Departures და Arrivals


ერთმა ადამიანმა მითხრა თუ ბედნიერი სახეების ნახვა გინდა აეროპორტის Arrivals დარბაზში უნდა წახვიდეო. ის ადამიანებიც კი რომლებიც ჯერ კიდევ რამდენიმე საათის წინ Departures-ში უგონოდ დასევდიანებულები ელოდებოდნენ მათი ფრენის გამოცხადებას, დანიშნულების პუნქტის მიღწევისას, რაღაცნაირად ბედნიერი სახეებით გამოდიან Arrivals დარბაზში. ყველაზე რთული მაინც დამშვიდობების მომენტია და არა ის, რაც მას შემდეგ მოსდევს.

ყველაზე დეპრესიული მომენტები “დამშვიდობებასთანაა” (ადამიანებთან, ადგილებთან, სიტუაციასთან) დაკავშირებული. ამ სიაშია ნაძვის ხის დაშლა, ჩემოდნის ჩალაგება და Departures დარბაზისკენ გეზის აღება. როდესაც წასვლა ახლოვდება ყველაზე მეტად მინდა ხოლმე რომ რაც შეიძლება სწრაფად დადგეს აფრენის მომენტი, დროზე გავეცალო მათ ან იმ სიტუაციას, რომლებთანაც დამშვიდობება ყველასთვის კარგად ნაცნობ ბურთს მაყლაპინებს და მიჩხერს ყელში. ეს “პლასტერის” ერთიანად აძრობას გავს, რაც უფრო დიდ ხანს და ნელა იძრობ, მით უფრო გტკივა.

Arrivals-ში გამოსვლისას ყველაფერი უკვე უკანაა დარჩენილი და რაღაც ახალი იწყება. გინდა, არ გინდა, ამას არ აქვს მნიშვნელობა, უკვე დაიწყო და შესაბამისად შენც ფეხის აწყობის გარდა არაფერი დაგრჩენია.

დღეს ეს სიმღერა იმაზე თემატური აღმოჩნდა, ვიდრე გუშინ წარმოვიდგენდი როცა ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე.

დღეს დამშვიდობებების დღეა, როცა “პლასტერის” ერთიანად ახევა არ გამოდის.

Ground Control to Major Tom (Ten, Nine, Eight, Seven, Six)
Commencing countdown, engines on (Five, Four, Three)
Check ignition and may God’s love be with you (Two, One, Liftoff)

P.S. Safe flight David and may God’s love be with you.

Love Always Comes As A Surprise


დიდი ხანია ტემპერატურა მინუსს აჩვენებს და ქუჩაში გასვლა ისეთი ატრიბუტების გარეშე, როგორებიცაა ქუდი, კაშნე და ხელთათმანები წარმოუდგენელია.

მართალია პირველად სახლიდან რომ გავედი ჩამოთვლილინ ატრიბუტებიდან, მხოლოდ ჩემი “კურტკის” “კაპიშონი” მქონდა, რეალობას მალევე მოვერგე და უკანასკნელი 8 წლის განმავლობაში პირველად ვიყიდე და მოვირგე ხელთათმანი.

სხვა სიტუაციაში რომ გეკითხათ გადაუღებელი თოვა და გაუსაძლისი ყინვა ჩემთვის აუცილებლად იქნებოდა ჯოჯოხეთის სინონიმი, თუმცა ახლა ასე არ არის. არსად მეჩქარება, არც სადმე ვარ წასასვლელი და არც სადმე მელოდებიან, შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო სანამ ყინვისგან თითებში მგრძნობელობა საბოლოოდ არ წამერთმევა.

მიყვარს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ყველა სადღაც მიდის, სხვებთან ერთად ელოდები ავტობუსის მოსვლას, ვიღაც შენ წინ გაჩერებაზე ჩავა, ვიღაც შენთან ერთად, ვიღაც ბოლო გაჩერებამდე მიყვება რომ შემდეგ ავტობუსზე გადაჯდეს. უცნობ ადამიანებთან სიახლოვეს რაღაცნაირი თავისუფლების განცდა მოაქვს. საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვა და ერთი ყუთიდან, მეორემდე ტაქსით გადაადგილება ცხოვრების შეგრძნებას მაკარგვინებს. როდესაც სამყაროს ზედმეტად პატარა ჩარჩოებს უწესებ, კედლები ყველა მხრიდან იწყებს დაწოლას და პატიმრის მდგომარეობაში გაგდებს, სულს გიხუთავს.

ბუნებრივად კარგ განწყობაზე დგები, თუ კიბეზე ჩასვლისას ყველას ესალმები მიუხედავად იმისა იცნობ თუ არა, მთავარია რომ ერთ ჭერქვეშ აღმოჩნდით. ცუდი რითია თუ ერთმანეთს გაუღიმებთ და მიესალმებით?!

უცნობ ადამიანებში ხეტიალი ხელოვნურად წამოჭიმულ კედლებს არღვევს და მათავისუფლებს. ის სამყარო, რომელშიც მხოლოდ 1 პატარა ოთახი მაქვს გამოყოფილი და ჭერი ცოტაც და თავზე დამაწვება, ასეთ დროს სადღაც ქრება და მანამ არ მახსენებს თავს, სანამ ჩემს პატარა დახურულ სივრცეში არ დავბრუნდები და საკუთარ ფიქრებს თავიდან არ მივცემ გასაქანს.

არ არსებობს პოზიტივის გაცემაზე დიდი პოზიტივი, ამაზე დიდი ბედნიერების განცდა არაფერს მოაქვს. ცხოვრებაც ნაკლებ უაზრო მეჩვენება და კმაყოფილების (ოღონდ ძღომისნაირი კმაყოფილების არა) განცდა მიჩნდება. სულ რამდენიმე დღეა ახალი წელი მოვიდა, ყოველთვის მჯეროდა და ახლაც მჯერა, რომ ყოველი იანვრიდან რაღაც ახალი იწყება, რაღაც ახალს ვიგებთ, გადაწყვეტილებებს ვიღებთ ან რაღაცას ვცვლით. მე მივხვდი, რომ თუ მინდა ჩემს მიერვე შექმნილი კედლებიდან თავის დაღწევა და თავზე ჩამოწოლილი ჭერის ოდნავ შემსუბუქება, ამისთვის მჭირდება სრულიად უმიზეზოდ, ყოველგვარი განმარტებების გარეშე გავცე რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი.

ბოლო პოსტში მიწერია, რომ ახალი წელი სწორედ ის დროა როდესაც სიყვარულის და სითბოს გამოხატვა ჩარჩოებში ჯდება, წესებს ემორჩილება და გვეპატიება. ჰო, სწორედ ესაა პასუხი კითხვაზე თუ რატომ მიყვარს ეს დღესასწაული ასე ძალიან. ამ დროს ირგვლივ ნაპატიები და “ბუნებრივის” იარლიყ მიწებებული პოზიტივი და ადამიანური სითბოს გამოხატვა ტრიალებს. ჰოდა, არავის უთქვამს რომ წლის სხვა დროს ამის უფლება ჩამორთმეული მაქვს, რომ სხვა დღეებში აუცილებლად უნდა ვიყო საკუთარი, მოგონილი ბუნაგის ბიდანადარი და მუდმივად რაღაც “ვამტკიცო”, გამოხატვას მოვერიდო და მხოლოდ ზრდილობის წესებით დასაშვები ქმედებების უფლება მივცე საკითარ თავს. სხვა თქვენი მიზეზით გახარებული / გაბედნიერებული / გაღიმებული ადამიანების რაოდენობა თქვენი ბედნიერების დოზის პირდაპირპროპორციულია.

ადრეც მითქვამს, რომ სამყარო გველაპარაკება, ამოუხსნელი, რთულად გასაგები ნიშნებით, მაგრამ გველაპარაკება. მოსმენას ნელ-ნელა ვსწავლობ.

გილოცავთ შობას (ეს ის შემთხვევაა როდესაც ზუსტადაც რომ თარიღს მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია ის პოზიტივი რომელიც ამ დროს ჰაერში ტრიალებს)!

Love, always comes as a surprise
You don’t need to close your eyes
‘Cause soon you’ll recognize
Its colors

Remember


მესამე წელია სიმღერებზე აწყობილი განწყობით ველოდები ახალ წელს.

წელს აღმოვაჩინე რომ ყველა საშობაო/საახალწლო ფილმზე (სერიალის სერიაზე) მეტირება. ჰო, უკიდურეს კომედიებზეც კი.

წლის ეს დრო ყველაზე „ადამიანურია“ ჩემთვის (თუმცა ზუსტად არ ვიცი რას ვგულისხმობ „ადამიანურში“).

ამიტომ მიყვარს, ყველა თავისი იმედგაცრუებით და ყველა თავისი მოლოდინით.

ეს ის დროა როცა გადამეტებული „ადამიანურობა“ „გვეპატიება“.

2014 წელი რომ დგებოდა ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

2014 წლის მიწურულს, 2015-ს რომ ველოდებოდი:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

არც გავფრენილვარ, 1 წელი გავიდა და უკვე ბევრი ვერტმფრენი გაფრინდა უჩემოდ.

ან არა, გავფრინდი, გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვიღებ, ერთ ვერტმფრენს თუ არ ვახტები, სხვა მიმართულებით მიმავალს მაინც ყოველთვის მივყვები ხოლმე.

წელს ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად აფორმებდნენ:

  1. Chinatown – Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square – სულ დამავიწყდა რომ წელს დიდი ხნის ოცნება ავისრულე და სტამბულში დაკოჭლებამდე ვიბოდიალე;

  2. The Smiths – I Know It’s Over – წერტილიც დავსვი, ბუდაპეშტში, ერთ ღამეს, როცა არ მეძინებოდა;

  3. Other Lives – The Sun Will Freeze – იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი. – მეთქი. ეს იმ ოპერიდანაა ვერტმფრენზე შეხტომის რომ მჯერა ხოლმე;

  4. Other Lives – Take Us Alive – ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები. – მეთქი. ჰოდა, ვინმემ დაიჯერა?!

  5. Nancy Sinatra – These Boots Are Made for Walkin’ – ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels. – მეთქი. დასამატებელი არაფერი მაქვს;

  6. Lera Lynn – My Least Favorite Life – მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს. – ეს იმდენი ხნის წინ დაიწყო, არ მგონია ოდესმე დასრულდეს;

  7. The Doors – The Way To The Next Whiskey Bar – ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar. – უკომენტაროდ;

  8. Сергей Никитин – Со Мною Вот Что Происходит – დიდი დოზით ყოფილა D12.5 წელს;

  9. The Beatles – I’ll Be Back – განსაკუთრებული სასოწარკვეთისას მოსასმენი ფერადი სიმღერა;

  10. Özlem Bulut – Marco’nun Rakısı – უკან სტამბულში.

წლევანდელი დეკემბერი უფრო იმაზეა რაც იყო, ვიდრე იმაზე რაც იქნება.

Remember is a place from long ago

Remember, filled with everything you know

Remember, when you’re sad and feeling down

Remember, turn around.

Remember life is just a memory – ჩვენ ვართ ის რაც გვახსოვს, ჩვენი ცხოვრება მოგონებებისგან შედგება, დეკემბერი კი საუკეთესო დროა ყველაფრის ერთბაშად გასახსენებლად.

Remember close your eyes and you can see

Remember, think of all that life can be – ის რაც შეიძლება იყოს, შეიძლება იყოს 2016-ში. ახლა არც ვერტმფრენს ველოდები და არც ცვლილებები მაშინებს. არც გადამეტებული მოლოდინები მაქვს და არც ჩამოყრილი ყურები, ყველაფერი კარგად იქნება, მანამ სანამ ყველაფერი კარგადაა.

იქნება თუ არა 2016 გამორჩეული? რა თქმა უნდა იქნება, რომელი წელი არ იყო გამორჩეული?!

ფუსფუსის, შეჯამების, იმედების, გეგმების, ზრუნვის და ადამიანობის გამოხატვის პერიოდი გვიდგას და გამოვიყენოთ.

წლის ყველაზე საოცარი პერიოდია, როცა სითბოს გამოხატვა გვეპატიება.

giphy

მარკოს რაქი


მიწექი, შემოალაგე ფეხები მაგიდაზე და მოუკიდე სიგარეტს.

რაქის ვერ ვსვამ.

მარკოს რაქი სხვა საქმეა.

ერთ საღამოს მაინც ხომ შეიძლება ზუსტად ერთნაირი მუსიკალური გაფორმება გვქონდეს.

კადრი ორად გაიყოს, ისე როგორ ფილმებშია.

სტამბულში უსაქმურად ყიალისას, გარეკანის სიჭრელის გამო ნაყიდი ალბომიდან აწ უკვე ჩემი საყვარელი სიმღერა უნდა გაგიზიარო.

Aaaahhhh Söyleyin Marco’ya çalsın bu gece.

I’ll Be Back


ცოტა ხნით ამოვიღებ ტვინში ჩაჭედებულ პრობლემებს და გადავდებ გვერდზე ჟანგიან და დაღუნულ ლურსმნებთან ერთად.

ყველა სიმღერას რომ თავისი განწყობა აქვს ეს უჩემოდაც იცით, მაგრამ აი ეს სიმღერა ისეთი გამორჩეულია და იმდენნაირ ემოციას იწვევს რომ აღწერას არ ექვემდებარება.

საკმარისია ჩავრთო და ყველაფერი უკეთესობისკენ იცვლება, ბევრ სისულელეს ეკარგება და კიდევ უფრო ბევრ სისულელეს ეძლევა აზრი.

საბოლოო ჯამში, მართლა ყუთში ჩაკეტილი, კლავიატურაზე თითებით მიწებებული, შტრიხკოდიანი არსება ხომ არ ვარ.

მომენტების, ადამიანების, ისტორიების გახსენება ისეთი სასიამოვნო არასოდესაა, როგორც მაშინ როცა „I’ll be back again”-აა ჩართული.

შავ-თეთრი ფილმი რომ ვიყო, ამ სიმღერის ჩართვის დროს გავფერადდებოდი.

ავმჩატდი.

You could find better things to do

Than to break my heart again.

848a1e79b584926d4dac301886158271

ეპიტაფია


გადაწყვეტილება საბოლოოა და გასაჩივრებას არ ექვემდებარება.

ამაში მაშინ დავრწმუნდი, როდესაც ღვინის წრუპვის დროს საუბარი კიდევ ერთხელ გავაბი ჩემს თავთან და როდესაც მითხრა, რომ მიუხედავად ალკოჰოლური თრობისა, ჩვენს მიერ ფხიზელ გონებაზე მიღებული გადაწყვეტილება სწორი და უაპელაციო იყო.

ასეთი სიმტკიცით შეგულიანებული, „მსჯავრდებულს“ ღვინის ბოთლით ხელში მივათრევ ჩემს წარმოსახვით სასაფლაოზე, ვაყენებ წინასწარ გათხრილ საფლავთან და დიდი გულის წყვეტის გარეშე ვემშვიდობები, შემდეგ ბოთლს ვიყუდებ და სასხვათაშორისოდ მეღიმება. უცნაურია, იმდენად უმნიშვნელო აღმოჩნდა რომ მისი დამარხვისგან დიდი ვერაფერი ცერემონია შევქმენი და ვერც განსაკუთრებული სიამოვნება ან გულისწყვეტა ვიგრძენი.

რატომღაც ედგარ ლი მასტერსი მახსენდება (თარჯიმნად რომ არ გამოვდგები ვიცი, მაგრამ მაინც):

„ჩემს საფლავის ქვაზე ამოტვიფრეს ეს სიტყვები:

„მის მიმართ ცხოვრება ისეთი კეთილი იყო და მასში ყველა ელემენტი ისე იყო შერწყმული,

რომ შესაძლოა ბუნება ამდგარიყო და მთელი მსოფლიოსთვის ეთქვა

ეს იყო კაცი.“

მათ, ვინც მიცნობდა ამ ცარიელ რიტორიკაზე ეღიმებათ.

ჩემი ეპიტაფია უნდა ყოფილიყო:

„ცხოვრება არ იყო კეთილი მის მიმართ,

და მასში ყველა ელემენტი ისე იყო შერწყმული,

რომ მან ცხოვრებისგან ომი შექმნა,

რომელშიც დაიღუპა.“

სანამ ცოცხალი ვიყავი, ვერ ვიტანდი ცილისმწამებელ ენებს.

ახლა კი როცა მკვდარი ვარ, უნდა დავემორჩილო სულელის მიერ გაკეთებულ ეპიტაფიას.“

ჩემს წარმოსახვაში მოწყობილი სასაფლაოს „დირექტორი“ მე ვარ და რასაც მინდა იმას დავაწერ დავიწყების განაჩენით მსჯავრდებულთა საფლავებს.

spoon-river-anthology

პ.ს. ორიგინალი:

THEY HAVE CHISELED on my stone the words:
“His life was gentle, and the elements so mixed in him
That nature might stand up and say to all the world,
This was a man.”
Those who knew me smile
As they read this empty rhetoric.

My epitaph should have been:
“Life was not gentle to him,
And the elements so mixed in him
That he made warfare on life,
In the which he was slain.”
While I lived I could not cope with slanderous tongues,
Now that I am dead I must submit to an epitaph
Graven by a fool!

შაქრის ნამცეცი


ასეთ დროს მაგიდაზე გაშლილ შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ ხოლმე.

სანამ მე „შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ“, ის “დაკითხვების ოთახში” ზის შუქიდან მოშორებით და ნერვიულად ურტყამს ფეხს იატაკს.

შაქრის ნამცეცების გადარჩევისას საკუთარ თავს ვეუბნები „Ткнуть пальцем в небо“ (საიდან ან რატომ გამახსენდა ეს გამოთქმა არ ვიცი).

არ მეჩქარება, გარდაუვალს ვწელავ დროში, ეს მეც ვიცი და შაქრის ნამცეცმაც.

შაქარი შაქარია, როცა მომბეზრდება მდუღარე წყალს დავასხამ.

ცხოვრებაში ყველაფერი ტრიალებს, შაქრის ნამცეცები იქცევიან იმ ადამიანებად, რომლებიც შემდეგ თავად აგროვებენ მაგიდაზე გაშლილ ნამცეცებს.

ფიქრები სულ სხვა მიმართულებით მიმირბის და Ткнуть пальцем в небо-ც აღარ მაინტერესებს.

“დაკითხვების ოთახში” შუქს ვაქრობ, ის კი ვინც იქ უნდა მჯდარიყო ადუღებული წყლის ორთქლში ქრება.

ჩაიდანი სტვენით მატყობინებს რომ წყალი ადუღდა.

Со мною вот что происходит:
ко мне мой старый друг не ходит,
а ходят в мелкой суете
разнообразные не те.

so it goes

The Way To The Next Whiskey Bar


რკინის ჭიქიდან ნაყინის ჭამა მომენატრა, კოვზი რომ შეეხებოდა ხოლმე და რაღაცნაირი ხახუნის ხმას გამოსცემდა, მაჟრიალებდა, მაგრამ მომენატრა.

არ მახსოვს რა მოხდა, მაგრამ ძალიან ადრე, რაღაც ძალიან კარგი ამბის აღსანიშნავად მამაჩემმა ნაყინის საჭმელად წაგვიყვანა, მას მერე რკინის ჭიქით მოტანილი ნაყინი ბედნიერებასთან ასოცირდება.

ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar.

Carelessly Wasting Our Days


არეულად ვფიქრობ.

კარგი გარდა იმისა რომ იშვიათია, ვადაც პატარა აქვს.

ყველაფრის გაფუჭების შანსი ყოველთვის უფრო მაღალია, ვიდრე იმის რომ ცუდი „გაკარგდეს“. ზოგი ცუდი, არასოდეს „გაკარგდება“, არც ვადა გაუვა, ყურებშიც გაბმულ წუილად დარჩება.

იმაზე არეულად ვწერ ვიდრე ვფიქრობ.

When you were young there’s a lightness around you, the world turns

But when you take back all the things that you’ve earned you find nothing at all

არის მომენტები, როდესაც ერთადერთ შემთხვევაში შეგიძილია რამის გაკეთება – თუ ღმერთი ხარ. ვინაიდან ღმერთი არ ხარ, შენგან დიდი ვერაფერი ხეირია.

ასეთ დროს საკუთარი თავი მეზიზღება.

თავი დამნაშავედ გიგრძვნიათ იმის გამო რომ თქვენი ცხოვრება გრძელდება და არა თუ გრძელდება, არამედ იმაზე გაცილებით უკეთესადაც ვიდრე სხვების?!

არასოდეს გიფიქრიათ რა დონის ნაძირალა ხართ, როდესაც ცხოვრება სხვების ცხოვრებით მოგაფეთებთ სახეში რა არის სინამდვილეში მნიშვნელოვანი და ამ დროს ინებებთ კეთილს და აღნიშნავთ რომ დიახ, სინამდვილეში თქვენი წვრილმანი ხარა-ხურა ფეხსაცმლის მტვერიც არ არის?! ნაძირალა იმიტომ რომ საკუთარ კარგზე იწყებთ ფიქრს, სხვების ცუდით. როდესაც შედარებითობით ასკვნით რომ ბედნიერი ხართ?! ან მინიმუმ უნდა იყოთ?!

Carelessly wasting our days

Inquires of what is the way

With no reply

ვამლაშებ.

როდესაც რაღაცის გამოხატვა მინდა, ვლენჩდები და თევზის თვალებით ვიყურები.

ყველაზე მეტად მეზიზღება ფორმალობები. მეზიზღება რომ ფორმალობები ორ ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებულ სიტუაციას, განსხვავებულ დამოკიდებულებას, ემოციას ერთ ჩარჩოში აქცევენ. როცა თავადაც ვერ გაგირკვევია როდის იხდი ვალს და როდის არა.

Where did it go now

All that you thought was worth a fight

It’s all but become just

A passing thought in spite

არის რაღაცები რაც სურათებად იბეჭდება შენს მეხსიერებაში და ვერასოდეს წაშლი, უმწეოების დამპალ შეგრძნებასთან ერთად ჩაგიჯდება უჯრედებში.

My Least Favorite Life


ასე მგონია თავდაყირა ჩამომკიდეს და მთელი სისხლი თავში მაწვება.

გიფიქრიათ რას ნიშნავს ფრაზა „გული მომეწურა“? მე მიფიქრია, მნიშვნელობას ვერასოდეს ვხვდებოდი, თუმცა ახლა ვხვდები, ზუსტად იმას ნიშნავს რასაც ამბობს, ანუ გულის მოწურვას.

ბავშვობაში ძალიან მეშინოდა ძველებური საწურების, აი ორი რგოლი რომ იყო და შიგნით რომ ატარებდნენ სარეცხს, საშინლად მეშინოდა და ახლაც შიშით ვიხსენებ ხოლმე,  ჰოდა, ის ფრაზა, წინა აბზაცში რომ ვახსენე, გულის (ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე) ამ საწურში გატარებას ნიშნავს.

This is my least favorite life

The one where you fly and I don’t

დილით ყველაფრის დაყრის და გაქცევის სურვილით გავიღვიძე. დამერწმუნეთ, ამაზე უკეთესი განწყობა ფინიკის ცხოვრებაში არ არსებობს, მაგრამ ეს მანამ იყო, სანამ ბებიაჩემის ძველებურ საწურს შემოვათრევდი ოთახში და გულს ჭრაჭუნით გავატარებდი შიგნით.

This is my least favorite you

Who floats far above earth and stone

ზედმეტი ჩაკირკიტება და სიტუაციის ფლობის ჟინი ყოველთვის ასე მთავრდება ხოლმე where you fly and I don’t.

ეს თანდაყოლილია და დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით წესით Q კოდი უნდა ქონდეს მინიჭებული. Q-ს ჩემს ცხოვრებაში დატვირთვა არ აქვს, ე.ი. სამყარომაც ფეხებზე დამიკიდა და დაშიფრულ შეტყობინებებს აღარ მიგზავნის.

ჰოდა, რახან ასეა, სამყაროს ფუნქციას თავად შევითავსებ და შეტყობინებასაც თავად გამოგიგზავნი.

მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს.

სიმბოლურია, სიმსივნე ხარ, მაგრამ კეთილთვისებიანი, ასე ზუსტად აღწერდეს ადამიანს მისი სახელობის დიაგნოზი, პირველად მესმის.

The whisper of two broken wings

Maybe they’re yours, maybe they’re mine.

სიმსივნე, სიმსივნეა, ჰოდა, უნდა ამოიკვეთოს.

This is my least favorite life

The one where I am out of my mind

შენ ამოკვეთის შემდეგ დაგთესავენ და მერე მოგისვრიან სანაგვეზე, ჩემგან კი პატარა ჰემატომაც აღარ დარჩება.

This is my least favorite life

The one where you are just out of reach

The one where I stay and you fly.

underwater4-550x411