Author Archives: finiki

About finiki

I don't have to be careful, I've got a gun!

Lips That Touch Liquor Shall Never Touch Mine


აქ სულ სხვა ტექსტი და სულ სხვა შინაარსი უნდა ყოფილიყო. თუმცა ვინაიდან და რადგანაც ძალიან ბევრი რამ არ ვიცი და საკმაოდ ხშირად ისეც ხდება რომ სრულიად შემთხვევით ვიგებ ხოლმე რაღაც ახალს, დღეს გეგმები შეიცვალა.

ჰოდა, ნაცვლად იმისა რომ დისნეის მულტფილმების მუსიკალურ გაფორმებაზე ვისაუბრო (რომელზეც აუცილებლად ვისაუბრებ), დღეს “Temperance movement”-ის ერთ-ერთი წარმომადგენლის შემთხვევით თვალში გამოჩხერილ ლექსზე უნდა დავწერო.

ორი სიტყვით (მეტი არც მე ვიცი და იმიტომ) ე.წ. “Temperance movement“-ზე: Temperance movement წარმოადგენდა მოძრაობას ალკოჰოლური სასმელების მოხმარების წინააღმდეგ, ძირითადად ამ მოძრაობის წევრები ეწინააღმდეგებოდნენ ალკოჰოლური სასმელების ნებისმიერი დოზით მოხმარებას და მოითხოვდნენ მოხმარების კანონის ძალით სრულ აკრძალვას ან შეზღუდვას. მოძრაობა მე-19 საუკუნის დასაწყისში დაიწყო.

ყურადღება არასოდეს მიმიქცევია ლექსიკონებში ამ სიტყვის (Temperance) განმარტებაზე, კერძოდ მისი ერთ-ერთი მნიშვნელობა “მაგარი სასმელებისაგან თავის დაჭერა“ ყოფილა.

ახლა ლექსზე, რომელიც ამ მოძრაობის აქტიური წევრის მიერ დაიწერა სწორედ ამ მოძრაობის მხარდასაჭერად.

Lips That Touch Liquor Shall Never Touch Mine

მე ამაზე უბრალოდ გამეღიმა, თუმცა ლექსის შინაარსმა მაინც ძალიან დამაინტერესა.

Alice Lee stood awaiting her lover one night – როგორც სჩანს “თავშეკავება“ და “მოთმინება“ ქ-ნი ალისის შემთხვევაში მხოლოდ ალკოჰოლს ეხებოდა. არა, საწინააღმდეგო კი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აღვნიშნე.

Her cheeks flushed and glowing, her eyes full of light.

She had placed a sweet rose ‘mid her wild flowing hair;

No flower of the forest e’er looked half so fair

As she did that night, as she stood by the door

Of the cot where she dwelt by the side of the moor.

ჰოდა, კარგად გამოპრანჭული ალისი, გვარიანად დაღამებულზე, მორჩილად ელოდა საყვარლის გამოჩენას.

She heard a quick step coming over the moor,

And a merry voice which she had oft heard before;

And ere she could speak a strong arm held her fast,

And a manly voice whispered, – ოჰ, ეს მამაკაცური ხმა, წარმოვიდგინე კიდეც, ჯერ ხმა და შემდეგ ალკოჰოლით გაჯერებული სუნთქვა. ოჰ..

“I’ve come, love, at last.

I’m sorry that I’ve kept you waiting like this,

But I know you’ll forgive me, then give me a kiss.” – ან ძალიან რომანტიული ბუნების იყო ეს ალისის საყვარელი მამაკაცი (რომელსაც ბოხი ხმა ექნებოდა, აი ისეთი რომ ლაპარაკობს და თან ზარების რეკვა რომ გესმის. რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს), ან ცოტა ზედმეტი მოუვიდა და ამჩატდა.

But she shook the bright curls on her beautiful head,

And she drew herself up while quite proudly she said, – აკი ვთქვი მის სუნთქვაში უეჭველად იგრძნობოდა ალკოჰოლი მეთქი, აბა საიდან ასეთი სიამაყე და სიმკაცრე?! თან ასეთი მოუთმენელი ლოდინის შემდეგ.

“Now, William – უი, ვილიამი რქმევია (მაპატიეთ ეს უაზრო ჩართვა).

“Now, William, I’ll prove if you really are true,

For you say that you love me — I don’t think you do;

If really you love me you must give up the wine,

For the lips that touch liquor shall never touch mine.” – ჰოდა, ვუალა, გამოცდა ნამდვილ მამაკაცს, ალკოჰოლი თუ ალისის ტუჩები.

He looked quite amazed – არც მიკვირს.

“Why, Alice, ’tis clear

You really are getting quite jealous, my dear.” – ეჭვიანობა გამიგია, ჰო, გამიგია, მაგრამ მე ცოტა სხვაგვარად მესმოდა.

“In that you are right,” she replied; “for, you see,

You’ll soon love the liquor far better than me.

I’m jealous, I own, of the poisonous wine,

For the lips that touch liquor shall never touch mine.” – აჰა, ისევ. მაგრამ კაცმა თუ გამოპრანჭულ ალისთან პაემანზე მისვლამდე ცოტა ღვინო დალია, საიდან ასკვნის ალისი რომ მალე მას ღვინო ალისზე მეტად ეყვარება, მომკალით და ვერ გავიგე.

He turned, then, quite angry. – აქ ვიფიქრე, ვცდებოდი, ალბათ უბრალოდ ნასვამი კი არა, ღვინით გვარიანად გამაძღარი მიადგა და ახლა ისეთს დაატრიალებს, მეც კი დავფიქრდები მსმელი კაცების ტუჩებზე მეთქი, მაგრამ არა.

“Confound it!” he said,

“What nonsense you’ve got in your dear little head;

But I’ll see if I cannot remove it from hence.” – არ ვიცი, მაგრამ ეს პატარა თავუკაში გაჩენილი სულელური ფიქრები, ცოტა მესექსისტება, მაგრამ ეტყობა ეს ლექსი არც ფემინისტ ქალებზეა, არც პათოლოგიურ მსმელებზე და არც ქორწილამდე თავშეკავებაზე (ალკოჰოლს რომ არ ვგულისხმობ მიხვდით ალბათ).

She said, “‘Tis not nonsense, ’tis plain common-sense:

And I mean what I say, and this you will find,

I don’t often change when I’ve made up my mind.” – სისულელეებით გამოტენილი პატარა თავუკა ეძახე და მაგრად კი დადგა. უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები.

He stood all irresolute, angry, perplexed:

She never before saw him look half so vexed; – აი ისევ დავიძაბე.

But she said, “If he talks all his life I won’t flinch”;

And he talked, but he never could move her an inch.

He then bitterly cried, with a look and a groad,

“O Alice, your heart is as hard as a stone.” – ნამდვილად ქვა აქვს ალისს გულის ნაცვლად, აბა როგორი გარიგებაა ალისის ტუჩების გამო დაივიწყო ღვინის გემო.

But though her heart beat in his favour quite loud,

She still firmly kept to the vow she had vowed;

And at last, without even a tear or sigh,

She said, “I am going, so, William, goodbye.” – ფილმადაც რა კარგი იქნებოდა. წარმოვიდგინე, შავ-თეთრი კადრები, ალისის შეწუხებული, თუმცა მაინც მკაცრი გამოხედვა, გზააბნეული (და ოდნავ მთვრალი) ვილიამი (თუ უილიამი), რომელმაც ეს ესაა გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს და თავის ზანზალაკებიანი ხმით გააჟღეროს.

“Nay stay,” he then said, – ავჩუყდი.

“I’ll choose one of the two —

I’ll give up the liquor in favour of you.” – არ ხარ უილიამ მართალი, არც შენ ალის. ყველაფერს აქვს ზომა.

Now, William had often great cause to rejoice

For the hour he had made sweet Alice his choice;

And he blessed through the whole of a long, useful life,

The fate that had given him his dear little wife.

And she, by her firmness, won to us that night

One who in our cause is an ornament bright. – “ჰეფი ენდმაც” არ დაახანა. მაგრამ მაინც უნდა აღინიშნოს, რომ ავტორი აშკარად დაჟინებით ამტკიცებს ალისის (და თუ განვაზოგადებთ ქალების) ფიზიკურ სისუსტეს და სიკოხტავეს, იმისთვის რომ ამის ფონზე კიდევ უფრო მეტად ვცეთ პატივი მის შეუდრეკელობას.

Oh! that each fair girl in our abstinence band

Would say: “I’ll ne’er give my heart or my hand

Unto one who I ever had reason to think

Would taste one small drop of the vile, cursed drink” – ყველაფერი კარგი, მაგრამ ასეთი უტრირება რა საჭიროა?!

But say, when you are wooed, “I’m a foe to the wine,

And the lips that touch liquor shall never touch mine.” – მაპატიეთ, მაგრამ ამას ვერ გავიმეორებ, უილიამის ზარებიან ხმას, აუცილებლად მოუხდებოდა ცოტაოდენი ალკოჰოლით შემატებული სიმსუბუქე.

მე რომ ამ დღეს გაგებული მოძრაობის “გულშემატკივარი“ არ ვარ ალბათ ისედაც ცხადია, თუმცა მაინც ვიტყვი რომ სასიამოვნო საღამოებს ძალიან უხდება წითელი ღვინო, ვისკი, მარტინი და სხვა ათასი წყეული სითხე.

საღამოს ხომ არ დაგველია?

tumblr_nqfk2zhmAg1qevcjfo1_500


ანტი


უეცრად ვიფეთქებ ხოლმე და გზაზე რაც კი შემხვდება ყველაფერს თავზე დავღრიალებ, ასტროლოგები მეუბნებიან რომ ეს ბუნებრივია, კიდევ იმასაც ამბობენ რომ ამაზე უფრო ბუნებრივი უეცარი დამშვიდება და ყველაფერში საკუთარი თავის დადანაშაულებაა. მზად ვარ სათითაოდ ჩამოვურეკო ყველას და ბოდიში მოვუხადო, ვუთხრა რომ მიყვარს (მიუხედავად იმისა ასეა თუ არა, ახლა მგონია რომ ყველა მიყვარს. არა, მთვრალი არ ვარ! დიახ, შემიძლია დავიფიცო!) და დავადასტურო რომ სამწუხაროდ “ისტერიჩკა“ და ემოციურად არამდგრადი ვარ.

ჩამორეკვაზე ასტროლოგები ღიმილნარები ტონით მპასუხობენ, რომ ეს არც თუ ისე მარტივი იქნება, ჩემი უსაზღვრო “სიამაყისა“ და “თავმოყვარეობის“ გამო (რომელიც ზუსტად არ ვიცი რაში მარგია).

ჰოდა, ყველაფერზე კვერი რომ არ დავუკრა, ჩემს ვარდისფერ ანტიდეპრესანტის აბს დავციცინებ, მართალია 20 მგ. დამინიშნეს, მაგრამ 25 მგ.-ც რომ მივიღო, მგონი არაფერი მოხდება. დღეს ისეთი დღეა, 50 მგ.-ც ვერაფერს მიზამს.

ისე კი კარგად გავეჩვიე ანტიდეპრესანტებისა და ვისკის შეხამებას, წელი კი წამომტკივდება ხოლმე ზოგჯერ, მაგრამ აბა წელის ტკივილს ამ ნაერთთან რა საერთო შეიძლება ქონდეს. ყველაფერი ასაკის ბრალია, დიახ, ასაკის.

დასარეკად გამზადებულ ტელეფონსა და ვარდისფერ აბს შორის, არჩევანს ვარდისფერ აბზე ვაჩერებ.

შემდეგ იგივე სცენა მეორდება ანუ დასარეკად გამზადებულ ტელეფონსა და ვისკის შორის არჩევანს ვისკიზე ვაჩერებ. ვისკი და ვარდისფერი აბი თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ ტელეფონი კიდევ გამომადგება. მთავარია ყველა გამავალი ზარი და მიწერილი შეტყობინება წავშალო.

მეხსიერების წაშლაზე იმედს ვიტოვებ ეს ნაერთი იზრუნებს.

და თუ აქამდე მეგონა, რომ ასეთი აბებითა და ალკოჰოლით, უფრო გამოვდეპრესიულმწერალდებოდი, ძალიან ვცდებოდი.

საკვანძო სიტყვა აქ “ანტია“.

tumblr_m43dopI0QA1qez206o1_400


Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square


აშკარად რაღაც გამოვტოვე, ბოლოს რომ ვნახულობდი სტამბული სტამბული იყო და არა სტამბოლი, ახლა სტამბოლი გამხდარა, ის არ კმაროდა ყველა რომ ასე მოიხსენიებდა განსაკუთრებული “მხატვრულობის მისანიჭებლად“ (ყოველშემთხვევაში მე ასე მეგონა), აეროპორტშიც გადაურქმევიათ სახელი და როგორც აღმოჩნდა სტამბულში კი არა, სტამბოლში მივფრინავ, კარგი არც ერთი და არც მეორე, იყოს Istanbul და კითხვებიც მოიხსნება.

ისე მივდივარ ქალაქს ვერაფერი გავუგე, ვერ აღვიქვამ და მომკალი, ერთადერთი რაც ზუსტად ვიცი როგორც კი ჩავალ ეს ქაოსი უნდა დავალაგო, საერთოდ თუ შეიძლება სტამბულის დალაგება.

მეტრო – დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ თუ ვინმეს უნდა იგრძნოს ქალაქი აუცილებლად უნდა გამოიყენოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ტაქსით ერთი ადგილიდან მეორეში ციმციმ მიბრძანებით, ქალაქს პულსს ვერ გაუსინჯავ.

ჰო, ქალაქს ვერაფერი გავუგე, აი მეტროსთან კი პრობლემა არ მქონია, ოდნავ ირიჟრაჟა და ჩემს გაჩერებამდეც მივედი – Şişhane (როგორც ქალის ხმა მაუწყებს სწორედ ესაა – შიშჰაანე), მრავალი ამოსასვლელიდან ერთ-ერთს რომ ავუყევი, მივხვდი რომ ჩემი ფრაგმენტული რუქა სრულიად გამოუსადეგარი იყო და ერთადერთი გალათას დანახვამ დამამშვიდა, ე.ი. სადღაც ძალიან ახლოს ვარ და ბოლოს და ბოლოს ყველა ვიწრო ქუჩის დავლა რომ მომიწიოს სასტუმროს მაინც მივაგნებ, აი მერე რა იქნება ჯერ არ ვიცი.

ალბათ სხვებიც ჩემსავით იქცევიან ახალ ქალაქში ჩასვლისას, ანუ წინასწარ დიდ სიას აკეთებენ რა აქვთ სანახავი და დღეებზე ანაწილებენ აუცილებლად მოსანახულებელ ადგილებს. ასეთი სია მეც მაქვს, მაგრამ უბედურებაა ისაა რომ ვინაიდან ქალაქს ვერც თავი გავუგე და ვერც ბოლო, მგონი უაზრო ხეტიალის იქით არაფერი მიწერია, ისე დავბრუნდები თბილისში ბოლომდე მაინც ვერ გავიგებ სადაა ფატიჰი, სად ბეიოღლუ, რამხელა მანძილია აია სოფიასა და სულთანაჰმეთის მეჩეთს შორის და საერთოდ როგორ უნდა მოვხვდე ამ “სულთანაჰმეთში“.

ისეთი წვიმა დამხვდა რომ თაქსიმამდე მხოლოდ ქვაფენილის დათვალიერება შევძელი და იქამდე ვიბოდიალე სანამ თავიდან ფეხებამდე არ გავილუმპე, დიდი ვერაფერი დასაწყისია, იმის გათვალისწინებით რომ სანახავი ძალიან ბევრია, ქალაქის გონში კი ვერა და ვერ ვარდები, გზააბნეულივით დაეღეტები და ისიც კი ვერ გაგიგია სად ხარ (არადა თურმე ისთიქლალის გამზირი ამივლია და ჩამივლია).

პროგნოზს თუ ვენდობით, ხვალიდან გამოიდარებს. გამოდარებით კი გამოიდარებს მაგრამ აი მე რა მეშველება სტამბულის მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში მხოლოდ წრეებზე სიარული რომ “დავამუღამე“, არ ვიცი.

ჩემს ნალოლიავებ რუქაზე მხოლოდ გამზირებია დატანილი, პატარა ქუჩები კი უსახელოდ კვეთენ ერთმანეთს, ერთადერთი რაც მაიმედებს ისაა რომ თუ გამზირს ვერ ვიპოვი, მეჩეთების მიხედვით მაინც დავადგენ ჩემს ადგილმდებარეობას (ამაზე მაინც იზრუნეს რუქის შედგენისას და ყველა პატარა მეჩეთიც აღნიშნეს რუქაზე).

ჰოდა, ახლა წარმოიდგინეთ რომ ვარ ქალაქში რომელსაც ვერც შორიდან ვუგებდი რამეს, ვერც შიშჰაანედან, ვერც რუქით და ვერც მეჩეთებით.

და თუ პირველ დღესაც ვერ დალადგა, ოდესმე დალაგდება? რა თქმა უნდა დალაგდება, ისე დალაგდება თითქმის წასულ ტრამვაისაც კი შეახტები და რუქაზე დახედვაც კი აღარ დაგჭირდება.

არეულად ვწერ, დაბრუნებიდან 2 დღის შემდეგაც ვერ გამიგია სად ვარ, დავბუნდი თუ ჯერ კიდევ იმ ქაოსში ვარ ძალიან რომ შემიყვარდა, ყველაზე მაგარ სიტუაციაში, ანუ მაშინ როდესაც ყველაფერი რაც “აუცილებლად სანახავთა“ კატეგორიაში იყო ვნახე და ახლა შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო რამდენიც მინდა, იმდენჯერ დავიკარგო რამდენჯერაც მინდა, იმდენი ახალი სიმღერა მოვისმინო რამდენიც მინდა და თურქულის გახსენებასაც იმდენი დრო დავუთმო რამდენიც მინდა, ანუ iki tavuk şiş-ის ნაცვლად, ვთქვა iki tane tavuk şiş.

რა არის სტამბული მუსიკის გარეშე?! არაფერი! თუ სტამბულთან 1 სიმღერა მაინც არ ასოცირდება ე.ი. მთელმა მოგზაურობამ ფუჭად ჩაიარა და მხოლოდ აია სოფიას, სულთანაჰმეთის მეჩეთისა და სხვა ისტორიული ძეგლების გასწვივ შეგიძლია პატარა “პწიჩკის“ მონიშვნა, სტამბულს პულსი ისტორიულ ძეგლებზე არ ესინჯება. ეს მხოლოდ იმისთვის გჭირდება რომ საკუთარი დაბნეულობა გაამართლო, არ შეიძლება სრულად აღიქვამდე ქალაქს, რომელიც კონტრასტების დედაქალაქია, სადაც ერთი ხიდის გადაკვეთით შეიძლება სხვა სამყაროში მოხვდე, სადაც ერთი ისტორიული ძეგლის ნახვისას სტამბულსაც ნახულობ, კონსტანტინოპოლსაც, რომის იმპერიასაც და ვიკინგების “მინაჯღაბნსაც“.

თანამედროვე სტამბულს არ “უტყდება“ იყოს სტამბული და საღამოს ყველა ბარიდან „Blue Suede Shoes”-ის ხმა არ გამოდის.

თუ აქამდე არ მოგისმენიათ აუცილებლად დაიწყებთ Kayahan-ის ღიღინს – Mektupları okudum seçip seçip

ან Haluk Levent-ის დისკს იყიდით კიდევ ერთხელ რომ აყვეთ “neler, neler yapıyoursun bensizken Ankarada?“

უაზრო ხეტიალისას ისეთ ანტიკვარიატს გადააწყდებით ჯოხით ვერ გამოგაგდებენ მაღაზიიდან, გამყიდველთან ლაპარაკსაც გააბამთ და თითოეული ნივთის ისტორიასაც მოისმენთ.

ისთიქლალის ყველა გასახვევს ათასჯერ დაივლით ახალი ქუჩის აღმოჩენის მიზნით და შემდეგ ისევ ხალხით სავსე გაზირზე დაბრუნდებით, სადაც იგრძნობთ რომ რაღაც ცოცხალი ორგანიზმის ნაწილი გახდით.

და რაც მთავარია, ყველას, უკლებლივ ყველას, ჩამოსვლისას აქვს თავისი სტამბული, ვიღაცისთვის ცვხრის სუნით აყროლებული, ვიღაცისთვის ისტორიული ძეგლებით დახუნძლული, ვიღაცისთვის საყვარელი სიმღერების ქალაქი და ვიღაცისთვის ცოცხალი ორგანიზმი, თავისი უნიკალური თვისებებით.

ჩემი სტამბული ისეთია წრეებზე სიარულის გარეშე რომ ვერ ნახავ, ხალხით სავსე ტრამვაიში თუ არ შეეჭეჭყები, საღამოს თურქული სიმღერების მოსასმენად თუ არ წახვალ და თუ არ უყურებ როგორ ცეკვავენ, თუ ყვავილების გვირგვინს არ დაიდგამ და თუ დაბრუნებისას ყოველ ფეხის ნაბიჯზე “ბუიურუნ მადამ“ არ მოგენატრება.

ესაა იმ იშვიათ ქალაქთაგანი, რომლის შემთხვევაშიც არგუმენტი “იმდენი რამ მაქვს სანახავი, რომ ორჯერ ერთი და იგივე ადგილზე ჩასვლა გაუმართლებელია“ არ ჭრის, არათუ არ ჭრის სანაგვეზეა მოსასროლი, მზად ვარ ყოველი ახალი შანსის გამოჩენისას 5 წუთში ჩავბარგდე და სტამბულში მიმავალთა რიგში ჩავდგე.

ახლა თმას აწეულს ვატარებ და იმ სიმღერას ვუსმენ ბოხხმიანი ბიჭი რომ მღეროდა ერთ-ერთ ძალიან მაგარ ღამეს სტამბულში, იმ ღამეს ისთიქლალის გამზირზე გასხივოსნებული რომ დავბოდიალობდი ნაჩუქარი ყვავილების გვირგვინით თავზე.

სტამბულში ფინიკი მომენატრა.

“Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square”.

11013016_841619009242553_5932324444906806692_n


Ground Control


ადრე ზუსტად ვიცოდი რომელი სეზონი მიყვარდა და რატომ. ახლა ზუსტად ვიცი რომელი სეზონი არ მიყვარს და რატომ. საერთოდ, მგონია რომ არ შეიძლება გიყვარდეს ერთი კონკრეტული სეზონი და არ გიყვარდეს მეორე. რა თქმა უნდა ზოგადი დამოკიდებულების დონეზე შეიძლება შევთანხმდეთ რომ გვიყვარს სითბო და არ გვიყვარს სიცივე, მაგრამ ყველაფერი მაინც მომენტებამდე დადის, იმ მომენტებამდე რომლებსაც კონკრეტულ სეზონზე ველოდებით. მიუხედავად იმისა რომ ალბათ შუალედურ/გარდამავალ სეზონებს ერთი შეხედვით არაფერი ჯობია, მაინც არ მგონია რომ შეიძლება რომელიმე მათგანი გიყვარდეს ან ვერ იტანდე, შუალედურს (თუნდაც ამ სიტყვიდან გამომდინარე) უფრო ისეთი დამოკიდებულებები შეესაბამება როგორცაა “მომწონს” ან “არ მომწონს”. სიყვარულით კი ან ზამთარი უნდა გიყვარდეს და ან ზაფხული.

ვიცი, ვიცი ვაჭარბებ და ასეც რომ არ იყოს, ამაზე სასაუბროდ ნამდვილად არ დავბრუნებივარ აქაურობას.

ისეთი ადამიანების ცხოვრებაში როგორიც მე ვარ ყველა ისტორიას გააჩნია თავისი სიმღერა, მათ შორის იმ ისტორიებსაც რომლებიც არასოდეს მომხდარა. ჰოდა, დღეს იმ ისტორიის დასრულების დღეა, რომელიც არასოდეს დაწყებულა, არასოდეს დაწყებულა მაგრამ თავისი სიმღერა ქონდა, ის სიმღერა ახლა სიმბოლურად რომ მაქვს ჩართული.

ერთი წლის წინ ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

ახლა ვფიქრობ:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

აი ხომ არსებობს მომენტები როდესაც გადაწყვეტილება დაუყოვნებლივ გაქვს მისაღები, გადაწყვეტილება რომელიც ყველაფერს შეცვლის და სულ სხვა რელსებზე გადაგიყვანს, მომენტები რომლებსაც თამამად შეიძლება ეწოდოს გარდამტეხი, ის მომენტები რომლებიც უფერული, ოთახში გამომწყვდეული, უინტერესო ადამიანისგან იმად გაქცევს, რაც შენი ღრმა რწმენით აუცილებლად უნდა ყოფილიყავი?! არსებობს, არსებობს და რამდენ ასეთ მომენტში გავუშვი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობა ხელიდან არავინ იცის. ჰო, მე მთლიანად ვიმართები შიშით. სულ სხვადასხვა რამის მეშინია, მაგრამ საბოლოო ჯამში ერთი, მსუქანი, გრანდიოზული მიზეზი იმისა თუ რატომ ვარ ფინიკი მხოლოდ კლავიატურაზე, არის შიში.

ჰოდა, ზუსტად ამით აიხსნება წრეები, რომლებსაც ასე ძალიან ვერ ვიტან. ზუსტად ამიტომ ვამტკიცებ რომ ჩემი ცხოვრება ერთ მოჯადოებულ წრეზე სიარულის მეტი არაფერია. ასეა, საჭირო მომენტში ვერასოდეს ვიღებ “ვერტმფრენზე შეხტომის” გადაწყვეტილებას, მე ის ვარ ვინც ლუდის კათხით ხელში, ისე უშვებს არსაიდან გამოჩენილ შანსს ხელიდან, რომ ჯერ კიდევ აქვს ამ შანსის გამოყენების დრო, აქვს და მაინც ახალს ელოდება.

სწორედ ამიტომ “Ground Control to Major Tom” – მე არ მოვფრინავ.

Commencing countdown, engines on. – ეს countdown მე არაფერში მჭირდება.

Check ignition – ვინმე სხვამ შეამოწმოს, ვისაც ენაღვლება.

and may God’s love be with you – გმადლობთ, აუცილებლად გადავცემ იმას ვინც გაფრენას გადაწყვეტს.

Ten, Nine, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One – თუ შეიძლება დაუჩქარეთ რა, ძალიან გაიწელა ეს ათი წამი დროში.

Liftoff. – როგორც იქნა!

თქვენ თუ არ შეცვლით რამეს, ახალი წელი ვერაფერს შეცვლის. თქვენ თუ არ მიიღებთ გადაწყვეტილებას, ყველაფერი თავისით გადაწყდება, თქვენ თუ ვერ ჩამოყალიბდებით საბოლოო ჯამში უნდა დაუსვათ თუ არა წერტილი “ნელის”, ის თავად მოვა და თქვენს მიერ დაწყებულ ისტორიაზე თვითონ დასვამს წერტილს, თან ისეთ წერტილს დასაწერიც რომ აღარაფერი გექნებათ.

მერე აღმოაჩენთ რომ მუსიკოსი და მისნაირი მოგონილი პერსონაჟები, მხოლოდ იმისთვის გჭირდებოდათ რომ გადაწყვეტილება არ მიგეღოთ, იმისთვის გჭირდებოდათ რომ რაც შეიძლება დიდ ხანს გაგეწელათ დროში წერტილის დასმის პროცესი. ბოლოს ნელი თავად შეახტება ვერტმფრენს და თქვენ იჯდებით ლუდის კათხით ხელში.

Ground Control to Major Tom

Commencing countdown,

engines on

Check ignition

and may God’s love be with you ნელი!


The Solar System Really Turns Me On


შესასვლელთან შეკრებილი, ოფისებში მცხოვრები, ჰალსტუხიანი ადამიანები. ოფიციალური მისალმება:

-გამარჯობა. – ჰალსტუხის შესწორებით და მობილურის ეკრანისკენ თვალის გაპარებით.

-გამარჯობა – უაზრო ღიმილი. თავში – “The rings of Saturn are so sexy“.

მორიგი ოფიციალური ფრაზების მიმოცვლა.

წუწუნი ამინდზე.

-აგვიცივდა.

-ჰო. – ისევ უაზრო და „აციების“ კონსტანტირებისთვის სრულიად შეუფერებელი ღიმილი. თავში – “and Jupiter’s got that red spot”. “mniam” მზერა…

კომპიუტერში ჩარგული თავები და ზედმეტად საქმიანი ატმოსფერო. ასეთ ამინდებში კომპიუტერის გამოსხივება თვალებს მიჭრელებს.

თავში – “Pluto and Eres are just dwarves”.

კლავიატურის გულისგამაწვრილებელი წკაპუნი. წითლად მოციმციმე ტელეფონი და საუბრები იმაზე თუ რაზე ისაუბრებენ დღეს 14:00 საათზე.

თავში – “But they get me twice as hot”.

ჯერ კიდევ მაღვიძარას აუტანლად სასიამოვნო მელოდიისგან მოშხამული განწყობის რეაბილიტირების მცდელობა.

ამასობაში – “Oh, planet porn…”

მაუსის გაწკაპუნება და “The solar system really turns me on”

ძალიან საქმიან კითხვაზე, ძალიან არასაქმიანი მზერით გაცემული, ძალიან საქმიანი პასუხი.

თავში “I’m floating through your galaxy…”

ცოტა უადგილო ღიმილის შესაკავებლად მოკვნეტილი ტუჩი (სხვა რამეც შეიძლება იფიქროს კაცმა).

“your milky ways are all over me.” მცდელობა წარუმატებლად სრულდება, მიდი და ნუ გაგეღიმება.

დაღლილობის ნიშნად ღრმად ჩასუნთქვა.

ყურებში “I’ll spread my legs for venus”.

ჰო, კაცმა არ იცის ის ღრმად ჩასუნთქვა მართლა დაღლილობის იყო თუ არა.

“and I’d like to live on Mars”.

ფიქრები ვერძ მამაკაცზე.

რაღადროს ვერძია – “I’ll take Neptune or Uranus”.

ან იქნებ მთვარე… მოიცა, რა დროს მთვარეა! “or any of the countless stars”…

რამდენი საქმე მაქვს, ეს ოხერი ტელეფონიც რომ არ ჩერდება?!…

“And Mercury’s the hottest…”

-მერკური?

-რა მერკური?… – აი, ძაალიან დაბნეული ხმა.

-რა მერკური?! – ტუჩის კვნეტა.

თავში “being closest to the Sun” – რა არის გაუგებარი?!

მაუსზე და კლავიატურაზე გაწოლილი თითები და სხვა განზომილებაში წასული მზერა.

ჩემი სახელის სამჯერ გამეორების შემდეგ მიწაზე დაბურნების ნიშნად სკამზე გასწორება და აჭრელებულ თვალებში ოფიციალური მზერის ჩაყენების მცდელობა.

ფონად – “and if that gets you off, you know you’re not the only one”.

დაულაგებელი პასუხები და ისევ წითლად მოციმციმე ტელეფონი.

საქმიანი ადამიანები, ჰალსტუხები და საოფისე სახეები.

წარმოსახვითი ფურცლების ცვენა თავზე.

მეილები, მეილები, მეილები….

ფონად:

“Oh, planet porn

The solar system really turns me on

I’m floating through your galaxy

Your milky ways are all over me”

სასიამოვნო დღეს გისურვებთ! გარშემომყოფებს ხომ წარმოდგენა არ აქვთ რაზე ფიქრობთ როცა გელაპარაკებიან… ან რა სიმღერა უკრავს ფონად..


28 და სხვა სისულელეები


ეს სიმღერა სულ სხვა რამეზეა.

მაშინაც სხვა რამეზე იყო როცა პირველად მოვისმინე და ახლაც, ეს მაშინაც ვიცოდი და ახლა ხომ ვიცი და ვიცი.

აკვიატებები რომ ხშირად მაქვს ეს ადრეც მითქვამს, ერთ-ერთი მორიგი აკვიატება კი ჩემი მოახლოვებული 25-ე დაბადების დღე იყო. ათასი რამ წავიკითხე იმაზე რა იცვლებოდა ცხოვრებაში (სხვების ცხოვრებაში) 25 წლის შემდეგ, სიაც შევადგინე რა უნდა მომესწრო სანამ 25 წლის გავხდებოდი, დღიურის წერაც კი განვაახლე (ო, ღმერთო ჩემო) და ამ დღეების საუნდთრეკის ძიებას შევუდექი.

რატომღაც იმ პერიოდში ამოჩემებული მქონდა Lorene Scafaria, ჩემი აღმოჩენა იყო და ორმაგად მიყვარდა (საზიარო სიყვარულს ვერ ვიტან), დაუსრულებლად ვატრიალებდი “we can’t be friends”-ს და ვეძებდი მუსიკას 25-ზე. უცნაურია, მაგრამ პირველი რაც ფრიად ჭკვიანმა google-მა შემომთავაზა სწორედ Lorene Scafaria-ს სიმღერა იყო, ოღონდ 25-ზე კი არა, „28“-ზე. აი, მაშინ ვთქვი რომ 28 წლის სანამ გავხდებოდი, რამდენიმე დღით ადრე თავიდან ამოვქექავდი ამ სიმღერას და აუცილებლად მოვუსმენდი (უახლოეს 3 წელიწადში Lorene Scafaria რომ მომბეზრდებოდა გადაბმული მოსმენისგან ეს ისედაც ცხადი იყო). რაღაცნაირად გულიც კი მწყდებოდა რომ 3 წელი უნდა მომეცადა სანამ ამ სიმღერას ოფიციალურად ჩემად ვცნობდი, მოუთმენლობა დამემართა იმის გამო რომ „მაგიური დატვირთვა“ მივეცი და სულმოუთქმელად დავიწყე 28-ის ლოდინი.

მჯერა, ჰო, რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს მჯერა ერთი შეხედვით არაფრისმთქმელი მოვლენების და მგონია რომ ყველაფერში აუცილებლად დევს აზრი. ამიტომ მჯეროდა, რომ ჩემი, Lorene Scafaria-ს და 28-ს შეხვედრა შემთხვევითი არ იქნებოდა და ამიტომ გადავწყვიტე რომ 28 ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე დიდი ცვლილებების ასაკი, ყველაზე მაგარი პერიოდი იქნებოდა.

ახალს არაფერს ვიტყვი, თუ განვაცხადებ რომ 3 წელი ერთი შეხედვით ძალიან სწრაფად გავიდა და საკუთარ თავთან შეთანხმებისამებრ რამდენიმე დღით ადრე ამოვქექე ეს სიმღერა.

2 თვეზე ოდნავ ნაკლებია რაც ჩემი ჯადოსნური 28 დაიწყო…

 ***

წარმოდგენა არ მაქვს რაზეა ეს პოსტი, რას ვწერ და რატომ ვწერ, უბრალოდ დღეს ყველაზე მეტად მჯერა სამყაროსგან გამოგზავნილი პატარა მინიშნებების.

 ***

ერთი უაზრო თამაშია ისეთ ბანალურ თემაზე, როგორიცაა „ვინ იყავი წინა ცხოვრებაში“, ზუსტად რას ამბობს წესები არ ვიცი, თუმცა დაახლოებით მახსოვს რომ უნდა აიღო შენი დაბადების ზუსტი თარიღი და google-ში ჩაწერო died (დაბადების თარიღი), ჰოდა პირველი ვისაც განახებს ეგ არის შენი წინა ინკარნაცია.

ხომ სისულელეა? სისულელეა.

ვიცი რომ სისულელეა? ვიცი!

ჰოდა, ერთით მეტი სისულელე ჩაწერეთ ჩემ ანგარიშზე.

ჩემი ბოლო გატაცების, ნელის ისტორია რომ დავასრულე “მუსკოსის” გამოჩენისას, ესეც ხომ აღვნიშნე ცოტა ხნის წინ?!

დიახ, ოფიციალურად გადავერთე მუსიკოსზე, ჰოდა, აბა მე რისი ფინიკი ვიქნებოდი, რომ არ მენახა ვინ იყო მუსიკოსი წინა ცხოვრებაში (არ ვწითლდები მაინც ამ სისულელეს რომ ვაღიარებ?!), საინტერესო ის კი არ არის ვინ აღმოჩნდა, უფრო ის რომ „მისი წინა ცხოვრება“ დაიბადა „ნელის“ დაბადების დღეს და გარდაიცვალა ზუსტად „მუსიკოსის“ დაბადების დღეზე.

მოუსმინეთ ხოლმე სამყაროს, გაერთობით.


სიგარეტი მუსიკოსისთვის


თავი აწმყოში ვერავინ დაიმკვიდრა, ყველა ან წარსული იყო და ან მომავალი, არც ერთ ჩემ რეალურ, თუმცა წარმოსახვითი თვისებებით დაჯილდოვებულ პერსონაჟს არ ქონია თავისი ადგილი ცხოვრების მიმდინარე მომენტში, ის ყოველთვის ან წარსული იყო და ან მომავალი, ან ორივე ერთად.

სანამ ნელის სახელობის სიგარეტი ჯერ კიდევ მეგდო მაგიდის უჯრაში, ნელი მომავალში ცხოვრობდა, მომავალში რომელიც არასოდეს გახდებოდა აწმყო და იცი რატომ? იმიტომ რომ ცხოვრება სავსეა პატარ-პატარა მოულოდნელობებით, იმას ხომ თქმაც არ უნდა რომ წინასწარ ზუსტად არავინ იცის რა მოხდება, ჰოდა, არც მე ვიცოდი და რა თქმა უნდა არც ნელიმ.

ყველაფერი კი ისე მოხდა როგორც არ ვგეგმავდი, მაგრამ როგორც ვიციდი რომ მოხდებოდა. ანუ ვიცოდი რომ ერთ დღეს აუცილებლად ავიღებდი მისი სახელობის სიგარეტს და ოფიციალური დასასრულის ნიშნად გავაბოლებდი.

მერე რა რომ ჯერ კიდევ მაქვს მისი სახელობის კულონი, რომელიც ერთ-ერთი მოგზაურობისას შევიძინე. მას თავისი ადგილი ექნება, ოღონდ მომავალში კი არა, წარსულში, იქ სადაც მისნაირი ბევრია, თუმცა ეს არანაირად არ ნიშნავს რომ ისინი ერთმანეთში არეულ მასას წარმოადგენენ, პირიქით ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, არც მათი სტატუსი კნინდება მტვრიან თაროებზე დებით, ისინი უბრალოდ ასრულებენ იქ სადაც ლოგიკურად უნდა დაესრულებინათ, ჰოდა, ამაში არც სევდიანია რამე და არც დამაკნინებელი. პირიქით გისურვებთ ისე შეგინახოთ ვინმემ, როგორც მე ვინახავ ჩემ ყველა სამუზეუმე ექსპონანტს. ვინახავ და ვკითხულობ კიდეც, ვიხსენებ და მათი სახელობის ნივთებს არასოდეს ვუძახებ სანაგვეზე.

აღმოჩენა გავაკეთე – ერთი სათადარიგო სახელობითი სიგარეტი ყოველთვის უნდა გეგდოს უჯრაში, თუ ასეთი არ გაქვს ე.ი. ან შენი პერსონაჟი ჯერ კიდევ მომავალში ცხოვრობს და იქიდან ვერაფრით აძევებ და ან ისეთი ცარიელი ხარ, ასეთ სიცარიელეს რომ არავის ვუსურვებ.

ახლა ახალი სიგარეტის დრო დადგა, ნელ-ნელა ტრადიციასავით იქცა ადამიანების დავიწყებისთვის მათი სახელის სიგარეტზე მიჯღაბვნა და მათი ჰაერში კვამლის ნაწილაკებად განიავება. მომწონს და ვეწევი.

თუმცა ჯერ მოწევა ადრეა, სულ ახლახანს ვახოხიალე საფერფლეზე ნელი, ახალი პერსონაჟის სახელის მიწერას კი ჯერ ვერ ვბედავ.

არადა რა სასაცილოდ ჟღერს ახალი, ახლის გარდა ყველაფერია. ერთი ეგაა მისი სახელი არასოდეს დამიტანია სიგარეტზე, მეტიც, მისი მუზეუმში წაცუნცულების სურვილი პირველად რომ გამიჩნდა არც მუზეუმი მქონდა, არც საგულდაგულოდ გამოყოფილი ფართი არქივისთვის და სიგარეტსაც კი არ ვეწეოდი.

ადამიანების „მიწიდან ამოთხრა“ (ასე ვეძახი ამ პროცესს) რომ ჩემი საყვარელი საქმიანობაა ეს ადრეც მითქვამს, თუმცა სულ უფრო და უფრო მეტად ვერთობი პროცესით, რომელიც იწყება ადამიანების თავებზე გაჩენილი ფერმკრთალი კითხვის ნიშნებით და ბოლოვდება აურაცხელი რაოდენობის ინფორმაციით. ადრე მეგონა პროცესის ბოლოს, კითხვის ნიშნის გაქრობისთანავე ეკარგებოდა ხიბლი ამ პერსონაჟს, არადა ვცდებოდი, სულაც არა.

ჰოდა, იმ დღეს უკვე ვგრძნობდი რომ ნელის დრო ამოწურული იყო და უაზროდ ვწელავდი დღეებს მის არქივში ჩასაცუნცულებლად, ვხვდებოდი მაგრამ ხომ ვთქვი ისე არ უნდა იცხოვრო ერთი ექსპონანტის სახელობის სიგარეტი არ გეგდოს უჯრაში მეთქი, ჰოდა, ზუსტად ამიტომ ვწელავდი დროს.

აი, ახალი პერსონაჟის შერჩევა კი ჭეშმარიტად რთული საქმეა, იმდენი ობიექტური გარემოება და სუბიექტური დამოკიდებულებაა საჭირო, იშვიათად, რამდენიმე წელში ერთხელ თუ გაგიმართლებს. არადა ნელი სულს ღაფავდა, და ისეთი პირი უჩანდა რომ მეც მიმათრევდა არქივისკენ. წარმოიდგინე, რომ სხვა არაფერი დაგრჩა საკუთარი თავის დაარქივების გარდა, დიდი ვერაფერი წარმოსადგენია ხომ?!

იმ დღეს ტვინი სულ სხვა რამით მქონდა დაკავებული და ის ჩემი „ყმაწვილქალობის“ დროინდელი, თავზე დიდი კითხვის ნიშნიანი პერსონაჟი არც კი მახსოვდა, ან რას მემახსოვრებოდა, მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო, 13 წელი პატარა დრო ხომ არ არის (გასული წლების ზუსტ რაოდენობაში დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ ვვარაუდობ რომ დაახლოებით ეს დრო უნდა იყოს გასული).

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნელის ამბავი საბოლოოდ „მუსიკოსმა“ გადაწყვიტა, მოვწიე, ჩავაფერფლე, არქივში მისთვის დიდი ხნის წინ შერჩეულ ადგილზეც მოვათავსე და „მიწიდან ამოთხრის“ პროცესს შევუდექი. ვთხრი მუსიკოსს, ჰო, მუსიკოსს, ისე რომ მეტი არაფერი ვიცი.

ამოვთხარე? რა თქმა უნდა!

ახლა მთავარია მისი სახელობის სიგარეტმა დიდ ხანს გაძლოს უჯრაში.

და თუ თვითონ ჩამაქრო? რა პრობლემაა, ცინცხალ კოლოფს ვუყიდი.

singer2.tif


პროცესები


საკუთარი ხელით მომზადებულ საჭმელს გემოს ვერასოდეს ვატან, როგორ ძალიანაც არ უნდა მშიოდეს კეთების პროცესში აუცილებლად მეკარგება მადა. ვიცი, რომ ეს საკმაოდ გავრცელებული სენია და ამ „ფენომენის“ არა ერთი ახსნაც მომისმენია.

თუმცა ახლა განმარტებები არაფერში მჭირდება, უბრალოდ შევნიშნე, შემდეგ დავფიქრდი, აღვნიშნე და დავივიწყე.

თითქმის ყოველ დღე მინდა ვიტირო და არაფერი გამომდის, იმიტომ კი არა რომ ძალიან ცოდო და უბედური ვარ, არა, უბრალოდ მინდა რომ ვიტირო.. მაგრამ შენც არ მომიკვდე! წამლად რომ გინდოდეს ერთ ცრემლს ვერ გამაგდებინებს კაცი.

ამისთვის საჭიროა ბევრი ალკოჰოლი და მსოფლიოში ყველაზე იდიოტური, თუმცა ამასთანავე ძალიან სენტიმენტალური ფილმი. უბედურება კი ისაა რომ ახლა აღარც ალკოჰოლს ვეძალები დიდად და ფილმების ყურებასაც დიდი ხნის წინ მივანებე თავი. ჰოდა, ვუალა! გაურკვეველი მიზეზით მინდა ტირილი, მაგრამ ამაოდ.

ახლა მხოლოდ რამდენიმე განუხორციელებელი სურვილი მაქვს.

ჰო, სურვილებს რაც შეეხება, სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რომ ყველაფერი რაც ყველაზე ძალიან მინდა არის ერთი პატარა მომენტი, გაელვება და მეტი არაფერი. პროცესის სახით, მიმდინარედ ვერაფერი წარმომიდგენია და შესაბამისად ვერც მინდა. აი, მხოლოდ რაღაც ისეთი რაც კონკრეტულ მომენტში მგონია რომ ძალიან გამაბედნიერებს, თუმცა პროცესის სახით როგორი იქნება არ ვიცი.

ეგ კი არა, წარსულში მომხდარი ამბებიც, ჯერ კიდევ აწმყო რომ იყო მომენტებად მომწონდა, ახლა კი, მოგონებების სახით უფრო პროცესებად იქცა.

ანუ შემიძლია ვიოცნებო მომენტებზე, შევიგრძნო კონკრეტული მოვლენები დროის მკაცრად შემოსაზღვრულ პერიოდში და გავიხსენო ხანგრძლივ პროცესებად, გავიხსენო და დავტკბე.

დასკვნა: ბედნიერი პროცესები არსებობს მხოლოდ წარსულში, აწმყო და მომავალი მომენტებისგან შედგება.

არადა, ყოველთვის პირიქით მეგონა.

პროცესებად ქცეულ სურვილებს მოაქვს იმედგაცრუება, თუმცა წარსულად ქცევის შემდეგ, ცხოვრების საუკეთესო ხანად მეჩვენება ხოლმე.

სადღაც გამოკვეხებული ადამიანი ვარ. ვერ ვიტყოდი წარსულს მივტირი მეთქი, სულაც არა, სასაცილო იცი რა არის? წარსულს კი არ მივტირი, იმას მივტირი რაც წარსულში „ბედნიერების ჟამს“ (რომელიც თავის დროზე მხოლოდ პატარა გაელვება იყო, ახლა კი მთელ პროცესად იქცა) უნდა მომხდარიყო და არ მოხდა. კიდევ უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ გული კი არ მწყდება იმაზე რაც უნდა ან შეიძლებოდა მომხდარიყო და არ მოხდა, არა ის მომენტი მენატრება ჯერ კიდევ რომ არ ვიცოდი მოხდებოდა თუ არა და რომ ველოდებოდი. მოკლედ რომ ვთქვა მენატრება მომავალში მომენტებად წარმოდგენილი მოვლენების მოლოდინის პროცესი.

ისევ ავიხლართე.

tumblr_ldphhfcod71qbpwzeo1_500


სასრიალოს კიბეზე


ნდობის კოეფიციენტი (ჰო, მგონი ასე მოიხსენიებენ ხოლმე) ყოველდღიურად უფრო და უფრო ეცემა და ისევ იმ ნიშნულს ვუბრუნდებით, კაპიკის ფასი რომ იყო ჩვენი მეგობრობა.

აღფრთოვანების ობიექტებთანაც მხოლოდ საქმიანი საუბრებით შემოვიფარგლები.

დაღლილობისგან ზედმეტად გავნაზდი.

ინტერესიც გამინელდა და სიგარეტის შეცვლაზეც დავფიქრდი.

გამარჯობასაც ვამბობ და ენასაც აღარ ვიწვავ მოწევისას. ჰოდა, ის დრო ჯობდა გამარჯობას რომ არ ვამბობდი და სიგარეტის კვამლი რომ მახრჩობდა ამის გამო.

ის დრო ნამდვილად ჯობდა, ყველაფრის მოყოლა რომ შემეძლო და რაღაც ნდობასავით გრძნობა რომ მქონდა.

ის დრო მენატრება, შენი ნახვა რომ მყოფნიდა, ჩვენ ორ წინადადებიან საუბრებს რომ ვატრიალებდი გონებაში დაუსრულებლად, არაფერი რომ რაღაც მეგონა და შენზე კითხვა რომ მიყვარდა.

აი ის დრო, რომ მეგონა გაქცევით თავს ვუშველი მეთქი, წასული რომ არ ვიყავი და დაბრუნება რომ მეჩქარებოდა (გეგონება მელოდებოდა ვინმე).

შენი ზოგადი დახასიათება რომ მიყვარდა და წარმოდგენა რომ არ მქონდა კონკრეტულად შენ როგორი იყავი.

შენთან შეხვედრისას სათვალეს რომ ვიხსნიდი ხოლმე, შენი სახე რომ ვერ გამერჩია.

გაღვიძება რომ მიხაროდა და რომ მეგონა საღამოს მოსაყოლი მექნებოდა რამე, იმისთვის ვისთან მეგობრობაც ახლა კაპიკის ფასია.

ცხოვრება ხომ აღმართებისა და დაღმართებისგან შედგება? ადრე ხომ მეგონა რომ დაღმართი აუცილებლად ცუდს ნიშნავდა და კისრის მოტეხვის სინონიმი იყო, ხომ მინდოდა სულ ზემოთ მევლო?! ჰოდა, ძალიან ვცდებოდი!

ძვირფასო ფინიკი, ცხოვრება “სასრიალოა”, ასვლა დიდი ვერაფერი ხალისია, ერთი სული გაქვს დროულად აიარო კიბე და სუნთქვაშეკრული ჩამოჯდე კიდეზე, მთელი მუღამი ხომ ჩამოსრიალებაშია?

ჰოდა, ბედნიერ სრიალს გისურვებ! ეს სიამოვნება შეიძლება კისრის მოტეხვადაც ღირდეს. მთელი ცხოვრება სასრიალოს კიბეზე ჩემმა მტერმა გაატარა.

Help me if you can, I’m feeling down
And I do appreciate you being ’round.

tumblr_lw1nbcsfwv1qd9woto1_400


ჩამრთველთან ახლოს


“გეუბნებოდი უცნაური ამბავი ხდება ჩვენს თავს მეთქი და აჰა” – ისევ საკუთარ თავთან ვცდილობ დიალოგის გაბმას.

დიდი ხანია აღარაფერი გამომდის, ზოგჯერ მგონია არც ადრე ვვარგოდი რამედ, ახლა კი საერთოდ წყალწაღებული გავხდი.

კიდევ უფრო დიდი ხანია საკუთარ თავს აღარ ველაპარაკები, უფრო უეცარი წამოყვირებები დამჩემდა, მოულოდნელობის ეფექტით რომ გადავფარო ხოლმე მდორედ მიმდინარე მომაბეზრებელი ფიქრები, ის ფიქრები რომლებიც მგონია ტვინის ყველა უჯრედში ჩამაკვდნენ და აწი ვეღარაფრით მოვიშორებ მეთქი.

რამდენი ხანია გადაწყვეტილება აღარ მიგიღია?

როგორც წესი ყველაზე კარგად მაშინ ვფიქრობ ხოლმე, როცა წინა საღამოს მიღებული ალკოჰოლის დოზა თავს გამთენიისას მახსენებს და არც დაძინების საშუალებას მაძლევს და არც ბოლომდე გამოფხიზლების. ჰო, მართალია გამართულად არა, მაგრამ ყველაზე კარგად მართლა ამ დროს მიჭრის გონება და გადაწყვეტილებებსაც შესაშური სიმარტივით ვღებულობ.

ბოლო გადაწყვეტილებაც ასეთი იყო, გადაწყვეტით კი გადავწყვიტე, მაგრამ ვინაიდან ამ საკითხის გადაწყვეტა არსებითად არც არაფერს ცვლიდა, გადაწყვეტილება გადაწყვეტილებადვე დარჩა, საკითხი კი კვლავ ღიაა, ან უფრო დახურული ვიდრე ღია, დახურული და გადაუწყვეტელი.

როცა მე ვწყვეტ სხვები უმოქმედობას ამჯობინებენ.

ნამთვრალევზე მიღებული გადაწყვეტილებების სიმსუბუქეს ვგრძნობ და გული მწყდება რომ სხვა მოქმედ პირებს იმდენი არ დაულევიათ რომ საბოლოოდ იგივე გადაწყვეტილებამდე მისულიყვნენ.

ვერც დალევის რიტმში ვემთხვევით ერთმანეთს.

რას ველოდები? შუქის ჩაქრობას, მერე თავიდან რომ ავანთო იმიტომ.

ისევ ავირიე როლებში, როგორც წესი შუქს თავად ვაქრობ ხოლმე, სხვები კი ანთებულს მახვედრებენ. ერთხელ აუცილებლად დავასწრებ ყველას და ვიტყვი “დაე იყოს ნათელი”, შემდეგ კი აუცილებლად დავწერ რომ იქმნა ნათელი.

ვიწყებ უკუღმა ათვლას და კარების ღრეჩოდან შემომავალი სინათლე ბნელდება.

ჩამრთველთან ასე ახლოს არასოდეს ვყოფილვარ.

სამამდე დათვალე!..

…და იქმნა ნათელი.

P.S. მთავარია საბოლოოდ ჩამოყალიბდე “ჩამრთველს” ჩამრთველს ეძახი თუ გამომრთველს.

tumblr_lcb8doEcaU1qb9fxeo1_500


გამოწერა

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 939 other followers

%d bloggers like this: