Author Archives: finiki

About finiki

I don't have to be careful, I've got a gun!

პროცესები


საკუთარი ხელით მომზადებულ საჭმელს გემოს ვერასოდეს ვატან, როგორ ძალიანაც არ უნდა მშიოდეს კეთების პროცესში აუცილებლად მეკარგება მადა. ვიცი, რომ ეს საკმაოდ გავრცელებული სენია და ამ „ფენომენის“ არა ერთი ახსნაც მომისმენია.

თუმცა ახლა განმარტებები არაფერში მჭირდება, უბრალოდ შევნიშნე, შემდეგ დავფიქრდი, აღვნიშნე და დავივიწყე.

თითქმის ყოველ დღე მინდა ვიტირო და არაფერი გამომდის, იმიტომ კი არა რომ ძალიან ცოდო და უბედური ვარ, არა, უბრალოდ მინდა რომ ვიტირო.. მაგრამ შენც არ მომიკვდე! წამლად რომ გინდოდეს ერთ ცრემლს ვერ გამაგდებინებს კაცი.

ამისთვის საჭიროა ბევრი ალკოჰოლი და მსოფლიოში ყველაზე იდიოტური, თუმცა ამასთანავე ძალიან სენტიმენტალური ფილმი. უბედურება კი ისაა რომ ახლა აღარც ალკოჰოლს ვეძალები დიდად და ფილმების ყურებასაც დიდი ხნის წინ მივანებე თავი. ჰოდა, ვუალა! გაურკვეველი მიზეზით მინდა ტირილი, მაგრამ ამაოდ.

ახლა მხოლოდ რამდენიმე განუხორციელებელი სურვილი მაქვს.

ჰო, სურვილებს რაც შეეხება, სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რომ ყველაფერი რაც ყველაზე ძალიან მინდა არის ერთი პატარა მომენტი, გაელვება და მეტი არაფერი. პროცესის სახით, მიმდინარედ ვერაფერი წარმომიდგენია და შესაბამისად ვერც მინდა. აი, მხოლოდ რაღაც ისეთი რაც კონკრეტულ მომენტში მგონია რომ ძალიან გამაბედნიერებს, თუმცა პროცესის სახით როგორი იქნება არ ვიცი.

ეგ კი არა, წარსულში მომხდარი ამბებიც, ჯერ კიდევ აწმყო რომ იყო მომენტებად მომწონდა, ახლა კი, მოგონებების სახით უფრო პროცესებად იქცა.

ანუ შემიძლია ვიოცნებო მომენტებზე, შევიგრძნო კონკრეტული მოვლენები დროის მკაცრად შემოსაზღვრულ პერიოდში და გავიხსენო ხანგრძლივ პროცესებად, გავიხსენო და დავტკბე.

დასკვნა: ბედნიერი პროცესები არსებობს მხოლოდ წარსულში, აწმყო და მომავალი მომენტებისგან შედგება.

არადა, ყოველთვის პირიქით მეგონა.

პროცესებად ქცეულ სურვილებს მოაქვს იმედგაცრუება, თუმცა წარსულად ქცევის შემდეგ, ცხოვრების საუკეთესო ხანად მეჩვენება ხოლმე.

სადღაც გამოკვეხებული ადამიანი ვარ. ვერ ვიტყოდი წარსულს მივტირი მეთქი, სულაც არა, სასაცილო იცი რა არის? წარსულს კი არ მივტირი, იმას მივტირი რაც წარსულში „ბედნიერების ჟამს“ (რომელიც თავის დროზე მხოლოდ პატარა გაელვება იყო, ახლა კი მთელ პროცესად იქცა) უნდა მომხდარიყო და არ მოხდა. კიდევ უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ გული კი არ მწყდება იმაზე რაც უნდა ან შეიძლებოდა მომხდარიყო და არ მოხდა, არა ის მომენტი მენატრება ჯერ კიდევ რომ არ ვიცოდი მოხდებოდა თუ არა და რომ ველოდებოდი. მოკლედ რომ ვთქვა მენატრება მომავალში მომენტებად წარმოდგენილი მოვლენების მოლოდინის პროცესი.

ისევ ავიხლართე.

tumblr_ldphhfcod71qbpwzeo1_500


სასრიალოს კიბეზე


ნდობის კოეფიციენტი (ჰო, მგონი ასე მოიხსენიებენ ხოლმე) ყოველდღიურად უფრო და უფრო ეცემა და ისევ იმ ნიშნულს ვუბრუნდებით, კაპიკის ფასი რომ იყო ჩვენი მეგობრობა.

აღფრთოვანების ობიექტებთანაც მხოლოდ საქმიანი საუბრებით შემოვიფარგლები.

დაღლილობისგან ზედმეტად გავნაზდი.

ინტერესიც გამინელდა და სიგარეტის შეცვლაზეც დავფიქრდი.

გამარჯობასაც ვამბობ და ენასაც აღარ ვიწვავ მოწევისას. ჰოდა, ის დრო ჯობდა გამარჯობას რომ არ ვამბობდი და სიგარეტის კვამლი რომ მახრჩობდა ამის გამო.

ის დრო ნამდვილად ჯობდა, ყველაფრის მოყოლა რომ შემეძლო და რაღაც ნდობასავით გრძნობა რომ მქონდა.

ის დრო მენატრება, შენი ნახვა რომ მყოფნიდა, ჩვენ ორ წინადადებიან საუბრებს რომ ვატრიალებდი გონებაში დაუსრულებლად, არაფერი რომ რაღაც მეგონა და შენზე კითხვა რომ მიყვარდა.

აი ის დრო, რომ მეგონა გაქცევით თავს ვუშველი მეთქი, წასული რომ არ ვიყავი და დაბრუნება რომ მეჩქარებოდა (გეგონება მელოდებოდა ვინმე).

შენი ზოგადი დახასიათება რომ მიყვარდა და წარმოდგენა რომ არ მქონდა კონკრეტულად შენ როგორი იყავი.

შენთან შეხვედრისას სათვალეს რომ ვიხსნიდი ხოლმე, შენი სახე რომ ვერ გამერჩია.

გაღვიძება რომ მიხაროდა და რომ მეგონა საღამოს მოსაყოლი მექნებოდა რამე, იმისთვის ვისთან მეგობრობაც ახლა კაპიკის ფასია.

ცხოვრება ხომ აღმართებისა და დაღმართებისგან შედგება? ადრე ხომ მეგონა რომ დაღმართი აუცილებლად ცუდს ნიშნავდა და კისრის მოტეხვის სინონიმი იყო, ხომ მინდოდა სულ ზემოთ მევლო?! ჰოდა, ძალიან ვცდებოდი!

ძვირფასო ფინიკი, ცხოვრება “სასრიალოა”, ასვლა დიდი ვერაფერი ხალისია, ერთი სული გაქვს დროულად აიარო კიბე და სუნთქვაშეკრული ჩამოჯდე კიდეზე, მთელი მუღამი ხომ ჩამოსრიალებაშია?

ჰოდა, ბედნიერ სრიალს გისურვებ! ეს სიამოვნება შეიძლება კისრის მოტეხვადაც ღირდეს. მთელი ცხოვრება სასრიალოს კიბეზე ჩემმა მტერმა გაატარა.

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round.

tumblr_lw1nbcsfwv1qd9woto1_400


ჩამრთველთან ახლოს


“გეუბნებოდი უცნაური ამბავი ხდება ჩვენს თავს მეთქი და აჰა” – ისევ საკუთარ თავთან ვცდილობ დიალოგის გაბმას.

დიდი ხანია აღარაფერი გამომდის, ზოგჯერ მგონია არც ადრე ვვარგოდი რამედ, ახლა კი საერთოდ წყალწაღებული გავხდი.

კიდევ უფრო დიდი ხანია საკუთარ თავს აღარ ველაპარაკები, უფრო უეცარი წამოყვირებები დამჩემდა, მოულოდნელობის ეფექტით რომ გადავფარო ხოლმე მდორედ მიმდინარე მომაბეზრებელი ფიქრები, ის ფიქრები რომლებიც მგონია ტვინის ყველა უჯრედში ჩამაკვდნენ და აწი ვეღარაფრით მოვიშორებ მეთქი.

რამდენი ხანია გადაწყვეტილება აღარ მიგიღია?

როგორც წესი ყველაზე კარგად მაშინ ვფიქრობ ხოლმე, როცა წინა საღამოს მიღებული ალკოჰოლის დოზა თავს გამთენიისას მახსენებს და არც დაძინების საშუალებას მაძლევს და არც ბოლომდე გამოფხიზლების. ჰო, მართალია გამართულად არა, მაგრამ ყველაზე კარგად მართლა ამ დროს მიჭრის გონება და გადაწყვეტილებებსაც შესაშური სიმარტივით ვღებულობ.

ბოლო გადაწყვეტილებაც ასეთი იყო, გადაწყვეტით კი გადავწყვიტე, მაგრამ ვინაიდან ამ საკითხის გადაწყვეტა არსებითად არც არაფერს ცვლიდა, გადაწყვეტილება გადაწყვეტილებადვე დარჩა, საკითხი კი კვლავ ღიაა, ან უფრო დახურული ვიდრე ღია, დახურული და გადაუწყვეტელი.

როცა მე ვწყვეტ სხვები უმოქმედობას ამჯობინებენ.

ნამთვრალევზე მიღებული გადაწყვეტილებების სიმსუბუქეს ვგრძნობ და გული მწყდება რომ სხვა მოქმედ პირებს იმდენი არ დაულევიათ რომ საბოლოოდ იგივე გადაწყვეტილებამდე მისულიყვნენ.

ვერც დალევის რიტმში ვემთხვევით ერთმანეთს.

რას ველოდები? შუქის ჩაქრობას, მერე თავიდან რომ ავანთო იმიტომ.

ისევ ავირიე როლებში, როგორც წესი შუქს თავად ვაქრობ ხოლმე, სხვები კი ანთებულს მახვედრებენ. ერთხელ აუცილებლად დავასწრებ ყველას და ვიტყვი “დაე იყოს ნათელი”, შემდეგ კი აუცილებლად დავწერ რომ იქმნა ნათელი.

ვიწყებ უკუღმა ათვლას და კარების ღრეჩოდან შემომავალი სინათლე ბნელდება.

ჩამრთველთან ასე ახლოს არასოდეს ვყოფილვარ.

სამამდე დათვალე!..

…და იქმნა ნათელი.

P.S. მთავარია საბოლოოდ ჩამოყალიბდე “ჩამრთველს” ჩამრთველს ეძახი თუ გამომრთველს.

tumblr_lcb8doEcaU1qb9fxeo1_500


Amor Vincit Omnia


როდესაც კონკრეტული ამბის მოყოლას ვაპირებ, სიტყვების არც ხლართვა მიყვარს და არც გადაპრანჭული საუბარი. დაე, ყველაფერი ისე იყოს როგორც მოხდა.

ან არა, რაღაც გულმავიწყობა დამჩემდა, მე ხომ კონკრეტულ ამბებზე არასოდეს ვსაუბრობ და მით უფრო დეტალებს არასოდეს ვააშკარავებ. ამასაც რომ თავი დავანებოთ, კიდევ უფრო ნაკლებ წარმოსადგენია ის რომ ახლა და აქ ვისაუბრო თემაზე, რომელმაც დღეს ერთდროულად შემაშფოთა და აღმაფრთოვანა კიდეც.

არადა სულმოუთქმელად ველოდები მოვლენების შემდგომ განვითარებას, ველოდები და მეშინია, ოღონდ სხვანაირად, აი ისე შიშისგან სასიამოვნო ჟრუანტელი რომ გივლის ტანში. დიდი ხანია ასე არაფერს დავლოდებივარ, როგორც წესი ყოველთვის ვიცი ხოლმე რა, როდის და როგორ უნდა მოხდეს, დღეს კი ყველაფერი სხვაგვარადაა, დღეს არაფერი ვიცი, არაფერი ვიცი გარდა იმისა რომ „Amor Vincit Omnia“, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს სიტყვები ჩემთვის.

რა ხდება მაშინ როდესაც სამყარო ფარული შეტყობინებით გამოდის კონტაქტზე?! რა ხდება და ნებდები, აი ასე, უბრალოდ ჯდები სავარძელში და ელოდები როდის გაშიფრავს საკუთარ თავს ახლახანს მიღებული შეტყობინება.

ძვირფასო Caravaggio, სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა, კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს ცხოვრებაში.

Amor Vincit Omnia! ჰოდა, დავნებდეთ!

427px-Amor_Vincet_Omnia


წარსულში ძვირფას ადრესატს


მცირე შესავალი:

დღეს კვირაა, სულ მალე კი 00:00 საათი გახდება და ორშაბათიც მოვა.

ძველი წერილების კითხვით დავკავდი და სრულიად შემთხვევით, უკვე დავიწყებულ წერილს გადავაწყდი, რომელიც არც არავისთვის გამიგზავნია და დაწერის შემდეგ მეც კი დავივიწყე.

ამას რომ ვწერდი ალბათ ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე გავბედავდი მის გამოქვეყნებას (გამოგზავნაზე საუბარიც ზედმეტია). იმდენი დრო გავიდა, რომ ახლა ამ წერილის კითხვისას უბრალოდ მეღიმება და რაღაცნაირად გული მწყდება, რომ მას დღის სინათლე არასოდეს უნახავს.

ჰოდა, რახან შევინახე ე.ი. მინდოდა რომ ოდესმე გადავწყდომოდი, ხოლო რას ვიზამდი მისი წლების შემდეგ წაკითხვის მერე მაშინ ნამდვილად ვერ მეცოდინებოდა (ახლაც არ ვიცი).

ბევრი რამ გადაჭარბებული, გაზვიადებული და სასაცილო მგონია, ბევრ სიტყვასაც შევცვლიდი და ჩემი ნება რომ იყოს ამ წერილს საერთოდ არ დავწერდი, მაგრამ რახან დავწერე ე.ი. როგორც მინიმუმ ყველაფრის მონელება მინდოდა.

ჰოდა, სანამ წავშლი და გავაქრობ, სანამ ამ საკითხზე ჯერ კიდევ მეცინება (წლების მერე შეიძლება არც კი გამახსენდეს საერთოდ რაზე ვწერდი და რატომ), გადავწყვიტე შეულამაზებლად, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გამოვაქვეყნო.

თუმცა გადავწყვიტე მაინც გადაჭარბებული ნათქვამია, ვინაიდან მაინც ეჭვი მეპარება ამ გადაწყვეტილების სისწორეში და ჯერ მხოლოდ ნიადაგს ვსინჯავ, ანუ დრაფტებში ვაგდებ, ხოლო თუ საღ გონებაზე კვლავ ჩავთვლი, რომ ეს საკითხი ამჟამად იმდენად უმნიშვნელოა რომ მისი გამოქვეყნება ჩემთვის არაფერს შეცვლის, მაშინ გამოვაქვეყნებ.

დღე მეორე – საღ გონებაზე:

ჰოდა, მაშ ასე, ვაქვეყნებ შემდეგი მიზეზით – მიყვარს როდესაც უკვე დავიწყებულ ემოციებს ვაწყდები ხოლმე და სასიამოვნოდ მეღიმება იმის წარმოდგენისას დრო როგორ შველის ყველაფერს. ვაქვეყნებ იმიტომაც რომ შესაძლოა დროთა განმავლობაში სხვა უსარგებლო ხარახურასთან ერთად შემომეშალოს (რაც არ მინდა), იმიტომაც ვაქვეყნებ რომ მგონია ოდესღაც არსებული ემოციები უკვალოდ არ უნდა გაუჩინარდნენ და იმიტომაც რომ წერის მომენტში ვიცოდი ჩემ გარდა მას არავინ წაიკითხავდა და ამიტომ აბსოლუტურად გულწრფელი ვიყავი (სხვა ასეთი პოსტი ჩემ ბლოგზე არ მოიძებნება).

ძვირფასო ადრესატო, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გიგზავნი ჩემ საკმაოდ ძველ და შენთვის მოწერილ უკანასკნელ წერილს, რომელიც დათარიღებულია 23.03.2011 წლით.

“სასაცილოა, გადავწყვიტე ჩემი მეგობრის რჩევა გამომეყენებინა და დამეწერა ის რისი არც თქმა შემიძლია და  შენ წარმოიდგინე არც ფიქრი.

მე დავიღალე, ჰო როგორც ადრეც აღვნიშნე დავიღალე, ჩემდა გასაკვირად კი სულ რამდენიმე თვის წინ აღმოვაჩინე, რომ შენც იცოდი ჩემი ზედმეტად გადაღლილი და გულგრილი განწყობის შესახებ, მდგომარეობას ჯოჯოხეთიც კი უწოდე. მე არ გიპასუხე, რამდენიმე მიზეზის გამო, მთავარი ის იყო რომ ვერაფრით ვიჯერებდი მე მომწერა მეთქი, ვფიქრობდი, რომ რაღაც შეცდომა იყო, ამიტომ უბრალოდ აღელვებული ვიყავი რამდენიმე დღის განმავლობაში, შემდეგ კი დავმშვიდდი, ამას შეცდომა ვუწოდე და ისიც კი ვიფიქრე დავივიწყებ მეთქი. თუმცა არც შენ დააყოვნე და მეორედ გამოჩნდი, ეს კი უკვე აღარ იყო შეცდომა, არა ეს ნამდვილად შეეფერებოდა სინამდვილეს, თუმცა კვლავ ეჭვი მღრღნიდა და ამიტომ გადავწყვიტე თავი მომეჩვენებინა, ვერაფერს ვხვდები მეთქი, ჰოდა ჩავალაგე და ბათუმში წავედი, თან ღიმილიანი სახით მივდიოდი, ისეთ განწყობაზე მხოლოდ შენ რომ შეგიძლია ჩემი დაყენება. საღამოს ვიჯექი მეგობრებთან ერთად და შენგან კიდევ ერთი წერილი მივიღე, ეს რა თქმა უნდა აღარ იყო დამთხვევა და მეც გადავწყვიტე იგივე სტილით მეპასუხა, იქნებ გონს მოეგო მეთქი, შენ დაიკარგე, მეც რა თქმა უნდა მომენტალურად ვინანე და დავიწყე ფიქრი იმაზე, რომ იგივე შეცდომა დავუშვი რაც წლების წინ, თუმცა შემდეგ 27 აგვისტო დადგა და მე ისევ შენი გამოჩენით გამწვეული ბედნიერება ვიგრძენი. ვერაფრით შევძელი ამის უბრალოდ დავიწყება, თუმცა ვერც ის შევძელი რომ რეალური ვყოფილიყავი, გამეკეთებინა ის რაც მინდოდა, თავი ვაიძულე მეპასუხა უხეშად, შემდეგ კი საკუთარი თავის მიმართ დაუშრეტელი ზიზღი ვიგრძენი, თუმცა 28 აგვისტო დაუვიწყარი იყო, ბედნიერი და დაუვიწყარი. სასაცილოა, ისე ჟღერს თითქოს თავდავიწყებით ვარ შეყვარებული, არადა ეს საერთოდ არ შეეფერება სინამდვილეს, უბრალოდ საუბარი მიყვარდა შენთან, მეტი არაფერი.

შენ დაიკარგე ან კი ამას რა გამოცნობა უნდოდა, ჩემი პასუხი არც კორექტული იყო, არც განსაკუთრებულად გამჭრიახი როგორც თავიდან მეგონა და არც ისეთი, რომელიც რეალობასთან კავშირში იქნებოდა. ყოველი ახალი დღის გათენებასთან ერთად ვგრძნობდი, რომ ეს შეთხზული გამოგონილი პიროვნება, რომელსაც ჩემს თავს ვეძახდი სინამდვილეში არ არსებობდა და მოგონილი წესებით ცხოვრობდა, სამწუხაროდ არაფრის გამოსწორება შემეძლო, მე ხომ შენთან მიმართებაში რაღაც აუხნელ შიშს განვიცდიდი ყოველთვის, მუდმივად ვგრძნობდი რომ გაწუხებდი, თავს გაბეზრებდი, უკანასკნელი საქციელით კი საერთოდ გადავუსვი ხაზი ყველაფერს. საკმაო დროის შემდეგ, შენი მორიგი და როგორც შემდეგ აღმოჩნდა უკანასკნელი ნაბიჯით მივხვდი, რომ ვერც შენ შეძელი ჩემი საკმაოდ თავხედური გამოხტომის ატანა და ნუ დიდად ჭკვიანურად არა, მაგრამ მაინც მიპასუხე, ისე როგორც საჭირო იყო, ზუსტად ის გააკეთე რაც იცოდი ყველაზე მეტად მომიშლიდა ნევრებს, მე კი შემდეგ იმაზე უარესი სისულელე გავაკეთე ვიდრე მანამდე, მართალია, ვერაფრით ვსწავლობ ჭკუას.

საკმაო დრო გავიდა, თითქმის უკვე მონელებულიც მქონდა ყველაფერი, როდესაც ჩემმა მეგობარმა მომწერა შენზე, საკმაოდ უსიამოვნოდ და საკმაოდ ცუდი ახალი ამბავი, მე მეწყინა, აუხსნელად მეწყინა, გული დამწყდა, მე ხომ რატომღაც მუდმივად გგულშემატკივრობდი, აი ისე ნამდვილი მეგობარი, რომ განიცდის შენს ამბავს, ჰოდა საკუთარი თავის მიმართ კიდევ უფრო დიდი ზიზღი ვიგრძენი, მივხვდი, რომ შესაძლო იყო ცუდად იყავი მე კი არ გავითვალისწინე, ჰოდა ვერაფრით მოვიშორე იდეა, რომ ბოდიში უნდა მომეხადა, უბრალოდ მეთქვა, რომ ვხვდებოდი ცუდად მოვიქეცი მეთქი, მეთქვა ეს არა იმისთვის, რომ ან პატიება მიმეღო ან თუნდაც მეგობრული ჟესტი, არამედ იმიტომ რომ საკუთარი თავის წინაშე მომეხადა ვალი, მე უბრალოდ არ შემიძლია ვიყო ცუდი, დამპალი, ცივსისხლიანი ან უბრალოდ შენთან მიმართებაში არ შემიძლია. არ ვიცი, შენ ამ ყველაფერს რა ინტერპრეტაცია მიეცი, თუმცა მე ყველანაირად ვეცადე გეგრძნო, რომ ამას ვაკეთებდი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს სიმართლე იყო და არა იმიტომ, რომ შენგან საპასუხო ჟესტი მიმეღო.

ჰოდა ყველაფერი ძალიან მარტივადაა, დღეს ამ წერილს იმიტომ ვწერ, რომ როგორც წესი, როდესაც რაღაცაზე საუბარი ან განტვირთვა მინდა, ადრესატისთვის უაზრო წერილის წერის სურვილი მიჩნდება, ადრესატი კი შენ ხარ, ყველაზე მარტივი, უპრობლემო, ის ვინც არაფერს მკითხავს და არაფერს მეტყვის, ის ვისაც არასოდეს გავუგზავნი წერილს, ჰოდა, მე დავიღალე.”


T11.8


თანდაყოლილი გაუბედაობით ვარ ავად და უკვე წლებია აღარ მიჩქარდება პულსი.

არადა ზუსტად ახლა, ამ მომენტში, შემიძლია ისე გავცოცხლდე, ისე ამიჩქარდეს პულსი, რომ რეანიმაციაში ამოვყო თავი.

სამწუხაროა რომ დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით მე როგორც ავადმყოფობას ჩემი პატარა კოდი არ მაქვს (ჩემი ვერსია T11.8 იქნებოდა).

პ.ს. დაავადაებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით კოდი T11.8 გულისხმობს  – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე.

ხომ ვამბობდი დაუზუსტებელი, გაურკვეველი, ჩამოუყალიბებელი და საერთოდ „სხვა“-ში გასაერთიანებელი ადამიანი ვარ მეთქი.


20 წამი


ადრე ჩემ პატარა ოთახს არც ნომერი ქონდა და არც ჩემი გვარი იყო კარებზე გამოჭიმული, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ყოველი ღია კარის დღე უამრავი ნაცნობი ადამიანის სტუმრობით სრულდება და მეც სერიოზული მზადება მიწევს სტუმრების მისაღებად. ყველაფერი ზედმეტად სუფთა და სხვების გემოვნებაზე მორგებული გავხადე, საკუთარი თავი ყველა კუთხე-კუნჭულიდან გამოვგავე, გადაწმენდილ მტვერს გავაყოლე და ფანჯრიდან დაფერთხილ ჩვარზე მიკრული ფიქრები ჰაერში გავანიავე.

ისევ სხვების მიერ წინასწარ გამზადებულ ჩარჩოში გამოჭიმული უსახური პორტრეტი გავხდი, ნაძალადევად რომ იღიმება ისეთი.

უეცარი აფეთქება:

ყველას, ვისაც ეს ეხება,

მოგახსენებთ რომ ფეხებზე მკიდია თქვენი ზედმეტად მაღალ საფეხურზე მდგომი პერსონა, კიდევ უფრო მეტად მიმიფურთხებია იმისთვის თუ რა წარმოდგენა გაქვთ საკუთარ თავზე და რა წარმოდგენა გაქვთ მათზე ვისაც აიძულებთ არჩევანი გააკეთონ. ფეხებზე მკიდია, რამდენით უსწრებთ მათ ვისაც თავისუფლებაში ზედმეტად ბევრი ადამიანის გადახდა უწევთ და რამდენი კილომეტრით ჩამოგრჩებით.

არა, გმადლობთ ნუ გამაცილებთ, უკვე იმდენჯერ დავაპირე აქედან გასვლა, კარებს თვალდახუჭული მივაგნებ.

20 seconds


მუმბაი – ბარსელონა


მუმბაი

ალბათ არ იქნება გასაკვირი რომ ვთქვა ყველაფერი თბილისში დაიწყო მეთქი, ჰო, თბილისში დაიწყო და თბილისშივე დასრულდა, ან თბილისი-მუმბაის რეისის გამოცხადებისას (მართალია პირდაპირი რეისი თბილისსა და მუმბაის შორის არ არსებობს და ამიტომ ვვარაუდობ რომ თბილისი-სტამბულის რეისზე უნდა იყოს საუბარი, თუმცა მთავარი მაინც საბოლოო დანიშნულების პუნქტია, ამიტომ იყოს მუმბაი), ან მუმბაიში დაშვებისას, ანაც დაშვებიდან რამდენიმე დღის გასვლის შემდეგ, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მთავარია, რომ დასრულდა, ნუ როგორც მინიმუმ „პირველი სეზონი“ მაინც.

პრინციპში, იმას თუ რომელ ქალაქში დაიწყო ან რომელ ქალაქში დასრულდა, გადამწყვეტი მნიშვნელობა არ აქვს, ვინაიდან ამ ისტორიას ნებისმიერ შემთხვევაში უნდა ერქვას მუმბაი, არა იმიტომ თუ სად მოხდა, არამედ იმიტომ თუ სად უნდა გაგრძელდეს.

თვითმფრინავის აფრენისას, აი იმ მომენტში ბოინგმა (არ ვიცი ზუსტად ბოინგი იყო თუ არა, მაგრამ ახლა არც ამას აქვს მნიშვნელობა) ცხვირი რომ ასწია ჰაერში ასაფრენად, კადრი შენელდა და ფერმკრთალი ასოებით, ისე როგორც ჰოლივუდურ ფილმებშია, დაიწერა „to be continued”-ო. ისე კი უნდა ითქვას, გემრიელი დრამის გამოსაცხობად, ჯობდა “The End” დაწერილიყო, თუმცა ცხოვრებაში ყველაფერი ტიტრებით არ სრულდება.

ჰო, ვიცი, ვიცი ეს თვითმფრინავის, აეროპორტებისა და დამშვიდობების სცენები იმდენად ბანალური, გადაღეჭილ-გადმოღეჭილი და გვარიანად მობეზრებულია, რომ ისტორიის ამგვარად დაწყება, ერთის მხრივ ალბათ ყველანაირ ინტერესს დაუკარგავს ადამიანს, თუმცა ვინაიდან ყველაფერი ასე იყო, ახლა დასასრულის შეცვლას ვერ დავიწყებ, ხოლო კითხვაზე „ისტორიის ბოლოდან დაწყება რა მანერაა?“, მოგახსენებთ რომ არ ვიცი, ასე იყო საჭირო და მორჩა.

ახლა ორი სიტყვით ისიც ვთქვათ თუ ვიზეა ეს ისტორია, სულ ორი მთავარი გმირი ყავს – ატმისფერ კაბაში გამოწყობილი მომცრო ზომის, ასაკით არც თუ ისე პატარა ქალბატონი და შოკოლადისფერი, ასოციაციურად წითელ ღვინოსთან დაკავშირებული, წვერმოშვებული და ასაკით კიდევ უფრო დიდი მამაკაცი.

აუცილებლად უნდა ითქვას, რომ როდესაც ცდილობ ყველაფერი ფილმის სცენარით წაიყვანო, საბოლოო ჯამში ასეც გამოდის ხოლმე, არა იმიტომ რომ ფილმებს რეალური ცხოვრების მსგავსად იღებენ, არამედ იმიტომ რომ ცხოვრების დამდგმელი რეჟისორები, ხშირად უკვე კარგად ნაცნობი ფილმების სიუჟეტებით გეგმავენ ხოლმე მოვლენებს.

ბარსელონა

ოჰ, ბარსელონა სულ სხვა რამეზეა, სულ სხვა მოქმედი პირები ყავს და სულ სხვაგვარად ვითარდება.

მუმბაი

აი შოკოლადისფერი მამაკაცის მუსიკალური გემოვნება დიდად არ მხიბლავს, მაგრამ ატმისფერს მოსწონდა და აბა მე ვინ რას მეკითხება.

პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, აკი, ვამბობდი ყველაფერი ფილმის სცენარით წარიმართა მეთქი, ჰოდა, ახლა კიდევ უფრო მეტად დარწმუნდებით ამაში და კიდევ უფრო მეტად შეგეპარებათ ეჭვი ამ ისტორიის ნამდვილობაში. იმას ვამბობდი რომ პირველი დღე არყითა და დიდი ემოციებით იყო გაჯერებული, ატმისფერი საკუთარი სახელისთვის შეუფერებლად ბევრს სვამდა, მე კი, ვინაიდან ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ შუამავალის როლი მეკისრებოდა თავი არ მომიკლავს ბევრს ვერ დავლევ მეთქი, შეიძლება ითქვას რომ ამდენი არასოდეს დაგვილევია, ან კი დაგვილევია მაგრამ ასე არასოდეს დავმთვრალვართ (ნუ ატმისფერი მაინც).

მერე, ეს ისტორია რა ისტორია იქნებოდა, პატარა სანაძლეოც რომ არ გარეულიყო სიუჟეტში… შოკოლადისფერი არც დაბნეული ჩანდა და არც მარტოსული, თუმცა მაინც ვერ ვიჯერებდი რომ შეიძლებოდა ასეთ საღამოს და ასეთ ადგილას სულ მარტო ყოფილიყო, ჰოდა ვინაიდან ატმისფერი თვალს არ აშორებდა, ავუხირდი მარტო არ იქნება, ალბათ ვინმეს ელოდება მეთქი, ეს კიდევ თავს იკლავდა ნამდვილად მარტოაო, ჰოდა, მთელ საღამოს ასეთ კამათში ხომ არ გავატარებდით, სანაძლეოს პირობებზე შევთანხმდით და მე დაუფიქრებლად გავეშურე გამარჯვებულის გამოსავლენად.

დიდ ხანს ხვეწნა არ დამჭირვებია ჩვენ მაგიდასთან რომ აღმოჩენილიყო, მე შევეცადე მაქსიმალურად შორს დავმჯდარიყავი, სათვალე გავიკეთე და ტელევიზორში საკმაოდ მნიშვნელოვანი საფეხბურთო მატჩის ყურება დავიწყე. ჰო, სულ დამავიწყდა მეთქვა რომ სანაძლეო წავაგე.

ატმისფერი იფიცება იმ საღამოს რა მოხდა არაფერი მახსოვსო, აი მე კი ყველაფერი მახსოვს, ცოტა ჩავარდნები კი მაქვს, მაგრამ ჯამში ყველაფერი მახსოვს.

ხოლო ვინაიდან ატმისფერს არაფერი ახსოვს, შოკოლადისფერის მოგონებებს ბევრი არაფერი წონა აქვთ.

ე.ი. ყველაფერ მესამე დღეს და მეორე შეხვედრისას დაიწყო.

მაშინ დაერქვა ატმისფერს ატმისფერი (შოკოლადისფერი ყოველთვის შოკოლადისფერი იყო), დიდ ხანს რომ იკოხტავა სარკის წინ ატმისფერ კაბაში გამოწყობილმა და შოკოლადისფერმაც ეს სახელი რომ შეარქვა.

დაუვიწყარი 1 კვირა, აფეთქებული ემოციები და დამშვიდობების წარმოდგენაზე ყელში გაჩხერილი ბურთი, მოკლედ, ყველაფერი ისე როგორც ფილმებშია.

აეროპორტი, ემოციები, აეროპორტი და სიჩუმე.

***

ყველაზე იაფი ფრენები მუმბაიში, როგორც ვნახე qatarairways-ს აქვს, თუმცა სხვა ვარიანტების მოფიქრებაც შეიძლება, იქამდე 5 წელია. რატომ 5 წელი? ატმისფერმა გადაწყვიტა ასე და იმიტომ.

ცხოვრებაში აუცილებელია გქონდეს ერთი დაუვიწყარი, ყველა ცუდ დეტალ ჩამოშორებული მოგონება და მისი გაგრძელების სავარაუდო თარიღი – თან იმედი რომ გაქვს იქამდე გადამივლისო და თან პირიქით, რომ იმედოვნებ ისევ ისე მენდომებაო.

ბარსელონა

აქ 5 წელზე მეტიც კი გავიდა, ვადა არცერთს დაგვითქვამს, განსხვავებით მუმბაისგან, ბარსელონამ საკუთარი თავი დიდი ხნის წინ გადაწყვიტა, ბევრ ქალაქს მიედ-მოედო და ბევრი წლის მერე დაირქვა ბარსელონა.

ბარსელონაზე სასაუბროდ არც არასოდეს მცხელა და არც დიდი სურვილით ვიწვი ხოლმე, თუმცა როცა მუმბაიზე ვსაუბრობ, ჯერ ბარსელონას ბილეთებს ვათვალიერებ, გეგონება ვინმე მელოდებოდეს. მუმბაი? მუმბაი უფროა მოლოდინის რეჟიმში ვიდრე ბარსელონა, ბარსელონამ არც იცის რომ თარიღებს ვარჩევ.

არადა, ამ ორ ისტორიას არაფერი აქვს საერთო, არც გეოგრაფიულად, არც ხანგრძლივობით, არც სიმძაფრით და არც პერსონაჟებით.

ბარსელონაში არც ატმისფერი კაბებია, არც შოკოლადისფერი და წითელი ღვინოსავით მამაკაცი, არც სიმთვრალე და არც სანაძლეო. ბარსელონა უფრო ძველია და თბილისთან მუმბაიზე ახლოსაა.

მუმბაის აუცილებლად გაუხარდება. ბარსელონა უბრალო აკვიატებაა, თუმცა დასასრულისთვის არც თუ ისე ურიგო.

 angel & devil


წამო, მოვწიოთ


დღეს დაახლოებით სამჯერ მაინც გამიელვა თავში ფიქრმა რომ „დროა“. არ ვიცი კონკრეტულად რის დროს ვგულისხმობდი, მაგრამ უკვე ნათლად ვხვდები რომ დროა, დროა და მორჩა.

სინამდვილეში ზღვართან დიდი ხნის წინ აღმოვჩნდი, ერთი ეგაა ვერაფრით შევძელი ნაბიჯის გადადგმა და ახლა ერთ ადგილზე გაყინული ყოველ დღე ვუმეორებ საკუთარ თავს რომ „დროა“.

დღეს ყველაფერმა თავი ამოწურა, ჩქარმა ნელიმაც კიდევ ერთხელ გადაუსვა საკუთარ თავს ხაზი ან კი არ გადაუსვა, ერთხელ გადასმული ხაზი გაამუქა და თავის თავს მსუქანი წერტილიც დაუსვა.

მე ვიცი, რომ როცა ნელისნაირები საკუთარ თავს წერტილს უსვამენ, ახალი აბზაცი უნდა დავიწყო, ისიც ვიცი რომ როცა ნელი ბარიკადების მეორე მხარესაა და მისგან მტრის ხატი მყავს შექმნილი, ეს უკვე დასასრულია და ვიცი რომ „დროა.“

ერთი შეხედვით ყველაფერი ვიცი და „დროას“ ძახილში აუტანლად ვწელავ დროს. პატარა ბავშვივით ვარ, კიდეზე რომ დადგება უნდა გადავხტეო და ნახტომამდე დარჩენილ წამებს რომ ითვლის „ერთი, ორი და სააამი“, გადამწყვეტ მომენტში კი გადახტომას ვერ ბედავს და შემდეგ ისევ თავიდან იწყებს დათვლას.

ოდესმე მეც გადავხტები.

ყველაფერში იმდენად „ზედმეტად…“ ვარ,რომ საბოლოო ჯამში ყველგან ზედმეტი ვხდები ხოლმე. ეს ოხერი ემოციების მართვაც რომ ვერ ვისწავლე, ვერც ბოლო სიტყვის თქმის სიამოვნებაზე რომ ვამბობ უარს? ჰო, სიამოვნება აქ აშკარად ზედმეტი იყო, ბოლო სიტყვის თქმით სიამოვნება არასოდეს განმიცდია, უფრო პირიქით, ყოველთვის მე მაქვს ეს პატივი და ყოველთვის ერთნაირი დამპალი შეგრძნება მრჩება ხოლმე.

არადა, დროა.

მაინც როდის გადავედით შენობით ფორმაზე, ნელი?

წამო, მოვწიოთ.

tumblr_lwbk0xtuEt1qk0ftso1_500


ძვირფასო ნელი!


სწრაფი ფიქრები ნელიზე, რამდენიმე წინასწარ კარგად დაგეგმილი ტყუილი და რითმა რომელიც ლექსზე მეტად „შაირს“ გავს (რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს).

დავიწუნე და დაუდგენელი ვირუსით დაიმფიცირებული სხეულის ჯერ კიდევ მედგრად მომუშავე ტვინის, რომელიღაც უჯრედში მოვისროლე, იმ უჯრედში „სანაგვე“ რომ აწერია.

აი, ნაგავში ქექვას კი ვერაფრით გადავეჩვიე და ყველა ლპობის პროცესში მყოფი ფიქრის ამოთრევით დავკავდი (პრინციპში როგორც ყოველთვის).

დღეს ნელისთვის სურათი უნდა გადამეღო და თითების ჩქარი მოძრაობით მემცნო მსოფლიოსთვის მისი არსებობის შესახებ, ნაცვლად ამისა, როგორც მჩვევია ხოლმე, ჩქარი ფიქრებით ნელიზე სიგარეტს მოვუკიდე და ტელეფონით საკუთარ თავს დიალოგი გავუბი. რაზე ვლაპარაკობდით არც მე ვიცი და არც იმან, ვინც ყურმილის მეორე მხარეს იდგა და მპასუხობდა.

ჰო, მერე რომ არ დამავიწყდეს, აქვე ვიტყვი რომ ნელის სურათი ისევე არ უნახავს მსოფლიოს, როგორც მე არ მისაუბრია სიგარეტის ქაჩვისას ვინმესთან. სინამდვილეში ყველაფერი მოვიგონე. არადა, დიდი ხანია აღარაფერი მომიგონია, წარმოსახვის უნარი ან გავფლანგე და ან სიგარეტისა და ალკოჰოლის გადაჭარბებული დოზის მიღებით მიყენებულ ზიანს შევწირე. ჰო, გავფლანგე, დავლიე, ფილტვებში ჩავუშვი და გავანიავე.

ფილტვები ხველებით მეთანხმება, ღვიძლი დუმს და ვიღაც ისევ დასალევად მეპატიჟება.

სიგარეტის ახალ ღერს ვიღებ, “ნელი”–ს ვაწერ და საზეიმო ვითარებაში ვაგიზგიზებ სანთებელის ნელ ცეცხლზე.

ფილტვებში კუპრთან, ნიკოტინთან და მხუთავ აირთან ერთად მელანსაც ვუშვებ და საკუთარი ტუჩები მეუგემურება.

ძვირფასო ნელი, ვჩქარობ გაცნობო, იმის მაგივრად რომ სურათი გადამეღო, მოგწიე.

I felt nothing


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 940 other followers

%d bloggers like this: