Monthly Archives: March 2011

მოკლე ჩანაწერი


თბილისში გაზაფხულდა, ფანჯარა მაქვს ღია, გარედან გაზაფხულისთვის დამახასიათებელი ხმაური შემოდის, ყურსასმენებში აღმოსავლური ჰანგები მღერის, ეჰვაზი და კენაზი მამშვენებს.
ვდგები საფერფლის დასაცლელად, დღეს განსაკუთრებულად ბევრს ვეწევი, ოთახში კვამლია, მაგიდაზე კარტი მაქვს გაშლილი, ზოგიერთ მათგანს სიგარეტის ფერფლისგან კუთხეები აქვს გაშავებული.
ტელეფონი გამორთული მაქვს, ხელი რომ არავინ შემიშალოს, თუმცა დაჟინებით ვამოწმებ ელ ფოსტას, მზიანი ამინდების დადგომასთან ერთად ველოდები, როდის დაბრუნდება ის ცხოვრება, რომლითაც ზაფხულობით ვცხოვრობ ხოლმე.
იმედს არ ვკარგავ, ჯერ მხოლოდ მარტია, ყველაფერი ახლა იწყება, თანაც წინ კიდევ 2 წელია, მეტიც, 2 წელი და რამდენიმე თვე, ჯერ კიდევ შესაძლებელია მორიგ წრეზე წასვლა და ყველაფრის გამეორება ანაც ყველაფრის იმაზე უარესად გაკეთება ვიდრე აქამდე, თუმცა ყოველი ქმედება შემდგომი რამდენიმე წლის განმავლობაში ფიქრის ერთადერთი თემაა ხოლმე, ამიტომ თითოეული სისულელე, უმნიშვნელო, ან მნიშვნელოვანი დეტალი, დაუფიქრებელი ნაბიჯი, კარგად ნაფიქრი გადაწყვეტილება, სიტყვა, ბგერაც კი ღირს ამად.
თავისუფლებას ვგრძნობ, სილაღეს, თავს უფლებას ვაძლევ თქვას ყველაფერი რისი თქმაც უნდა, იფიქროს იმაზე რაზე ფიქრსაც აქამდე ვერ ბედავდა, ილაპარაკოს გაუთავებლად ანაც წეროს იმაზე, რაც არავისთვის იქნება საინტერესო.
დღეს ჰაერში ერთი მეორის მიყოლებით ირევა თითქოს სასიამოვნო სურნელება, დილით ვგრძნობდი, როგორ შემოქონდა თბილ ნიავს ოთახში ახლად გამომცხვარი ქიშმიშიანი ფუნთუშების სუნი, ახლა თითქოს ჰაერი ტარხუნის სუნითაა გაჟღენთილი, ანაც ეს მხოლოდ მეჩვენება, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს.
თბილისში გაზაფხულდა, ფანჯარა მაქვს ღია, გარედან გაზაფხულისთვის დამახასიათებელი ხმაური შემოდის, ყურსასმენებში აღმოსავლური ჰანგები მღერის, ეჰვაზი და კენაზი მამშვენებს.
15:24 საათია, მე ბედნიერი ვარ.


უუნარობა


საათი 16:16-ს ანახებდა, ვიჯექი სკამზე გადაწოლილი და არაფრის კეთებისგან სიქა გაცლილი თვალებით შევცქეროდი თეთრ ფურცელს, რომლის თავშიც მკაფიოდ ჩანდა კალმის მიერ გალურჯებული რამდენიმე წერტილი, რომელიც გამოუცდელ თვალსაც კი მიახვედრებდა, თუ როგორ უჭირდა ავტორს წერის დაწყება და რამდენმა მცდელობამ ჩაიარა უშედეგოდ.
მაგიდაზე უკვე კარგად გამთბარი ღვინო იდგა, ხელუხლებელი ჩანდა. ისევე როგორც თავში მოსული ყველა იდეა ფურცელზე გადმოუსვლელად მიექანებოდა სანაგვისკენ, ღვინის მოყლუპვის წარმოსახვითი სიმჟავის გაფიქრებაც განუხორციელებლად განიცდიდა სამარცხვინო კრახს.
ნახევრად მოწეული სიგარეტის ღერი საფერფლიდან კვამლის სწორ ხაზს უშვებდა, ისეთს ჯერ, რომ იკლაკნება და შემდეგ ჭერისკენ დაჟინებით, რომ მიექანება ხოლმე, საფერფლე სავსე იყო თითქმის მოუწეველი ღერებით, თუმცა თითოეული მათგანი თვითნებურ ჩაქრობას ვერ ასწრებდა ისე ვუკიდებდი შემდეგს, თითქოს დაჟინებით ვიმეორებდი თუ წერის უნარი და ღვინის სურვილი დავკარგე, სიგარეტისადმი დაუცხრომელი ლტოლვა მაინც შემრჩა მეთქი.
გუშინდელი დღის საზაფხულო ცხელება სადღაც გამქრალიყო ღამის განმავლობაში და გარეთ არათუ ზაფხულისთვის, არამედ ადრიანი გაზაფხულისთვისაც კი შეუფერებლად სუსხიანი და უჟმური ამინდი იდგა.
დრო სულ უფრო და უფრო ცოტა მრჩებოდა, რას აღარ შთავაგონებდი თავს იმისთვის, რომ წერა დამეწყო თუმცა ყოველი მცდელობა მხოლოდ მომაკვდავის ფართხალს გავდა და თავში მოსული ყველა იდეა უსუსურობისგან იმდენად მალე კარგავდა თითქმის უხილავ მომხიბვლელობას, რომ ხელის აწევას ვერ ვასწრებდი მათ ფურცელზე გადმოსატანად.
არც ახალ-ახალი როლების მორგება და შეგონებები მშველოდა რამეს, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ აუხსნელი დაღლილობისა და გამოფიტვის შეგრძნებისგან ცალი თვალი დახუჭული მეორე კი მხოლოდ სანახევროდ ღია მქონდა.
გარედან შემოსული ხმაური ნერვებზე ზუსტად ისე მოქმედებდა, როგორც სტომატოლოგთან ყოფნის დროს კბილის არხის გახსნისას ნერვზე შემთხვევით მოხვედრილი ბურღი.
ამ დროს კი იმ ერთუჯრედიანი არსებებისთვის, რომლებიც საკუთარ თავს სიამაყით ადამიანს უწოდებდნენ ცხოვრება დუღდა და ჩქეფდა, საქმიანი სახეებით დააბოტებდნენ ქუჩაში ანაც კომპიუტერის ეკრანთან მიმსხდარნი განათებული თვალებით იკვლევდნენ ინტერნეტის არნახულ სიღრმეებს.
საათი უკვე 16:33-ს აჩვენებდა, ფურცელი კი ისევ არათუ ცარიელი იყო, არამედ ერთი ახალი წერტილიც კი არ მიმატებოდა. თითქოს მიზანმიმართულად ვკლავდი ტვინის თითოეულ უჯრედს, იმისთვის, რომ შემდეგ ანალიტიკური აზროვნების გაქრობასთან და განსჯის უნარის ნაგავსაყრელზე აყროლებასთან ერთად სადმე სინდისის ქნეჯნა და საყვედურის თქმის უნარიც მიმეყოლებინა.


ტელეფონზე


თავაზიანობამ მარცხი განიცადა და ყელში მოწოლილი აგრესია ცდილობდა როგორმე გამოეღწია გარეთ. სახეზე სრული მოუთმენლობა მესახებოდა, ხმას კი ღიმილიანი ტონალობა დაჰკრავდა, ყალბი კი არა, ნამდვილისგან რომ ვერაფრით გამოარჩევ ისეთი. მის ხუმრობებზე ნაძალადევად ვიცინოდი, თუმცა მინდოდა საუბარი რაც შეიძლება მოკლე დროში დამესრულებინა, ის კი არა და არ ჩუმდებოდა და უკვე ათასჯერ ნათქვამ, გახუნებულ, უემოციო ფრაზებს აბრახუნებდა დაჟინებით, მეც დინებას მიყოლილი და დამამშვიდებლის დოზაზე მეოცნებე ვუღიმოდი ტელეფონში, არა მე კი არ ვუღიმოდი, ილუზიას ვუქმნიდი ამისას, მეგონა, რომ ჩემი ხმა უღიმოდა.
ფიქრებით სადღაც ვიყავი წასული, როდესაც მისმა საუბრის ტონის რადიკალურმა ცვლილებამ შემაჯანჯღარა და დამაბრუნა რეალობაში, შევეცადე ისევ თანაგრძნობა ნარევი, მომღიმარი ტონით მეპასუხა რა თქმა უნდა, მესმის მეთქი, ჰოდა ისიც კმაყოფილი, გაფოფრილი განაგრძობდა საუბარს იმაზე, თუ რა არ აძლევდა მოსვენებას და რის მოგვარებას ითხოვდა ჩემგან დაუყოვნებლივ.
ოჰ, როგორ უყვართ ხოლმე საკუთარი ერუდიციის ხაზგასმა და დამთავრებულ უმაღლესებზე, გამოცვლილ პროფესიებზე და ნაირ-ნაირ დიპლომებზე საუბარი.
მერამდენე დღე იყო ვფიქრობდი იმაზე თუ რის მოსწრებას ვლამობდი, რა მინდოდა მიმეღო ცხოვრებისგან, თუმცა სრული სიცარიელე სუფევდა სურვილების განყოფილებაში.
დასვენება, თავისუფლება, ცხოვრებით ტკბობა, ეს ძალიან ზოგადი და ხელშეუხებელი ცნებები იყო ყოველთვის, ცნებები, რომლებიც ხელშესახები საფუძვლის ჩაყრას მოითხოვნდენ.
ჰო, რა თქმა უნდა ბედნიერებაზე არაფერს ვამბობ, დროთა განმავლობაში ვრწმუნდები, რომ ეს მხოლოდ ილუზიაა, აღფრთოვანების რამდენიმე წამი, შემდეგ კი იმედგაცრუების შეგრძნების ძირშივე აღსაკვეთად ბრძნულ ფრაზებს ვიგონებთ, იმის თაობაზე თუ როგორ ღირს ცხოვრება რამდენიმე წამის განმავლობაში განცდილ ბედნიერებად, სინამდვილეში კი ეს სრული სისულელე და თავის მოტყუების უკვე ბანალურობისგან სასაცილო მცდელობაა.
ვფიქრობ იმაზე თუ რისი გაკეთება მინდა სანამ ცოცხალი ვარ, ამასობაში კი გაღიზიანებული ქალბატონი მედგრად განაგრძობს ჩემი ნერვებით სიმფონიების დაკვრას. ჰოდა მეც მხოლოდ ერთი რამ მიტრიალებს თავში, მინდა რომ ქალბატონს მოეხსნას მწვავე მუცლის ტკივილი.



მე და ფერები


ვითვალისწინებ რა, რომ ქალბატონმა გვირილამ საზეიმო ვითარებაში გადმომცა ესტაფეტა, ვწერ პოსტს ფერებსა და საკუთარ პერსონაზე, თუმცა მეეჭვება, რომ ამას ფსიქოლოგიური პორტრეტი ეწოდოს.
გამორჩეულად არასოდეს არაფერი მიყვარდება, არ შემიძლია გამოვრაჩიო მხოლოდ 1 სიმღერა, მხოლოდ 1 მომღერალი, მხოლოდ 1 ფერი და ა.შ. მიმაჩნია, რომ ყველაფერი დამოკიდებულია სიტუაციასა და განწყობაზე. გამონაკლისი მხოლოდ ფეხბურთია, მყავს 1 გამორჩეულად საყვარელი ფეხბურთელი, თუმცა ეს სხვა თემაა.
წითელი – არ ვიცი რატომ, თუმცა ყოველთვის მინდოდა, რომ მყვარებოდა ეს ფერი, ტესტებშიც არა ერთხელ შემხვედრია კითხვა საყვარელ ფერთან დაკავშირებით და თითქმის ყოველთვის წითელზე ვაჩერებ ხოლმე არჩევანს, თუმცა ეს რეალობას რამდენად შეეფერება არ ვიცი. ისევე როგორც ყველა დანარჩენი ფერი წითელიც ბევრნაირი არსებობს. აღნიშნული ფერი ყოველთვის ძალაუფლებასთან, ომთან, დიქტატურასთან და ფაშიზმთან ასოცირდება. დიახ ფაშიზმთან და არა კომუნიზმთან, მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი ჩემს რეალობასთან გაცილებით ახლოს იყო (ნუ კომუნიზმში სულ რამდენიმე წელი ვიცხოვრე და პირადად დიდად არაფრით შემხებია). ჰო და კიდევ წითელი (ნუ შინდისფრად წითელი) სისხლის ფერიცაა, რას ნიშნავს ეს ჩემთვის? არაფერს უბრალოდ საჭიროდ ჩავთვალე აღმენიშნა ვინაიდან, როგორც მეფისტოფელი აღნიშნავდა სისხლი სხვა თვისების მქონე წვენია. და მიუხედავად ყოველივე ზემოთ აღნიშნულისა ვერ ვიტყვი, რომ წითელს შეიძლება ჩემი საყვარელი ფერი ეწოდოს. თუმცა ენერგიის სიმბოლო კი ალბათ ნამდვილად არის, ხარსაც ხომ ამ ფერს უქნევენ გასაღიზიანებლად.
შავი – მიყვარს ეს ფერი, ნამდვილად ძალიან მიყვარს, თავს ყოველთვის ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ, როდესაც ჩემი ტანსაცმელი შავშია გადაწყვეტილი. მიუხედავად იმისა, რომ ხშირად ის სიკვდილთან ასოცირდება. ძალიან თავდაჭერილი ფერია, თანაც ამაყი, უემოციო, ცივსისხლიანი.
ყვითელი – მზის ფერი, განსაკუთრებულად მიყვარს მზე (ალბათ ისევე როგორც ადამიანთა უმრავლესობას), აღნიშვნის ღირსად მიმაჩნია, რომ ჰოროსკოპიდან გამომდინარე განსაკუთრებულ კავშირში ვიმყოფები მზესთან (ცეცხლთან), ჩემი სახელიც სინათლესა და მზის სხივებთანაა კავშირში, მოკლედ ჩემი პერსონის ნარცისული შტრიხების გამო ხშირად უპირატესობას ყვითელს ვანიჭებ, თუმცა ამ ფერის ტანსაცმელი თითქმის არასოდეს მაცვია.
ვარდისფერი – ბარბისა და უჭკუო ქერა ქალების სიმბოლო. თვითონ ფერზე არ ვგიჟდები, თუმცა მიყვარს ვარდისფერი მაისურები.
რაც შეეხება ჩემ უკვე არა ერთხელ დიადად ნაწოდებ მოკრძალებულ პერსონას. მიყვარს საკუთარ თავზე ფიქრი, თუმცა ვერ ვიტან საუბარს. მუდმივად ვირგებ განსხვავებულ როლებს, ვიჩემებ პერსონაჟებს, თუმცა რა თქმა უნდა საკმაოდ ბევრი რამ უცვლელი რჩება.
უმეტეს შემთხვევაში ვარ ძალიან მკაცრი, თუმცა მუდმივად მივისწრაფი სრული შეუბრალებლობისკენ, ეს კი არაფრით გამომდის. ემოციების შადრევანი ვარ, არ შემიძლია ცივი გონებით ვუყურო ყველაფერს, პარგმატულად განვსაჯო და მხოლოდ ამის შემდეგ მივიღო გადაწყვეტილება, საუბრის მანერაც კი ხშირად ლამის ჰიტლერისეული მაქვს. 
ვერ ვიტან უცხო გარემოს, ყოველთვის მირჩევნია ვიჯდე ჩუმად და თვალი ვადევნო ირგვლივ ადამიანებს და მხოლოდ ზრდილობის გამო გავიღიმო.
მეზიზღება უხერხული სიჩუმე, როდესაც ვალდებული ვარ, რომ ვისაუბრო, თუნდაც სრულ სისულელეზე, მაგ. ამინდზე, თუმცა საკუთარ თავს ვერაფრით ვაჯერებ, რომ თუ საუბრის სურვილი არ მაქვს შემიძლია გავჩუმდე. ამიტომ ყოველთვის ვიკავებ თავს შედარებით უცხო ადამიანებთან ურთიერთობისგან. ერთადერთი ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ მეხსენება გაუთავებელი ლაპარაკის სურვილი, მეორე დილით კი ძირითადად თავში ხელების ცემით ვარ დაკავებული.
მიყვარს სიგარეტი და ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებიც ლექციას მიკითხავენ აღნიშნული ჩვევის მავნებლობაზე, ვერ ვიტან ადამიანებს, რომლებიც თავს იტყუებენ, ამბობენ, რომ არ უნდათ მოწევა და მაინც ეწევიან, ის რაც არ გინდა არ უნდა გინდებოდეს.
ვერ ვიტან, როდესაც ღამე მეღვიძება და მახსენდება, რომ სამსახურში რაღაც გასაკეთებელი დამრჩა, დამავიწყდა, გამომრჩა და ვხვდები, რომ დილამდე ვერაფერს მოვიმოქმედებ.
როგორც უკვე აღვნიშნე არ მიყვარს საკუთარ თავზე საუბარი, ან უბრალოდ მეტი არაფერი მახსენდება, ის კი რაც თითქმის ყველა ჩვენგანს ახასიათებს აღნიშვნის ღირსად არ მიმაჩნია.
ვისაც პოსტის წაკითხვის შემდეგ გაუჩნდება სურვილი დაწეროს პოსტი ფერებსა და საკუთარ პერსონაზე ჩათვალეთ, რომ დათაგული (რა საოცრად ჟღერს) ხართ.
გმადლობ ყურადღებისთვის.

დღეს


რიჟრაჟზე ფანჯრიდან შემოპარულ შუქზე საკუთარ ხელს დავყურებ ნამძინარევი თვალებით და ნაოჭების რელიეფის შემხედვარე ვიმეორებ, რომ თითოეული მათგანი უკვე ნიშნავს უნიკალურობასა და განუმეორებლობას. ვერაფრით ვამყარებ ფიქრების ნანატრ წესრიგს, ისინი ძველებურად თავაშვებულად განაგრძობენ ხეტიალს და მხოლოდ სარკასტული მზერით მამცნობენ, რომ ამაოა ყველა მცდელობა. სათქმელი ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო ცოტაა, საფიქრალი კი არ ილევა.

დღის გეგმებზე ფიქრისას წინასწარ წარმოვიდგენ როგორ ვზივარ სავარძელზე და შთავაგონებ ჩემ თავს ყურადღებით მოუსმინოს გარშემომყოფებს, მზერა კი მიუხედავად ყველა მცდელობისა ინარჩუნებს სრულ ინდიფერენტულობას და სადღაც წასული ფიქრების გადამკიდე უფრო და უფრო უმეტყველო ხდება.

დღეს ეკლესიაში უნდა წავიდე – ვიმეორებ – საღამოს, ყველა სავალდებულო ვიზიტის შემდეგ აუცილებლად დავიხურავ ბერეტს და ჩვეულებისამებრ ვიყიდი ზუსტად ხუთ სანთელს. ალბათ ბევრი ხალხი დამხვდება, შემდეგ იტყვიან საღამოს მსახურება დამთავრდაო და მეც ხალხის დინების საწინააღმდეგო მიმართულებით გავემართები სანთლის ასანთებად, ალბათ რიგშიც მომიწევს დგომა, ძველებურად გავბრაზდები შეკრებილი ადამიანების მოუთმენლობის თითოეულ გამოხატულებაზე, რიგს დავუთმობ კოპებ შეკრულ მოხუც ქალბატონს, შემდეგ კი საკუთარ თავს უკვე ათასჯერ ნათქვამ საყვედურს გავუმეორებ ყელში მოწოლილი სიბრაზის გამო.

საათი მატყობინებს, რომ ჯერ ძალიან ადრეა, რომ შემიძლია თამამად დავიფარო ხელი თვალებზე და საკუთარ თავს შთავაგონო რომ ეძინება. მოთენთილობისა და უძილობისგან ხელი ზედმეტად მაქვს დამძიმებული და დახუჭულ თვალებზე მისი ყოველი შეხებისას თვალწინ ათასგვარი ნახატი მეშლება, დღის სინათლე კი დაჟინებით ატანს ქუთუთოებს მიღმა და ფონი გულის ამრევად ყავისფერი ხდება.

მიუხედავად დიდი სურვილისა რაიმე არსებითსა და პრობლემატურზე ვიფიქრო, ყველაფერი უკვე ერთფეროვნებად ქცეულ მხატვრულ აბსურდად ყალიბდება და საიდანღაც მეპარება იმედი, რომ დღეს ყველაფერი სხვანაირად იქნება.

დაღამებისას კი ისევ ვზივარ საწოლის გვერდით და ვფიქრობ მორიგი არაფრით გამორჩეული, უღიმღამო დღის დასრულების აღსანიშნავად კიდევ ერთი ღერი სიგარეტი ხომ არ მოვწიო.


წამიერი ოცნება ძილზე


გაზაფხული ახალი მოსული იყო, ზამთარი არ ჩქარობდა წასვლას, საათიც არა და არ კრავდა დაძინების დროს, ის კი იდგა ღია ფანჯარაში და ოთახში შემოსული სუსხით ტკბებოდა 1 ღერი სიგარეტის ფონზე. გვერდზე ოთახში ვიღაც სიმღერას ყვებოდა ჩუმად და არც აინტერესებდა ვინმე უსმენდა თუ არა.

ვერაფრით გაეგო პირიდან ორთქლს უშვებდა თუ სიგარეტის კვამლს, იჯდა დახეულ სავარძელზე და ოცნებობდა წამზე, როდესაც ძილი მოერეოდა, მაღვიძარაზე ფიქრობდა, რომელიც სულ რამდენიმე საათში დაიწყებდა დაჟინებით რეკვას და მისი გაჩუმების პირველივე მცდელობა უძილობის ჟამს ნანატრი ძილის დადგომას საბოლოოდ გააცამტვერებდა.

რამდენიმე დღის წინ აღმოჩენილი სიმღერა უკვე თავის დროს ჭამდა და ემოციებს საერთოდ აღარ იწვევდა, ოთახში ბოლთას სცემდა და ღრმად სუნთქავდა ჰაერს იმისთვის, რომ ეგრძნო გარედან მონაბერი სიგარეტის სუნით გაჟღენთილი სიო. დილით გაჩენილი ბედნიერების შეგრძნებაც ნელ-ნელა, უჩუმრად იძურწებოდა ოთახიდან და საკუთარი თავის მიმართ სულ რამდენიმე საათის წინ ნაგრძნობ სიყვარულს თვალით ანიშნებდა გამომყევიო. ეს უკანასკნელი ფეხს ითრევდა, ყოველ ნაბიჯზე იყურებოდა უკან და დანანებით იქნევდა თავს, ბოლოს ღრმად ჩაისუნთქა და სწრაფი ნაბინჯით გაიხურა ოთახის კარები.

არაფერი უგრძვნია, ძველებურად გაჰყურებდა ქუჩას და ფიქრობდა წამზე როდესაც იგრძნობდა როგორ დაუმძიმდებოდა ქუთუთოები, როგორ მოუდუნდებოდა ყველა კუნთი და როგორ მილასლასდებოდა საწოლამდე იმის იმედით, რომ დღეს მაინც აღარ ნახავდა ბოლო რამდენიმე ღამის განმავლობაში აკვიატებულ ბინძურ კლინიკას, რომლიდან თავის დაღწევასაც უშედეგოდ ცდილობდა.


გვერდზე ოთახი ცარიელია


ოთახში ჯდომა და მუსიკის ფონზე მოწევა, ეს ერთადერთი იყო რასაც დასვენებას ეძახდა.
დიდი ხანი იყო მას შემდეგ გასული, რაც საკუთარ თავთანაც კი ვერ ახერხებდა გულახდილი ყოფილიყო, არა სასურველი, დაუპატიჟებელი ფიქრების თავიდან გასაყრელად უმნიშვნელო დეტალებს აკვირდებოდა და ცდილობდა მათ მხატვრულ განვითარებას, ფიქრობდა იმაზე თუ როგორ გავდა სიგარეტის კვამლი ღრუბელს, როგორ ენატრებოდა ასეთი ღრუბლიანი და ნისლიანი დღეები, როგორ სურდა სადღაც შორიდან ქარს ვიოლინოს ხმა მოეტანა და წარმოედგინა როგორ ხატავდა სიგარეტის კვამლი მუსკოსის გამხდარ სილუეტს, რომელიც ჩაბნელებულ ოთახში იდგა, თვალები მაგრად ქონდა დახუჭული, კბილებს ერთმანეთს აჭერდა და ცდილობდა ემოციებით დატვირთულს გულის ხმა რომელიმე კლასიკური მუსიკის დაკვრით გადაეფარა.
ცდილობდა წარმოედგინა როგორ ღამდებოდა, როგორ ხატავდა სიგარეტით სილუეტებს, ცდილობდა თავი დაერწმუნებინა, რომ სხვებისთვის უხილავის დანახვა ჯერ კიდევ შეეძლო, რომ მუზა ჯერ კიდევ იჯდა გვერდზე ოთახში და ფეხი ფეხზე გადადებული უდარდელად შესცქეროდა წლების წინ ნაყიდ ნახატს, რომელიც მას განსაკუთრებულად უყვარდა, ნახატს, რომელზეც თითქოს სიგარეტის კვამლით დახატული, მოხუცი გამხდარი წალბატონი იჯდა სკამზე, მასაც მუზასავით ფეხი ფეხზე გადაედო და ისიც ეწეოდა, ალბათ საკუთარ თავს ამსგავსებდა და ამიტომ უყვარდა მისი ყურება, წარმოიდგენდა როგორ დაბერდებოდა, როგორ მოიხრებოდა წელში, თუმცა ისე გაქრა, ისე წავიდა, ისე გაუჩინარდა, რომ სახეზე ერთი ნაოჭიც კი არ გასჩენია.
მზე დაუპატიჟებლად იჭრებოდა ოთახში და დაჟინებით უმეორებდა, რომ გაზაფხული მოვიდა. ვერასოდეს გაეგო, რატომ უჭირდა ასე ძალიან მარტივი მომენტებით ტკბობა, რატომ ოცნებობდა მზიან ამინდებში ნისლზე და წვიმის დროს, რატომ ფიქრობდა მზეზე.
კარგად მივიწყებულ, ერთ დროს სამაგიდო წიგნს უყურებდა დაჟინებით და ფიქრობდა დღეები როგორ ცვლიდნენ მას, ჯიუტად ებღაუჭებოდა დროს, თავს აჯერებდა, რომ მისი შეცვლა არაფერს შეეძლო, რომ სიბერეში მასაც შეეძლებოდა ეთქვა ”მე იგივე ვარ მარად და მარადო”. თუმცა მაშინ როდესაც წლების წინანდელ ნაწერებს კითხულობდა ხვდებოდა, რომ ყოველი გასული დღე საპირისპიროს ამტკიცებდა.
ოთახში შემოჭრილ ნიავს მხოლოდ მანქანების ხმა შემოქონდა და ხვდებოდა, რომ გარეთ ცხოვრება დუღდა, არავის ეცალა ვიოლინოსთვის, არავის ახსოვდა, რომ მას შემდეგ რაც გვერდზე ოთახში სიცარიელემ დაისადგურა ის გამუდმებით ეძებდა სხვების მუზას, ცდილობდა მასშიც შემოჭრილიყო ის გრძნობა რაც სხვებს აიძულებდათ შეექმნათ ღირებული.
საკუთარ თავში აღმოჩენილ ბედნიერების ნიჭს ვერაფრით ეგუებოდა, მისი თავიდან მოშორების მცდელობა იმდენად ჯიუტი იყო, რომ აღარც სამყაროს შეეძლო წინააღმდეგობის გაწევა, ერთი მეორის მიყოლებით ახვედრებდა იმედგაცრუებებს, ატყობინებდა, რომ მისი სურვილი იმდენად ძლიერი იყო, რომ უბედურების მიზეზი არასოდეს გამოელეოდა. დადებითი განწყობა კი ფეხაკრეფით დაიარებოდა ტვინში და სიხარული ჩქეფდა ძარღვებში, ის უძლური იყო.
ჩამოყალიბებულ იდეალებსაც დიდი ხნის წინ დაევიწყებინათ ის, დღეები ისე გადიოდა ერთი წამითაც კი არ ახსენდებოდათ.
მუზაც ალბათ სადღაც ტკბებოდა ცხოვრებით და უბედურებისა და ბნელ ოთახში ჯდომისგან გათეთრებულ კანზე მზე ეკიდებოდა.
”დაბრუნდება, ისიც დაბრუნდება ერთ დღეს, ისევე როგორც ყველა დაბრუნდა, აგვისტოში შემოაღებს კარებს, თეთრებში ჩაცმული შემოვა და დანანებით შემომხედავს, გადამისვამს თავზე გარუჯულ ხელს და მეტყვის საკუთარ თავს შეხედეო, შემდეგ კი ბედნიერი გაიხურავს კარებს და ბავშვს სასეირნოდ ბაღში გაიყვანს.”


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 943 other followers

%d bloggers like this: