემთხვევაში ჩვენი ინტერესი სასჯელისგან თავის დაღწევაა, მეორე შემთხვევაში “მშვიდი ძილის გარანტია“, ანუ მაინც საკუთარი ინტერესების დაკმაყოფილებამდე მივდივართ.

ჰოდა, რატომ გვგონია რომ ის ვინც ანალოგიურად იქცევა, აუცილებლად სცოდავს და ხაზგასმით უნდა ვუთხრათ რომ ჩვენ ისეთი ბრიყვები არ ვართ, ეგრევე დავიჯეროთ ამ საქმიდან შენ არაფერი გერგებაო?! სინამდვილეში არავინ გვაბრიყვებს, არც არავინაა ვალდებული უარყოს ის ფაქტი, რომ მისი ნებისმიერი ქმედებიდან, ის გარკვეულ სარგებელს ელოდება.

ერთადერთ შემთხვევაშია ჩვენი დამოკიდებულება შედარებით ახსნადი, მაშინ როდესაც თავს ვიმტვრევთ და ზუსტად მაინც ვერ გაგვიგია, კონკრეტულად რა ტიპის და რა სარგებელს მიიღებს მეორე მხარე, ამ შემთხვევაში აუცილებლად ყველაზე უარესისკენ მივდივართ და გვგონია რომ უნდა გამოგვიყენონ. გამოყენებით, ყოველთვის გვიყენებენ, ვინაიდან ნებისმიერი მათი ქმედება, რაც გვიკავშირდება ჩვენ, მიმართულია საკუთარი კეთილდღეობისკენ, ამას კი გამოყენება კი არა, ორივე მხარისთვის სასარგებლო გარიგება ჰქვია.

მაშ, პრობლემა იმაშია რომ ხშირად ისეთ “გარიგებებს“ გვთავაზობენ, ჩვენი ხეირი რომ გასაგებია და მეორე მხარის არა. ჩვენ კი თავს ვერ მივცემთ იმის უფლებას გაგვაცუცურაკონ და უცებ მეორე მხარემ იმაზე უკეთესი სარგებელი მიიღოს, ვიდრე მე შემეძლო ამის წარმოდგენა ან ვიდრე მე მინდა რომ მიიღოს, მიუხედავად იმისა რას მივიღებ ამ გარიგებით მე.

ეს ფიქრები კი ავტომატურად გარდაიქმნება უარყოფით ენერგიად და მაშინვე ვიწყებთ მეორე მხარის ლანძღვას, ისევ იმის გამო, რომ ჩათვალა “დებილები“ ვიყავით.

მოკლედ, სადღაც, რაღაც გვაკლია.

სანამ მუშტების ბრახუნს და ტალახის სროლას დავიწყებდეთ, პირველ რიგში ის უნდა გავაანალიზოთ როგორ ვხეირობთ ამ საქმიდან ჩვენ, მეორე მხარე რომ სარგებელს მიიღებს ეს თავისთავად ცხადია.

კარგია ყველაფერი რაც კარგია ჩემთვის, კიდევ უფრო კარგია ის რაც კარგია ორივე მხარისთვის და გადასარევია ისიც თუ მეორე მხარეც მნიშვნელოვან სარგებელს იღებს ჩვენი გარიგებით, ვინაიდან მასზე ამ გარიგებით დაკისრებულ მოვალეობას კიდევ უფრო მეტი მონდომებით და პასუხისმგებლობით მოეკიდება.

სულ ესაა. მოვეშვათ.

tumblr_nry84tvSTB1ql11p8o1_500

ყავა და სხვა უბედურებები


დილით თუ ტაქსიში დაღვრილ ყავას ემსხვერპლა თქვენი ახალთახალი და გაქუთქუთებული ცისფერი ქვედაბოლო, ე.ი. კიდევ უფრო ლამაზი კაბის ჩაცმას იმსახურებდით და ვინაიდან თავად ვერ მოახერხეთ ამის შეგნება, სამყარომ წაგიკრათ ხელი.

იმ დღეებში როცა ყველა გეგმას თავზე გაფხრეწთ უეცრად შექმნილი, სავსებით ობიექტური გარემოება, ერთადერთი რისი გაკეთებაც შეგიძლიათ ისაა რომ კომფორტულად გადაწვეთ სავარძელში და დაელოდოთ კიდევ რა მოხდება.

კი მიჭირს გავერკვე გულის აჩქარება “რედ ბულის“ გადაჭარბებული დოზით მიღების ბრალია, თუ იმ მოლოდინის რომელიც ყოველი ახალი დღის მოსვლასთან ერთად უფრო და უფრო მძაფრდება, მაგრამ ვინაიდან როგორც აღმოჩნდა წლის ამ პერიოდში ყოველთვის განსაკუთრებულად “ამჩატებული“ ვარ, ყველაფერს რედ ბულს ვერ დავაბრალებ (ჰო, ვიცი რომ “რედ ბული” ზუსტადაც რომ აფრთიანებს, მაგრამ ფრთები როგორც აღმოჩნდა არც წინა წლებში მაკლდა).

ადრე ვწერდი რომ წუთში 83 დარტყმის სიჩქარით ვცხოვრობ, ახლა პულსი 102-ჯერ ეხეთქება მაჯას და ყოველ გაღიმებაზე სამჯერ მირტყამს რიტმიდან ამოვარდნით.

ვხვდები, რომ ჩემი ბოლოდროინდელი აკვიატება მანიას დაემსგავსა და შავად შეღებილი თვალებიდან ჩრდილების მოშორებისას ამ აკვიატებას ხელსახოცთან ერთად ვისვრი სანაგვეზე. მოკლედ, მეთოდები შევცვალე, ადრე თუ სანაგვეზე მოსასროლად აკვიატებებს სიგარეტზე ვაწერდი და შემდეგ ვეწეოდი, ახლა თვალებზე წასმული ფანქრის მოშორებისას ვისვრი ხელსახოცებთან ერთად. ჰო, მართალია, სიგარეტი უფრო მხატვრული იყო, თუმცა თუ სანაგვეზე მოსროლას ეხება საქმე, ეს მეთოდი უფრო სიმბოლური მგონია.

ისევ ბავშვობისდროინდელ ხრიკს მივმართე, თუ პულსი წუთში 117-ს დაარტყამს კიდევ ერთ შანსს მივცემ ჩემს ბოლოდროინდელ ახირებას (და კარდიოლოგსაც მივმართავ).

86 და არავითარი კიდევ ერთი შანსი (კარდიოლოგიც ისვენებს).

მიუხედავად იმისა რომ არაფერი მომხდარა, დღეს ცხოვრება წაუ“ამელი“ებდა.

ზოგჯერ ყავის გადასხმასაც მოყავხარ ხასიათზე, ოღონდ მაშინ თუ მეორედ ჩაცმული კაბა, პირველზე მეტად გიხდება.

tumblr_n3zi31hudb1r8zo91o1_500

მოძებნე ივლისი


ახალი ამაში არაფერია. საზოგადოდ ცნობილია (ან მე მგონია ასე), რომ ეს პერიოდი (კერძოდ კი ივლისის ბოლო პერიოდი და აგვისტოს დასაწყისი) ჩემთვის აბსოლუტურად განსხვავებული და მოლოდინებით აღსავსეა ხოლმე. არ განვეკუთვნები იმ ადამიანების კატეგორიას, რომლებიც ამბობენ რომ არ უყვართ საკუთარი დაბადების დღე, თუმცა არც იმათ განვეკუთვნები, ვისთვისაც ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი თარიღია, მე უბრალოდ მიყვარს ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილი დღეები.

ამ პერიოდში როგორც წესი ყოველთვის რაღაცას ველოდები, ზუსტად არასოდეს ვიცი რას, მაგრამ აგვისტოს მოახლოებისას ვიწყებ მოლოდინის რეჟიმში ცხოვრებას.

წელს კი გასამმაგებულად ვგრძნობ ამ მოლოდინს. სადღაც მიწერია კიდეც, რომ რამდენიმე წლის წინ აღმოჩენილი და აკვიატებული სიმღერის (when I turn 28 – Lorene Scafaria) გამო, ასევე ამოვიჩემე და ავიკვიატე 28 წელი. სულ რამდენიმე დღეღა (ორ კვირაზე ოდნავ მეტი) რჩება ჩემს 29-ე დაბადების დღემდე და ჩემი აკვიატებული ცვლილებების, მოლოდინების 28 წელი ჩაივლის, ჩაივლის და თან სტანდარტულად.

ჩემს ცხოვრებაში სასწაულები როგორც წესი ზუსტად ამ პერიოდში ხდება ხოლმე, არ ვიცი ეს ჩემი ზოგადი განწყობის ბრალია, თუ უბრალოდ სამყარო ამ პერიოდში ჩემს მიმართ განსაკუთრებით გულმოწყალე ხდება, თუმცა თამამად შემიძლია ვთქვა რომ თუ რაიმე უნდა შეიცვალოს, უნდა შეიცვალოს 11-მდე, მერე ახალი ფაზა დაიწყება, მომავალი წლის ივლისამდე დამტოვებს შფოთვა და მოლოდინის შეგრძნება, რომელიც მაიძულებს ვიყო აჟიტირებული და ამის გამო საშინლად იმედგაცრუებული 11 აგვისტოს.

მაისის სირთულიდან გამომდინარე ბევრი რამ გადავაფასე, როგორც ამბობენ ხოლმე კარგად მივხვდი რა არის რეალურად ღირებული და რა არ ღირს წამებად, თუმცა როგორც წესი ღირებულებათა ასეთი გადაწყობა დიდ ხანს არასოდეს გრძელდება ხოლმე და მოვლენათა სიმწვავის განელებასთან ერთად, აღდგენას იწყებს ძველი “წესრიგი“. ჩემ შემთხვევაში კი ყველაფერი ცოტა სხვაგვარად მოხდა, თუ გარკვეულ მოვლენასთან ერთად ცხოვრებაში ახალ ტრადიციას ჩაუყრი საფუძველს, ამ მოვლენის სიმწვავის განელება ვერ შეუქმნის საფრთხეს ღირებულებათა ახალ წყობას და იმდენ ხანს გაგყვება, რამდენ ხანსაც ეს ტრადიცია გაძლებს.

რამდენჯერ ყოფილხართ ტრენინგზე, სემინარზე, რამდენჯერ წაგიკითხავთ წიგნი ან მოგისმენიათ გამოსვლა, რომლის მთავარ იდეასაც თქვენი მოტივირება წარმოადგენს?! დარწმუნებული ვარ რომ ძალიან ბევრჯერ, იმაშიც დარწმუნებული ვარ რომ ამას საკმაოდ დიდი პირველადი ეფექტი ქონდა, თუმცა შემდგომ მაინც ჩაიარა და ყველაფერი ძველებურ კალაპოტს დაუბრუნდა, იმ კალაპოტს სადაც მოსმენილი “სიბრძნეებს“ ადგილი არ არის. დიახ, ასე ვერაფერს ვსწავლობთ ან ზედმეტად რომ არ განვაზოგადო, ვიტყვი რომ მე ასე ვერაფერს ვსწავლობ და ვერც ვერასოდეს ვისწავლი, სანამ ცხოვრებაში თავად არ მივალ იმ ჭეშმარიტებამდე, რომელსაც მიმეორებდნენ ასეთ შეხვედრებზე, ტრენინგებსა თუ სემინარებზე. ვიღაცის გამოცდილებით ვერასოდეს ვსწავლობ, მთავარია ის რასაც ამდენ ხანს მიმეორებდნენ ჩემს პირად აღმოჩენად ვაქციო და საკუთარი “საავტორო უფლებებით დავიცვა”.

ადრე სადღაც წავიკითხე – ათეისტის ცხოვრებაში ყველაზე რთული მომენტი მაშინ დგება, როდესაც მადლიერებას გრძნობს და არ იცის მადლობა ვის გადაუხადოსო. მაშინ უბრალოდ ფრაზად მომეწონა, ოღონდ არა იმიტომ რომ ან ათეისტების წინააღმდეგ მაქვს რაიმე ან სარწმუნოების თემებით ვარ ძალიან დაინტერესებული (თავადაც ვერ გამირკვევია რისი მწამს და საერთოდ რამის მწამს თუ არა), უბრალოდ მომეწონა. მაშინ აზრს ვერ ჩავწვდი, ახლა ვხვდები რომ სულ სხვა რამეზეა აქ საუბარი, თეიზმი, ათეიზმი, რელიგია, სარწმუნოება არაფერ შუაშია, საქმე მადლიერების საჭიროებას ეხება.

არ არსებობს იმაზე დიდი კმაყოფილება, როგორიც მადლობის გადახდაა, ვისაც არ უნდა უხდიდე მადლობას, ამას არ აქვს მნიშვნელობა (თუნდაც საკუთარი თავისთვის გინდოდეს მადლობის თქმა), მთავარი სულ სხვა რამეა, როდესაც მადლობის გადახდას იწყებ, ის რისთვისაც მადლობას იხდი გაცილებით მნიშვნელოვანი და ყოვლისმომცველი ხდება, სულ სხვანაირ აზრს იძენს და რაღაცნაირად გაბედნიერებს.

ვერ ვიტან და ვინც მე – თინიკოს ან ფინიკის – ანუ ჩემს აქაურ “მეს” (ან ორივეს ერთად), გვიცნობს კარგად იცის, რომ ვერასოდეს ვიტანდი მაღალფარდოვან საუბარს ცხოვრებისეულ ჭეშმარიტებებზე, ბედნიერებასა და ღირებულებებზე, პირიქით როგორც წესი ასეთ მონოლოგებს “ჭეშმარიტ ღმერთზე საუბრად“ ვნათლავ ხოლმე, ჰოდა, ამიტომ ტყუილად ნურავინ იფიქრებს რომ ახლა მე ვაპირებ ამ როლის მორგებას. სულაც არა, ამას მხოლოდ იმიტომ ვწერ, რომ საკუთარ ნაწერებში სამომავლოდ ივლისის მოძებნისას (რაც დღეს გავაკეთე) ამ აღმოჩენას გადავაწყდე და თუ დამავიწყდება, თავიდან დავნერგო ჩემს ცხოვრებაში.

მაისის შემდეგ მადლობებით დავიწყე ცხოვრება. იმდენი რამ ხდება ჩემს ცხოვრებაში, რის გამოც მადლობა უნდა ვთქვა, რომ წარმოდგენაც არასოდეს შემეძლო. ჰოდა, მას შემდეგ რაც მე, უკიდურესად “დეპრესიულმა“, “პესიმისტმა“ და ნეგატივზე ორიენტირებულმა ადამიანმა მადლობების გადახდა დავიწყე, ყველაფერი თავისით შეიცვალა.

მე არ ვარ ადამიანი, რომელსაც ეზიზღება დილით ადგომა, არც ის ადამიანი ვარ რომელსაც ეზიზღება სამსახურში მოსვლა (და არა იმიტომ რომ ეს ყოველთვის ასე იყო ან იმიტომ რომ საოცნებო სამსახურს მივაგენი), არც ის ვარ ვისაც ეზიზღება უფროსი და ის ყველაზე დიდი სისხლისმსმელი ტირანი გონია, არც სხვების უფროსობით მინდა საკუთარი ეგოს დაკმაყოფილება, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, აღმოჩნდა რომ ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანებისთვის იმდენი მადლობა მაქვს სათქმელი, რომ შეუძლებელია ისინი მეზიზღებოდნენ. ძალიან პატარა მოვლენებიც კი მადლობის თქმის შემდეგ დიდდება და იმაზე დიდ დატვირთვას იძენს, ვიდრე ამის წარმოდგენა შეიძლებოდა. თუ აქამდე მეგონა რომ მადლობა მესამე ადამიანისთვის, მისი კმაყოფილების მისაღწევად უნდა მეთქვა, ახლა მგონია რომ ამას საკუთარი თავისთვის ვაკეთებ და ყოველი მადლობის შემდეგ ცხოვრება ცოტა უფრო მეტად მარტივი მეჩვენება.

კვირაში ერთხელ აუცილებლად მივდივარ იმასთან, ვისთანაც ყველა დაგროვილ მადლობას ვამბობ და იქიდან მთელი კვირის სამყოფი ენერეგიით დამუხტული ვბრუნდები.

ჰოდა, ახლაც, როგორც შარშან (შარშანდელი ივლისის ჩანაწერი გადავიკითხე და ვნახე მიწერია “ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ რაღაცას ველოდები, რაც არასოდეს მოხდება“ მეთქი) ისევ მოლოდინის რეჟიმში ვარ გადასული, ისევ აღარ მშივდება (ეს როგორც წესი ბედნიერ ხანასთან ასოცირდება ჩემთვის), დილაობით ისევ მაღვიძარაზე ადრე ვიღვიძებ და ისევ ნორმაზე ბევრად სწრაფად მიცემს გული. თუმცა არსებობს ერთი დიდი განსხვავება, წელს, ყველა სხვა წლისგან განსხვავებით, თუ ამ 29 წლამდე დარჩენილ დღეებში ბევრი არაფერი მოხდება, მაინც ვიტყვი რომ 28 ჩემი ამოჩემების შესაბამისად განსხვავებული იყო, დიახ, 28 იყო მადლობის აღმოჩენის ასაკი.

არ ვიცი ვინმეს ახსოვს თუ არა, თუმცა 25 წლის რომ ვხდებოდი, ზუსტად ამ პერიოდში, ჩამოვაყალიბე სია, იმ საქმეების სია, რომლების მოსწრებაც 25 წლამდე მინდოდა, ერთ-ერთი მათგანი კი იყო, რომ საკუთარი თავისთვის უნდა მიმეცა “აღიარებითი ჩვენება“, სადაც დავწერდი სრულ სიმართლეს, იმ სიმართლეს რომელსაც საკუთარ თავსაც ვუმალავდი. ჰოდა რამდენიმე დღის წინ, 4 წლის შემდეგ პირველად, გადავიკითხე ეს ჩვენება, სადაც მხოლოდ ის ეწერა რისი მეშინია. აღმოჩნდა, რომ ის რისი ვერ მოსწრების, ვერ გაკეთებისაც მეშინოდა და წარმოუდგენლად მიმაჩნდა, მოვასწარი, გავაკეთე, მივაღწიე და დავასრულე კიდეც. შემიძლია ლამის მთლიანი შიშების სია გადავხაზო. ჰოდა, თუ აქამდე რატომღაც მეგონა რომ ამ 4 წელიწადში არაფერი შეცვლილა და ისევ ისეთი უტვინო სუბიექტად დავრჩი, რომელსაც აგვისტოს მოახლოებისას აუხსნელად უჩქარდება გული, ძალიან შევმცდარვარ, იმიტომ რომ ამ გულის აჩქარებებს შორის პერიოდში მაინც მიცხოვრია და თან არც თუ ისე ურიგოდ. ასეთი ჩანაწერები აუცილებლად უნდა გავაკეთო ხოლმე, რომ მივხვდე საკუთარი თავისთვისაც რამდენი მადლობა მაქვს სათქმელი.

ბედნიერი 28 მალე 29-ში გადავა და მე ამ პერიოდში ისევ ტაქიკარდია მექნება.

ბედნიერ ზაფხულის დღეებს გისურვებთ.

tumblr_mq018w7rtb1rhxheyo1_500

Lips That Touch Liquor Shall Never Touch Mine


აქ სულ სხვა ტექსტი და სულ სხვა შინაარსი უნდა ყოფილიყო. თუმცა ვინაიდან და რადგანაც ძალიან ბევრი რამ არ ვიცი და საკმაოდ ხშირად ისეც ხდება რომ სრულიად შემთხვევით ვიგებ ხოლმე რაღაც ახალს, დღეს გეგმები შეიცვალა.

ჰოდა, ნაცვლად იმისა რომ დისნეის მულტფილმების მუსიკალურ გაფორმებაზე ვისაუბრო (რომელზეც აუცილებლად ვისაუბრებ), დღეს “Temperance movement”-ის ერთ-ერთი წარმომადგენლის შემთხვევით თვალში გამოჩხერილ ლექსზე უნდა დავწერო.

ორი სიტყვით (მეტი არც მე ვიცი და იმიტომ) ე.წ. “Temperance movement“-ზე: Temperance movement წარმოადგენდა მოძრაობას ალკოჰოლური სასმელების მოხმარების წინააღმდეგ, ძირითადად ამ მოძრაობის წევრები ეწინააღმდეგებოდნენ ალკოჰოლური სასმელების ნებისმიერი დოზით მოხმარებას და მოითხოვდნენ მოხმარების კანონის ძალით სრულ აკრძალვას ან შეზღუდვას. მოძრაობა მე-19 საუკუნის დასაწყისში დაიწყო.

ყურადღება არასოდეს მიმიქცევია ლექსიკონებში ამ სიტყვის (Temperance) განმარტებაზე, კერძოდ მისი ერთ-ერთი მნიშვნელობა “მაგარი სასმელებისაგან თავის დაჭერა“ ყოფილა.

ახლა ლექსზე, რომელიც ამ მოძრაობის აქტიური წევრის მიერ დაიწერა სწორედ ამ მოძრაობის მხარდასაჭერად.

Lips That Touch Liquor Shall Never Touch Mine

მე ამაზე უბრალოდ გამეღიმა, თუმცა ლექსის შინაარსმა მაინც ძალიან დამაინტერესა.

Alice Lee stood awaiting her lover one night – როგორც სჩანს “თავშეკავება“ და “მოთმინება“ ქ-ნი ალისის შემთხვევაში მხოლოდ ალკოჰოლს ეხებოდა. არა, საწინააღმდეგო კი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აღვნიშნე.

Her cheeks flushed and glowing, her eyes full of light.

She had placed a sweet rose ‘mid her wild flowing hair;

No flower of the forest e’er looked half so fair

As she did that night, as she stood by the door

Of the cot where she dwelt by the side of the moor.

ჰოდა, კარგად გამოპრანჭული ალისი, გვარიანად დაღამებულზე, მორჩილად ელოდა საყვარლის გამოჩენას.

She heard a quick step coming over the moor,

And a merry voice which she had oft heard before;

And ere she could speak a strong arm held her fast,

And a manly voice whispered, – ოჰ, ეს მამაკაცური ხმა, წარმოვიდგინე კიდეც, ჯერ ხმა და შემდეგ ალკოჰოლით გაჯერებული სუნთქვა. ოჰ..

“I’ve come, love, at last.

I’m sorry that I’ve kept you waiting like this,

But I know you’ll forgive me, then give me a kiss.” – ან ძალიან რომანტიული ბუნების იყო ეს ალისის საყვარელი მამაკაცი (რომელსაც ბოხი ხმა ექნებოდა, აი ისეთი რომ ლაპარაკობს და თან ზარების რეკვა რომ გესმის. რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს), ან ცოტა ზედმეტი მოუვიდა და ამჩატდა.

But she shook the bright curls on her beautiful head,

And she drew herself up while quite proudly she said, – აკი ვთქვი მის სუნთქვაში უეჭველად იგრძნობოდა ალკოჰოლი მეთქი, აბა საიდან ასეთი სიამაყე და სიმკაცრე?! თან ასეთი მოუთმენელი ლოდინის შემდეგ.

“Now, William – უი, ვილიამი რქმევია (მაპატიეთ ეს უაზრო ჩართვა).

“Now, William, I’ll prove if you really are true,

For you say that you love me — I don’t think you do;

If really you love me you must give up the wine,

For the lips that touch liquor shall never touch mine.” – ჰოდა, ვუალა, გამოცდა ნამდვილ მამაკაცს, ალკოჰოლი თუ ალისის ტუჩები.

He looked quite amazed – არც მიკვირს.

“Why, Alice, ’tis clear

You really are getting quite jealous, my dear.” – ეჭვიანობა გამიგია, ჰო, გამიგია, მაგრამ მე ცოტა სხვაგვარად მესმოდა.

“In that you are right,” she replied; “for, you see,

You’ll soon love the liquor far better than me.

I’m jealous, I own, of the poisonous wine,

For the lips that touch liquor shall never touch mine.” – აჰა, ისევ. მაგრამ კაცმა თუ გამოპრანჭულ ალისთან პაემანზე მისვლამდე ცოტა ღვინო დალია, საიდან ასკვნის ალისი რომ მალე მას ღვინო ალისზე მეტად ეყვარება, მომკალით და ვერ გავიგე.

He turned, then, quite angry. – აქ ვიფიქრე, ვცდებოდი, ალბათ უბრალოდ ნასვამი კი არა, ღვინით გვარიანად გამაძღარი მიადგა და ახლა ისეთს დაატრიალებს, მეც კი დავფიქრდები მსმელი კაცების ტუჩებზე მეთქი, მაგრამ არა.

“Confound it!” he said,

“What nonsense you’ve got in your dear little head;

But I’ll see if I cannot remove it from hence.” – არ ვიცი, მაგრამ ეს პატარა თავუკაში გაჩენილი სულელური ფიქრები, ცოტა მესექსისტება, მაგრამ ეტყობა ეს ლექსი არც ფემინისტ ქალებზეა, არც პათოლოგიურ მსმელებზე და არც ქორწილამდე თავშეკავებაზე (ალკოჰოლს რომ არ ვგულისხმობ მიხვდით ალბათ).

She said, “‘Tis not nonsense, ’tis plain common-sense:

And I mean what I say, and this you will find,

I don’t often change when I’ve made up my mind.” – სისულელეებით გამოტენილი პატარა თავუკა ეძახე და მაგრად კი დადგა. უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები.

He stood all irresolute, angry, perplexed:

She never before saw him look half so vexed; – აი ისევ დავიძაბე.

But she said, “If he talks all his life I won’t flinch”;

And he talked, but he never could move her an inch.

He then bitterly cried, with a look and a groad,

“O Alice, your heart is as hard as a stone.” – ნამდვილად ქვა აქვს ალისს გულის ნაცვლად, აბა როგორი გარიგებაა ალისის ტუჩების გამო დაივიწყო ღვინის გემო.

But though her heart beat in his favour quite loud,

She still firmly kept to the vow she had vowed;

And at last, without even a tear or sigh,

She said, “I am going, so, William, goodbye.” – ფილმადაც რა კარგი იქნებოდა. წარმოვიდგინე, შავ-თეთრი კადრები, ალისის შეწუხებული, თუმცა მაინც მკაცრი გამოხედვა, გზააბნეული (და ოდნავ მთვრალი) ვილიამი (თუ უილიამი), რომელმაც ეს ესაა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს და თავის ზანზალაკებიანი ხმით გააჟღეროს.

“Nay stay,” he then said, – ავჩუყდი.

“I’ll choose one of the two —

I’ll give up the liquor in favour of you.” – არ ხარ უილიამ მართალი, არც შენ ალის. ყველაფერს აქვს ზომა.

Now, William had often great cause to rejoice

For the hour he had made sweet Alice his choice;

And he blessed through the whole of a long, useful life,

The fate that had given him his dear little wife.

And she, by her firmness, won to us that night

One who in our cause is an ornament bright. – “ჰეფი ენდმაც” არ დაახანა. მაგრამ მაინც უნდა აღინიშნოს, რომ ავტორი აშკარად დაჟინებით ამტკიცებს ალისის (და თუ განვაზოგადებთ ქალების) ფიზიკურ სისუსტეს და სიკოხტავეს, იმისთვის რომ ამის ფონზე კიდევ უფრო მეტად ვცეთ პატივი მის შეუდრეკელობას.

Oh! that each fair girl in our abstinence band

Would say: “I’ll ne’er give my heart or my hand

Unto one who I ever had reason to think

Would taste one small drop of the vile, cursed drink” – ყველაფერი კარგი, მაგრამ ასეთი უტრირება რა საჭიროა?!

But say, when you are wooed, “I’m a foe to the wine,

And the lips that touch liquor shall never touch mine.” – მაპატიეთ, მაგრამ ამას ვერ გავიმეორებ, უილიამის ზარებიან ხმას, აუცილებლად მოუხდებოდა ცოტაოდენი ალკოჰოლით შემატებული სიმსუბუქე.

მე რომ ამ დღეს გაგებული მოძრაობის “გულშემატკივარი“ არ ვარ ალბათ ისედაც ცხადია, თუმცა მაინც ვიტყვი რომ სასიამოვნო საღამოებს ძალიან უხდება წითელი ღვინო, ვისკი, მარტინი და სხვა ათასი წყეული სითხე.

საღამოს ხომ არ დაგველია?

tumblr_nqfk2zhmAg1qevcjfo1_500

ანტი


უეცრად ვიფეთქებ ხოლმე და გზაზე რაც კი შემხვდება ყველაფერს თავზე დავღრიალებ, ასტროლოგები მეუბნებიან რომ ეს ბუნებრივია, კიდევ იმასაც ამბობენ რომ ამაზე უფრო ბუნებრივი უეცარი დამშვიდება და ყველაფერში საკუთარი თავის დადანაშაულებაა. მზად ვარ სათითაოდ ჩამოვურეკო ყველას და ბოდიში მოვუხადო, ვუთხრა რომ მიყვარს (მიუხედავად იმისა ასეა თუ არა, ახლა მგონია რომ ყველა მიყვარს. არა, მთვრალი არ ვარ! დიახ, შემიძლია დავიფიცო!) და დავადასტურო რომ სამწუხაროდ “ისტერიჩკა“ და ემოციურად არამდგრადი ვარ.

ჩამორეკვაზე ასტროლოგები ღიმილნარები ტონით მპასუხობენ, რომ ეს არც თუ ისე მარტივი იქნება, ჩემი უსაზღვრო “სიამაყისა“ და “თავმოყვარეობის“ გამო (რომელიც ზუსტად არ ვიცი რაში მარგია).

ჰოდა, ყველაფერზე კვერი რომ არ დავუკრა, ჩემს ვარდისფერ ანტიდეპრესანტის აბს დავციცინებ, მართალია 20 მგ. დამინიშნეს, მაგრამ 25 მგ.-ც რომ მივიღო, მგონი არაფერი მოხდება. დღეს ისეთი დღეა, 50 მგ.-ც ვერაფერს მიზამს.

ისე კი კარგად გავეჩვიე ანტიდეპრესანტებისა და ვისკის შეხამებას, წელი კი წამომტკივდება ხოლმე ზოგჯერ, მაგრამ აბა წელის ტკივილს ამ ნაერთთან რა საერთო შეიძლება ქონდეს. ყველაფერი ასაკის ბრალია, დიახ, ასაკის.

დასარეკად გამზადებულ ტელეფონსა და ვარდისფერ აბს შორის, არჩევანს ვარდისფერ აბზე ვაჩერებ.

შემდეგ იგივე სცენა მეორდება ანუ დასარეკად გამზადებულ ტელეფონსა და ვისკის შორის არჩევანს ვისკიზე ვაჩერებ. ვისკი და ვარდისფერი აბი თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ ტელეფონი კიდევ გამომადგება. მთავარია ყველა გამავალი ზარი და მიწერილი შეტყობინება წავშალო.

მეხსიერების წაშლაზე იმედს ვიტოვებ ეს ნაერთი იზრუნებს.

და თუ აქამდე მეგონა, რომ ასეთი აბებითა და ალკოჰოლით, უფრო გამოვდეპრესიულმწერალდებოდი, ძალიან ვცდებოდი.

საკვანძო სიტყვა აქ “ანტია“.

tumblr_m43dopI0QA1qez206o1_400

Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square


აშკარად რაღაც გამოვტოვე, ბოლოს რომ ვნახულობდი სტამბული სტამბული იყო და არა სტამბოლი, ახლა სტამბოლი გამხდარა, ის არ კმაროდა ყველა რომ ასე მოიხსენიებდა განსაკუთრებული “მხატვრულობის მისანიჭებლად“ (ყოველშემთხვევაში მე ასე მეგონა), აეროპორტშიც გადაურქმევიათ სახელი და როგორც აღმოჩნდა სტამბულში კი არა, სტამბოლში მივფრინავ, კარგი არც ერთი და არც მეორე, იყოს Istanbul და კითხვებიც მოიხსნება.

ისე მივდივარ ქალაქს ვერაფერი გავუგე, ვერ აღვიქვამ და მომკალი, ერთადერთი რაც ზუსტად ვიცი როგორც კი ჩავალ ეს ქაოსი უნდა დავალაგო, საერთოდ თუ შეიძლება სტამბულის დალაგება.

მეტრო – დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ თუ ვინმეს უნდა იგრძნოს ქალაქი აუცილებლად უნდა გამოიყენოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ტაქსით ერთი ადგილიდან მეორეში ციმციმ მიბრძანებით, ქალაქს პულსს ვერ გაუსინჯავ.

ჰო, ქალაქს ვერაფერი გავუგე, აი მეტროსთან კი პრობლემა არ მქონია, ოდნავ ირიჟრაჟა და ჩემს გაჩერებამდეც მივედი – Şişhane (როგორც ქალის ხმა მაუწყებს სწორედ ესაა – შიშჰაანე), მრავალი ამოსასვლელიდან ერთ-ერთს რომ ავუყევი, მივხვდი რომ ჩემი ფრაგმენტული რუქა სრულიად გამოუსადეგარი იყო და ერთადერთი გალათას დანახვამ დამამშვიდა, ე.ი. სადღაც ძალიან ახლოს ვარ და ბოლოს და ბოლოს ყველა ვიწრო ქუჩის დავლა რომ მომიწიოს სასტუმროს მაინც მივაგნებ, აი მერე რა იქნება ჯერ არ ვიცი.

ალბათ სხვებიც ჩემსავით იქცევიან ახალ ქალაქში ჩასვლისას, ანუ წინასწარ დიდ სიას აკეთებენ რა აქვთ სანახავი და დღეებზე ანაწილებენ აუცილებლად მოსანახულებელ ადგილებს. ასეთი სია მეც მაქვს, მაგრამ უბედურებაა ისაა რომ ვინაიდან ქალაქს ვერც თავი გავუგე და ვერც ბოლო, მგონი უაზრო ხეტიალის იქით არაფერი მიწერია, ისე დავბრუნდები თბილისში ბოლომდე მაინც ვერ გავიგებ სადაა ფატიჰი, სად ბეიოღლუ, რამხელა მანძილია აია სოფიასა და სულთანაჰმეთის მეჩეთს შორის და საერთოდ როგორ უნდა მოვხვდე ამ “სულთანაჰმეთში“.

ისეთი წვიმა დამხვდა რომ თაქსიმამდე მხოლოდ ქვაფენილის დათვალიერება შევძელი და იქამდე ვიბოდიალე სანამ თავიდან ფეხებამდე არ გავილუმპე, დიდი ვერაფერი დასაწყისია, იმის გათვალისწინებით რომ სანახავი ძალიან ბევრია, ქალაქის გონში კი ვერა და ვერ ვარდები, გზააბნეულივით დაეღეტები და ისიც კი ვერ გაგიგია სად ხარ (არადა თურმე ისთიქლალის გამზირი ამივლია და ჩამივლია).

პროგნოზს თუ ვენდობით, ხვალიდან გამოიდარებს. გამოდარებით კი გამოიდარებს მაგრამ აი მე რა მეშველება სტამბულის მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში მხოლოდ წრეებზე სიარული რომ “დავამუღამე“, არ ვიცი.

ჩემს ნალოლიავებ რუქაზე მხოლოდ გამზირებია დატანილი, პატარა ქუჩები კი უსახელოდ კვეთენ ერთმანეთს, ერთადერთი რაც მაიმედებს ისაა რომ თუ გამზირს ვერ ვიპოვი, მეჩეთების მიხედვით მაინც დავადგენ ჩემს ადგილმდებარეობას (ამაზე მაინც იზრუნეს რუქის შედგენისას და ყველა პატარა მეჩეთიც აღნიშნეს რუქაზე).

ჰოდა, ახლა წარმოიდგინეთ რომ ვარ ქალაქში რომელსაც ვერც შორიდან ვუგებდი რამეს, ვერც შიშჰაანედან, ვერც რუქით და ვერც მეჩეთებით.

და თუ პირველ დღესაც ვერ დალადგა, ოდესმე დალაგდება? რა თქმა უნდა დალაგდება, ისე დალაგდება თითქმის წასულ ტრამვაისაც კი შეახტები და რუქაზე დახედვაც კი აღარ დაგჭირდება.

არეულად ვწერ, დაბრუნებიდან 2 დღის შემდეგაც ვერ გამიგია სად ვარ, დავბუნდი თუ ჯერ კიდევ იმ ქაოსში ვარ ძალიან რომ შემიყვარდა, ყველაზე მაგარ სიტუაციაში, ანუ მაშინ როდესაც ყველაფერი რაც “აუცილებლად სანახავთა“ კატეგორიაში იყო ვნახე და ახლა შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო რამდენიც მინდა, იმდენჯერ დავიკარგო რამდენჯერაც მინდა, იმდენი ახალი სიმღერა მოვისმინო რამდენიც მინდა და თურქულის გახსენებასაც იმდენი დრო დავუთმო რამდენიც მინდა, ანუ iki tavuk şiş-ის ნაცვლად, ვთქვა iki tane tavuk şiş.

რა არის სტამბული მუსიკის გარეშე?! არაფერი! თუ სტამბულთან 1 სიმღერა მაინც არ ასოცირდება ე.ი. მთელმა მოგზაურობამ ფუჭად ჩაიარა და მხოლოდ აია სოფიას, სულთანაჰმეთის მეჩეთისა და სხვა ისტორიული ძეგლების გასწვივ შეგიძლია პატარა “პწიჩკის“ მონიშვნა, სტამბულს პულსი ისტორიულ ძეგლებზე არ ესინჯება. ეს მხოლოდ იმისთვის გჭირდება რომ საკუთარი დაბნეულობა გაამართლო, არ შეიძლება სრულად აღიქვამდე ქალაქს, რომელიც კონტრასტების დედაქალაქია, სადაც ერთი ხიდის გადაკვეთით შეიძლება სხვა სამყაროში მოხვდე, სადაც ერთი ისტორიული ძეგლის ნახვისას სტამბულსაც ნახულობ, კონსტანტინოპოლსაც, რომის იმპერიასაც და ვიკინგების “მინაჯღაბნსაც“.

თანამედროვე სტამბულს არ “უტყდება“ იყოს სტამბული და საღამოს ყველა ბარიდან „Blue Suede Shoes”-ის ხმა არ გამოდის.

თუ აქამდე არ მოგისმენიათ აუცილებლად დაიწყებთ Kayahan-ის ღიღინს – Mektupları okudum seçip seçip

ან Haluk Levent-ის დისკს იყიდით კიდევ ერთხელ რომ აყვეთ “neler, neler yapıyoursun bensizken Ankarada?“

უაზრო ხეტიალისას ისეთ ანტიკვარიატს გადააწყდებით ჯოხით ვერ გამოგაგდებენ მაღაზიიდან, გამყიდველთან ლაპარაკსაც გააბამთ და თითოეული ნივთის ისტორიასაც მოისმენთ.

ისთიქლალის ყველა გასახვევს ათასჯერ დაივლით ახალი ქუჩის აღმოჩენის მიზნით და შემდეგ ისევ ხალხით სავსე გაზირზე დაბრუნდებით, სადაც იგრძნობთ რომ რაღაც ცოცხალი ორგანიზმის ნაწილი გახდით.

და რაც მთავარია, ყველას, უკლებლივ ყველას, ჩამოსვლისას აქვს თავისი სტამბული, ვიღაცისთვის ცვხრის სუნით აყროლებული, ვიღაცისთვის ისტორიული ძეგლებით დახუნძლული, ვიღაცისთვის საყვარელი სიმღერების ქალაქი და ვიღაცისთვის ცოცხალი ორგანიზმი, თავისი უნიკალური თვისებებით.

ჩემი სტამბული ისეთია წრეებზე სიარულის გარეშე რომ ვერ ნახავ, ხალხით სავსე ტრამვაიში თუ არ შეეჭეჭყები, საღამოს თურქული სიმღერების მოსასმენად თუ არ წახვალ და თუ არ უყურებ როგორ ცეკვავენ, თუ ყვავილების გვირგვინს არ დაიდგამ და თუ დაბრუნებისას ყოველ ფეხის ნაბიჯზე “ბუიურუნ მადამ“ არ მოგენატრება.

ესაა იმ იშვიათ ქალაქთაგანი, რომლის შემთხვევაშიც არგუმენტი “იმდენი რამ მაქვს სანახავი, რომ ორჯერ ერთი და იგივე ადგილზე ჩასვლა გაუმართლებელია“ არ ჭრის, არათუ არ ჭრის სანაგვეზეა მოსასროლი, მზად ვარ ყოველი ახალი შანსის გამოჩენისას 5 წუთში ჩავბარგდე და სტამბულში მიმავალთა რიგში ჩავდგე.

ახლა თმას აწეულს ვატარებ და იმ სიმღერას ვუსმენ ბოხხმიანი ბიჭი რომ მღეროდა ერთ-ერთ ძალიან მაგარ ღამეს სტამბულში, იმ ღამეს ისთიქლალის გამზირზე გასხივოსნებული რომ დავბოდიალობდი ნაჩუქარი ყვავილების გვირგვინით თავზე.

სტამბულში ფინიკი მომენატრა.

“Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square”.

11013016_841619009242553_5932324444906806692_n

Ground Control


ადრე ზუსტად ვიცოდი რომელი სეზონი მიყვარდა და რატომ. ახლა ზუსტად ვიცი რომელი სეზონი არ მიყვარს და რატომ. საერთოდ, მგონია რომ არ შეიძლება გიყვარდეს ერთი კონკრეტული სეზონი და არ გიყვარდეს მეორე. რა თქმა უნდა ზოგადი დამოკიდებულების დონეზე შეიძლება შევთანხმდეთ რომ გვიყვარს სითბო და არ გვიყვარს სიცივე, მაგრამ ყველაფერი მაინც მომენტებამდე დადის, იმ მომენტებამდე რომლებსაც კონკრეტულ სეზონზე ველოდებით. მიუხედავად იმისა რომ ალბათ შუალედურ/გარდამავალ სეზონებს ერთი შეხედვით არაფერი ჯობია, მაინც არ მგონია რომ შეიძლება რომელიმე მათგანი გიყვარდეს ან ვერ იტანდე, შუალედურს (თუნდაც ამ სიტყვიდან გამომდინარე) უფრო ისეთი დამოკიდებულებები შეესაბამება როგორცაა “მომწონს” ან “არ მომწონს”. სიყვარულით კი ან ზამთარი უნდა გიყვარდეს და ან ზაფხული.

ვიცი, ვიცი ვაჭარბებ და ასეც რომ არ იყოს, ამაზე სასაუბროდ ნამდვილად არ დავბრუნებივარ აქაურობას.

ისეთი ადამიანების ცხოვრებაში როგორიც მე ვარ ყველა ისტორიას გააჩნია თავისი სიმღერა, მათ შორის იმ ისტორიებსაც რომლებიც არასოდეს მომხდარა. ჰოდა, დღეს იმ ისტორიის დასრულების დღეა, რომელიც არასოდეს დაწყებულა, არასოდეს დაწყებულა მაგრამ თავისი სიმღერა ქონდა, ის სიმღერა ახლა სიმბოლურად რომ მაქვს ჩართული.

ერთი წლის წინ ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

ახლა ვფიქრობ:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

აი ხომ არსებობს მომენტები როდესაც გადაწყვეტილება დაუყოვნებლივ გაქვს მისაღები, გადაწყვეტილება რომელიც ყველაფერს შეცვლის და სულ სხვა რელსებზე გადაგიყვანს, მომენტები რომლებსაც თამამად შეიძლება ეწოდოს გარდამტეხი, ის მომენტები რომლებიც უფერული, ოთახში გამომწყვდეული, უინტერესო ადამიანისგან იმად გაქცევს, რაც შენი ღრმა რწმენით აუცილებლად უნდა ყოფილიყავი?! არსებობს, არსებობს და რამდენ ასეთ მომენტში გავუშვი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობა ხელიდან არავინ იცის. ჰო, მე მთლიანად ვიმართები შიშით. სულ სხვადასხვა რამის მეშინია, მაგრამ საბოლოო ჯამში ერთი, მსუქანი, გრანდიოზული მიზეზი იმისა თუ რატომ ვარ ფინიკი მხოლოდ კლავიატურაზე, არის შიში.

ჰოდა, ზუსტად ამით აიხსნება წრეები, რომლებსაც ასე ძალიან ვერ ვიტან. ზუსტად ამიტომ ვამტკიცებ რომ ჩემი ცხოვრება ერთ მოჯადოებულ წრეზე სიარულის მეტი არაფერია. ასეა, საჭირო მომენტში ვერასოდეს ვიღებ “ვერტმფრენზე შეხტომის” გადაწყვეტილებას, მე ის ვარ ვინც ლუდის კათხით ხელში, ისე უშვებს არსაიდან გამოჩენილ შანსს ხელიდან, რომ ჯერ კიდევ აქვს ამ შანსის გამოყენების დრო, აქვს და მაინც ახალს ელოდება.

სწორედ ამიტომ “Ground Control to Major Tom” – მე არ მოვფრინავ.

Commencing countdown, engines on. – ეს countdown მე არაფერში მჭირდება.

Check ignition – ვინმე სხვამ შეამოწმოს, ვისაც ენაღვლება.

and may God’s love be with you – გმადლობთ, აუცილებლად გადავცემ იმას ვინც გაფრენას გადაწყვეტს.

Ten, Nine, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One – თუ შეიძლება დაუჩქარეთ რა, ძალიან გაიწელა ეს ათი წამი დროში.

Liftoff. – როგორც იქნა!

თქვენ თუ არ შეცვლით რამეს, ახალი წელი ვერაფერს შეცვლის. თქვენ თუ არ მიიღებთ გადაწყვეტილებას, ყველაფერი თავისით გადაწყდება, თქვენ თუ ვერ ჩამოყალიბდებით საბოლოო ჯამში უნდა დაუსვათ თუ არა წერტილი “ნელის”, ის თავად მოვა და თქვენს მიერ დაწყებულ ისტორიაზე თვითონ დასვამს წერტილს, თან ისეთ წერტილს დასაწერიც რომ აღარაფერი გექნებათ.

მერე აღმოაჩენთ რომ მუსიკოსი და მისნაირი მოგონილი პერსონაჟები, მხოლოდ იმისთვის გჭირდებოდათ რომ გადაწყვეტილება არ მიგეღოთ, იმისთვის გჭირდებოდათ რომ რაც შეიძლება დიდ ხანს გაგეწელათ დროში წერტილის დასმის პროცესი. ბოლოს ნელი თავად შეახტება ვერტმფრენს და თქვენ იჯდებით ლუდის კათხით ხელში.

Ground Control to Major Tom

Commencing countdown,

engines on

Check ignition

and may God’s love be with you ნელი!