Monthly Archives: July 2010

ალასკა, ნომი, ექიმ ებიგაილ ტაილერის ისტორია


ვფიქრობდი, რომ ამ თემაზე ჩემთვის საინტერესო მასალა ასე თუ ისე ამოიწურა, თანაც სურვილის მქონდა ცოტა ხნით მაინც შევშვებოდი ამ საკითხს, აღარ “მეჩიჩქნა” ახალი ფაქტები, ჰოდა როგორც ყოველთვის ეს არ გამომივიდა. ყველანაირი წინასწარი გათვლისა და მიზანმიმართული ქმედების გარეშე დავჯექი დილით ტელევიზორთან და 10 საათზე დაიწყო ფილმი, რომლის შესავლის ნახვის მერეც რა თქმა უნდა ვეღარაფერი მაიძულებდა ამ ფილმისთვის არ მეყურებინა.
ფილმი დაფუძნებულია რეალურ ისტორიაზე, რომელშიც რა თქმა უნდა როგორც ყველა მსგავს რეალურ ისტორიებში ბევრი პასუხგაუცემელი კითხვაა და ყველაფრის ასე თუ ისე ახსნა და “თავის დამშვიდება” სერიოზული მთავარი გმირისთვის ფსიქიური აშლილობის დიაგნოზის დასმით შეიძლება შეიძლება. ეს არის ისტორია, რომელიც ამრეიკაში, ალასკაზე ქ. ნომში მცხოვრებ ახალგაზრდა ფსიქოლოგ ქალბატონს ებიგეილ ემილი ტეილორს გადახდა, მას შემდეგ რაც მისი მეუღლე უილი გარდაიცვალა, როგროც თავად ებიგეილი ამბობდა ის მოკლეს დანით, ღამე, თუმცა ებიგეილმა ვერ მოახერხა მკვლელის სახის დანახვა, როგორც შემდგომ აღმოჩნდა მისმა მეუღლემ თავი მოიკლა. უილი (ებიგეილის მეუღლე) იძიებდა ალასკაზე უცანური გაუჩინარებების ისტორიებს, ასევე იმას, რომ ასობით ადამიანი ყვებოდა ერთი და იგივეს, ყველა ამბობდა, რომ სადღაც ღამის 3 საათიდან 4 საათამდე, ეღვიძებოდათ შიშის შეგრძნებით.
მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ (2000 წლის 2 აგვისტო) ებიგეილის უმცროსმა ქალიშვილმა დაკარგა მხევდელობა (ეშლი ტაილერი). ებიგეილი დაიწყო მეუღლის მიერ წამოწყებული გამოძიების გაგრძელება, ის ფსიქოლოგი იყო და ყავდა პაციენტები, რომლებიც ზედმიწევნით ერთი და იგივეს ყვებოდნენ – მათ ეღვიძებოდათ ღამის სამი საათისთვის და ხედავდნენ თეთრ ბუს, რომელიც მათ ფანჯრებთან იჯდა, შემდეგ ბუ შემოდიოდა ოთახში მიუხედავად იმისა, რომ ფანჯარა დაკეტილი იყო. ამის შემდეგ ექიმმა ებიგეილმა დაიწყო ჰიპნოზის გამოყენება იმისთვის, რომ პაციენტებს ზუსტად აღეწერათ რა ხდებოდა მაშინ, როდესაც მათ აუხსნელ ვითარებაში ეღვიძებოდათ, პირველი პაციენტი, რომელიც ჰიპნოზით ცდილობს მოვლენების ზედმიწევნით ზუსტად აღდგენას (ტომი, ფილმში სახელი შეცვლილია), ჰიპნოზის დროს ამბობს, შემდეგ ფრაზებს – “ეს ბუ არ არის”, “ისინი კარებთან არიან” და ა.შ. შემდეგ ვარდება სრულ პანიკაში, იმავე ღამეს ეს ადამიანი (ამის დოკუმენტური ვიდეო მასალაა გამოყენებული ფილმში) ხოცავს თავის ორ შვილს, მეუღლეს და იკლავს თავს. ტრაგედიამდე კი ის ტელეფონით ესაუბრა ექიმ ებიგაილს და უთხრა, რომ სხვა გზა არ ჰქონდა, ეს საშინელება იყო და ა.შ.
ამის შემდეგ ექიმმა ებიგაილმა ორჯერ გამოიყენა ჰიპნოზი მის მეორე პაციენტზე, რომლის მეორე ჰიპნოზის დროსაც, ვიდეომ ჩაწერა შეწყვიტა, უფრო სწორად კადრი აირია (ვიდეომ მუშაობა შეწყვიტა იმ ღამესაც, როდესაც ებიგაილის შვილი ეშლი გაუჩინარდა და იგივე განმეორდა, თავად ექიმის ჰიპნოზის სეანსის დროსაც), აღნიშნული პაციენტი კი ჰიპნოზის სესიის შემდეგ დაინვალიდდა (ფილმში შეგიძლიათ იხილოთ რეალური ვიდეო-აუდიო მასალა).
მალევე ექიმ ებიგაილ ტაილერის უმცროსი ქალიშვილი ეშლი უკვალოდ გაუჩინარდა სახლიდან ღამის საათებში, ებიგაილი დღემდე ამტკიცებს, რომ მისი შვილი წაიყვანეს “უცხოპლანეტელებმა”, ეშლის პოვნა დღემდე ვერ მოხერხდა.ამ დროს ექიმის სახლთან პატრულირებდა პოლიცია, რომელიც თავად შეესწრო აუხსნელ ნათებას ებიგეილის სახლთან და იმას, რომ ამ დროს ვიდეომ მუშაობა შეწყვიტა, ამ დროის განმავლობაში კი ებიგეილს სახლი არ დაუტოვებია.
ამის შემდეგ ექიმმა ებიგაილმა თავად გადაწყვიტა ჰიპნოზის საშუალებით კონტაქტში შესულიყო ამ ძალასთან და დაებრუნებინა შვილი, თავად იხილეთ როგორ განვითარდა ამ ჰიპნოზის დროს მოვლენები (ეს არის დოკუმენტური კადრები, აღნიშნული ხმა საუბრობს ძველ შუმერულად, მისი გაშიფვრა ენის სიძველის გამო ბოლომდე ვერ მოხერხდა, გვერდით მიყვება გაშიფრული სიტყვების ინგლისური თარგმანი):

პირადად მე ამ მოვლენებს “უცხოპლანეტელებს” ნაკლებად დავუკავშირებდი, აქ ფიგურირებს ღმერთი, ლოცვამამა და ა.შ. ასევე რაც ძალიან საინტერესოა გაჩნდა კიდევ ერთი ისტორია სადაც ფიგურირებს ღამის 3 საათი, ამ ვიდეოს ყურებისა და მოსმენის შემდეგ კი რატომღაც ისეთი განცდა მქონდა, რომ ეს რაღაცას მაგონებს, ვამსგავსებ სხვა მსგავსი ისტორიის დროს ჩაწერილ აუდიო მასალას.

ფილმის სახელია The Fourth Kind ალბათ ბევრს აქვს ეს ფილმი ნანახი, მე ჩემდა გასაკვირად დღეს გავიგე მისი არსებობის შესახებ.

ყველას ვისაც არ გინახავთ ეს ფილმი და გიტაცებთ მსგავსი ისტორიები გირჩევთ უყუროთ, დიალოგებიც კი შეუცვლელადაა ფილმში გამოყენებული და მთელი ფილმის განმავლობაში გამოყენებულია რეალური აუდიო-ვიდეო მასალა.


სიტყვამ მოიტანა


ახლა როცა ამ სტრიქონს ვწერ ჩემს ირგვლივ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება, ზუსტად იგივე სიტუაცია, რომელიც უკანასკნელი 6 თვეა სამუშაო დღეების თორმეტის 9 წუთზეა ხოლმე, გვერდიდან კლავიატურის ჩხაკუნი, მოპირდაპირე კუთხეში კვლავ ”მაუსის” გულისგამაწვრილებელი წრიპინი, ორი მაგიდა ცარიელია და მე ისევ ვიმტვრევ თავს რა და როგორ გავაკეთო ისე, რომ შედეგი მაქსიმალურად კარგი მქონდეს.
ისევ საათს შევხედე 11:11-ს აჩვენებს, მიყვარს ეს დრო, 22:22 იგივე რეაქციას არ იწვევს, მიყვარს 11:11 და თითქმის ყოველი დღის განმავლობაში ემთხვევა ისე, რომ ამ დროს ვუყურებ საათს, ეს დრო და ციფრები მიყვარს ალბათ იმიტომ, რომ 11-ში ვარ დაბადებული, თუმცა არა, ამას ჩემს დაბადების დღესთან არავითარი კავშირი არ აქვს, ეს დრო ჩამრჩა ფილმიდან Confidence, პირველი შეხვედრისას ლილი, რომ ეუბნება ჯეიკს, შეხედე საათს 11:11-ია სურვილი ჩაიფიქრეო და აი არ ვიცი რატომ, მაგრამ ეს ძალიან ჩარჩენილი მაქვს. ასე ვიცი ხოლმე რაღაც კონკრეტული მომენტების, ნივთების, სიტყვების, გამოთქმების აკვიატება. ბოლო პერიოდში აკვიატებული მაქვს ფრაზა ”და მაინც სისხლი სხვა თვისების მქონე წვენია”, უამრავი აზრი მიტრიალებს თავში ამასთან დაკავშირებით თუმცა ერთი სიტყვის დაწერაც კი არ შემიძლია, არადა რა მშვენიერი სათაური იქნებოდა.
ერთ განცხადებას გადავავლე თვალი, აშკარად მოხუცებულობისგან და ამჟამინდელი მძიმე სიტუაციისგან გამოწვეული არაადეკვატური მდგომარეობა აქვს ავტორს აღწერილი, ამბობს, რომ გაძარცვეს, წაიღეს მისი კაბები, საკაბეები, ჭურჭელი, საცვლებიც კი. და საკაბეებზე ეგრევე ბებიაჩემი გამახსენდა, თავისი დიდი გარდერობით, რომელშიც ყველაფრის პოვნა შეიძლეოდა პეჩენიებიდან დაწებული, საკაბეებით დამთავრებული, აი კარადის სპეციფიური სუნიც კი გამახსენდა და მისი შინდისფერი ნაქსოვი ჯემპრი და ატლასის ატმებიანი საზაფხულო კაბა (როგორც მახსოვს ატმები ეხატა), კიდევ ხელუხლებელი, მგონი ომგამოვლილი და მაინც შეუბღალავად შენახული თეთრი ცხვირსახოცი.
უკვე ორის 4 წუთია, თითქმის ორი საათია ნაწილ-ნაწილ ვწერ პოსტს და ალბათ ამიტომაა, ერთმანეთთან დაუკავშირებელი აბზაცებით, რომაა სავსე, თუმცა მე ხომ მაქვს კატეგორია არაადეკვატური, ჰოდა შემიძლია თავი ამით გავიმართლო. ისევ ავხედე პოსტს და სულ სამი აბზაცი ყოფილა.
აი ისევ ამოტივტივდა ფრაზები, რომლებიც ბოლო დღეების განმავლობაში პერიოდულად წამოყოფენ ხოლმე თავს სიტუაციის მიუხედავად –  ”ჩემო ზოზია მე წავალ მალე”, ”მე იგივე ვარ მარად და მარად”, ”ეს წუთი მიდის შენთან მერჩია, საკანში ჩიტი შემოგვეჩვია” (ეს ფრაზა ალბათ მას შემდეგ ავიკვიატე, რაც ოთახში ჩემი სურვილის საწინააღმდეგოდ ვიკონტაქტე ამოუცნობ მფრინავ ობიექტთან), სხვათაშორის ამ ფაქტიდან ორი დღის შემდეგ ჩემი ოთახის ფანჯრების ქვეშ მიმდებარე ტერიტორიაზე იპოვნეს გარდაცვლილი პატარა შავი ჩიტი, არ მგონია დამთხვევა იყოს.
აი დამთხვევებზე გამახსენდა, ცოტა ხნის წინ დილიდან ამეკვიატა იდეები საფლავში ცოცხლად დამარხვასთან და შემდეგ კუბოში გაღვიძებასთან დაკავშირებით (აქვე მინდა აღვნიშნო, რომ ამ საკითხზე საუბრის დროს ოთახში შემოფრთხიალდა, წრე დაარტყდა და გაფრინდა იგივენაირი შავი ჩიტი, რაღაც უცნაურად გადამეკიდნენ), იმავე დღეს, ტაქსის მძღოლმა ყველანაირი წინაპირობის გარეშე დაგვიწყო საუბარი საფლავში გაღვიძებასთან და ცოცხლად დამარხვასთან დაკავშირებით, ჰოდა ამით იმის თქმა მინდა, რომ შემთხვევით არაფერი ხდება ან პირიქით იმის თქმა მინდა, რომ ყველაფერი შემთხვევით ხდება ან არაფრის თქმა არ მინდა და უბრალოდ სიტყვამ მოიტანა.

თავისუფლება ჩარჩოებში


სტანდარტები, რომლებსაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვცდილობთ მოვერგოთ, დაწესებული ჩარჩოები, რომლებშიც უნდა ჩავჯდეთ და ამასთან მუდმივად ვიძახოთ, რომ ”ჩვენ არ გვაინტერესებს, ვინ რას იფიქრებს ან იტყვის”. ამას ვიძახით ყოველ ფეხის ნაბიჯზე, ყველა შემთხვევაში, ყოველთვის როდესაც ვხვდებით, რომ როდესაც ადამიანთა კონკრეტული ჯგუფის კრიტიკულ დახასიათებაზეა საუბარი და ჩვენც ამ ჯგუფს ვეკუთვნით, ხაზს ვუსვამთ საპირისპიროს, ვაფიქსირებთ ყველა საშუალებით ”თუ რამხელა ბედნიერებაა, რომ ეს ჩვენ არ გვეხება, რომ ჩვენ ასეთები არ ვართ და ა.შ.”, რაც კიდევ ერთხელ მიუთითებს იმაზე, რომ დიახ ჩვენ გვაღელვებს რას იფიქრებენ ადამიანები, რომ დიახ ჩვენ ყველგან უნდა გავუსვათ ხაზი ჩვენს ე.წ. ისევ ჩარჩოებში მოქცეულ თავისუფლებას, რათა დაინახონ სტანდარტებში მოქცეული ადამიანების გულანთებულმა კრიტიკოსებმა, რომ ჩვენ ეს ადამიანები არ ვართ, სინამდვილეში კი ისევ ჩარჩოში ვექცევით, ე.წ. ”თავისუფალი ადამიანების შეფასების კრიტერიუმების” ჩარჩოებში, ისევ ვფიქრობთ იმაზე, რომ სხვებმა თქვან ”როგორი თავისუფლები ვართ”, ეს კი თავის თავში უკვე გამორიცხავს იმას, რომ ”არ გვაინტერესებს რას იფიქრებენ სხვები.”

კრიტიკა კიდევ ერთი ხერხი იმისა, რომ მაქსიმალურად ყველას დავანახოთ, როგორები არ ვართ ჩვენ, გამუდმებით ვესვრით ტალახს იმ მახასიათებლებს, რომლებიც ძალიან ხშირად ზუსტადაც, რომ ჩვენს პერსონაზეა მორგებული, ამით ხომ სხვებსაც და ალბათ რაღაც მომენტში საკუთარ თავსაც ვუმტკიცებთ საპირისპიროს, გულისტკივილით ვიცოდებთ ადამიანებს, რომლებიც განსხვავებულად და ჩვენი აზრით არასწორად ცხოვრობენ და ერთი წუთითაც კი არ არავის მოგვდის იდეაში, რომ ჩვენ ვართ ზუსტად ისინი ვისაც ძალიან გრძელი ცხვირი აქვს იმისთვის, რათა სხვის ცხოვრებაში იქექონ.

ალბათ ყველას შეგიმჩნევიათ, სადმე თუ გარკვეული მახასიათებლების ქვეშ გაერთიანებული ადამიანთა ჯგუფის კრიტიკის ქარცეცხლში გატარება მიმდინარეობს იქვე გამოჩნდებიან ადამიანები, რომლებიც მაქსიმალურად მოკლე დროში აფიქსირებენ იმას, რომ ეს მათ არ ეხებათ, დაახლოებით ასეთი კომენტარებით: ”რა ბედნიერებაა, რომ ეს მე არ მეხება და მე სხვანაირი ვარ (სხვანაირში წერენ/ამბობენ იმის საპირისპიროს რაზეც უშუალოდ კრიტიკაა მიმართული)”, ”გულწრფელად მიკვირს ასეთი ადამიანების, ასე როგორ ცხოვრობენ?!” და ა.შ. ამის ასეთი მონდომებით ყოველ ფეხის ნაბიჯზე დაფიქსირება კი რა საჭიროა გაუგებარია, მითუმეტეს მაშინ, როდესაც ეს სწორედ ის ადამიანები არიან, რომლებიც 99.99%-ში წუწუნებენ იმაზე, რომ ”ამ ხალხს სხვების საქმეში ცხვირის ჩაყოფის მეტი საქმე არ აქვთ” და ხაზს უსვამენ იმას, რომ ”სულ არ მაინტერესებს ვინ რას ფიქრობს ჩემზე!”.

ეს დაახლოებით იმას გავს, რაღაც ძალიან, რომ გვანერვიულებს, მოსვენება რომ გვაქვს დაკარგული, ტვინში მილიონჯერ რომ ვატრიალებთ ერთი და იგივეს და ამ მომაბეზრებელი აზრების თავიდან მოსაცილებლად განუწყვეტლივ, რომ ვიმეორებთ: ”არ მაინტერესებს, მიმიფურთხებია, მკიდია და სხვა.”

ამასთან გასათვალისწინებელია, რომ მოდაში შემოდის ახალი სტანდარტები, ერთს ანაცვლებს მეორე და თუ 1 თვის წინ, სანამ ჯერ კიდევ კარგ ტონად ითვლებოდა ერთი ქცევის წესის კრიტიკა, 1 თვის შემდეგ, ე.წ. ”სტანდარტების მოდის” ცვლილების გამო ვიწყებთ საპირისპიროს მტკიცებას, ვის რაში აინტერესებს გვაქვს თუ არა საკუთარი აზრი (და არ დაგვავიწყდეს, რომ ამ ყველაფერს ფონად მუდიმავდ მიჰყვება ყველაზე, ყველაზე მოდური და უბერებელი ”ყველას თავის ცხოვრება აქვს, და არავინ არავის ცხოვრებაში არ უნდა ჩაყოს ცხვირი” და ”რაში გვაინტერესებს რას იტყვიან სხვები”).


დაივიწყეთ ბენზინის გადასხმა, წყევლა და ყვირილი


თუ გნებავთ, რომ გითანაგრძნონ, რეალურად გაუჩნდეთ თქვენი დახმარების სურვილი არასოდეს მოიქცეთ შემდეგნაირად:
1. არასოდეს დაიწყოთ მუქარა, რომ გადაისხამთ ბენზინს და თავს დაიწვავთ, გამოიჭრით ყელს და ა.შ. ვინაიდან ეს საუბრის დასაწყისშივე შექმნის თქვენს მიმართ არასერიოზულ დამოკიდებულებას, განაწყობს ადამიანს საიმისოდ, რომ რაც შეიძლება სწრაფად მოგიშოროთ თავიდან, განგიხილავთ, როგორც პროვოკატორს, შეურაცხადს და მორიგ მომაბეზრებელ პრობლემას, ამასთან დარწმუნებული იქნება, რომ 99.99%-ით თქვენ არც თავს დაიწვავთ, არც ყელს გამოიჭრით და არც ხარაკირს ჩაიტარებთ;
2. არასოდეს დაიწყოთ ყვირილი, ისაუბროთ აგრესიით – ვინაიდან აგრესია, რომელსაც გამოხატავთ არ შეიძლება დაგიბრუნდეთ კეთილგანწყობითა და თანაგრძნობით, გამოიწვევთ მხოლოდ ანალოგიურ აგრესიას, სურვილს, რომ მოგიშორონ თავიდან;
3. არასოდეს გამოიყენოთ ფრაზები: შენს სინდისზე იყოს, შენ არ გეღირსოს ხვალიდელი დღის გათენება, შენ არ გეღირსოს ცხოვრებაში არაფერი, შენს ოჯახს ჩამოექცეს ჭერი თავზე და ა.შ. – არ შეიძლება ამ გზით ადამიანის კეთილგანწყობა მოიპვო, მხოლოდ ზიზღს გამოიწვევთ და მეტს არაფერს;
4. ისაუბრეთ თქვენობით, მოიშალეთ აგდებული დამოკიდებულება; ეს გარდა იმისა, რომ ელემენტარული ზრდილობის საკითხია, ამასთან მნიშვნელოვნად მოქმედებს ადამიანის თქვენდამი დამოკიდებულებაზე, საპასუხოდ მიიღებთ მხოლოდ მკაცრ, მოჭრილ და ცინიკურ პასუხებს, დახმარების სურვილი კი წავა მინუს უსასრულობაში;
5. არასოდეს დაიწყოთ სპეკულირება ბავშვებით, ღმერთით – ამ დროს მხოლოდ გაღიზიანებას იწვევთ, ბავშვები შეეცოდებათ და თქვენზე შეიქმნება უსაზღვროდ ცუდი შთაბეჭდილება;
6. არასოდეს განაცხადოთ, რომ ფეხს არ მოიცვლით ადგილიდან, რომ იქ იჯდებით და ვერსად გაგაგდებენ და ა.შ. – ვინაიდან თუ აქამდე არავის ქონდა თქვენი დროულად გაგდების სურვილი, ამის შემდეგ გარწმუნებთ, რომ ექნებათ;
7. არასოდეს დაწყოთ საუბარი იმაზე, რომ მიმართავთ ზემდგომ ორგანოს, იჩივლებთ, რომ პრეზიდენტთან მიხვალთ და ა.შ. – გარდა იმისა, რომ ეს სასაცილოა, 99.99%-ში რასაც გეუბნებიან იმაში სრულიად დარწმუნებულები არიან და ამ ტონით მათ აძლევთ საშუალებას მარტივად მოგიცილონ თავიდან, ვინაიდან იციან, რომ მაინც ვერაფერს მიაღწევთ, ამ ტონით საუბარზე კი დადებითი ემოცია თქვენს მიმართ არავის გაუჩნდება;
8. ნუ დაგავიწყდებათ ადამიანური გამარჯობის, დამშვიდობების და მადლობის თქმა – ამ შემთხვევაში ადამიანს უკარგავთ სურვილს თქვენთან ურთიერთობის, იწვევთ აგრესიას და კვლავ 0 კეთილგანწყობა;
9. არასოდეს დაიწყოთ იმის მტკიცება, რომ თუ უფროსს არ შეგახვედრებენ არავის დაელაპარაკებით, ვინაიდან ხშირ შემთხვევაში ადამიანი, რომელიც გესაუბრებათ კონკრეტულ საკითხში უფრო კომპეტენტური შეიძლება იყოს ვიდრე თქვენს წარმოსახვაში ჩამოყალიბებული ვიღაც საკუბოვედ გამოწყობილი უფროსის ხატი და სწორედ მის მოვალეობაში შედიოდეს თქვენი პრობლემის გადაწყვეტა, მასთან ამ ტონის მოთხოვნის დაყენება კი გარანტიას გაძლევთ ფაქტობრივად ყველა შანსს დაგიკარგავთ;
10. თუ გსურთ, რომ სხვამ ჩააყენოს თავი თქვენს მდგომარეობაში და შესაბამისად გაუჩნდეს თქვენი დამხარების სურვილი, თქვენც ანალოგიურად მოიქეცით და მიხვდებით, რომ მაქსიმალურად უნდა ეცადოთ გახდეთ არა უსულო ობიექტი, რომელიც რაც შეიძლება მალე უნდა მოიშორონ, არამედ ყურადღებით მოგისმნინონ და შემოვიდნენ თქვენს მდგომარეობაში.

თქვენი მოთხოვნა მიღებულია – პატივისცემით სამყაროს ადმინისტრაცია


ყველაფერი რაც არ გინდა, რომ დაგემართოს, რისიც ყველაზე მეტად გეშინია, რის არიდებასაც ყველაზე მეტად ცდილობ დაგემართება, აუცილებლად მოხდება.
მაგ. ყველაზე მეტად მეშინია კალიების, გული მიჩერდება მათ წარმოდგენაზეც კი, მეშინია მწერების, ღამურების და ყველაზე მეტად მეშინია ამ არსებების ჩემს ოთახში პოვნის (მითუმეტეს ღამის საათებში). ზაფხულის განმავლობაში ვიყენებ, ყველანაირ დაცვის საშუალებას, იმისთვის, რომ მსგავსი ინციდენტები ავირიდო თავიდან, მაშინ როდესაც თუნდაც ჩემს სახლში სხვა ოჯახის წევრებს ფანჯარა მუდმივად ღია აქვთ, შუქი უნთიათ და ა.შ. მიუხედავად ამისა, კალია ყოველთვის შემოდის ჩემს ოთახში. ამჟამად ოთახის ფანჯარაზე მაქვს ბადე, კარები კი ყოველთვის დაკეტილია, მაგრამ ამის მიუხედავად მაინც დაძაბული ვარ და ღამის განმავლობაში მეღვიძება, იმისთვის რომ მიმოვიხედო ოთახში. ორი ღამის წინ კი მორიგი ასეთი გაღვიძების დროს, ავიხედე ზემოთ (ჭერთან საკმაოდ ახლოს ვარ ორ სართულიანი საწოლის მეორე სართულზე მძინავს, მიუხედავად იმისა, რომ პირველიც სრულიად თავისუფალია, ვამბობ, რომ მეორე სართულიდან უკეთესი ”ხედი იშლება”) და ვხედავ რომ ჩემს თავზე წრეზე დაფრინავს ამოუცნობი შავი ობიექტი, ვხტები დაბლა და ვაღვიძებ სახლში ხალხს, რომ ”მიშველონ”, აღმოჩდა, რომ რაღაც შავი ფრინველი (მისი იდენტიფიცირება ვერ მოხერხდა) დამტრიალებდა, რომელიც ოთახიდან ისე მიიმალა, რომ ვეღარავინ იპოვნა. კვლავ დავწექი დავხურე კარები და დაახლოებით 5 წუთში კვლავ ვხედავ, რომ წრეზე ისევ ის ობიექტი დაფრინავს, შუქის ანთების შემდეგ კი მისი პოვნა კვლავ ვერ ხერხდება, შედეგად ის ღამე ჩემს ოთახში აღარ გამიტარებია (დევნილობაში გავატარე და ოთახიდან მხოლოდ ბალიშის გამოტანა მოვასწარი). და ეს ყველაფერი ხდება ჩემს თავს, მე ვინც ყველაფერ ვაკეთებ იმისთვის, რომ ოთახში სულ მცირე ზომის მწერმაც კი ვერ შემოაღწიოს, სხვებს კი რომლებსაც ეს არ ანაღვლებთ და არავითარ ზომას არ ღებულობენ მსგავსი ინციდენტების ასაცილებლად, ამგვარი არაფერი ემართებათ (გუშინ ფანჯარაზე ბადე ისე გავამაგრე, რომ თუ შტურმით არ აიღეს ჩემი ოთახი იქ ვეღარაფერი შემოფრინდება).
დადებით საკითზებზე ისეთი დაჟინებით არასოდეს ვფიქრობთ, როგორც უარყოფითზე, ისეთი დაჟინებით და სიჯიუტით არ ვიმეორებთ.
ბავშვობაში რატომღაც აკვიატებული მქონდა (სხვებისგანაც გამიგია, რომ ისინიც ასე იქცეოდნენ), რაც ძალიან მინდოდა, რომ მომხდარიყო ან გამოსულიყო, ვიმეორებდი, რომ არ მოხდება არ გამოვა, მეგონა, რომ თუ ასე მოვიქცეოდი ყველაფერი საპირისპიროდ მოხდებოდა და შესაბამისად სასურველ შედეგსაც მივიღებდი, ამას ალბათ რაღაც რეალური საფუძველი მართლაც აქვს.
როდესაც დაჟინებით ფიქრობ ერთ საკითხზე, განსაკუთრებულ შიშს განიცდი და მუდმივად ნერვიულობ, ალბათ ისეთი დოზით ინოფრმაციას ”გასცემ”, რომ ეს გიბრუნდება იმით, რომ რაც ყველაზე მეტად არ გინდოდა ხდება. მაგ. ცხოვრებაში ალბათ ერთხელ მაინც ყველას აქვს ნათქვამი: ”რაღა მე უნდა მომსვლოდა”, ”მაინც და მაინც მე უნდა მომსვლოდა”, ”ეს ხომ მარტო მე შეიძლება მომივიდეს” ანუ ის რაც არ გვინდოდა, რომ მომხდარიყო, ხდება და ხდება ჩვენს ცხოვრებაში. რაღაც მომენტში ალბათ გაცილებით ძნელია ისეთი დაჟინებით იფიქრო იმაზე რაც გინდა, ვიდრე იმაზე რაც არ გინდა, ფაქტორები, რომლების გახსენებაც არ გვინდა, ცუდ შეგრძნებებს იწვევს და ა.შ. ყველაზე ხშირად წამოყოფენ ხოლმე თავს და რაც უფრო მეტად ცდილობ მათ თავიდან მოშორებას, მით უფრო გიჭირს ამის გაკეთება.
შესაძლებელია ამ ყველაფრის შემდეგნაირად წარმოდგენა –  სამყარო (პირობითად) ისრუტავს ყველა გაგზავნილ მოთხოვნას, ყველაფერს რაზეც ადამიანები განსაკუთრებული სიჯიუტით, დაჟინებით ფიქრობენ, აქ კი სამყაროს არ შეუძლია იმის გარჩევა შენ ამ მოთხოვნის წინ სიტყვა არ-ს წერ თუ არა, შენ უბრალოდ მუდმივად აგზავნი შეტყობინებას ერთსა და იმავე საკითხზე რაც შედეგად გიბრუნდება კიდეც. მაგ. ხშირად ხდება, რომ ადამიანს, რომელსაც ყველაზე მეტად ეშინია გველების, ის ყველაზე ხშირად ხვდება გველს, ადამიანს, რომელსაც ყველაზე მეტად ეშინია, რომ დაემართება კიბო, მას ის ემართება კიდეც, ადამიანს, რომელსაც ყველაზე მეტად ეშინია არ დააყაჩაღონ, მის ცხოვრებაში აუცილებლად მოხდება მსგავსი პრეცედენტი და ა.შ.

სიკვდილის წიგნაკის (death note) წესები


ვისაც ეს ანიმე ნანახი გაქვთ მიხვდებით რაზეცაა საუბარი. გთავაზობთ სიკვდილის წიგნაკის გამოყენების ყველა წესს.

წესი # 1

  • ადამიანი, რომლის სახელიც ჩაიწერება ამ წიგნაკში მოკვდება;
  • წიგნაკში ჩაწერილ ადამიანს არაფერი დაემართება, თუკი ამ წიგნაკის მფლობელი მსხვერპლის სახელის ჩაწერასთან ერთად წარმოსახვაში არ აღადგენს მის სახეს, შესაბამისად იგივე სახელის მფლობელ სხვა ადამიანებს არაფერი მოუვათ;
  • თუ სახელის დაწერიდან 40 წამში მითითებული იქნება სიკვდილის მიზეზიც ეს მოხდება;
  • თუ სიკვდილის მიზეზის მითითება არ მოხდა, მსხვერპლი მოკვდება გულის შეტევით;
  • სიკვდილის მიზეზის მითითების შემთხვევაში, დეტალების მითითება უნდა მოხდეს 6 წუთისა და 40 წამის განმავლობაში.

წესი # 2

  • წიგნაკი ადამიანთა სამყაროს საკუთრება ხდება იმ მომენტიდან, როდესაც ის შეეხება მიწას, აღმოჩნდება ადამიანთა სამყაროში;
  • წიგნაკის მფლობელ ადამიანს შეეძლება დაინახოს  ამ წიგნაკის მუდმივი მფლობელი (სიკვდილის ღმერთი/შინიგამი) და გაიგოს მისი ხმა;
  • ადამიანი, რომელიც სარგებლობს ამ წიგნაკით ვერ მოხვდება ვერც ჯოჯოხეთში და ვერც სამოთხეში;

წესი # 3

  • თუ სიკვდილის დროის მითითება მოხდება გარდაცვალების მიზეზად გულის შეტევის  ჩაწერიდან 40 წამის განმავლობაში, სიკვდილის დროის შეცვლა შესაძლებელია და მითითებული დრო ძალაში შევა სახელის ჩაწერიდან 40 წამის განმავლობაში;
  • ადამიანი, რომელიც შეეხება სიკვდილის წიგნაკს, ის შეძლებს დაინახოს მისი პირველადი მფლობელი (სიკვდილის ღმერთი/შინიგამი) და გაიგოს მისი ხმა, მიუხედავად იმისა ეს ადამიანი არის თუ არა აღნიშნული წიგნაკის იმჟამინდელი მფლობელი.

წესი # 4

  • ადამიანი, რომელიც იმყოფება სიკვდილის წიგნაკის გავლენის ქვეში (არის მისი მფლობელი), შეპყრობილია ამ წიგნაკის პირველადი მფოლობელის მიერაც (სიკვდილის ღმერთი), ეს გრძელდება მანამ სანამ ეს ადამიანი მოკვება ან წიგნაკი განადგურდება;
  • თუ ადამიანი იყენებს ამ წიგნაკს, მას სიკვდილის ღმერთი მოევლინება გამოყენების დაწყებიდან 39 დღის განმავლობაში;
  • შინიგამი, სიკვდილის წიგნაკის პირველადი მფლობელი არ აკეთებს არაფერს რაც დაეხმარება ან აარიდებს სიკვდილს წიგნაკში მითითებულ ადამიანს;
  • შინიგამი არ არის ვალდებული ადამიანს აუხსნას და გააცნოს მოხმარების ყველა წესი, მანამ სანამ ადამიანი არ დასვამს ამ კითხვას.

წესი # 5

  • შინიგამის შეუძლია საკუთარი სახელი ჩაწეროს წიგნაკში და დაასრულოს სიცოცხლე, ადამიანს კი არა;
  • ადამიანს (მფლობელს) შეუძლია შეიმოკლოს ცხოვრება ამ წიგნაკის დახმარებით;
  • წიგნაკის მფლობელ ადამიანს, დარჩენილი სიცოცხლის ნახევრის სანაცვლოდ შეუძლია მიიღოს შინიგამის თვალები (ხედვა), რომელიც მას საშუალებას მისცემს დაინახოს ყველა ადამიანის სახელი და დარჩენილი სიცოცხლის ხანგრძლივობა, როდესაც ის შეხედავს მათ;
  • სიკვდილის ღმერთის მოკვლა შეუძლებელია გულში დანის დარტყმით ან თავში სროლითაც კი. თუმცა არსებობს შინიგამის მოკვლის გზა, რომელიც როგორც წესი შინიგამისთვის ცნობილი არ არის;

წესი # 6

  • სიკვდილის გარემოებების მითითების შემთხვევაში, მათი შესრულება მოხდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ეს ზოგადად შესაძლებელია ადამიანების მიერ და წარმოადგენს დასაშვებ გზებს;
  • სიკვდილის მიზეზის დასაშვები ზღვარი არც შინიგამისთვისაა ცნობილი და შესაბამისად დასკვნები თავად ადამიანმა უნდა გამოიტანოს.

წესი # 7

  • სიკვდილის წიგნაკიდან ამოხეულ ფურცელს ან ფურცლის ნაბლეჯსაც კი აქვს ზუსტად იგივე ძალა რაც მთლიანად წიგნაკს;
  • წიგნაკში ჩასაწერად ნებისმიერი საწერი საშუალების გამოყენება შეიძლება ( მაგ. კოსმეტიკა, სისხლი და ა.შ.), თუკი ამ საშუალებით შესაძლებელია წიგნაკში გარკვევით მოხდეს ჩანაწერის გაკეთება.

წესი # 8

  • თქვენ ასევე შეგიძიათ კონკრეტული ადამიანის სახელის მითითებამდე წიგნაკში ჩაწეროთ გარდაცვალების მიზეზი და დეტალები, შემდეგ აღნიშნული დეტალების წინ სურვილისამებრ შეგიძლიათ მიუთითოთ მსხვერპლის სახელი. თქვენ ამისთვის გაქვთ 19 დღე (ადამიანთა კალენდრის მიხედვით). მიუხედავად იმისა თქვენ ხართ თუ არა წიგნაკის მფლობელი, თუ თქვენ მიუთითებთ რეალურ სახელსა და გვარს წიგნაკში და ამ ადამიანს იცნობთ სახეზე შედეგი იქნება მითითებული ადამიანის სიკვდილი.

წესი # 9

  • სიკვდილის წიგნაკი არ მოქმედებს ადამიანებზე, რომლებსაც დაბადებიდან არ შესრულებიათ 780 დღე;
  • სიკვდილის წიგნაკი დაკარგავს ძალას, თუ მასში ოთხჯერ მოხდება ადამიანის სახელის და გვარის  არასწორად მითითება;
  • თუ მსხვერპლის სახელის მითითება მფლობელის მიერ შეგნებულად მოხდება არსწორად ოთხჯერ ან მეტჯერ, ამ შემთხვევაში მსხვერპლთან ერთად მოკვდება მფლობელიც.

წესი # 10

  • ”თვითმკვლელობა” დასაშვები სიკვდილის ფორმაა. ყველა ადამიანს უფიქრია თავის მოკვლაზე, შესაბამისად ამაში არ არის არაფერი ”დაუჯერებელი და წარმოუდგენელი”;
  • როდესაც სიკვდილის მიზეზად ხდება თვითმკვლელობის ან უბედური შემთხვევის მითითება და აღნიშნული მიზეზით შესაძლოა ამ ადამიანის გარდა სხვა ადამინიც (ებიც) დაიღუპოს, ამ შემთხვევაში მსხვერპლი მოკვდება გულის შეტევით. ეს წესი არსებობს იმისთვის, რომ სხვა ადამიანებზე ამ წიგნაკის არსებობასმ არ იქონიოს გავლენა და არ დაზარალდნენ.

წესი # 11

  • მაშინაც კი როდესაც ადამიანის სიკვდილის მიზეზი და დრო უკვე მითითებულია წიგნაკში, სიკვდილის დროისა და მიზეზის შეცვლა შესაძლებელია იმდენჯერ რამდენჯერაც მოისურვებს მფლობელი, შევსებიდან 6 წუთისა და 40 წამის განმავლობაში, თუმცა ეს რა თქმა უნდა შესაძლებელია მანამ სანამ მსხვერპლი მოკვდება.
  • როდესაც ჩაწერიდან 6 წუთისა და 40 წამის განმავლობაში გაგიჩნდებათ სურვილი რამის წაშლის და თავიდან ჩაწერის, წასაშლელი ასოები ან სიტყვები უნდა გადაიხაზოს ორ სწორი ხაზით;
  • როგორც ხედავთ, სიკვდილის მიზეზისა და დროის შეცვლა შესაძლებელია, მაგრამ წიგნაკში მსხვერპლის სახელის მითითების შემთხვევაში, მისი სიკვდილის თავიდან აცილება შეუძლებელია.

წესი # 12

  • თუ თქვენ დაკარგავთ სიკვდილის წიგნაკს ან მოგპარავენ მას, თქვენ კარგავთ მის მფლობელობას, თუ არ დაიბრუნებთ მას დაკარგვიდან 490 დღის განმავლობაში;
  • თუ თქვენ იყიდეთ სიკვდილის ღმერთისგან მისი მხედველობა, თქვენ ამასაც დაკარგავთ სიკვდილის წიგნაკის მფლობელობის დაკარგვასთან ერთად, ასევე წაიშლება ყოველა მოგონება წიგნაკთან დაკავშირებით, თუმცა მხედველობის საყიდლად გადახდილ დარჩენილი ცხოვრების ნახევარს ვერ აღიდგენთ.

წესი# 13

  • თქვენ შეგიძლიათ ათხოვოთ ან გამოყენების უფლება პარალელურად მისცეთ სხვა ადამიანსაც. ამავე დროს იმ ადამიანს, რომელიც კონკრეტულ მომენტში ფლობს სიკვდილის წიგნაკს  შეუძლია სიკვდილის ღემრთისგან იყიდოს მისი მხედველობა.
  • მას ვინც სიკვდილის წიგნაკი ითხოვა არ დაჰყვება სიკვდილის ღმერთი, ის ყოველთვის რჩება მფლობელთან (თუმცა შინიგამის ამის ვალდებულება არ აქვს).

წესი # 14

  • თუკი სიკვდილის ქიგნაკის მფლობელი მოკვდება მაშინ, როდესაც წიგნაკი გათხოვებულია, ამ შემთხვევაში მფლობელობა ავტომატურად გადაეცემა ადამიანს, რომელსაც წიგნაკი აქვს იმ მომენტში;
  • თუკი მფლობელს მოკლავენ და მოიპარავენ წიგნაკს, წიგნაკის მფლობელობა ავტომატურად გადავა ქურდზე.

წესი # 15

  • როდესაც ერთი და იგივე ადამიანის სახელი მითითებულია ორ სიკვდილის წიგნაკში, ეს ადამიანი მოკვდება იმ წიგნაკის მიხედვით, რომელშიც პირველად ჩაიწერა მისი სახელი, მიუხედავად გარდაცვალების მითითებული დროისა;
  • თუ ერთი და იგივე ადამიანის სახელის ჩაწერა მოხდება ორზე მეტ წიგნაკში  0.06 წამის განმავლობაში, მაშინ ეს განიხილება როგორც ერთდროული მითითება და მსხვერპლი არ მოკვდება.

წესი # 16

  • სიკვდილის ღმერთს ყოველთვის უნდა ჰქონდეს მინიმუმ 1 სიკვდილის წიგნაკი, რომლის თხოვებაც ან ადამიანის მიერ შევსება არ შეიძლება;
  • სიკვდილის ღმერთებს შორის წიგნაკების გაცვლა ან ერთმანეთის წიგნაკების შევსება არ წარმოადგენს პრობლემას.

წესი # 17

  • თუკი სიკვდილის ღმერთი თავის წიგნაკში მიუთითებს ადამიანის სახელს, რომელმაც უნდა მოკლას ის ადამიანი, რომლის მიმართაც შინიგამის აქვს სიმპათია, ეს ადამიანი მოკვდება თუმცა, მასთან ერთად მოკვდება შინიგამიც;
  • მკვდარი სიკვდილის ღმერთი გაქრება, თუმცა სიკვდილის წიგნაკი რჩება ხელულხებელი. სიკვდილის წიგნაკი შემდეგ როგორც წესი იმ სიკვდილის ღმერთის მფლობელობაში გადადის, რომელიც მას შეეხება, ან რჩება ადამიანს, რომელიც იმ მომენტისთვის ფლობს მას.

წესი # 18

  • ორ ადამიანს, რომლებიც ფლობენ სიკვდილის წიგნაკს ერთმანეთის სიკვდილის ღმერთის ხმის გაგება და დანახვა შეუძლიათ მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ერთმანეთის სიკვდილის წიგნაკებს შეეხებიან;
  • ადამიანი, რომელმაც იყიდა სიკვდილის ღმერთისგან მხედველობა შეუძლია დაინახოს ნებისმიერი ადამიანის სახელი და სიცოცხლის ხანგრძლივობა სახეზე ერთი შეხედვით. ადამიანი, რომელიც ფლობს სიკვდილის წიგნაკს იძენს უნარს მოკლას სხვები და თვითონ აღარ გახდეს მსხვერპლი. აქედან გამომდინარე ადამიანი, რომელსაც აქვს სიკვდილის წიგნაკი ვერ ხედავს იმ ადამიანების სიკვდილის ხანგრძლივობას, რომლებიც ასევე ფლობენს სიკვდილის წიგნაკს, და მათ ასევე არ შეუძლიათ დაინახონ საკუთარი სიცოცხლის ხანგრძლივობა.
  • სიკვდილის ღმერთს არ აქვს უფლება უთხრას წიგნაკის მფლობელს იმ ადამიანების სახელები და სიცოცხლის ხანგრძლივობა, რომელსაც ის ხედავს, იმისთვის, რომ არ მოხდებს ადამიანთა სამყაროში არეულობა.

წესი # 19

  • აუცილებელია, რომ ცოცხალმა სიკვდილის ღმერთმა იცოდეს, რომ ადამიანი, რომელიც ფლობს წიგნაკს იყენებს მას;
  • ძალიან ძნელია იმის წარმოდგენა, რომ  სიკვდილის ღმერთი, რომელმაც შეიპყრო ადამიანი, შეიძლება მოკვდეს, მაგრამ თუ ის მოკვდება, ამ შემთხვევაში წიკგნაკი თავის ძალას არ დაკარგავს.

წესი # 20

  • ადამიანმა, რომელმაც იყიდა სიკდვილის ღმერთისგან მხედველობა, იმისთვის, რომ დაინახოს ადამიანის სახელი და დარჩენილი სიცოცხლის ხანგრძლივობა აუცილებელია ადამიანის სახის ნახევარს მაინც ხედავდეს. ის ყველაზე მცირე თავიდან ცხირამდე მაინც უნდა ხედავდეს ადამიანს. თუ ის ხედავს მხოლოდ თვალებს და დარჩენილ სახეს ქვემოთ, ამ შემთხვევაში მის სახელს და დარჩენილ სიცოცხლის ხანგრძლივობას ვერ დაინახავს. ამასთან თუ მაგ. ვერ ხედავს სახის კონკრეტულ ნაწილს ცხვირს, თვალებს, პირს, მაგრამ ხედავს სახეს მთლიანობაში, მაშინ მას შეუძლია დაინახოს სიცოცხლის ხანგრძლივობაც და სახელიც. ბოლომდე მაინც არ არის გარკვეული კონკრეტულად სახის ზუსტად რა ნაწილს უნდა ხედავდეს ადამიანი სახელის და დარჩენილი სიცოცხლის ხანგრძლივობის დასანახად  და შესაბამისად ამის დაზუსტებაა საჭირო.
  • თუ ზემოთ აღნიშნული პირობები დაკმაყოფილებულია, მაში ადამიანის სახელისა და სიცოცხლის ხანგრძლივობის დანახვა შესაძლებელია ფოტოზეც, მიუხედავად ფოტოს სიძველისა. თუმცა ეს ზოგჯერ დამოკიდებულია ფოტოს ზომასა და გამოსახულებაზე. ასევე შეუძლებელია სახელისა და სიცოცხლის ხანგრძლივობის დანახვა ნახატზე, როგორი რეალისტურიც არ უნდა იყოს ის.
  • წიგნაკის მფლობელს, რომელიც ასევე ფლობს სიკდვილის ღმერთის მფლობელობას გარდაცვლილი ადამიანის სახელისა და სიცოცხლის ხანგრძლივობის დანახვა ფოტოზე და ვიდეოში არ შეუძლია.

წესი # 21

  • მათ ვისაც აქვთ სიკვდილის ღმერთის მხედველობა, ადამიანური განსაზღვრით მათი მხედველობა შეადგენს 3.6-ს მიუხედავად იმისა, თუ როგორი მხედველობა ჰქონდათ მანამდე.

წესი # 22

  • ადამიანი, რომელიც კარგავს სიკვდილის წიგნაკის მფლობელობას, ამასთან ერთად კარგავს წიგნაკთან დაკავშირებულ მეხსიერებასაც. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ აღნიშნული პიროვნებას სრულად წაეშლება მეხსირება იმ დღიდან როდესაც ის გახდა წიგნაკის მფლობელი, მის დაკარგვამდე, არამედ ეს ნიშნავს, რომ მისი მეხსიერებიდან გაქრება ყველა ფაქტი რომელიც უკავშირდება წიგნაკს.

წესი # 23

  • როდესაც ერთი ადამიანი ფლობს ორ სიკვდილის წიგნაკს და კარგავს ერთ-ერთს, მას აღარ შეეძლება დაკარგული წიგნაკის პირველადი მფლობელის, სიკვდილის ღმერთის ხმის გაგება და მისი დანახვა. სიკვდილის ღმერთი დატოვებს მას, თუმცა მეხსიერებიდან არ მოხდება არაფრის წაშლა მანამ სანამ ადამიანი ერთ წიგნაკს მაინც ფლობს.

წესი # 24

  • სიკვდილის ღმერთი არ უნდა დარჩეს ადამიანთა სამყაროში აუცლებელი მიზეზის გარეშე. ასეთი მიზეზი შეიძლება იყოს:
  1. როდესაც სიკვდილის ღმერთის სიკვდილის წიგნაკი გადაეცემა ადამიანს;
  2. საერთოდ, იმ ადამიანის პოვნა, რომელსაც უნდა გადაეცეს წიგნაკი ხდება სიკვდილის ღმერთების სამყაროდან, თუმცა თუ ასეთი ადამიანის პოვნა შესაძლებელია მოხდეს 82 საათის განმავლობაში, მაშინ შესაძლებელია ეს მოხდეს ადამიანთა სამყაროშიც;
  3. თუ სიკვდილის ღმერთი დაყვება ადამიანს იმ მიზნით, რომ მოკლას იგი და ეს გრძელდება 82 საათის განმავლობაში, მაშინ მას შეუძლია ეს პერიოდი გაატაროს ადამიანთა სამყაროში.

წესი # 25

  • სიკვდილის ღმერთმა მფლობელობაში არ უნდა გადასცეს სიკვდილის წიგნაკი ადამიანს, რომელსაც ამ მომენტისათვის არ შესრულებია 6 წელი (ადამიანთა კალენდრის მიხედვით);
  • 6 წლამდე ადამიანს არ შეიძლება გადაეცეს სიკვდილის წიგნაკი, თუმცა ადამიანთა სამყაროში ჩამოვარდნილი წიგნაკის ფლობა შეუძლიათ ნებისმიერი ასაკის ადამიანებს და მას იგივე ეფექტი ექნება.

წესი # 26

  • თუ თქვენ სიკვდილის მიზეზად მიუთითებთ უბრალოდ ”სიკვდილს უბედური შემთხვევით”, მაშინ მსხვერპლი 6 წუთისა და 40 წამის შემდეგ დაიღუპება უბედური შემთხვევის შედეგად.
  • როდესაც მხოლოდ 1 ადამიანის სახელია მითითებული სიკვდილის წიგნაკში და მისი სიკვდილის მიზეზს შეუძლია გამოიწვიოს სხვა ადამიანების (რომლებიც არ ფიგურირებენ წიგნაკში) სიკვდილიც, მაშინ ეს ადამიანი მოკვდება გულის შეტევით.

წესი # 27

  • თუ სიკვდილის მიზეზში მიუთითებთ ”მოკვდეს ავადმყოფობით” და დააკონკრეტებთ ავადმყოფობას და გარდაცვალების დროს, მაშინ მითითებული სიკვდილის დრო უნდა იყოს საკმარისი კონკრეტული (მითითებული) დაავადების პროგრესირებისთვის. თუ მითითებული დრო არ არის საკმარის აღნიშნული დაავადების განვითარებისთვის მაშინ მსხვერპლი მოკვდება გულის შეტევით, წიგნაკში ამის ჩაწერიდან 6 წუთისა და 40 წამის გასვლის შემდეგ.
  • თუ თქვენ მიუთითებთ ”მოკვდეს ავადმყოფობით”, ჩაწერთ სიკვდილის დროს  არ მიუთითებთ კონკრეტულ დაავადებას, მაშინ მსხვერპლი მოკვდება მითითებული დროის ადეკვატური დაავადებით. მაგრამ სიკვდილის წიგნაკს მუშაობა შეუძლია მხოლოდ 23 დღის (ადამიანთა კალენდრის მიხედვით) განმავლობაში, ამას ქვია 23 დღის კანონი.

წესი # 28

  • თუ თქვენ წიგნაკში ჩაწერთ ”მოკვდეს ავადმყოფობით” ამასთან მიუთითებთ კონკრეტულ ავადმყოფობას და არ მიუთითებთ კონკრეტულ დროს, ხოლო ეს ავადმყოფობა ითვალისწინებს 23 დღეზე მეტ ხნიან პრეგრესირების პერიოდს, მაშინ 23 დღის კანონი არ მოქმედებს და ადამიანი მითითებული დაავადების მიხედვით ადეკვატური დროის გასვლის შემდგომ მოკვდება.
  • სიკვდილის გარემოებებისა და დეტალების შეცვლა შეგიძლიათ ჩაწერიდან 6 წუთისა და 40 წამის განმავლობაში, ამ დროის გასვლის შემდეგ ვეღარაფერს შეცვლიტ და სიკვდილი მითითებულ დროს დადგება, როგორ მოკლე დროშიც არ უნდა იყოს მითითებული გარდაცვალება.

წესი # 29

  • თქვენ არ შეგიძიათ სიკვდილის წიგნაკის გამოყენებით მოკლათ 124 ან მეტი წლის (ადამიანთა კალენდრის მიხედვით) ადამიანი;
  • თქვენ არ შეგიძლიათ მოკლათ ადამიანი, რომელსაც სიკვდილამდე 12 წუთზე ნაკლები აქვს დარჩენილი (ესეც ადამიანთა დროის მიხედვით).

წესი # 30

  • თუ თქვენ სიკვდილის ღმერთისგან იყიდეთ მხედველობა, შეძლებთ დაინახოთ ადამიანთა თავდაპირველი სიცოცხლის ხანგრძლივობა;
  • სახელებს, რომლებსაც ხედავთ სიკვდილის ღმერთის თვალით, არის სახელი რომელიც საჭიროა ამ ადამიანის მოსაკლავად, მიუხედავად იმისა რეგიდტრირებულია ის თუ არა.

წესი 31

  • სიკვდილის წიგნაკში ფურცლები არასოდეს მთავრდება.
  • ეს ხდება იქიდან გამომდინარე, რომ ადამიანი, არ არის შეზღუდული წიგნაკის მეშვებით ადამიანთა მოკვლაში და ფურცლების დამთავრების გამო წიგნაკი არ უნდა გახდეს გამოუსადეგარი.

წესი 32

  • თუ ადამიანი ფლობს ერთზე მეტ სიკვდილის წიგნაკს, და ერთში ჩაწერს ადამიანის სახელს, მეორეში კი სიკვდილის მიზეზს, ამას ჩვეულებრივი ეფექტი ექნება და მსხვერპლი მითითებული მიზეზით მოკვდება. ამასთან ჩაწერის თანმიმდევრობას მნიშვნელობა არ აქვს, თუ ჯერ ერთ წიგნაკში ჩაწერთ სიკვდილის მიზეზს და შემდეგ მეორეში მსხვერპლის სახელს, ამას ჩვეულებრივი ეფექტი ექნება.
  • ამის გაკეთება ასევე შეუძლიათ ორ ადამიანს, რომლების ფლობენ სიკვდილის წიგნაკებს და მუშაობენ ერთად. თუმცა ასეთ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია, რომ ორივე შეეხონ ერთმანეთის სიკვდილის წიგნაკებს.

წესი # 33

  • თუ ადამიანი კარგავს სიკვდილი წიგნაკის მფლობელობას, ის ვეღარ ხედავს სიკვდილის ღმერთსაც. თუმცა ამის შემდეგ თუ იგი შეეხება სხვა სიკვდილის წიგნაკს ის შეძლებს დაინახოს სიკვდილის ღმერთი და გაიგოს  მისი ხმა.
  • შესაბამისად ეს ადამიანი დაინახავს სიკვდილის ღმერთს მანამ სანამ იმ წიგნაკის მფლობელი არ დაკარგავს სიკვდილის წიგნაკზე ფლობის უფლებას.

წესი # 34

  • სიკვდილის წიგნაკის მფლობელს ვერ მოკლავს სიკვდილის ღმერთი, რომელიც იმყოფება სიკვდილი ღმერთთა სამყაროში;
  • ასევე სიკვდილის ღმერთი, რომელიც ჩამოდის ადამიანთა სამყაროსში სიკვდილის წიგნაკის მფლობელის მოსაკლავად ვერ მოკლავს მას;
  • სიკვდილის ღმერთს მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეუძლია წიგნაკის მფლობელის მოკვლა, თუ  მან გადასცა მას ეს წიგნაკი.

წესი # 35

  • როდესაც ადამიანი იბრუნებს სიკვდილის წიგნაკის მფლობელობას მას უბრუნდება წაშლილი მეხსიერებაც წიგნაკთან დაკავშირებით. როდესაც შეხება გქონდათ სხვა სიკდვილის წიგნაკებთან, მათთან დაკავშირებული მეხსიერებაც დაბრუნდება;
  • მფლობელობის დაბრუნების გარეშეც, მხოლოდ სიკვდილის წიგნაკის შეხებაც საკმარისია მეხსირების აღსადგენად, ოღონდ შეხება უნდა მოხდეს უშუალოდ წიგნაკზე და არა მის ნაწილზე ან ნაგლეჯზე.

წესი # 36

  • თქვენ დაკარგავთ წიგნაკთან დაკავშირებულ მეხსიერებას, მასზე მფლობელობის დაკარგვასთან ერთად. თუმცა მფლობელობის აღდგენის ან წიგნაკზე ხელის შეხების შემდეგ თქვენ აღგიდგებათ მეხსიერება. ეს შეიძლება მოხდეს მხოლოდ ექვსჯერ 1 წიგნაკის შემთხვევაში.
  • თუ ეს 6 ცდა ამოიწურა, ამის შემდეგ აღდგენილი მეხსიერების გარეშე მოგიწევთ სიკვდილის წიგნაკის გამოყენება.

წესი # 37

  • ადამიანები, რომლებმაც იყიდეს მხედველობა სიკვდილის ღმერთისგნ ხედავენ სხვა ადამიანების სახელს და დარჩენილი სიცოცხლის ხანგრძლივობას და მათზე არავითარ გავლენას არ იქონიებს სიკვდილის წიგნაკი. თუ მსხვერპლი მოკვდება სიკვდილის წიგნაკის გამოყენებით, მისი დარჩენილი ცხოვრების ხანგრძლივობა მიემატება სიკვდილის ღმერთის ცხოვრების ხანგრძლივობას.

წესი # 38

  • სიკვდილის ღმერთი, რომელიც მოკვდება ადამიანთა სამყაროში ყოფნის დროს და მის სიკვდილის წიგნაკს იპოვნის რომელიმე ადამიანი, ის გახდება წიგნაკის მფლობელი.
  • თუმცა ამ დროს მხოლოდ იმ ადამიანს შეუძლია დაინახოს და შეეხოს სიკვდლის წიგნაკს, რომელსაც სიკვდილის ღმერთის ხმის გაგება და დანახვა შეეძლო მის გარდაცვალებამდე.
  • ეს ნაკლებად მოსალოდნელია, მაგრამ თუ სიკვდილის ღმერთი აიღებს გარდაცვლილი სიკვდილის ღმერთის წიგნაკს, მაშინ ის გახდება მფლობელი.

წესი # 39

  • სახელები, რომლებსაც თქვენ ხედავთ სიკვდილის ღმერთის მხედველობის ყიდვის შემდეგ არის სახელები, რომლებიც გჭირდებათ ამ ადამიანთა მოსაკლავად, მიუხედავად იმისა არიან თუ არა ისინი სადმე რეგისტრირებულნი.
  • სიკვდილის წიგნაკის ადამიანთა სამყაროში გამოყენება ზოგჯერ ეფექტს ახდენს ადამიანთა სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე და ამოკლებს მათ, თუმცა სიკვდილის ღმერთი ხედავს ამ ადამიანების პირველად სიცოცხლის ხანგრძლივობას მის შემოკლებამდე.

წესი # 40

  • სრულიად არაფრის მომცემია წიგნაკში ჩაწერილი სახელების წაშლის მცდელობა;
  • თუ სიკვდილის წიგნაკს ფლობენ ადამიანთა სამყაროში სიკვდილის ღმერთის სურვილის წინააღმდეგ, ამ შემთხვევაში სიკვდილის ღმერთს აქვს უფლება დარჩეს ადამიანთა სამყაროში წიგნაკის დასაბრუნებლად.
  • ამ შემთხვევაში თუ ადამიანთა სამყაროში არის სხვა სიკვდილის წიგნაკებიც, სიკვდილის ღმერთს არ შეუძლია გამოავლინოს მათი მფლობელების ვინაობა და ადგილსამყოფელი.

წესი # 41

  • თუ სიკვდილის ღმერთი კარგავს სიკვდილის წიგნაკს სხვა სიკვდილის ღმერთებისგან მოუტყუებით (ან მსგავსი გზით), ამ შემთხვევაში სიკვდილის ღმერთს წიგნაკის დაბრუნება შეუძლია მხოლოდ იმ სიკვდილის ღმერთისგან, რომელიც იმ მომენტში ფლობს მას. თუ წიგნაკს იმ მომენტში უკვე ფლობს არა სიკვდილის ღმერთი არამედ ადამიანი, ამ შემთხვევაში სიკვდილის ღმერთს შეუძლია შეეხოს წიგნაკს და ამ გზით სდიოს წიგნაკის მფლობელ ადამიანს, შემდეგ დაელოდოს ამ ადამიანის სიკვდილს და დაიბრუნოს წიგნაკი სანამ სხვა ადამიანი შეეხება მას, ან დაელოდოს დროს როდესაც ეს ადამიანი საკუთარი სურვილით იტყვის უარს ფლობაზე.

წესი # 42

  • როდესაც სიკვდილის ღმერთს ერთხელ მაინც უნახავს ადამიანი და იცის მისი სახელი და სიცოცხლის ხანგრძლივობა, მას შეუძლია იპოვნოს ეს ადამიანი სიკვდილის ღმერთთა სამყაროს ხვრელიდან.

წესი # 43

  • სივდილის ღმერთთა სამყაროში არსებობს კანონები. როდესაც სიკვდილის ღმერთი არღვევს კანონს, არსებობს სასჯელის სიმკაცრის 8 დონე (იწყება 8დან და ადის 1-მდე) ასევე არსებობს განსაკუთრებული დონე, სასჯელის 3 (2, 1) დონის შემდეგ სიკვდილის ღმერთს კლავენ.
  • მაგ. ადამიანის მოკვლა სიკვდილის წიგნაკის გამოყენების გარეშე, ისჯება სიმკაცრის განსაკუთრებული დონით.

წესი # 44

  • სიკვდილის წიგნაკის ფლობაზე უარის თქმის ან ფლობის უფლების დაკარგვის შემდგომ მეხსიერების წაშლა ხდება მხოლოდ, იმ შემთხვევაში თუ წიგნაკის საშუალებით მოკალით ვინმე, მაგ. თუ ფლობდით წიგნაკს მაგრამ ის არ გამოგიყენებიათ და მასში არავის სახელი ჩაგიწერიათ, ამ შემთხვევაში მეხსიერება რჩება უცვლელი, უბრალოდ ვეღარ ხედავთ სიკვდილის ღმერთს და კარგავთ მის მხედველობას ( თუ გქონდათ შეძენილი).

წესი # 45

  • სიკვდილის ღმერთი არ მოკვდება უძილობით, სინამდვილეში მათ არც სჭირდებათ ძილი და ეს მხოლოდ შეიძლება გამოწვეული იყოს მათი სიზარმაცით.
  • განსაკუთრებით არ უნდა ეძინოთ სიკვდილის ღმერთებს, რომლებიც ცხოვრობენ ადამიანთა სამყაროში ვინაიდან მათ გადასცეს წიგნაკი ადამიანს,  რადგან მათ არ უნდა გამორჩეთ ადამიანის სიკვდილი და ყურადღებით უნდა იყვნენ, თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მათ ეკრძალებათ დაძინება.

წესი # 46

  • ერთდროულად მხოლოდ 6 სიკვდილის წიგნაკის არსებობა შეიძლება ადამიანთა სამყაროში ( რა თქმა უნდა აქ არ იგულისხმება თავად სიკვდილის ღმერთების წიგნაკები). ეს ნიშნავს, რომ ერთდროულად დედამიწაზე შესაძლებელია იყოს მხოლოდ 6 სიკვდილის ღმერთი.

წესი # 47

  • ერთ სიკვდილის ღმერთს შეუძლია მხოლოდ 3 ადამიანს გადასცეს სიკვდილის წიგნაკი.
  • ერთ სიკვდილის ღმერთს შეუძლია მხოლოდ 6 წიგნაკის გადაცემა, მაგ. 3 ადამიანისთვის 2 წიგნაკის გადაცემა.
  • მოკლედ 1 ადამიანს შეუძია ფლობდეს 6 სიკვდილის წიგნაკს.

წესი # 48

  • შესაძლოა ადამიანთა სამყაროში მეშვიდე სიკვდილის წიგნაკიც იყოს თუმცა მას არავითარი ძალა არ ექნება, მანამ სანამ შინიგამი არ აიღებს იმ ექვსიდან ერთ-ერთ სიკვდილის წიგნაკს, ამის შემდეგ მისი გამოყენება შესაძლებელია.

წესი # 49

  • იმ შემთხვევაში თუ დედამიწაზე 6ზე მეტი სიკვდილის წიგნაკია, მხოლოდ პირველ ექვსს ექნება ძალა;
  • მეშვიდე წიგნაკს არ ექნება ძალა მანამ სანამ, პირველი ექვსიდან ერთ-ერთ არ დაწვავენ ან უკან არ წაიღებს შინიგამი სიკვდილის ღმერთთა სამყაროში.

წესი # 50

  • სიკვდილის წიგნაკს არ ექნება ეფექტი, თუ თქვენ ერთი მსხვერპლის სახელს დაწერთ წიგნაკის სხვადასხვა ფურცლებზე.
  • მაგრამ ფურცლის წინა და უკანა მხარე განიხილება როგორც ერთი ფურცელი. შესაბამისად თუ ადამიანის სახელს დაწერთ ფურცლის წინა მხარეს, ხოლო გვარდს უკანა მხარეს, წიგნაკი ჩვეულებრივ იმოქმედებს.

წესი # 51

  • იმისთვის, რომ წიგნაკმა იმოქმედოს მსხვერპლის სახელი და გვარი უნდა დაიწეროს ერთ ფურცელზე, მაგრამ სიკვდილის გარემოებების აღწერა შესაძლებელია სიკვდილის წიგნაკის სხვა ფურცლებზეც, თუმცა ეს იმოქმედებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ სიკვდილის გარემოებების წერისას, წიგნაკის მფლობელს თავში მუდმივად ექინება მსხვერპლის სახელი, იფიქრებს მსხვერპლზე.

წესი # 52

  • მაშინ როდესაც სახელი მითითებამდე აღწერილია სიკვდილის გარემოებები, მსხვერპლთა ვინაობის მითითება აღნიშნული დეტალების წინ შეუზღუდავია, უბრალოდ ეს უნდა მოესწროს 40 წამის განმავლობაში და არ უნდა იყოს შეუძლებელი.
  • იმ შემთხვევაში როდესაც სიკვდილის მითითებული მიზეზი სავსებით რელურია სიტუაცია კი არა, გარდაცვალების მიზეზი იქნება ის რაც მითითებულ იქნა წიგნაკში. თუკი არც სიტუაციაა რეალური და არც მიზეზი მსხვერპლი მოკვდება გულის შეტევით.

წესი # 53

  • როდესაც თქვენ წიგნაკში უთითებთ ერთზე მეტ მსხვერპლის სახელს და შემდეგ პირველი სახელის დაწერიდან 40 წამის განმავლობაში მიუთითებთ თუნდაც ერთ სიკვდილის მიზეზს, ამ მიზეზით მოკვდება ყველა მითითებული მსხვერპლი;
  • ასევე, თუკი სიკვდილის სიტუაციას მიუთითებთ 6 წუთისა და 40 წამის განმავლობაში, ამ სიტუაციაშო მოკვდებიან მხოლოდ ის ადამიანები, რომელთა აღნიშნულ მდგომარეობაში სიკვდილიც შესაძლებელი იქნება, ყველა დანარჩენ შემთხვევაში სიტუაცია შეიცვლება და უცვლელი დარჩება მხოლოდ მიზეზი.

წესი # 54

  • სიკვდილის წიგნაკში კონკრეტული მსხვერპლის შემთხვევაში სიკვდილის დროდ თქვენ არ შეგიძლიათ მიუთითოთ ამ ადამიანის პირველადი სიცოცხლის ხანგრძლივობაზე მეტი დრო. და რომც მოხდეს მსგავსი მითითება, ეს ადამიანი წიგნაკში მითითებულ დროზე ადრე მოკვდება.

წესი # 55

  • ერთი ადამიანის ცხოვრებით მანიპულირებამ, რომელსაც მეორე ადამიანის სიცოცხლეზე აქვს გავლენა შეიძლება გამოიწვიოს ადამიანის სიცოცხლის გახანრგძლივება;
  • სიკვდილის ღმერთის მხრიდან მსგავსი მანიპულაციის სპეციალურად გაკეთების შემთხვევაში, შინიგამი მოკვდება, ადამიანი კი იგივე ქმედების გამო არ ისჯება.

წესი # 56

  • ერთი ადამიანის სიკვდილის წიგნაკის მეშვეობით სიკვდილი იწვევს მეორე ადამიანის სიცოცხლის გახანგრძლივებას, ამის სპეციალურად გათვლის გარეშეც.

წესი # 57

  • სიკვდილის ღმერთს, რომელმაც წიგნაკი გადასცა ადამიანს, შეუძლია მოკლას ეს ადამიანი საკუთარი წიგნაკის მეშვეობით, მაგ. იმ შემთხვევაში თუ აღარ მოსწონს ეს ადამიანი.

წესი # 58

  • ახალი მსხვერპლის სახელის, სიკვდილის სიტუაციის ან გარემოების გადაწერა თავიდან დაწერილ მსხვერპლის სახელზე არ შეცვლის არაფერს და არავითარი ეფექტი არ ექნება. იგივე წესი ვრცელდებს მსხვერპლის სახელის წაშლის მცდელობაზეც, წიგნაკში სახელის მითითების შემდეგ აღარაფრის შეცვლა აღარ შეიძლება.

წესი # 59

  • მას შემდეგ რაც წიგნაკში მოხდება ადამიანის სახელის, მისი სიკვდილის გარემოებებისა და დროის მითითება, რა ბედიც არ უნდა ეწიოს წიგნაკს (მითითებული მსხვერპლის გარდაცვალების დროის დადგომამდეც)  ან იმ ნაწილს რომელშიც ეს ინფორმაციაა მითითებული (მაგ. დაიწვას და ა.შ.) არაფერი აღარ შეიცვლება.
  • თუკი მსხვერპლის სახელი მითითებულია წიგნაკში და მისი გარდაცვალების მიზეზის წერის პერიოდში განადგურდება წიგნაკი, მსხვერპლი სახელის მითითებიდან 40 წამში გარდაცვლება გულის შეტევით;
  • თუკი წიგნაკში მითითებულია მსხვერპლის სახელი და გარდაცვალების გამომწვევი მიზეზი, ხოლო სიტუაციის აღწერისას მოხდება წიგნაკის განადგურება, მსხვერპლი 6 წუთისა და 40 წამის გასვლის შემდეგ მოკვდება მითითებული მიზეზით თუკი ეს შესაძლებელია ამ პერიოდის გასვლის შემდეგ, სხვა შემთხვევაში მსხვერპლი მოკვდება გულის შეტევით.

წესი # 60

  • რა მეთოდიც (სამედიცინო, მეცნიერული) არ უნდა იქნეს გამოყენებული, შეუძლებელია იმის დადგენა ადამიანს აქვს თუ არა სიკვდილის ღმერთის მხედველობა, ამის დადგენა შეუძებელია სიკვდილის ღმერთებისთვისაც კი. ეს იცის მხოლოდ იმ შინიგამმა რომელმაც მიჰყიდა ამ ადამიანს ეს მხევდელობა.

წესი # 61

  • ქვემოთ აღწერილი სიტუაციები, როდესაც სიკვდილის ღმერთს, რომელმაც დედამიწაზე ჩამოიტანა სიკვდილის წიგნაკი, ეძლევა უფლება დაბრუნდეს სიკვდილის ღმერთთა სამყაროში:
  1. როდესაც სიკვდილის ღმერთმა დაინახა იმ ადამიანის დასასრული, რომელიც იმჟამად ფლობს მის სიკვდილის წიგნაკს, ან ღმერთმა ამ ადამიანის სახელი მიუთითა საკუთარ სიკვდილის წიგნაკში;
  2. როდესაც მის მიერ ადამიანთა სამყაროში ჩამოტანილი სიკვდილის წიგნაკი განადგურდა (დაიწვა და ა.შ.) და ადამიანის მიერ შეუძლებელია მისი გამოყენება;
  3. როდესაც აღარვინ ფლობს სიკვდილის წიგნაკს და არავის დევნა აღარ არის საჭირო;
  4. როდესაც ნებისმიერი მიზეზით დედამიწაზე ამ ღმერთს ჩაანაცვლებს სხვა სიკვდილის ღმერთი;
  5. როდესაც სიკვდილის ღმერთი კარგავს იმ ადამიანის კვალს, რომელიც იმჟამად ფლობს სიკვდილის წიგნაკს, აღარ იცის ვინ ფლობს წიგნაკს, ან ვეღარ ადგენს მფლობელის ადგილსამყოფელს და შესაბამისად უნდა დაბრუნდეს სიკვდილის ღმერთთა სამყაროშიდა ხვრელის საშუალებით იპოვნოს ეს ადამიანი;
  6. 2, 3 და 4 სიტუაციებში სიკვდილის ღმერთი ვალდებულია საკუთარ წიგნაკში ჩაწეროს წიგნაკის მფლობელის სახელი.

წესი # 62

  • სიკვდილის ღმერთთა სამყაროში არსებობს წიკვდილის წიგნაკის სახელმძღვანელოები (ადამიანთა ენაზე), რომელთა ჩამოტანაც ადამიანთა სამყაროში არ არის დაშვებული.
  • თუმცა აბსოლუტურად დასაშვებია, რომ სიკვდილის ღმერთი თავად გაეცნოს აღნიშნულ სახელმძღვანელოს და შემდეგ ადამიანი ჩააყენოს იქ მითითებული პირობების შესახებ საქმის კურსში.

წესი # 63

  • არსებობს მცირე რაოდენობით წითელ და თეთრ ყდიანი სიკვდილის წიგნაკები,თუმცა თავისი ეფექტით ისინი არაფრით განსხვავდებიან შავ ყდიანი წიგნაკებისგან.

დასასრული

ანიმეს ლინკი:


    ვიცხოვრებ მხოლოდ სიკვდილის წინ


    სიკვდილის ზუსტი თარიღის ცოდნა, ეს ალბათ ერთადერთი შემთხვევაა, როდესაც შერაცხად ადამიანს შეუძლია მოიპოვოს სრული თავისუფლება, გააკეთოს ის რაც სურს, განთავისუფლდეს ყველა შემაწუხებელი ვალდებულებისგან, გარისკოს, სანაგვეზე მოისროლოს ყველა ე.წ. ”დაუწერელი ნორმა”, რომელიც მუდმივად ჩარჩოებში აქცევს და თუ შესაძლებელია ბედნიერება და სიკვდილი ერთ წინადადებაში მოვიხსენიოთ, თავს ბედნიერადაც კი იგრძნობს.
    არა ერთი ფილმია გადაღებული იმაზე, თუ როგორ იქცევა ადამიანი მას შემდეგ რაც გაიგებს, რომ ის კვდება. ძირითადად ეს გამოიხატება იმაში, რომ იწყებს თავისი ოცნებების (სრულიად ხელშესახები და შესაძლებელი) ასრულებას, ხვდება იმას თუ რამხელა უაზრობაში ცხოვრობდა მთელი ამ დროის განმავლობაში, საკუთარ თავს უწესებდა ნორმებს და ცხოვრობდა ჩარჩოებში, რომლებსაც ვერ იტანდა, შემდეგ კი იწყებს ნამდვილ ცხოვრებას. ძირითადად ადამიანებს არ აქვთ უნარი ე.წ. ”ცხოვრებით ტკბობის” იხსენებენ წარსული განსაკუთრებულად ტკბილად (და ეს მიუხედავად იმისა, ეს წარსული აწმყოდ ყოფნის დროს იწვევდა თუ არა იგივე ტკბობის განცდას) და შესციცინებენ მომავალს, ძირითადად გარკვეულ თარიღებს მაგ. 11 აგვისტოდან გავალ შვებულებაში და კარგად ვიქნები, აი ამ პროექტსაც, რომ დავამთავრებ კარგად ვიქნები, შაბათი, რომ მოვა კარგად ვიქნები და ა.შ. თუმცა საკმარისია ეს დათქმული თარიღი თუ დღე დადგეს, რომ საკუთარ თავს უკვე ახალ ვადას უწესებენ, ისევ მომავალს შესციცინებენ და ეს აწმყო მხოლოდ წარსულის ელფერით მოუტანთ ბედნიერებას.
    მაგრამ თუ ადამიანმა იცის, რომ მომავალი აღარ არსებობს, იცის, რომ კონკრეტულ თარიღში დამთავრდება ცხოვრება ის ხვდება, რომ სიცოცხლე არის ზუსტად ის მომენტი რომელიც ამ წუთას მიმდინარეობს და მეტი არაფერი, წარსულმა ჩაიარა, მომავალი აღარ იქნება, არის მხოლოდ დღეს. საინტერესოა რეალურ ცხოვრებაში იმის გაცნობიერება, რომ დასასრული უკვე ახლოსაა იწვევს თუ არა ამ თავისუფლების განცდას თუ ეს მხოლოდ ილუზიაა და ამ დროს ადამიანი მხოლოდ საკუთარი თავის სიბრალულს, საშინელ დეპრესიას და პანიკას განიცდის და იმის ნაცვლად, რომ დატკბეს ამ უკანასკნელი მომენტებით, დარჩენილ დროს მხოლოდ საკუტარი თავის დატირებაში ატარებს და ფაქტობრივად უკვე მკვდარია.
    ძალიან ძნელია წინასწარ ისაუბრო იმაზე, თუ კონკრეტულ მომენტში როგორ მოიქცევი, წარმოსახვა და ჩვენი შეხედულება ხშირად ძალიან შორს დგას რეალობისგან.
    ”იცხოვრე ყოველი დღე ისე თითქოს ის უკანასკნელია და ერთ დღეს მართალი აღმოჩნდები” – ძალიან კარგად ჟღერს, არც ჭეშმარიტებისგანაა შორს, მაგრამ ეს შეუძლებელია. ადამიანს ყოველთვის აქვს ხვალიდნელი დღის იმედი, მიუხედავად იმისა, რომ აცნობიერებს მართლაც არსებობს შანსი იმისა, რომ ხვალ აღარ გათენდეს. და რა მოხდება ადამიანმა მართლაც ისე, რომ იცხოვროს თითქოს ეს დღე უკანასკნელია, მას არ ექნება არავითარი გეგმა, არ წავა სამსახურში (მე არ მეგულება ადამიანი, რომელიც ისურვებდა საკუთარი ცხოვრების ბოლო დღის ოფისში ყოველდღიურ რუტინაში გატარებას), დახარჯავს იმ ფულს რაც აქვს, არ შეიძენს არაფერ ღირებულს (რაში სჭირდება?!), იქნება გულწრფელი, იტყვის იმას რასაც ფიქრობს და ა.შ. და რა ხდება მეორე დღეს, გათენდა და ეს ადამიანი კვლავ ცოცხალია, ფაქტი კი ასეთი: არ აქვს სამსახური, არ აქვს გეგმა, არ აქვს ფული, გუშინ ყველაფერი თქვა რასაც ფიქრობდა და ყველაფერ ამასთან ერთად, შესაძლოა დღევანდელი დღეა უკანასკნელი და ისევ ყველაფერი იწყება თავიდან.
    აი სიკვდილის თარიღის ზუსტი ცოდნა კი მსგავს გაუგებრობებს გამორიცხავს, ადამიანს აძლევს შესაძლებლობას ცხოვრებაში ერთხელ მაინც იყოს სრულიად თავისუფალი, განთავისუფლდეს ნორმებისგან, არ იფიქროს იმაზე თუ რას იზამს ხვალ, გააცნობიეროს რომ ცხოვრება გულისხმობს მხოლოდ დღევანდელ დღეს. მაგრამ ეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ამ ბოლო პერიოდს სრულ დეპრესიაში და საკუთარი თავის გლოვაში არ გაატარებს.


    თაყვანს ვცემ მიწას, რომელიც გელოდებათ


    ყოველდღიურად მაქვს შეხება ადამიანებთან, რომლებიც:
    1. მხოლოდ იმიტომ გაწირავენ ადამიანს სასიკვდილოდ, რომ საკუთარი პოზიცია დაიცვან და ”კარგ ტიპებად” გამოჩნდნენ, ხაზი გაუსხვან საკუთარ ავტორიტეტს, იმას, რომ მათ უკეთ ესმით, იმას, რომ მათ შეუძლიათ საკუთარი აზრის დაცვა და ეს ყველაფერი მაშინ, როდესაც მათ უბრალოდ შეუძლიათ (თან ძალიან მარტივად) თქვან კი და ამით სიკვდილის პირას მყოფ ადამიანს თუმცა უმნიშვნელო მაგრამ მაინც დახმარება გაუწიონ;
    2. ადამიანებთან, რომლებიც საკუთარ თავს სამღვდელოებას უწოდებენ, ხაზგასმით აღნიშნავენ იმას, რომ ღვთის სამსახურში მყოფ ადამიანზეა საუბარი, თუმცა როდესაც საქმე მიდგება იმაზე, რომ ის ვერ მიიღებს (ობიექტური მიზეზების გამო) იმას რაც სურდა, მომენტალურ ცვლილებას განიცდიან და გემუქრებიან ღმერთით, იმით რომ თქვენს სახელზე სპეციალურ ლოცვებს წაიკითხავენ და შედეგად თქვენ დაისჯებით, არ გეღირსებათ არაფერი, გესაუბრებიან ტონში, რომლისაც ”კრიმინალურ ავტორიტეტსაც” კი შეშურდება;
    3. ადამიანებთან, რომლებიც საკუთარ პოზიციას ვერ იცავენ, სრულიად აბსურდულ ე.წ. ”იაზვობაზე” გადადიან და შემდეგ ნებდებიან, ადამიანებთან, რომლებიც ვერ არჩევენ პირადს და უბრალოდ დამდგარი საჭიროების გადაწყვეტის აუცილებლობას, ადამიანები, რომლებიც ხვდებიან, რომ მათი პოზიცია სწორია, მაგრამ ეშინიათ ან ეზარებათ ან თუ ცდილობენ პოზიციის დაცვას, ამას მხოლოდ პირადი კმაყოფილების მისაღწევად აკეთებენ და სადღაც მეასეხარისხოვანი ხდება ის რაზეც რეალურად მიდის საუბარი, საკითხი კი რომელიც უნდა გადაწყდეს ამ ადამიანების პოზიციაზე გაცილებით მაღლა დგას.
    4. ადამიანებთან, რომლებსაც მიაჩნიათ, რომ თუკი ვიღაცას არ აქვს სახლი და იძულებულია სარდაფში იცხოვროს, ყავს ინვალიდი შვილი ე.ი. გაუმართლა ვინაიდან ის ხომ ამის გამო ფულად დახმარებას ღებულობს;
    5. ადამიანები, რომლებიც შემოდიან და ხმამაღლა აცხადებენ, რომ ”სექსზე” უნდათ წასვლა (ამაში ”სექსი დიდ ქალაქში”-ს პრემიერას გულისხმობდა) და ამით ხაზს უსვამენ საკუთარ უკომპლექსობას და ე.წ. ”კაი ტიპობას” (ასე ხომ უფრო სკანდალურად და ”რაღაცნაირად” ჟღერდა);
    6. ადამიანებთან, რომლებიც პაულო კოელიოს ”ალქიმიკოსის” პოპულარობის პერიოდში ლამის კოელიოს სახელზე ლოცულობდნენ, თუმცა მას შემდეგ რაც კოელიო უმრავლესობის მიერ (ვინ არის ეს უმრავლესობა კაცმა არ იცი) აღიარებულ იქნა, როგორც სუსტი მწერალი, დიდი არაფერი და ა.შ. ამბობენ, რომ კოელიო ”ბანძია”. ადამიანებთან, რომლებმაც იციან, რომ დოსტოევსკის ”იდიოტი” (იგივე კრეტინი- დიახ, ასეთი ვერსიაც მაქვს მოსმენილი) მაგარია და მიუხედავად იმისა გადაუშლიათ თუ არა ეს წიგნი, აზრი გამოიტანეს თუ არა, მაინც ერთხმად აღიარებენ, რომ ეს ”გენიალურია” (ამ საკითხის გავრცობა კიდევ მრავალი მაგალითით შეიძლება);
    7. ადამიანებთან, რომლებიც საკუთარი თავის რეალიზაციას სხვა ადამიანების ლანძღვით ახორციელებენ, რომლებიც ყველანაირი საშუალებით ცდილობენ სტატუსით მათზე მაღალ საფეხურზე მდგომი პერსონების კეთილგანწყობის მოპოვებას, რომლებიც სპეკულირებენ ღმერთით;
    8. ადამიანებთან, რომლებიც გეუბნებიან, რომ ძალიან შეწუხდნენ, ძალიან ნერვიულობენ შენზე, ძალიან განიცადეს, შენი დახმარება სურთ და სინამდვილეში გარდა იმისა, რომ ეს ყველაფერი ”ფეხებზე კიდიათ”, სადღაც ალბათ ახარებთ კიდეც;
    9. ადამიანებთან, რომლებიც ყოველთვის სიხარულით ჩანან შენს ცხოვრებაში თუ ყველაფერი ცუდად მიგდის, პრობლემები გაქვს, ყოველდღე გირეკავენ და კითხულობენ შენი მდგომარეობა ხომ არ დამძიმდა, მაგრამ თუ აღმოჩნდა, რომ გამოსწორების გზაზე ხარ და უკეთესობაა მხოლოდ, შემდეგ სადღაც იკარგებიან. სიხარულით გიყვებიან იმას თუ რა ცუდად იყო დედაშენი საოპერაციოდან, რომ გამოიყვანეს, იმას, რომ არ ამბობდნენ, მაგრამ აშკარად კოჭლობდა, იმას, რომ საოპერაციოდან გამოსულს სანამ გონზე მოიყვანდნენ შეუკავებლობა დაემართა, ამ ყველაფერს გიყვებიან, რატომ? რა საჭიროა? გაუგებარია, ამ დროს ტკბებიან. გეუბნებიან, რომ მამაშენი ძალიან მოტყდა და რამე რომ დაემართოს გაგიჟდებიან დარდით, თუმცა თუ აღმოჩნდა, რომ არაფერია სერიოზული სასტიკი იმედგაცრუებით იკარგებიან და გემშვიდობებიან ”მომავალ უბედურებამდე”.
    მოკლედ დღეს ყველა ამ ადამიანს მინდა ვუთხრა:

    ღამის 3 საათი


    მიიჩნევა, რომ ღამის 3 საათი არის ე.წ.  ”დემონური დრო”, დრო როდსეაც მისტიური ქმნილებები, როგორებიცა არიან დემონები, დაცემული სულები და ა.შ. ყველაზე ძლიერები არიან და თავისუფლად შემოდიან რეალურ სამყაროში.

    საკმაოდ ბევრი ადამიანი აცხადებს, რომ მათ ეღვიძებათ ან ზუსტად 3 საათზე ან 3-დან 4-საათამდე პერიოდში და ყვებიან აუხსნელ ისტორიებს. ეს ადამიანები აცხადებენ, რომ მათ ეღვიძებათ შიშის შეგრძნებით, ყველანაირი წინაპირობის გარეშე, უბრალოდ მომენტალურად ფხიზლდებიან. ეს შესაძლოა გრძელდებოდეს თვეობით და წლების განმავლობაშიც კი.

    ასევე ცნობილია, რომ ეს არის სწორედ ის დრო, როდესაც ყველაზე ხშირად ფიქსირდება ”პარალიზება ძილის დროს”, ანუ გონება იღვიძებს და სრულიად ნათლად აღიქვამს ყველაფერს, თუმცა სხეული პარალიზებულია, ეს შეიძლება გაგრძელდეს რამდენიმე წამიდან  რამდენიმე წუთამდე.

    ღამის 3 საათი არის დრო, როდესაც ე.წ. ”ფანტომანიით” დაავადებულ ადამიანებს ყველაზე ხშირად აღენიშნებათ ჰალუცინაციები.

    აღნიშნული დროის განსაკუთრებული მისტიურობა და ”დემონის საათად” შერაცხვა ასევე შესაძლოა დაკავშირებული იყოს იმასთან, რომ იესო ქრისტე ჯვარცმის შემდეგ გარდაიცვალა დაახლოებით დღის 3 საათზე, ღამის 3 საათი კი მისი ნეგატიური ანარეკლია.  ასევე არსებობს, მოსაზრება, რომ ღვთისმშობლის მიძინება მოხდა დღის 3 საათზე (დრო როდესაც ის შევიდა სამოთხეში), შესაბამისად მიიჩნევა, რომ ამ დროს სამოთხესა და დედამიწას შორის ”მანძილი” ყველაზე მეტად მცირდება და პირიქით ხდება ღამის 3 საათზე, როდესაც ჯოჯოხეთი ყველაზე ახლოსაა.

    აქვე ცნობილია, რომ ე.წ. ”შავი მესა” (რიტუალი) ტარდება სწორედ ღამის 3 საათზე და არა შუა ღამისას.

    ამასთან აღსანიშნავია ისიც, რომ ღამის 3 საათზე მზის ჩასვლიდან უკვე საკმაოდ დიდი დროა გასული და მზის ამოსვლამდეც საკმაო დროა დარჩენილი, ანუ ამ დროს სრული სიბნელეა. სიბნელე კი ძალას მატებს დემონებს და ეშმაკს, ვინაიდან სინათლე მათთვის შესაძლოა აუტანელი იყოს. მაგ. ბავშვები ხშირად ითხოვენ შუქის ანთებას ან დატოვებას იმ მიზეზით, რომ თავი დაიხსნან ”მონსტრებისგან”, ამაში კი შესაძლოა სიმართლის მარცვალიც ურევია, ვინაიდან ნაკლებად ძლიერი ”ბნელი ქმნილებებისთვის” ყველა დადებითი გამოვლინება (მათ შორის სინათლეც) შესაძლოა აუტანელი იყოს, თუმცა დემონებს ეს დაბრკოლებას შედარებით ნაკლებად უქმნის.

    აქვე არსებობს მოსაზრება, რომ დემონების განსაკუთრებული აქტიურობა ღამის 3 საათზე ერთგვარ წმ. სამების დაცინვასაც წარმოადგენს.

    ეშმაკით შეპყრობისა და დემონების ხილვის ფაქტებში ძირითადად სწორედ ეს დრო ფიგურირებს.

    ასევე ცნობილია, რომ ”ამიტვილის საშინელების” (წიგნი, ფილმი, რომელსაც რეალური იტორია უდევს საფუძვლად) მიხევდით Butch DeFeo-მ თავისი ოჯახი ამოხოცა სადღაც ღამის 3:15 სთ.ზე. ასევე ზუსტად ღამის 3 საათი ფიგრურირებს ”ემილი როუზის” (ანელიზ მიშელის) რეალურ ისტორიაშიც.

    მოკლედ, თუ ღამით ხშირად იღვიძებთ და აღმოაჩენთ, რომ ეს ძირითადად 3 საათისთვის ხდება, მგონი ღირს დაფიქრდეთ რა შეიძება იყოს ამის მიზეზი.

    ამოტრიალებული 3-იანი კი ერთ-ერთ სატანისტურ სიმბოლოს წარმოადგენს.


    prince charming is a dick, bring on the frogs


    ყველა მეტნაკლებად მნიშვნელოვანი მოვლენის წინ, საკუთარ წარმოსახვაში ვიყალიბებთ წარმოდგენას იმის შესახებ თუ როგორ განვითარდება მოვლენები, კარგი იქნება თუ ცუდი, გავერთობით თუ არა და ა.შ. ეს კი რეალობას თითქმის არასოდეს არ ემთხვევა. შეუძლებელია ზუსტად განსაზღვრო ის თუ რა და როგორ იქნება, არა იმიტომ, რომ შესაძლებელია ქუჩაში გახვიდე და აგური დაგეცეს (ეს გამოთქმა ძალიან მოდურია და ამიტომ გამოვიყენე), არამედ იმიტომ, რომ უბრალოდ რეალობაში და კონკრეტულ მომენტში ყველაფერი ვითარდება სხვანარად. ეს არც კარგია და არც ცუდი. ზოგჯერ ველოდებით რაღაც ძალიან მოსაწყენს, მიუღებელს, ცუდს და ყველაფერი პირიქით ხდება.

    შვებულებაში გავდივარ და ვერ ჩამოვყალიბდი რა ვაკეთო იმ ორი კვირის განმავლობაში: 1. წავიდე მეგობრებთან ერთად ზღვაზე, სადაც მხოლოდ წყვილები იქნებიან და თავი მურმანის ეკლად ვიგრძნო, ვუყურო მათ ლოლიავს, იმას თუ როგორ ვერ ძღებიან ერთმანეთის ყურებით, ვითომ წაკინკლავდებიან და შემდეგ შერიგდებიან ”ჩემი ბარტყის” (აქ რა თქმა უნდა ვამლაშებ) ძახილით, ღამე შევიდე ოთახში და მარტომ დილამდე ვაბოლო სიგარეტი. 2. წავიდე მარტო სადმე მაგ. აბასთუმანში, ბორჯომში, წავიღო სასმელი, ვიქირავო ბინა და ვიყო ჩემთვის სადღაც ერთი კვირის განმავლობაში. გავიღვიძო რომელ საათზეც მინდა, საღამოობით ვისეირნო, შემდეგ მივიდე სახლში, ვუსმინო მუსიკას და ჩამეძინოს. 3. ვიყო თბილისში, მიწაზე ფეხი არ დავადგა, გამოვიკეტო სახლში, გავსკდე ძილით, ფილმების ყურებით და ტელევიზორით.

    1 ვარიანტი, წინასწარ აშკარად არ მხიბლავს, თუმცა თუ გავითვალისწინებ, რომ შესაძლებელია ჩემი წარმოსახვა რეალობას სასიამოვნოდ არ დაემთხვეს, იქნებ ღირდეს ვცადო.

    2 ვარიანტი ძალიან მხიბლავს, მაგრამ ცუდი ეჭვი მაქვს რეალობას უსიამოვნოდ არ დაემთხვევა.

    3 ვარიანტი რეალობასთან ყველაზე ახლოს დგას.

    ასევე არ ემთხვევა მოგონებები რეალობას, თითქმის არასოდეს არ მგვახსენდება ყველაფერი ისე როგორც იყო, ან ბევრად უარესად ან ბევრად უკეთესად. გამოთქმაც ხომ არის ”ახლა ნერვიულობ, შემდეგ ამაზე გაგეცინება”, ეს ნამდვილად ასეა, თუმცა რატომ უნდა იხსენებდე სიცილით იმას, რაშიც სასაცილო არაფერია მარტივად რომ ვთქვათ გაუგებარია, თუმცა ეს ასეა.

    როგორ შეიძლება სასიამოვნო შეგრძნება მქონოდა მაშინ, როდესაც ოპერაცია ვიკეთებდი. დღეს კი, რომ ვიხსენებ, მანქანას კლინიკაში, რომ წავედი, იქ რეგისტრაციის გავლას, იმას თუ რამდენი სუნამო დავისხი (რომლის სუნიც შემდეგ სამწუხაროდ იოდმა გადაფარა :D ), წითელ ჩუსტებს, რომლებიც სახელდახელოდ წავიღე, ქალბატონს, რომელიც სანამ ოპერაციაზე შესვლას ველოდებოდი იმდენს მელაპარაკებოდა ჩემთვის მშვიდად ნერვიულობის (:) ) საშუალებასაც არ მაძლვდა და ა.შ. ის ცუდი განცდა აღარ მეუფლება, მომენტებზე მეღიმება, სადღაც ვფიქრობ, რომ საინტერესოც იყო.

    თუმცა რა თქმა უნდა არსებობს, მოვლენები, რომლებიც საკუთარ რეალურ სახეს არასოდეს კარგავენ.

    P.S. დიახ, მე ვაკავშირებ სათაურთან ამ პოსტს :D


    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.

    Join 940 other followers

    %d bloggers like this: