ქმნილება

ჩემი მუზეუმის მკვიდრ ცვილის ფიგურებს ჩემზე გავლენა არასოდეს ქონიათ, საკუთარ ჭკუაზე ვერასოდეს მატრიალებდნენ, უსულო ქანდაკებების მარიონეტი არასოდეს ვყოფილვარ, ძაფები ყოველთვის მაგრად მეჭირა ხელში და წარბშეუხრელად ვმართავდი მათ თითოეულ მოძრაობას.

სანამ ახალ ექსპონატს დავადგამდი თვალს. თავიდან ყველაზე სუსტი ჩანდა, გამორჩეული შტრიხების გარეშე, სხვებისგან განსხვავებული იყო და არც გარემოს უხდებოდა. მნახველებს ვერაფრით გაეგოთ რატომ გადავწყვიტე მისთვის ადგილის გამოყოფა, დიდ ხანს ათვალიერებდნენ ხოლმე, შემდეგ კი ჭიქა წითელი ღვინით ხელში დაღამებამდე საუბრობდნენ მის შეუსაბამობაზე.

კითხვებზე პასუხს არასოდეს ვცემდი, მხოლოდ ორაზროვნად ვიღიმოდი ხოლმე. მიზეზი მარტივი იყო, თავადაც არ ვიცოდი რამ მაიძულა მისი ხელში ჩაგდება და ჩემი შედევრების გვერდით გამოფენა.

მეგონა რომ ვმართავდი, ვერასოდეს დამისხლტებოდა ხელიდან, გაქცევა არც მას უცდია, ქედს იხრიდა ხოლმე ჩემ წინაშე და მასზე საკუთრების უფლებას არასოდეს აყენებდა ეჭვქვეშ, პირიქით მეუბნებოდა რომ ჩემი იყო, ვფლობდი და განვკარგავდი.

ზედმეტად თეთრი იყო, დადებით ემოციებს აღძრავდა და ჩემ რუდუნებით ნაშენებ ჭაობს საკუთარი კეთილგანწყობით გესლავდა. მძულდა მისი სამაგალითო საქციელი, მისი დამყოლი ხასიათი, ის რომ არაფერში მეწინააღმდეგებოდა.

შუაღამე იყო, მძიმე ნაბიჯით მივუახლოვდი და დაუფიქრებლად წავათრიე საწყობში, კარები მაგრად გამოვიჯახუნე და დავივიწყე.

უძილობა სტანჯავდა, ღამეს ბოლთის ცემაში ატარებდა ხოლმე, მისი ფეხის ხმა მაგიჟებდა, ვუყვიროდი, ვუბრძანებდი გაჩერებულიყო, ასეც იქცეოდა, პროტესტის გამოხატვა არასოდეს შეეძლო, სუსტი იყო, გულის ამრევად ნაზი და სათუთი.

მასში მეამბოხე არასოდეს დამინახავს, ვერც დავინახავდი არ იყო და იმიტომ, მე შევქმენი, საკუთარი ხელით დავგეგმე შეთქმულება, საკუთარ თავს ავუჯანყდი და პოზიციების დათმობა მოვთხოვე.

ცოტა ხანში ჩემი აღფრთოვანების ფეხქვეშ გათელვა დაიწყო, ყველაფერი რასაც გადამეტებულ ყურადღებას ვაქცევდი გააცამტვერა, ცხვირი აიბზუა, დაიწუნა. მე კი ჯიუტად განვაგრძობდი მუშტის ბრახუნს მაგიდაზე ცდები მეთქი. სანამ საკუთარ აგრესიაზე თვალს ამიხელდა, წინააღმდეგობის ჟინით შეპყრობილი ვიწონებდი ყველაფერს, ლამის იყო ტაშის კვრისგან ხელის გულები დამხეთქვოდა ყველაზე უნიჭო გამოსვლების დასრულების შემდგომ, ვარწმუნებდი არაფერი გესმის შეუდარებელი იყო მეთქი.

საკუთარი თავის ზიზღი დამჩემდა, ვგმობდი ყველაფერს რასაც ჩემი ჭაობის გველი გმობდა, ყოველი გაწეული წინააღმდეგობა მის მორჩილებას გამოხატავდა, მაიძულა საკუთარი თავის წინააღმდეგ გამელაშქრა, იცოდა რომ ყველაზე მეტად მეშინოდა სისუსტის, ბრძოლის ჟინით დამამარცხა და ძაფები ჩაიგდო ხელში ჩემ სამართავად.

მფლობს და განმკარგავს.

ჩემი მუზეუმი მიწასთან გაასწორა, ექსპონატები ფეხქვეშ გათელა, საწყობში მიმიჩინა ადგილი და ყოველ ღამე მიბრძანებს შევეშვა ბოდიალს.

ყველაფერი წრეზე ტრიალებს.

როლები გავცვალეთ, დამანაწევრა, ემოციებად დამყო, გამომფინა და გაბატონდა.

ჰო, როლები გავცვალეთ, მე კი ვიცი რომ ყველაფერი წრეზე ტრიალებს, ნახევარი წრე კი უკვე გავლილი გვაქვს.