Author Archives: finiki

About finiki

I don't have to be careful, I've got a gun!

The Solar System Really Turns Me On


შესასვლელთან შეკრებილი, ოფისებში მცხოვრები, ჰალსტუხიანი ადამიანები. ოფიციალური მისალმება:

-გამარჯობა. – ჰალსტუხის შესწორებით და მობილურის ეკრანისკენ თვალის გაპარებით.

-გამარჯობა – უაზრო ღიმილი. თავში – “The rings of Saturn are so sexy“.

მორიგი ოფიციალური ფრაზების მიმოცვლა.

წუწუნი ამინდზე.

-აგვიცივდა.

-ჰო. – ისევ უაზრო და „აციების“ კონსტანტირებისთვის სრულიად შეუფერებელი ღიმილი. თავში – “and Jupiter’s got that red spot”. “mniam” მზერა…

კომპიუტერში ჩარგული თავები და ზედმეტად საქმიანი ატმოსფერო. ასეთ ამინდებში კომპიუტერის გამოსხივება თვალებს მიჭრელებს.

თავში – “Pluto and Eres are just dwarves”.

კლავიატურის გულისგამაწვრილებელი წკაპუნი. წითლად მოციმციმე ტელეფონი და საუბრები იმაზე თუ რაზე ისაუბრებენ დღეს 14:00 საათზე.

თავში – “But they get me twice as hot”.

ჯერ კიდევ მაღვიძარას აუტანლად სასიამოვნო მელოდიისგან მოშხამული განწყობის რეაბილიტირების მცდელობა.

ამასობაში – “Oh, planet porn…”

მაუსის გაწკაპუნება და “The solar system really turns me on”

ძალიან საქმიან კითხვაზე, ძალიან არასაქმიანი მზერით გაცემული, ძალიან საქმიანი პასუხი.

თავში “I’m floating through your galaxy…”

ცოტა უადგილო ღიმილის შესაკავებლად მოკვნეტილი ტუჩი (სხვა რამეც შეიძლება იფიქროს კაცმა).

“your milky ways are all over me.” მცდელობა წარუმატებლად სრულდება, მიდი და ნუ გაგეღიმება.

დაღლილობის ნიშნად ღრმად ჩასუნთქვა.

ყურებში “I’ll spread my legs for venus”.

ჰო, კაცმა არ იცის ის ღრმად ჩასუნთქვა მართლა დაღლილობის იყო თუ არა.

“and I’d like to live on Mars”.

ფიქრები ვერძ მამაკაცზე.

რაღადროს ვერძია – “I’ll take Neptune or Uranus”.

ან იქნებ მთვარე… მოიცა, რა დროს მთვარეა! “or any of the countless stars”…

რამდენი საქმე მაქვს, ეს ოხერი ტელეფონიც რომ არ ჩერდება?!…

“And Mercury’s the hottest…”

-მერკური?

-რა მერკური?… – აი, ძაალიან დაბნეული ხმა.

-რა მერკური?! – ტუჩის კვნეტა.

თავში “being closest to the Sun” – რა არის გაუგებარი?!

მაუსზე და კლავიატურაზე გაწოლილი თითები და სხვა განზომილებაში წასული მზერა.

ჩემი სახელის სამჯერ გამეორების შემდეგ მიწაზე დაბურნების ნიშნად სკამზე გასწორება და აჭრელებულ თვალებში ოფიციალური მზერის ჩაყენების მცდელობა.

ფონად – “and if that gets you off, you know you’re not the only one”.

დაულაგებელი პასუხები და ისევ წითლად მოციმციმე ტელეფონი.

საქმიანი ადამიანები, ჰალსტუხები და საოფისე სახეები.

წარმოსახვითი ფურცლების ცვენა თავზე.

მეილები, მეილები, მეილები….

ფონად:

“Oh, planet porn

The solar system really turns me on

I’m floating through your galaxy

Your milky ways are all over me”

სასიამოვნო დღეს გისურვებთ! გარშემომყოფებს ხომ წარმოდგენა არ აქვთ რაზე ფიქრობთ როცა გელაპარაკებიან… ან რა სიმღერა უკრავს ფონად..


28 და სხვა სისულელეები


ეს სიმღერა სულ სხვა რამეზეა.

მაშინაც სხვა რამეზე იყო როცა პირველად მოვისმინე და ახლაც, ეს მაშინაც ვიცოდი და ახლა ხომ ვიცი და ვიცი.

აკვიატებები რომ ხშირად მაქვს ეს ადრეც მითქვამს, ერთ-ერთი მორიგი აკვიატება კი ჩემი მოახლოვებული 25-ე დაბადების დღე იყო. ათასი რამ წავიკითხე იმაზე რა იცვლებოდა ცხოვრებაში (სხვების ცხოვრებაში) 25 წლის შემდეგ, სიაც შევადგინე რა უნდა მომესწრო სანამ 25 წლის გავხდებოდი, დღიურის წერაც კი განვაახლე (ო, ღმერთო ჩემო) და ამ დღეების საუნდთრეკის ძიებას შევუდექი.

რატომღაც იმ პერიოდში ამოჩემებული მქონდა Lorene Scafaria, ჩემი აღმოჩენა იყო და ორმაგად მიყვარდა (საზიარო სიყვარულს ვერ ვიტან), დაუსრულებლად ვატრიალებდი “we can’t be friends”-ს და ვეძებდი მუსიკას 25-ზე. უცნაურია, მაგრამ პირველი რაც ფრიად ჭკვიანმა google-მა შემომთავაზა სწორედ Lorene Scafaria-ს სიმღერა იყო, ოღონდ 25-ზე კი არა, „28“-ზე. აი, მაშინ ვთქვი რომ 28 წლის სანამ გავხდებოდი, რამდენიმე დღით ადრე თავიდან ამოვქექავდი ამ სიმღერას და აუცილებლად მოვუსმენდი (უახლოეს 3 წელიწადში Lorene Scafaria რომ მომბეზრდებოდა გადაბმული მოსმენისგან ეს ისედაც ცხადი იყო). რაღაცნაირად გულიც კი მწყდებოდა რომ 3 წელი უნდა მომეცადა სანამ ამ სიმღერას ოფიციალურად ჩემად ვცნობდი, მოუთმენლობა დამემართა იმის გამო რომ „მაგიური დატვირთვა“ მივეცი და სულმოუთქმელად დავიწყე 28-ის ლოდინი.

მჯერა, ჰო, რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს მჯერა ერთი შეხედვით არაფრისმთქმელი მოვლენების და მგონია რომ ყველაფერში აუცილებლად დევს აზრი. ამიტომ მჯეროდა, რომ ჩემი, Lorene Scafaria-ს და 28-ს შეხვედრა შემთხვევითი არ იქნებოდა და ამიტომ გადავწყვიტე რომ 28 ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე დიდი ცვლილებების ასაკი, ყველაზე მაგარი პერიოდი იქნებოდა.

ახალს არაფერს ვიტყვი, თუ განვაცხადებ რომ 3 წელი ერთი შეხედვით ძალიან სწრაფად გავიდა და საკუთარ თავთან შეთანხმებისამებრ რამდენიმე დღით ადრე ამოვქექე ეს სიმღერა.

2 თვეზე ოდნავ ნაკლებია რაც ჩემი ჯადოსნური 28 დაიწყო…

 ***

წარმოდგენა არ მაქვს რაზეა ეს პოსტი, რას ვწერ და რატომ ვწერ, უბრალოდ დღეს ყველაზე მეტად მჯერა სამყაროსგან გამოგზავნილი პატარა მინიშნებების.

 ***

ერთი უაზრო თამაშია ისეთ ბანალურ თემაზე, როგორიცაა „ვინ იყავი წინა ცხოვრებაში“, ზუსტად რას ამბობს წესები არ ვიცი, თუმცა დაახლოებით მახსოვს რომ უნდა აიღო შენი დაბადების ზუსტი თარიღი და google-ში ჩაწერო died (დაბადების თარიღი), ჰოდა პირველი ვისაც განახებს ეგ არის შენი წინა ინკარნაცია.

ხომ სისულელეა? სისულელეა.

ვიცი რომ სისულელეა? ვიცი!

ჰოდა, ერთით მეტი სისულელე ჩაწერეთ ჩემ ანგარიშზე.

ჩემი ბოლო გატაცების, ნელის ისტორია რომ დავასრულე “მუსკოსის” გამოჩენისას, ესეც ხომ აღვნიშნე ცოტა ხნის წინ?!

დიახ, ოფიციალურად გადავერთე მუსიკოსზე, ჰოდა, აბა მე რისი ფინიკი ვიქნებოდი, რომ არ მენახა ვინ იყო მუსიკოსი წინა ცხოვრებაში (არ ვწითლდები მაინც ამ სისულელეს რომ ვაღიარებ?!), საინტერესო ის კი არ არის ვინ აღმოჩნდა, უფრო ის რომ „მისი წინა ცხოვრება“ დაიბადა „ნელის“ დაბადების დღეს და გარდაიცვალა ზუსტად „მუსიკოსის“ დაბადების დღეზე.

მოუსმინეთ ხოლმე სამყაროს, გაერთობით.


სიგარეტი მუსიკოსისთვის


თავი აწმყოში ვერავინ დაიმკვიდრა, ყველა ან წარსული იყო და ან მომავალი, არც ერთ ჩემ რეალურ, თუმცა წარმოსახვითი თვისებებით დაჯილდოვებულ პერსონაჟს არ ქონია თავისი ადგილი ცხოვრების მიმდინარე მომენტში, ის ყოველთვის ან წარსული იყო და ან მომავალი, ან ორივე ერთად.

სანამ ნელის სახელობის სიგარეტი ჯერ კიდევ მეგდო მაგიდის უჯრაში, ნელი მომავალში ცხოვრობდა, მომავალში რომელიც არასოდეს გახდებოდა აწმყო და იცი რატომ? იმიტომ რომ ცხოვრება სავსეა პატარ-პატარა მოულოდნელობებით, იმას ხომ თქმაც არ უნდა რომ წინასწარ ზუსტად არავინ იცის რა მოხდება, ჰოდა, არც მე ვიცოდი და რა თქმა უნდა არც ნელიმ.

ყველაფერი კი ისე მოხდა როგორც არ ვგეგმავდი, მაგრამ როგორც ვიციდი რომ მოხდებოდა. ანუ ვიცოდი რომ ერთ დღეს აუცილებლად ავიღებდი მისი სახელობის სიგარეტს და ოფიციალური დასასრულის ნიშნად გავაბოლებდი.

მერე რა რომ ჯერ კიდევ მაქვს მისი სახელობის კულონი, რომელიც ერთ-ერთი მოგზაურობისას შევიძინე. მას თავისი ადგილი ექნება, ოღონდ მომავალში კი არა, წარსულში, იქ სადაც მისნაირი ბევრია, თუმცა ეს არანაირად არ ნიშნავს რომ ისინი ერთმანეთში არეულ მასას წარმოადგენენ, პირიქით ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, არც მათი სტატუსი კნინდება მტვრიან თაროებზე დებით, ისინი უბრალოდ ასრულებენ იქ სადაც ლოგიკურად უნდა დაესრულებინათ, ჰოდა, ამაში არც სევდიანია რამე და არც დამაკნინებელი. პირიქით გისურვებთ ისე შეგინახოთ ვინმემ, როგორც მე ვინახავ ჩემ ყველა სამუზეუმე ექსპონანტს. ვინახავ და ვკითხულობ კიდეც, ვიხსენებ და მათი სახელობის ნივთებს არასოდეს ვუძახებ სანაგვეზე.

აღმოჩენა გავაკეთე – ერთი სათადარიგო სახელობითი სიგარეტი ყოველთვის უნდა გეგდოს უჯრაში, თუ ასეთი არ გაქვს ე.ი. ან შენი პერსონაჟი ჯერ კიდევ მომავალში ცხოვრობს და იქიდან ვერაფრით აძევებ და ან ისეთი ცარიელი ხარ, ასეთ სიცარიელეს რომ არავის ვუსურვებ.

ახლა ახალი სიგარეტის დრო დადგა, ნელ-ნელა ტრადიციასავით იქცა ადამიანების დავიწყებისთვის მათი სახელის სიგარეტზე მიჯღაბვნა და მათი ჰაერში კვამლის ნაწილაკებად განიავება. მომწონს და ვეწევი.

თუმცა ჯერ მოწევა ადრეა, სულ ახლახანს ვახოხიალე საფერფლეზე ნელი, ახალი პერსონაჟის სახელის მიწერას კი ჯერ ვერ ვბედავ.

არადა რა სასაცილოდ ჟღერს ახალი, ახლის გარდა ყველაფერია. ერთი ეგაა მისი სახელი არასოდეს დამიტანია სიგარეტზე, მეტიც, მისი მუზეუმში წაცუნცულების სურვილი პირველად რომ გამიჩნდა არც მუზეუმი მქონდა, არც საგულდაგულოდ გამოყოფილი ფართი არქივისთვის და სიგარეტსაც კი არ ვეწეოდი.

ადამიანების „მიწიდან ამოთხრა“ (ასე ვეძახი ამ პროცესს) რომ ჩემი საყვარელი საქმიანობაა ეს ადრეც მითქვამს, თუმცა სულ უფრო და უფრო მეტად ვერთობი პროცესით, რომელიც იწყება ადამიანების თავებზე გაჩენილი ფერმკრთალი კითხვის ნიშნებით და ბოლოვდება აურაცხელი რაოდენობის ინფორმაციით. ადრე მეგონა პროცესის ბოლოს, კითხვის ნიშნის გაქრობისთანავე ეკარგებოდა ხიბლი ამ პერსონაჟს, არადა ვცდებოდი, სულაც არა.

ჰოდა, იმ დღეს უკვე ვგრძნობდი რომ ნელის დრო ამოწურული იყო და უაზროდ ვწელავდი დღეებს მის არქივში ჩასაცუნცულებლად, ვხვდებოდი მაგრამ ხომ ვთქვი ისე არ უნდა იცხოვრო ერთი ექსპონანტის სახელობის სიგარეტი არ გეგდოს უჯრაში მეთქი, ჰოდა, ზუსტად ამიტომ ვწელავდი დროს.

აი, ახალი პერსონაჟის შერჩევა კი ჭეშმარიტად რთული საქმეა, იმდენი ობიექტური გარემოება და სუბიექტური დამოკიდებულებაა საჭირო, იშვიათად, რამდენიმე წელში ერთხელ თუ გაგიმართლებს. არადა ნელი სულს ღაფავდა, და ისეთი პირი უჩანდა რომ მეც მიმათრევდა არქივისკენ. წარმოიდგინე, რომ სხვა არაფერი დაგრჩა საკუთარი თავის დაარქივების გარდა, დიდი ვერაფერი წარმოსადგენია ხომ?!

იმ დღეს ტვინი სულ სხვა რამით მქონდა დაკავებული და ის ჩემი „ყმაწვილქალობის“ დროინდელი, თავზე დიდი კითხვის ნიშნიანი პერსონაჟი არც კი მახსოვდა, ან რას მემახსოვრებოდა, მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო, 13 წელი პატარა დრო ხომ არ არის (გასული წლების ზუსტ რაოდენობაში დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ ვვარაუდობ რომ დაახლოებით ეს დრო უნდა იყოს გასული).

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნელის ამბავი საბოლოოდ „მუსიკოსმა“ გადაწყვიტა, მოვწიე, ჩავაფერფლე, არქივში მისთვის დიდი ხნის წინ შერჩეულ ადგილზეც მოვათავსე და „მიწიდან ამოთხრის“ პროცესს შევუდექი. ვთხრი მუსიკოსს, ჰო, მუსიკოსს, ისე რომ მეტი არაფერი ვიცი.

ამოვთხარე? რა თქმა უნდა!

ახლა მთავარია მისი სახელობის სიგარეტმა დიდ ხანს გაძლოს უჯრაში.

და თუ თვითონ ჩამაქრო? რა პრობლემაა, ცინცხალ კოლოფს ვუყიდი.

singer2.tif


პროცესები


საკუთარი ხელით მომზადებულ საჭმელს გემოს ვერასოდეს ვატან, როგორ ძალიანაც არ უნდა მშიოდეს კეთების პროცესში აუცილებლად მეკარგება მადა. ვიცი, რომ ეს საკმაოდ გავრცელებული სენია და ამ „ფენომენის“ არა ერთი ახსნაც მომისმენია.

თუმცა ახლა განმარტებები არაფერში მჭირდება, უბრალოდ შევნიშნე, შემდეგ დავფიქრდი, აღვნიშნე და დავივიწყე.

თითქმის ყოველ დღე მინდა ვიტირო და არაფერი გამომდის, იმიტომ კი არა რომ ძალიან ცოდო და უბედური ვარ, არა, უბრალოდ მინდა რომ ვიტირო.. მაგრამ შენც არ მომიკვდე! წამლად რომ გინდოდეს ერთ ცრემლს ვერ გამაგდებინებს კაცი.

ამისთვის საჭიროა ბევრი ალკოჰოლი და მსოფლიოში ყველაზე იდიოტური, თუმცა ამასთანავე ძალიან სენტიმენტალური ფილმი. უბედურება კი ისაა რომ ახლა აღარც ალკოჰოლს ვეძალები დიდად და ფილმების ყურებასაც დიდი ხნის წინ მივანებე თავი. ჰოდა, ვუალა! გაურკვეველი მიზეზით მინდა ტირილი, მაგრამ ამაოდ.

ახლა მხოლოდ რამდენიმე განუხორციელებელი სურვილი მაქვს.

ჰო, სურვილებს რაც შეეხება, სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რომ ყველაფერი რაც ყველაზე ძალიან მინდა არის ერთი პატარა მომენტი, გაელვება და მეტი არაფერი. პროცესის სახით, მიმდინარედ ვერაფერი წარმომიდგენია და შესაბამისად ვერც მინდა. აი, მხოლოდ რაღაც ისეთი რაც კონკრეტულ მომენტში მგონია რომ ძალიან გამაბედნიერებს, თუმცა პროცესის სახით როგორი იქნება არ ვიცი.

ეგ კი არა, წარსულში მომხდარი ამბებიც, ჯერ კიდევ აწმყო რომ იყო მომენტებად მომწონდა, ახლა კი, მოგონებების სახით უფრო პროცესებად იქცა.

ანუ შემიძლია ვიოცნებო მომენტებზე, შევიგრძნო კონკრეტული მოვლენები დროის მკაცრად შემოსაზღვრულ პერიოდში და გავიხსენო ხანგრძლივ პროცესებად, გავიხსენო და დავტკბე.

დასკვნა: ბედნიერი პროცესები არსებობს მხოლოდ წარსულში, აწმყო და მომავალი მომენტებისგან შედგება.

არადა, ყოველთვის პირიქით მეგონა.

პროცესებად ქცეულ სურვილებს მოაქვს იმედგაცრუება, თუმცა წარსულად ქცევის შემდეგ, ცხოვრების საუკეთესო ხანად მეჩვენება ხოლმე.

სადღაც გამოკვეხებული ადამიანი ვარ. ვერ ვიტყოდი წარსულს მივტირი მეთქი, სულაც არა, სასაცილო იცი რა არის? წარსულს კი არ მივტირი, იმას მივტირი რაც წარსულში „ბედნიერების ჟამს“ (რომელიც თავის დროზე მხოლოდ პატარა გაელვება იყო, ახლა კი მთელ პროცესად იქცა) უნდა მომხდარიყო და არ მოხდა. კიდევ უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ გული კი არ მწყდება იმაზე რაც უნდა ან შეიძლებოდა მომხდარიყო და არ მოხდა, არა ის მომენტი მენატრება ჯერ კიდევ რომ არ ვიცოდი მოხდებოდა თუ არა და რომ ველოდებოდი. მოკლედ რომ ვთქვა მენატრება მომავალში მომენტებად წარმოდგენილი მოვლენების მოლოდინის პროცესი.

ისევ ავიხლართე.

tumblr_ldphhfcod71qbpwzeo1_500


სასრიალოს კიბეზე


ნდობის კოეფიციენტი (ჰო, მგონი ასე მოიხსენიებენ ხოლმე) ყოველდღიურად უფრო და უფრო ეცემა და ისევ იმ ნიშნულს ვუბრუნდებით, კაპიკის ფასი რომ იყო ჩვენი მეგობრობა.

აღფრთოვანების ობიექტებთანაც მხოლოდ საქმიანი საუბრებით შემოვიფარგლები.

დაღლილობისგან ზედმეტად გავნაზდი.

ინტერესიც გამინელდა და სიგარეტის შეცვლაზეც დავფიქრდი.

გამარჯობასაც ვამბობ და ენასაც აღარ ვიწვავ მოწევისას. ჰოდა, ის დრო ჯობდა გამარჯობას რომ არ ვამბობდი და სიგარეტის კვამლი რომ მახრჩობდა ამის გამო.

ის დრო ნამდვილად ჯობდა, ყველაფრის მოყოლა რომ შემეძლო და რაღაც ნდობასავით გრძნობა რომ მქონდა.

ის დრო მენატრება, შენი ნახვა რომ მყოფნიდა, ჩვენ ორ წინადადებიან საუბრებს რომ ვატრიალებდი გონებაში დაუსრულებლად, არაფერი რომ რაღაც მეგონა და შენზე კითხვა რომ მიყვარდა.

აი ის დრო, რომ მეგონა გაქცევით თავს ვუშველი მეთქი, წასული რომ არ ვიყავი და დაბრუნება რომ მეჩქარებოდა (გეგონება მელოდებოდა ვინმე).

შენი ზოგადი დახასიათება რომ მიყვარდა და წარმოდგენა რომ არ მქონდა კონკრეტულად შენ როგორი იყავი.

შენთან შეხვედრისას სათვალეს რომ ვიხსნიდი ხოლმე, შენი სახე რომ ვერ გამერჩია.

გაღვიძება რომ მიხაროდა და რომ მეგონა საღამოს მოსაყოლი მექნებოდა რამე, იმისთვის ვისთან მეგობრობაც ახლა კაპიკის ფასია.

ცხოვრება ხომ აღმართებისა და დაღმართებისგან შედგება? ადრე ხომ მეგონა რომ დაღმართი აუცილებლად ცუდს ნიშნავდა და კისრის მოტეხვის სინონიმი იყო, ხომ მინდოდა სულ ზემოთ მევლო?! ჰოდა, ძალიან ვცდებოდი!

ძვირფასო ფინიკი, ცხოვრება “სასრიალოა”, ასვლა დიდი ვერაფერი ხალისია, ერთი სული გაქვს დროულად აიარო კიბე და სუნთქვაშეკრული ჩამოჯდე კიდეზე, მთელი მუღამი ხომ ჩამოსრიალებაშია?

ჰოდა, ბედნიერ სრიალს გისურვებ! ეს სიამოვნება შეიძლება კისრის მოტეხვადაც ღირდეს. მთელი ცხოვრება სასრიალოს კიბეზე ჩემმა მტერმა გაატარა.

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round.

tumblr_lw1nbcsfwv1qd9woto1_400


ჩამრთველთან ახლოს


“გეუბნებოდი უცნაური ამბავი ხდება ჩვენს თავს მეთქი და აჰა” – ისევ საკუთარ თავთან ვცდილობ დიალოგის გაბმას.

დიდი ხანია აღარაფერი გამომდის, ზოგჯერ მგონია არც ადრე ვვარგოდი რამედ, ახლა კი საერთოდ წყალწაღებული გავხდი.

კიდევ უფრო დიდი ხანია საკუთარ თავს აღარ ველაპარაკები, უფრო უეცარი წამოყვირებები დამჩემდა, მოულოდნელობის ეფექტით რომ გადავფარო ხოლმე მდორედ მიმდინარე მომაბეზრებელი ფიქრები, ის ფიქრები რომლებიც მგონია ტვინის ყველა უჯრედში ჩამაკვდნენ და აწი ვეღარაფრით მოვიშორებ მეთქი.

რამდენი ხანია გადაწყვეტილება აღარ მიგიღია?

როგორც წესი ყველაზე კარგად მაშინ ვფიქრობ ხოლმე, როცა წინა საღამოს მიღებული ალკოჰოლის დოზა თავს გამთენიისას მახსენებს და არც დაძინების საშუალებას მაძლევს და არც ბოლომდე გამოფხიზლების. ჰო, მართალია გამართულად არა, მაგრამ ყველაზე კარგად მართლა ამ დროს მიჭრის გონება და გადაწყვეტილებებსაც შესაშური სიმარტივით ვღებულობ.

ბოლო გადაწყვეტილებაც ასეთი იყო, გადაწყვეტით კი გადავწყვიტე, მაგრამ ვინაიდან ამ საკითხის გადაწყვეტა არსებითად არც არაფერს ცვლიდა, გადაწყვეტილება გადაწყვეტილებადვე დარჩა, საკითხი კი კვლავ ღიაა, ან უფრო დახურული ვიდრე ღია, დახურული და გადაუწყვეტელი.

როცა მე ვწყვეტ სხვები უმოქმედობას ამჯობინებენ.

ნამთვრალევზე მიღებული გადაწყვეტილებების სიმსუბუქეს ვგრძნობ და გული მწყდება რომ სხვა მოქმედ პირებს იმდენი არ დაულევიათ რომ საბოლოოდ იგივე გადაწყვეტილებამდე მისულიყვნენ.

ვერც დალევის რიტმში ვემთხვევით ერთმანეთს.

რას ველოდები? შუქის ჩაქრობას, მერე თავიდან რომ ავანთო იმიტომ.

ისევ ავირიე როლებში, როგორც წესი შუქს თავად ვაქრობ ხოლმე, სხვები კი ანთებულს მახვედრებენ. ერთხელ აუცილებლად დავასწრებ ყველას და ვიტყვი “დაე იყოს ნათელი”, შემდეგ კი აუცილებლად დავწერ რომ იქმნა ნათელი.

ვიწყებ უკუღმა ათვლას და კარების ღრეჩოდან შემომავალი სინათლე ბნელდება.

ჩამრთველთან ასე ახლოს არასოდეს ვყოფილვარ.

სამამდე დათვალე!..

…და იქმნა ნათელი.

P.S. მთავარია საბოლოოდ ჩამოყალიბდე “ჩამრთველს” ჩამრთველს ეძახი თუ გამომრთველს.

tumblr_lcb8doEcaU1qb9fxeo1_500


Amor Vincit Omnia


როდესაც კონკრეტული ამბის მოყოლას ვაპირებ, სიტყვების არც ხლართვა მიყვარს და არც გადაპრანჭული საუბარი. დაე, ყველაფერი ისე იყოს როგორც მოხდა.

ან არა, რაღაც გულმავიწყობა დამჩემდა, მე ხომ კონკრეტულ ამბებზე არასოდეს ვსაუბრობ და მით უფრო დეტალებს არასოდეს ვააშკარავებ. ამასაც რომ თავი დავანებოთ, კიდევ უფრო ნაკლებ წარმოსადგენია ის რომ ახლა და აქ ვისაუბრო თემაზე, რომელმაც დღეს ერთდროულად შემაშფოთა და აღმაფრთოვანა კიდეც.

არადა სულმოუთქმელად ველოდები მოვლენების შემდგომ განვითარებას, ველოდები და მეშინია, ოღონდ სხვანაირად, აი ისე შიშისგან სასიამოვნო ჟრუანტელი რომ გივლის ტანში. დიდი ხანია ასე არაფერს დავლოდებივარ, როგორც წესი ყოველთვის ვიცი ხოლმე რა, როდის და როგორ უნდა მოხდეს, დღეს კი ყველაფერი სხვაგვარადაა, დღეს არაფერი ვიცი, არაფერი ვიცი გარდა იმისა რომ „Amor Vincit Omnia“, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს სიტყვები ჩემთვის.

რა ხდება მაშინ როდესაც სამყარო ფარული შეტყობინებით გამოდის კონტაქტზე?! რა ხდება და ნებდები, აი ასე, უბრალოდ ჯდები სავარძელში და ელოდები როდის გაშიფრავს საკუთარ თავს ახლახანს მიღებული შეტყობინება.

ძვირფასო Caravaggio, სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა, კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩემს ცხოვრებაში.

Amor Vincit Omnia! ჰოდა, დავნებდეთ!

427px-Amor_Vincet_Omnia


წარსულში ძვირფას ადრესატს


მცირე შესავალი:

დღეს კვირაა, სულ მალე კი 00:00 საათი გახდება და ორშაბათიც მოვა.

ძველი წერილების კითხვით დავკავდი და სრულიად შემთხვევით, უკვე დავიწყებულ წერილს გადავაწყდი, რომელიც არც არავისთვის გამიგზავნია და დაწერის შემდეგ მეც კი დავივიწყე.

ამას რომ ვწერდი ალბათ ვერაფრით წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე გავბედავდი მის გამოქვეყნებას (გამოგზავნაზე საუბარიც ზედმეტია). იმდენი დრო გავიდა, რომ ახლა ამ წერილის კითხვისას უბრალოდ მეღიმება და რაღაცნაირად გული მწყდება, რომ მას დღის სინათლე არასოდეს უნახავს.

ჰოდა, რახან შევინახე ე.ი. მინდოდა რომ ოდესმე გადავწყდომოდი, ხოლო რას ვიზამდი მისი წლების შემდეგ წაკითხვის მერე მაშინ ნამდვილად ვერ მეცოდინებოდა (ახლაც არ ვიცი).

ბევრი რამ გადაჭარბებული, გაზვიადებული და სასაცილო მგონია, ბევრ სიტყვასაც შევცვლიდი და ჩემი ნება რომ იყოს ამ წერილს საერთოდ არ დავწერდი, მაგრამ რახან დავწერე ე.ი. როგორც მინიმუმ ყველაფრის მონელება მინდოდა.

ჰოდა, სანამ წავშლი და გავაქრობ, სანამ ამ საკითხზე ჯერ კიდევ მეცინება (წლების მერე შეიძლება არც კი გამახსენდეს საერთოდ რაზე ვწერდი და რატომ), გადავწყვიტე შეულამაზებლად, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გამოვაქვეყნო.

თუმცა გადავწყვიტე მაინც გადაჭარბებული ნათქვამია, ვინაიდან მაინც ეჭვი მეპარება ამ გადაწყვეტილების სისწორეში და ჯერ მხოლოდ ნიადაგს ვსინჯავ, ანუ დრაფტებში ვაგდებ, ხოლო თუ საღ გონებაზე კვლავ ჩავთვლი, რომ ეს საკითხი ამჟამად იმდენად უმნიშვნელოა რომ მისი გამოქვეყნება ჩემთვის არაფერს შეცვლის, მაშინ გამოვაქვეყნებ.

დღე მეორე – საღ გონებაზე:

ჰოდა, მაშ ასე, ვაქვეყნებ შემდეგი მიზეზით – მიყვარს როდესაც უკვე დავიწყებულ ემოციებს ვაწყდები ხოლმე და სასიამოვნოდ მეღიმება იმის წარმოდგენისას დრო როგორ შველის ყველაფერს. ვაქვეყნებ იმიტომაც რომ შესაძლოა დროთა განმავლობაში სხვა უსარგებლო ხარახურასთან ერთად შემომეშალოს (რაც არ მინდა), იმიტომაც ვაქვეყნებ რომ მგონია ოდესღაც არსებული ემოციები უკვალოდ არ უნდა გაუჩინარდნენ და იმიტომაც რომ წერის მომენტში ვიცოდი ჩემ გარდა მას არავინ წაიკითხავდა და ამიტომ აბსოლუტურად გულწრფელი ვიყავი (სხვა ასეთი პოსტი ჩემ ბლოგზე არ მოიძებნება).

ძვირფასო ადრესატო, ყოველგვარი ცვლილების გარეშე გიგზავნი ჩემ საკმაოდ ძველ და შენთვის მოწერილ უკანასკნელ წერილს, რომელიც დათარიღებულია 23.03.2011 წლით.

“სასაცილოა, გადავწყვიტე ჩემი მეგობრის რჩევა გამომეყენებინა და დამეწერა ის რისი არც თქმა შემიძლია და  შენ წარმოიდგინე არც ფიქრი.

მე დავიღალე, ჰო როგორც ადრეც აღვნიშნე დავიღალე, ჩემდა გასაკვირად კი სულ რამდენიმე თვის წინ აღმოვაჩინე, რომ შენც იცოდი ჩემი ზედმეტად გადაღლილი და გულგრილი განწყობის შესახებ, მდგომარეობას ჯოჯოხეთიც კი უწოდე. მე არ გიპასუხე, რამდენიმე მიზეზის გამო, მთავარი ის იყო რომ ვერაფრით ვიჯერებდი მე მომწერა მეთქი, ვფიქრობდი, რომ რაღაც შეცდომა იყო, ამიტომ უბრალოდ აღელვებული ვიყავი რამდენიმე დღის განმავლობაში, შემდეგ კი დავმშვიდდი, ამას შეცდომა ვუწოდე და ისიც კი ვიფიქრე დავივიწყებ მეთქი. თუმცა არც შენ დააყოვნე და მეორედ გამოჩნდი, ეს კი უკვე აღარ იყო შეცდომა, არა ეს ნამდვილად შეეფერებოდა სინამდვილეს, თუმცა კვლავ ეჭვი მღრღნიდა და ამიტომ გადავწყვიტე თავი მომეჩვენებინა, ვერაფერს ვხვდები მეთქი, ჰოდა ჩავალაგე და ბათუმში წავედი, თან ღიმილიანი სახით მივდიოდი, ისეთ განწყობაზე მხოლოდ შენ რომ შეგიძლია ჩემი დაყენება. საღამოს ვიჯექი მეგობრებთან ერთად და შენგან კიდევ ერთი წერილი მივიღე, ეს რა თქმა უნდა აღარ იყო დამთხვევა და მეც გადავწყვიტე იგივე სტილით მეპასუხა, იქნებ გონს მოეგო მეთქი, შენ დაიკარგე, მეც რა თქმა უნდა მომენტალურად ვინანე და დავიწყე ფიქრი იმაზე, რომ იგივე შეცდომა დავუშვი რაც წლების წინ, თუმცა შემდეგ 27 აგვისტო დადგა და მე ისევ შენი გამოჩენით გამწვეული ბედნიერება ვიგრძენი. ვერაფრით შევძელი ამის უბრალოდ დავიწყება, თუმცა ვერც ის შევძელი რომ რეალური ვყოფილიყავი, გამეკეთებინა ის რაც მინდოდა, თავი ვაიძულე მეპასუხა უხეშად, შემდეგ კი საკუთარი თავის მიმართ დაუშრეტელი ზიზღი ვიგრძენი, თუმცა 28 აგვისტო დაუვიწყარი იყო, ბედნიერი და დაუვიწყარი. სასაცილოა, ისე ჟღერს თითქოს თავდავიწყებით ვარ შეყვარებული, არადა ეს საერთოდ არ შეეფერება სინამდვილეს, უბრალოდ საუბარი მიყვარდა შენთან, მეტი არაფერი.

შენ დაიკარგე ან კი ამას რა გამოცნობა უნდოდა, ჩემი პასუხი არც კორექტული იყო, არც განსაკუთრებულად გამჭრიახი როგორც თავიდან მეგონა და არც ისეთი, რომელიც რეალობასთან კავშირში იქნებოდა. ყოველი ახალი დღის გათენებასთან ერთად ვგრძნობდი, რომ ეს შეთხზული გამოგონილი პიროვნება, რომელსაც ჩემს თავს ვეძახდი სინამდვილეში არ არსებობდა და მოგონილი წესებით ცხოვრობდა, სამწუხაროდ არაფრის გამოსწორება შემეძლო, მე ხომ შენთან მიმართებაში რაღაც აუხნელ შიშს განვიცდიდი ყოველთვის, მუდმივად ვგრძნობდი რომ გაწუხებდი, თავს გაბეზრებდი, უკანასკნელი საქციელით კი საერთოდ გადავუსვი ხაზი ყველაფერს. საკმაო დროის შემდეგ, შენი მორიგი და როგორც შემდეგ აღმოჩნდა უკანასკნელი ნაბიჯით მივხვდი, რომ ვერც შენ შეძელი ჩემი საკმაოდ თავხედური გამოხტომის ატანა და ნუ დიდად ჭკვიანურად არა, მაგრამ მაინც მიპასუხე, ისე როგორც საჭირო იყო, ზუსტად ის გააკეთე რაც იცოდი ყველაზე მეტად მომიშლიდა ნევრებს, მე კი შემდეგ იმაზე უარესი სისულელე გავაკეთე ვიდრე მანამდე, მართალია, ვერაფრით ვსწავლობ ჭკუას.

საკმაო დრო გავიდა, თითქმის უკვე მონელებულიც მქონდა ყველაფერი, როდესაც ჩემმა მეგობარმა მომწერა შენზე, საკმაოდ უსიამოვნოდ და საკმაოდ ცუდი ახალი ამბავი, მე მეწყინა, აუხსნელად მეწყინა, გული დამწყდა, მე ხომ რატომღაც მუდმივად გგულშემატკივრობდი, აი ისე ნამდვილი მეგობარი, რომ განიცდის შენს ამბავს, ჰოდა საკუთარი თავის მიმართ კიდევ უფრო დიდი ზიზღი ვიგრძენი, მივხვდი, რომ შესაძლო იყო ცუდად იყავი მე კი არ გავითვალისწინე, ჰოდა ვერაფრით მოვიშორე იდეა, რომ ბოდიში უნდა მომეხადა, უბრალოდ მეთქვა, რომ ვხვდებოდი ცუდად მოვიქეცი მეთქი, მეთქვა ეს არა იმისთვის, რომ ან პატიება მიმეღო ან თუნდაც მეგობრული ჟესტი, არამედ იმიტომ რომ საკუთარი თავის წინაშე მომეხადა ვალი, მე უბრალოდ არ შემიძლია ვიყო ცუდი, დამპალი, ცივსისხლიანი ან უბრალოდ შენთან მიმართებაში არ შემიძლია. არ ვიცი, შენ ამ ყველაფერს რა ინტერპრეტაცია მიეცი, თუმცა მე ყველანაირად ვეცადე გეგრძნო, რომ ამას ვაკეთებდი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს სიმართლე იყო და არა იმიტომ, რომ შენგან საპასუხო ჟესტი მიმეღო.

ჰოდა ყველაფერი ძალიან მარტივადაა, დღეს ამ წერილს იმიტომ ვწერ, რომ როგორც წესი, როდესაც რაღაცაზე საუბარი ან განტვირთვა მინდა, ადრესატისთვის უაზრო წერილის წერის სურვილი მიჩნდება, ადრესატი კი შენ ხარ, ყველაზე მარტივი, უპრობლემო, ის ვინც არაფერს მკითხავს და არაფერს მეტყვის, ის ვისაც არასოდეს გავუგზავნი წერილს, ჰოდა, მე დავიღალე.”


T11.8


თანდაყოლილი გაუბედაობით ვარ ავად და უკვე წლებია აღარ მიჩქარდება პულსი.

არადა ზუსტად ახლა, ამ მომენტში, შემიძლია ისე გავცოცხლდე, ისე ამიჩქარდეს პულსი, რომ რეანიმაციაში ამოვყო თავი.

სამწუხაროა რომ დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით მე როგორც ავადმყოფობას ჩემი პატარა კოდი არ მაქვს (ჩემი ვერსია T11.8 იქნებოდა).

პ.ს. დაავადაებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით კოდი T11.8 გულისხმობს  – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე.

ხომ ვამბობდი დაუზუსტებელი, გაურკვეველი, ჩამოუყალიბებელი და საერთოდ „სხვა“-ში გასაერთიანებელი ადამიანი ვარ მეთქი.


20 წამი


ადრე ჩემ პატარა ოთახს არც ნომერი ქონდა და არც ჩემი გვარი იყო კარებზე გამოჭიმული, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ყოველი ღია კარის დღე უამრავი ნაცნობი ადამიანის სტუმრობით სრულდება და მეც სერიოზული მზადება მიწევს სტუმრების მისაღებად. ყველაფერი ზედმეტად სუფთა და სხვების გემოვნებაზე მორგებული გავხადე, საკუთარი თავი ყველა კუთხე-კუნჭულიდან გამოვგავე, გადაწმენდილ მტვერს გავაყოლე და ფანჯრიდან დაფერთხილ ჩვარზე მიკრული ფიქრები ჰაერში გავანიავე.

ისევ სხვების მიერ წინასწარ გამზადებულ ჩარჩოში გამოჭიმული უსახური პორტრეტი გავხდი, ნაძალადევად რომ იღიმება ისეთი.

უეცარი აფეთქება:

ყველას, ვისაც ეს ეხება,

მოგახსენებთ რომ ფეხებზე მკიდია თქვენი ზედმეტად მაღალ საფეხურზე მდგომი პერსონა, კიდევ უფრო მეტად მიმიფურთხებია იმისთვის თუ რა წარმოდგენა გაქვთ საკუთარ თავზე და რა წარმოდგენა გაქვთ მათზე ვისაც აიძულებთ არჩევანი გააკეთონ. ფეხებზე მკიდია, რამდენით უსწრებთ მათ ვისაც თავისუფლებაში ზედმეტად ბევრი ადამიანის გადახდა უწევთ და რამდენი კილომეტრით ჩამოგრჩებით.

არა, გმადლობთ ნუ გამაცილებთ, უკვე იმდენჯერ დავაპირე აქედან გასვლა, კარებს თვალდახუჭული მივაგნებ.

20 seconds


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 943 other followers

%d bloggers like this: